… ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Το 2026 δεν ξεκίνησε απλώς, εισέβαλε. Και μαζί του κατέρρευσε ο τελευταίος μύθος ότι το πολιτικό σύστημα μπορεί να συνεχίσει όπως πριν, αλώβητο, αυτάρεσκο και ανέλεγκτο. Η νέα χρονιά δεν αφήνει χώρο για προσχήματα, καθώς φέρνει στην επιφάνεια τις ανεπάρκειες μιας κυβέρνησης που ασκεί εξουσία περισσότερο με όρους εικόνας παρά ουσίας και ενός πολιτικού κόσμου που μοιάζει αποκομμένος από τον περίγυρό του…

Στο εσωτερικό της χώρας, το 2026 ξεκινά με μια κοινωνία κουρασμένη αλλά όχι αδιάφορη. Και το αφήγημα της «σταθερότητας» καταρρέει στην πρώτη επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος, στο ενοίκιο που δεν πληρώνεται. Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για ανάπτυξη, την ώρα που η πραγματική οικονομία ασφυκτιά, και να πανηγυρίζει για δείκτες, ενώ η κοινωνία μετρά απώλειες. Και επιμένει να ζητά εμπιστοσύνη, ενώ αποφεύγει συστηματικά τη λογοδοσία…

Το κράτος την ίδια ώρα λειτουργεί επιλεκτικά. Είναι παρόν όταν πρόκειται να επιβάλει φόρους, πρόστιμα και κυρώσεις, αλλά απόν όταν καλείται να προστατεύσει τον πολίτη, να εγγυηθεί ασφάλεια, να αποδώσει δικαιοσύνη. Οι θεσμοί εμφανίζονται ως ενοχλητική υποχρέωση και όχι ως θεμέλιο της δημοκρατίας. Και κάθε κρίση αντιμετωπίζεται όχι με ευθύνη, αλλά με επικοινωνιακή διαχείριση και μετατόπιση ευθυνών. Έτσι η απόσταση ανάμεσα σε αυτούς που κυβερνούν και σε αυτούς που πληρώνουν τον λογαριασμό μεγαλώνει συνεχώς…

Χωρίς άλλοθι έχει απομείνει και το πολιτικό σύστημα συνολικά. Οι μεγάλες εθνικές συζητήσεις απουσιάζουν. Το Δημογραφικό καταρρέει, η παραγωγική βάση συρρικνώνεται, η νέα γενιά μεταναστεύει ή επιβιώνει χωρίς προοπτική. Κι όμως, η πολιτική σκηνή συνεχίζει να αναλώνεται σε τακτικισμούς, δημοσκοπήσεις και προσωπικές στρατηγικές. Αυτό το μοντέλο δεν τραβάει άλλο…

Το 2026 βρίσκει τη χώρα χωρίς σοβαρό εθνικό σχέδιο, με εξάρτηση από εισαγωγές, με οικονομία ευάλωτη σε εξωτερικά σοκ, με άμυνα και διπλωματία που λειτουργούν περισσότερο ενδοτικά και πάντως αμυντικά παρά στρατηγικά και αποφασιστικά. Κι ενώ το διεθνές περιβάλλον σκληραίνει, η πολιτική ηγεσία επιμένει να συμπεριφέρεται σαν να ζούμε σε εποχή χαμηλών απαιτήσεων και ανύπαρκτων κινδύνων.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ισχύς επιστρέφει ως βασικός παράγοντας πολιτικής. Πόλεμοι χωρίς τέλος, αναθεωρητικές δυνάμεις, συμμαχίες υπό αναδιαμόρφωση, με την Ευρώπη να πληρώνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρχει χωρίς στρατηγική αυτονομία. Και η Ελλάδα, αντί να προετοιμάζεται σοβαρά, περιορίζεται σε ρόλο πρόθυμου και υποτακτικού παρατηρητή…

Αυτή θα είναι, ούτως ή άλλως,

ΌΤΑΝ Ο ΜΩΥΣΗΣ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ «ΜΠΕΡΔΕΨΕ» ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ 7Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ…

Του Κώστα Πρώιμου

Ρεκόρ κερδών σημειώθηκε για τις ελληνικές επιχειρήσεις! Το διατυμπανίζουν τα μητσοτακόσκυλα γρυλίζοντας με περίσσεια χαρά. Ασφαλώς και δεν αναφέρεται η σχετική στατιστική ούτε στο μπακάλικο της γειτονιάς, ούτε στο ρουχάδικο της γωνίας, αλλά μήτε και στο καφέ του κυρ Γιώργου που βρίσκεται παραδίπλα.

Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να διαπιστώναμε και την «ελληνικότητα» των περισσοτέρων εξ αυτών των μεγάλων και κερδοφόρων επιχειρήσεων, αλλά μάλλον εκ του αποτελέσματος θα μας πιάσει είτε νευρικό γέλιο είτε κλάμα.

Είχε πει για τον πατέρα Μητσοτάκη ο Ανδρέας κάποτε, ότι αν τον αφήνανε μόνο του να κουμαντάρει μέχρι τέλους είναι βέβαιο ότι συντόμως θα ξεπουλούσε και την Ακρόπολη. Αν και το θεάρεστο έργο της τριετίας του πατρός Κυριάκου διεκόπη βιαίως και αδόξως ήρθε ωστόσο ο νεότερος, δριμύτερος και αυταπόδεικτα τρισχειρότερος, προκειμένου να ολοκληρώσει την εγκληματική για τη χώρα μας αέναη αποστολή: να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Να είστε βέβαιοι ότι, αν, και το ξαναγράφουμε, αν, αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος πέσει από τον 18ο όροφο (γιατί νομοτελειακά θα πέσει) και καταφέρει να σταθεί και πάλι όρθιος θα φορολογήσει και τον αέρα! (Δεν ορρωδεί προ ουδενός το παλικάρι.)

Προβλέπουμε (μεταξύ σοβαρού και αστείου) ότι με δαύτον στην εξουσία για ακόμη πέντε χρόνια θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ακόμη μια ευχάριστη πολιτική έκπληξη και θα μετράμε όχι μόνο τις μπουκιές μας λόγω φτώχειας αλλά και τις ανάσες μας! Θα αναπνέουμε αργά και βασανιστικά σε σημείο ζαλάδας, γιατί ο λογαριασμός θα γράφει σαν τρελός. Φυσικά, όταν αρχίσουν οι λιποθυμίες από την ασφυξία θα δοθεί η πολυπόθητη λύση με τα θεάρεστα  και λυτρωτικά «επιδόματα ανάσας» και οι αναρίθμητοι γεννημένοι – πολιτικά ανόητοι κάτοικοι θα πανηγυρίζουν πλημμυρισμένοι από ευγνωμοσύνη για το φιλεύσπλαχνο επιτελικό κράτος του Κυριάκου…

Ευτυχώς που, ο απαίδευτος τυπάκος ως δοτός πρωθυπουργός και «μπροστινός» μιας απολύτου ψευδεπίγραφης ελίτ την «ψώνισε» αγρίως από το εμετικό και συστηματικό λιβανιστήρι για το οποίο φροντίζουν νυχθημερόν τα μιάσματα και τα «παπαδοπαίδια» της έγκριτης δημοσιογραφίας και γι’ αυτό ο Κυριάκος μας διακατέχεται από έντονες πολιτικές παρακρούσεις και ψευδαισθήσεις. Νομίζει ότι είναι άφθαρτος, ένας σύγχρονος Ξέρξης – πάσχοντας από σύνδρομα υπέρμετρης αλαζονείας η οποία «αποτυπώνεται» τραγελαφικά σε κάθε του κίνηση ή επίσημη τοποθέτηση. (Πιστεύετε ότι αν δεν λεγόταν Μητσοτάκης θα είχε καλύτερη τύχη στη ζωή του ή πιο όμορφη γκόμενα από εσάς;)

Στους περισσότερους πολίτες, χρειάστηκε μια άκρως καταστροφική επταετία ούτως ώστε να αντιληφθούν με τον χειρότερο τρόπο ότι εν τέλει δεν είχαν την τύχη και την ευτυχία να αποθέσουν τη διαχείριση των ζωών τους σε κάποιον θεόσταλτο ηγέτη, ή σε μια νέα εκδοχή του βιβλικού Μωυσή όπως ορισμένοι αθεόφοβοι – βιαστές της πένας  τόλμησαν να γράψουν σχετικώς και δημοσίως. Τουναντίον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν εικάσουμε ότι στο μέλλον θα συγγραφεί μια νέα Βίβλος θα συγκαταλέγεται επάξια σε αυτούς που δεν οδήγησαν τον λαό του στη Γη της Επαγγελίας παρά εσκεμμένα τον έριξαν στην έβδομη πύλη της κολάσεως.

Αν και είναι ευτυχές το γεγονός ότι παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση άκρως υπολογίσιμων δυνάμεων οι οποίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος με κύριο όμως στόχο την εξάλειψη του επάρατου νεομητσοτακισμού,