Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ Η ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - «ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ, ΠΟΥ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗ ΜΙΣΟΥΝΕ…»!

52 χρόνια μετά την προδοσία των χουντικών και του Καραμανλή και η αποικία Ελλάδα δεν ήταν ποτέ τόσο
υποταγμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού...
Ξεπούλημα της Μακεδονίας, αλλαγή αμυντικού δόγματος (ΑΟΖ, 12 μίλια),
Κύπρος, Αιγαίο, δολοφονικά-παράνομα εμπάργκο εναντίον της Συρίας, του Ιράν, της ανυπόταχτης Λατινικής Αμερικής, της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας...
ΚΑΙ... δουλική στράτευση στο πλευρό του Νατοϊκού κοκαϊνομανή των ουκροναζί!

Κύπρος...15 Ιούλη 1974... Αμερικανοκίνητο Νατοϊκό πραξικόπημα... Ατιμώρητοι οι φονιάδες!
Κι ήρθε η 20η Ιούλη 1974... Εισβολή και κατοχή σχεδιασμένη από το ΝΑΤΟ!

52 χρόνια Κατοχής, 52 χρόνια Αντίστασης! Η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής και κατοχής με τη στήριξη των ΗΠΑ και σχεδιασμένη από το ΝΑΤΟ!

Ποια «αποκατάσταση της δημοκρατίας», ποιας «δημοκρατίας» κι από ποιόν «εθνάρχη»;

Αρκετά με τον καθωσπρεπισμό των δήθεν "ρεαλιστών", των δεξιών και "αριστερών μεταρρυθμιστών" αβανταδόρων του νεοφιλελευθερισμού, των προστατών από τον κίνδυνο "κλιματικής αλλαγής", για "πράσινη ανάπτυξη" και πράσινα άλογα, για μαζικούς υποχρεωτικούς "εμβολιασμούς" με τα τα πειραματικά σκευάσματα των πολυεθνικών, για αντιμετώπιση του "κινδύνου της κλιματικής αλλαγής", το κοινό Μέτωπο εναντίον του Ρωσικού ιμπεριαλισμού, Τρανσεξουαλισμό ως "ανθρώπινο δικαίωμα"...

Τον Ιούλη του 1974 έγινε «Αλλαγή ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής φρουράς στον τόπο μας», όπως με σαφήνεια προσδιόρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου!

52 χρόνια από την Αλλαγή Φρουράς στην Ελλάδα, η κυρίαρχη ιδεολογία -με την πλήρη κάλυψη και στράτευση του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού»- επιχειρεί αδιάκοπα να «αγιοποιήσει» τον άνθρωπο που επέλεξαν οι Αμερικανοί για τη... συνέχιση της κυριαρχίας τους στην Ελλάδα.
Μια ιστορική διαστρέβλωση και δυστυχώς με την ανοχή και συμπαράσταση της σημερινής Νατοϊκής "αριστεράς".
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο τα σχολικά βιβλία θα μιλούν πράγματι για «εθνάρχη» Καραμανλή.
Ο εκλεκτός των Αμερικανών το 1974, ο άνθρωπός τους μαζί με τη Φρειδερίκη, ο εφιάλτης της βίας και νοθείας, εμφανίζεται σήμερα ως εθνάρχης…
Ας τελειώνουν κι οι ξεπλυμένοι ψευτοπροοδευτικοί με την «άφεση αμαρτιών» στον κύριο εκπρόσωπο των Αμερικανών στην Ελλάδα!
Ας διατηρήσουμε το δικαίωμα στη μνήμη!

Ας μην επιτρέψουμε τη διαστρέβλωση της ιστορίας!

15 Ιούλη 1965: να μην ξεχνάμε την αποσταCia, τους αποστάτες και τον εφιάλτη της δημοκρατίας...
Να μην ξεχνάμε την ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, το χρηματισμό βουλευτών της Ε.Κ., τους Αμερικανούς, το παλάτι και τον αρχιμάγειρα της αποσταCiaς Μητσοτάκη!

Ιούλης 1989... το «Βρώμικο '89»

«Μου είπαν: Είσαι μικρός. Αν κάνεις ένα ακόμα βήμα θα σε αφανίσουν.
Είπα: Αν δεν το κάνω θα είμαι ακόμα πιο μικρός (...)
(...) όσος μού έμεινε χρόνος ανήκει στον αγώνα για λευτεριά και δικαίωση.
Τότε μόνο θα αναπαυθώ ζωντανός ή νεκρός,
όταν λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο.
Εγώ θα ξανανέβω στον Πενταδάκτυλο.
Αν δεν προλάβω να με πάτε σεις. Μου το χρωστάτε!»
Βάσος Λυσσαρίδης
➦ «Θα ξανανέβω στον Πενταδάκτυλο. Αν δεν προλάβω να με πάτε σεις. Μου το χρωστάτε!»

➦ Θα τον πάμε στον Πενταδάκτυλο! Το χρωστάει ο Ελληνισμός, το Έθνος!

Όποιος σήμερα έστρεψε αλλού το πρόσωπό του,
θα κριθεί και θα καταδικαστεί από την Ιστορία

21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, Η ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Σαν σήμερα τη μαύρη μέρα της 21ης Απριλίου 1967 με εμβατήρια στο ραδιόφωνο και τανκς στους δρόμους ο λαός μαθαίνει για την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας.

Διάχυτη ήταν η πεποίθηση ότι τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωση Κέντρου και θα επανερχόταν θριαμβευτικά στην εξουσία υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Πολλοί ήλπιζαν ότι θα ετίθετο ένα τέλος στη διετή πολιτική ανωμαλία, που έμεινε στην ελληνική ιστορία ως «Αποστασία» και σηματοδοτήθηκε με την παραίτηση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (είχε λάβει το 52,2% στις εκλογές του 1964) στις 15 Ιουλίου 1965, μετά τη σύγκρουσή του με τον βασιλιά,
Κωνσταντίνο.                                                                                 Στα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος, ένα τμήμα της ΕΡΕ ζητούσε ένα «λοχία» για να σώσει τη χώρα από τον αναρχοκομμουνισμό.                                                                    Για τη μετεμφυλιακή Δεξιά της προδικτατορικής περιόδου, κομμουνιστές ήταν εν ευρεία εννοια και οι κεντρώοι και οπωσδήποτε το «κόκκινο πανί» για την δεξιά και τους Αμερικανους, o Ανδρέας Παπανδρέου, που ήταν το ανερχόμενο αστέρι στην πολιτική σκηνή και εκινείτο αριστερότερα από το κόμμα του,
την Ένωση Κέντρου.

Χουντικοί αξιωματικοί του στρατού κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία εφαρμόζοντας το νατοϊκό σχέδιο έκτακτης ανάγκης “Προμηθεύς” που προέβλεπε ανάληψη της εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής εξέγερσης!
Έτσι, μέσω του νέου καθεστώτος ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιχειρούσε τον ασφυκτικότερο, πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο της χώρας, το ξένο κεφάλαιο επιθυμούσε επενδυτικές “ευκαιρίες” και η ντόπια άρχουσα τάξη ήλπιζε στο τσάκισμα της «αναρχίας» και της «οχλοκρατίας», όπως η χούντα χαρακτήριζε τη μεγάλη άνοδο των λαϊκών διεκδικήσεων της περιόδου 1964-67.
Το μαύρο σκοτάδι, που άπλωσε στη χώρα το αμερικανόδουλο φασιστικό καθεστώς, έμελλε να διαρκέσει 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Το φασιστικό καθεστώς απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα, διέλυσε τα εργατικά και επαγγελματικά σωματεία, διέλυσε κάθε οργάνωση που είχε πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο. Εγκατέστησε στρατοδικεία σε ολόκληρη τη χώρα.
Από την πρώτη κιόλας μέρα ξεκίνησε η φασιστική τρομοκρατία με εκκαθαρίσεις, λογοκρισία, απειλές, συλλήψεις, φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια σε Γυάρο και Μακρόνησο.
Η χούντα αποδείχτηκε πολύτιμος φίλος του κεφαλαίου. Το φασιστικό καθεστώς φρόντισε μέσα σε λίγες βδομάδες να κλείσει όλες τις αμαρτωλές συμβάσεις που δεν έκαναν οι προδικτατορικές κυβερνήσεις: Litton, AEG-Telefunken, Esso-Pappas. Μεγάλο σκάνδαλο ήταν οι εξευτελιστικές τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και του πετρελαίου για την εταιρεία ΠΕΣΙΝΕ. Θέσπισε προκλητικά ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για τους εφοπλιστές. Ίδρυσε το ναυπηγείο Ελευσίνας από τον όμιλο Ανδρεάδη το 1969 με δάνεια της χούντας που δεν πληρώθηκαν ποτέ. Γιγάντωσε το φαινόμενο των μεσαζόντων στην αγροτική οικονομία. Για τα συμφέροντα των εργολάβων και των επιχειρηματιών τουρισμού αυξήθηκε η άναρχη οικοδομική και τουριστική ανάπτυξη που έφτανε να χρηματοδοτείται σε ποσοστό μέχρι και 80%-90% με δανεικά και αγύριστα.

Οι απριλιανοί δικτάτορες στηρίχτηκαν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, όπως και από την αστική τάξη της χώρας, για να φέρουν βάσανα και αίμα σε ελληνικό και κυπριακό λαό. Και το 1973 η δύναμη των λαϊκών αγώνων, η ηρωική και μεγαλειώδης Εξέγερση του Πολυτεχνείου γκρέμισε την αμερικανοστήριχτη χούντα και το φασισμό. Το αίμα των αγωνιστών αναγέννησε την ελπίδα και την προοπτική, το όραμα για μια Ελλάδα λεύτερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική.

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΕ - Ο ΔΕΣΦΙΝΙΩΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ!

Όσο κι αν ψάξουμε τις σελίδες του '21 δεν θα βρούμε άλλο δεσπότη να λαβαίνει μέρος σε μάχες. 

Ιεράρχες μάρτυρες ήταν αρκετοί στον Αγώνα. 

Πολεμιστής όμως παραμένει μοναδικός, ο Δεσφινιώτης Ησαΐας!

Δεν αρκούν λίγες σελίδες για να περιλάβουν το βίο και το έργο του Ησαΐα. 

Ο αγνός αυτός πατριώτης, ο πολεμάρχης κληρικός και 

εθνικός κήρυκας της Επανάστασης του '21, ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, υπήρξε όντως μια μεγάλη μορφή του Αγώνα.

       Σε αδίκησε η ιστορία, Σε λησμόνησε η Πατρίδα».

Σαν παραμύθι μοιάζει η ιστορία που ακολουθεί παραμύθι γιατί περιέχει τη γοητεία της υπερβολής και του μεγαλείου, που γαλουχώντας διαδοχικά γενιές των προγόνων μας φτάνει κάποτε ως τις μέρες μας.

Γύρω στα 1750, καθώς ξημέρωναν Χριστούγεννα, ένας 

λεβεντόπαπας από τη Δεσφίνα, ο παπα-Στάθης, γύριζε βιαστικά από την Αντίκυρα, καβάλα στο μουλάρι του, να λειτουργήσει στης Δεσφίνας την εκκλησιά. Το χιόνι έπεφτε πυκνό τριγύρω. Ξάφνου άκουσε μια φωνή να ζητάει βοήθεια. Πλησίασε και βρήκε μέσα σε μια σπηλιά τον Αρβανίτη Αλή, ζαμπίτη της Αντίκυρας, να καίγεται στον πυρετό. Ο παπα-Στάθης φόρτωσε τον Αλή στο μουλάρι, τον ανέβασε στη Δεσφίνα και τον περιποιήθηκε στο σπίτι του σώζοντάς τον από βέβαιο θάνατο. «Βουνό με Βουνό δεν συναντιέται, άνθρωπος με άνθρωπο ανταμώνουν», είπε όταν συνήρθε ο Aρβανίτης Αλής στον παπα-Στάθη.. 

Όμως οι δυο τους δεν έλαχε ποτέ να επανανταμώσουν. 
Ο θρύλος σταματάει εδώ για να συναντήσει αργότερα την ιστορία. 
Ο παπα-Στάθης της Δεσφίνας,είχε γυναίκα την Αρχόντω,
τρεις γιους και δύο κόρες. Ο μεγάλος γιος, ο Γιάννης,
έγινε τσοπάνης. ο δεύτερος, ο Θεοδόσης, πήγε καλόγερος στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά. Το τρίτο παιδί γεννήθηκε το.1778.0 παπα Στάθης του 'δωσε το όvομα Ηλίας και θέλησε να τονε κάνει. παπά. Δεκαοχτώ χρονώ τον έστειλε στα Σάλωνα, όπου δίδασκε ο καλόγερος - δάσκαλος του -Γένους- Γεράσιμoς Λύτσικας , να μάθει λίγα γράμματα. Το 1797 έφυγε από τα Σάλωνα και γίνεται καλόγερος στο μοναστήρι του Προδρόμου της Δεσφίvας λαμβάνοντας το όνομα Ησαΐας, που διατήρησε σ' όλη του τη ζωή. Όμως η δίψα του για μάθηση τον έσπρωχνε σε κάτι καλύτερο. Έτσι μια μέρα εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά όπου μόναζε και ο αδελφός του. Εκεί, μέσα στη βιβλιοθήκη τoυ νέου μοναστηριού συμπλήρωσε ο Ησαίας τn μόρφωσή του τις ώρες της σχόλης. Για την αφοσίωσή του στα θεία και το ζήλο του, γρή­γορα έγινε διάκος. Τότε ξυπνάει μέσα του ο πόθος για τη λευτεριά όλης της Ρωμιοσύνης. Όμως οι γνώσεις που είχε αποκτήσει δεν του αρκούσαν. Τα Γιάννενα, το φημισμένο κέντρο με σχολειά και δασκάλους σαν τον Μπαλάνο και τον Ψαλίδα, ασκούσαν στoν Ησαΐα μια ακατανίκητη έλξη και γοητεία, Για 'κεί εκίνησε ο ανήσυχος καλόγερος του Οσίου Λουκά.

Πέρασαν πολλά χρόνια απ' τη χριστουγεννιάτικη εκείνη νύχτα που ο παπα-Στάθης είχε σώσει τον Αρβανίτη, τώρα αυτός ο Αρβανίτης αφέντευε τα Γιάννενα. έτσι μας λέει ο θρύλος. Είναι ο Αλή Πασάς απ' το Τεπελένι. Ο παντοδύναμος δυνάστης δεν ξέxασε το καλό που του 'χε κάνει ο παπάς της Δεσφίνας. Έστειλε απεσταλμένο με «γραφή» στον Ζαμπίτη της Δεσφίνας που τον πρόσταζε να στείλει στα Γιάννενα τον παπα-Στάθη. Όμως ο παπάς δεν ζούσε και σύμφωνα με την προσταγή πήρανε τα δυο του παιδιά, τον Γιάννη και τον Ηλία. Ο Αλής θέλοντας να εκπληρώσει το καλό στα παιδιά του σωτήρα του τα έβαλε να του ζητήσουν ό,τι ήθελαν για να προστάξει να γίνει. Ο Γιάννης αρνήθηκε. Ο Ηλίας ζήτησε απ' το βεζίρη να τον βοηθήσει να σπουδάσει. Ο Αλής δέχτηκε με χαρά του. Τον έμπασε τρόφιμο σ' ένα καλό ελληνικό σχολείο κι ύστερα τον έστειλε γι' ανώτερες σπουδές στην Πόλη. Η αληθινή αιτία που έφτασε στ' αυτιά του Αλή το όνομα του Ησαΐα ήταν η φήμη που απέκτησε καλλιεργώντας στενές σχέσεις με επίσημα πρόσωπα. Ο Αλής τον γνώρισε πρώτα κι εκτιμώντας το ήθος και το χαρακτήρα του θέλησε να τον βοηθήσει στη στα­διοδρομία του, στέλνοντάς τον να τελειώσει τις σπουδές του στην Πόλη. 
Στην Κωνσταντινούπολη ο Ησαΐας απέκτησε πολλές γνωριμίες, ειδικά με τους Φαναριώιες, και συνδέθηκε με το Πατριαρχείο. Εκεί γνώρισε τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' κι απέκιησε στενό σύνδεσμο μαζί του. Όμως ο προορισμός του ήταν άλλος. Σύντομα γύ­ρισε στο χωριό του τη Δεσφίνα ως ιερέας να εκπληρώσει την ιερατική του αποστολή. Ο Αλής τον διόρισε συγχρόνως διοικητή της περιφέρειας. Στο διάστημα αυτό έγραψε «Εκκλησιαστικούς λόγους» κι ένα «Χρονικό της Ρούμελης» που χάθηκε και στέρησε την ιστορία μας ίσως από ένα σπουδαίο έργο.
Μετά το θάνατο του επισκόπου Σαλώνων Ιωακείμ η επισκοπή έμεινε ορφανή από αρχιερέα. Όλης της επαρχίας των Σαλώνων τότε η προσοχή στράφηκε αυθόρμητα στον Δεσφινιώτη Ησαΐα. Ο Αλή πασάς, θέλοντας να δημιουργήσει περιβάλλον από δικούς του αφοσιωμένους ανθρώπους, στέλνει γράμματα στον πατριάρχη και τον παρακαλεί να δο­θεί η θέση του Ιωακείμ στον Ησαΐα. Μα κι ο πατριάρχης γνωρίζει καλά τον Ησαΐα. Έχει κιόλας εκτιμήσει τα προσόντα του. θ' αποκτούσαν τα Σάλωνα δεσπότη αρεστό στο σατράπη. ’λλωστε θα μπορούσε να μεσιτεύει για ν' αποφεύγουν οι χριστιανοί τις ραδιουργίες του 

Έτσι το 1818 ο πατριάρχης χειροτονεί δεσπότη τον Ησαΐα. «Ησαΐας επίσκοπος Σαλώνων ή Σόλωνος». Για το δεσπότη αρχίζει ένα νέο στάδιο δράσης προς όφελος των καταφρονεμένων Χριστιανών της επαρχίας. Eπαναφέρει στα Σάλωνα την έδρα της επισκοπής η οποία για μερικά χρόνια είχε μεταφερθεί στο Χρισσό. Mοιράζει κατόπιν όλα τα εισοδήματά του στους φτωχούς, δανείζεται από τους πλούσιους Σαλωνίτες χρήματα, τα μοιράζει κι αυτά. Τα ανθρωπιστικά του αισθήματα τον κάνουν αγα­πητό και λατρευτό σ' όλη την επαρχία. Ο Πανουργιάς, αρματολός της περιοχής, τον κάνει φίλο του και τον αποκαλεί δεξί του χέρι. Στο δεύτερο χρόνο της χειρoτονίας του δέχεται το μυστικό της Φιλικής Εταιρείας. Σης παραμονές του Αγώνα μαζεύει χρήματα, αγοράζει όπλα και τ' αποθηκεύει μυστικά στα Σάλωνα. Τα όπλα μετέφερε απ' την Ευρώπη με τα δυο του καράβια ο Γαλαξιδιώτης ναυτικός Φούντας ή Γκανούτας.

Κείνο τον καιρό είχε φτάσει στην επαρχία των Σαλώνων κάποιος παπα-Ανδρέας Μόρης απ' την Κουκουβίστα. Ζωσμένος τ' άρματα πάνω από τα ράσα παρενοχλούσε τους Τούρκους κάθε τόσο. Εκείνοι διαμαρτύρονταν στο δεσπότη, ενώ ο Αλή πασάς ζητούσε επίμονα τον παπα-Ανδρέα. Η θέση του ιεράρχη έγινε δύσκολη. Ήθελε να βοηθήσει τον παπα-Ανδρέα χωρίς να δυσαρεστήσει τους Τούρκους και τον Αλή, μην τύχει και τους κινήσει υποψίες. Γράφοντας ο Ησαΐας στον πατριάρχη Γρηγόριο του ζητούσε μεταξύ των άλλων τη συμβουλή του για το θέμα του παπα-Ανδρέα. Ο πατριάρχης τού απάντησε με επιστολή που έφερε ημερομηνία 20 Δεκεμβρίου 1820- να υπερασπίζεται κρυφά τον γενναίο Κουκουβιστιανό αγωνιστή και συγχρόνως να υποκριθεί άγνοια στο Βεζίρη, να τον καταπραΰνει με λόγια και υποσχέσεις, αλλά να μην παραδώσει τον Μωρή εις λέοντος στόμα. Ο Ησαΐας πράγματι περιέθαλψε τον παπα­Ανδρέα Μόρη σαν Κουκουβιστιανό όπως του άξιζε. Και κείνος, μόλις ξέσπασε η Επανάσταση, βρέθηκε πλάι στον Πανουργιά και πολέμησε λιονταρίσια. Συγχρόνως ο πατριάρχης καλούσε μ' απεσταλμένο τον Ησαΐα στην Κωνσταντινούπολη να του μεταβιβάσει τις τελευταίες εντολές για τη μεγάλη στιγμή που πλησίαζε. 
Για να θολώσει τα νερά και να μην υποψιαστούν οι αγάδες της Ρούμελης για το ξαφνικό ταξίδι του δεσπότη, συγκάλεσε το ηγουμενικό συμβούλιο του Οσίου Λουκά -που υπαγόταν τότε στην επισκοπή Σαλώνων- για τις εκκρεμείς υποθέσεις του μοναστηριού, μαζί με ων Ησαΐα. Έτσι τις πρώτες μέρες του1821 ο επίσκοπος βρισκόταν, μαζί με τον αδελφό του Θεοδόσιο και τον ηγούμενο Χατζή, στην Πόλη κι έπαιρνε οδηγίες από τον πατριάρχη. Στις 11 Μαρτίου, σ' ένα απόμερο σημείο του κόλπου της Αντίκυρας, αποβιβάστηκε ο ταξιδιώτης δεσπότης κι από 'κεί έφτασε στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά, όπου, ειδοποιημένος, τον περίμενε ο Θανάσης Διάκος. Όλα είναι έτοιμα. Μετά τον εσπερινό ο Ησαΐας ορκίζει τα παλικάρια πάνω στο ευαγγέλιο. Ύστερα αναχώρησε για τα Σάλωνα, μάζεψε τους προύχοντες και τους προκρίτους και τους ανέθεσε την οργάνωση. Την εκτέλεση θ' αναλάμβανε ο καπετάνιος της επαρχίας ο γέρο Πανουργιάς. Πολεμοφόδια μεταφέρονται από το Γαλαξίδι και μοιράζονται στα σπίτια των προυχόντων­, χωρίς οι τούρκοι να αντιληφθούν το παραμικρό. Η Επανάσταση είχε μπει στο δρόμο της. Ζήτημα ημερών το ξέσπασμά της. Στις 24 Μαρτίου , στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, ο Ησαΐας συγκέντρωσε τον Πανουργιά με τα παλικάρια του και τους προεστούς των Σαλώνων Αναγνώστη Γιαγτζή, Ρήγα Κοντορήγα και Αναγνώστη Κεχαγιά, έκαναν δοξολογία και ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης στην περιοχή των Σαλώνων. Ο πόθος του ιεράρχη είχε εκπληρωθεί οι κόποι του είχαν καρποφορήσει.
Στις 26 Μαρτίου ο Ησαΐας ξαναβρίσκεται στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά με τον Θανάση Διάκο. Και στο χάραμα της άλλης μέρας οι καλόγεροι έψαλαν την δοξολογία. Ήταν το γλυκό χάραμα της λευτεριάς. Έτσι κηρύχτηκε η Επανάσταση και στη Βοιωτία. Ο αρχηγός Θανάσης Διάκος είχε πάρει την ευλογία του δεσπότη και ξεκιvούσε με τα παλικάρια του για το μεγάλο Αγώνα. Ο Ησαΐας κατέθεσε τα άμφιά του στον Όσιο Λουκά, αρματώθηκε και ξεκιvώvτας για τα Σάλωνα έριξε μια στερνή ματιά στο μοναστήρι. Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του δεσπότη και κατάβρεξαν ης ροδόχροες παρειές του. 

Δύο μέρες έμεινε ο ιεράρχης στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία να παρακολουθήσει την Επανάσταση που είχε ξεσπάσει στα Σάλωνα αυθημερόν. Σαν έμαθε πως όλα πήγαιναν καλά και πως οι Σαλωνί­τες κλείσανε τους Τούρκους στο Κάστρο, έφυγε για τη Λιβαδειά, όπου έφτιαξε μ' άλλους δύο ιεράρχες την Επαναστατική Επιτροπή. Είναι το μόνο σωζόμενο έγγραφο που φέρει την υπογραφή του Ησαΐα.

Ο επίσκοπος γύρισε σύντομα στα Σάλωνα. Έπρεπε να ετοιμάσει την άμυνα. Ο Πανουργιάς με 500 άνδρες είχε πάρει το Κάστρο (10 Απριλίου 1821, ανήμερα του Πάσχα). Από τ:α λάφυρα αρματώθηκαν οι Σαλωνίτες του Πανουργιά κι έτρεξαν να συναντήσουν τους Διάκο και Δυοβουνιώτη που βρίσκονταν στα όρια του Ζητουνιού, περιοχής Λαμίας. Μαζί τους ακολουθούσε ένας ακόμη αρματωμένος πολεμιστής. Ήταν ο δεσπότης Ησαΐας.


Όσο κι αν ψάξουμε τις σελίδες του '21 δεν θα βρούμε άλλο δεσπότη να λαβαίνει μέρος σε μάχες. Ιεράρχες μάρτυρες ήταν αρκετοί στον Αγώνα. Πολεμισιής όμως παραμένει μοναδικός ο Ησαΐας! 

Ούτε να ιερουργήσει δεν κάθησε το πρώτο ελεύθερο Πάσχα στα Σάλωνα. Δεν προλάβαινε. Στο πολεμικό συμβούλιο που έγινε στους Κομποτάδες στις 19 Απριλίου,

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΣΑΣ – 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821

Η Άμφισσα, Σάλωνα κατά την τουρκοκρατία, ήταν η πρώτη πόλη της Στερεάς Ελλάδας που επαναστάτησε κατά των Τούρκων αμέσως μετά την κήρυξη της Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 1821. 

Οι επαναστατικές δυνάμεις υπό τον οπλαρχηγό Πανουργιά, πέτυχαν την πρώτη τους σημαντική νίκη, απελευθερώνοντας λίγες μέρες αργότερα το φημισμένο της κάστρο.

Ξακουστοί αγωνιστές της Εθνεγερσίας, όπως ο Σαλώνων Ησαΐας,ο μόνος Δεσπότης που πολέμησε, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Πανουργιάς, ο Γιάννης Γκούρας, ο Γιάννης Μακρυγιάννης, ο Δυοβουνιώτης, ο Τράκας, ο Μητρόπουλος κ.α. κατάγονταν από την περιοχή της Άμφισσας, που έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην Επανάσταση του 1821.

Η «άλωση» του κάστρου των Σαλώνων

Η κήρυξη της Επανάστασης βρίσκει τον Πανουργιά, μαζί με τους 60 αρματολούς του, στη Μονή του Προφήτη Ηλία έξω από τα Σάλωνα. Σε συνέλευση που πραγματοποιείται παρουσία των προεστών της περιοχής, αποφασίζεται γενική επίθεση κατά των Τούρκων στην Άμφισσα, ενώ ζητείται ενίσχυση των επαναστατικών δυνάμεων με άνδρες από ολόκληρη την Ρούμελη.
Το ξημέρωμα της 27ης Μαρτίου 1821 βρήκε τον Πανουργιά και τους άνδρες του να πολιορκούν το ισχυρό φρούριο των Σαλώνων, μέσα στο οποίο είχε προλάβει να κλειστεί η τουρκική φρουρά της πόλης, που αποτελούνταν από 600 άτομα.

Οι Τούρκοι αν και ήταν καλά οπλισμένοι είχαν ν’ αντιμετωπίσουν την έλλειψη ποσίμου νερού, μια και οι επαναστάτες είχαν καταφέρει να διακόψουν κάθε παροχή προς το εσωτερικό του κάστρου. Προσπάθεια των πολιορκημένων να κυριεύσουν κοντινή πηγή απέτυχε, σημάνοντας την αρχή του τέλους. Ελλείψη νερού και τροφίμων η τουρκική φρουρά, δέχτηκε τελικά να παραδοθεί ζητώντας να μην υπάρξουν αντίποινα, από τους Επαναστατημένους. Ο Πανουργιάς αποδέχτηκε το αίτημα και λέγεται πως καθιστός έξω από την κεντρική πύλη του κάστρου, παραλάμβανέ τα όπλα που του παρέδιδαν οι Τούρκοι εγκαταλείποντάς το στις 10/4/1821 μετά από 14 ημέρες πολιορκίας. Τα λάφυρα που άφησε πίσω της η τουρκική φρουρά του κάστρου, ήταν σημαντική για την ενίσχυση του αγώνα.

Ξακουστοί αγωνιστές της Εθνεγερσίας, όπως ο Σαλώνων Ησαΐας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Πανουργιάς, ο Γιάννης Γκούρας, ο Γιάννης Μακρυγιάννης, ο Δυοβουνιώτης, ο Τράκας, ο Μητρόπουλος κ.α. κατάγονταν από την περιοχή της Άμφισσας, που έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην Επανάσταση του 1821.

Για την ιστορία, μετά την απελευθέρωση, τα Σάλωνα έγιναν η πρωτεύουσα της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας με την ίδρυση του Αρείου Πάγου των Σαλώνων όπου ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Το 1825 οι Τούρκοι καταλαμβάνουν ξανά τα Σάλωνα, για μερικούς μήνες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και το 1826, από τον Κιουταχή. Τη δεύτερη φορά, οι Τούρκοι θα κρατήσουν την πόλη μέχρι το 1829, όταν και θα την παραδώσουν στον Δημήτριο Υψηλάντη. Έχοντας επίσημα ξαναπάρει το όνομα Άμφισσα, η πόλη προοδεύει και τα οθωμανικά κτίρια, μεταξύ των οποίων και έξι τζαμιά, κατεδαφίζονται, όμως ο σεισμός του 1870 γκρεμίζει πολλά παλιά κτίρια στην πόλη.

1821 – 2019

Σημερα η Άμφισσα ,

… ΔΕ ΛΕΓΑΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ, ΚΥΡΙΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ;

Του Όφι Ιοβόλου

Ενώ κυριολεκτικά ξευτιλίζεται νυχθημερόν η κυβέρνηση προσπαθώντας να κάνει τη νύχτα μέρα τόσο για τα ατέλειωτα σκάνδαλά της όσο και για τον τιτανοτεράστιο Μακάριο, αίφνης επεμβαίνει η… νονά της Αγίας Οικογένειας για να περισώσει ό,τι περισώζεται από το σάπιο βασίλειο του αδελφού της.

Η κυρία Μπακογιάννη έχει αποδείξει πολλάκις ότι είναι πολιτικό ζώο (με την αριστοτέλειο έννοια πάντα, μην παρεξηγηθούμε).

Επομένως τα ακονισμένα από την εμπειρία πολιτικά αντανακλαστικά της σήμαναν συναγερμό ένεκα κυβερνητικής κατρακύλας με αποτέλεσμα να αναλάβει ρόλο λαγού -σε συνεννόηση προφανώς με τον αδελφό της- ζητώντας δημοσίως το… κεφάλι του Μακάριου.

Με τον έρμο τον Μακάριο πλήρως αδειασμένο να παραιτείται βροντοφωνάζοντας ότι είναι τίμιος.

Μιλάμε για τον απόλυτο κυβερνητικό διασυρμό. Μπήκε ο Μακάριος για να ξελασπώσει κάπως τον Κυριάκο από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τον χαντάκωσε εντελώς. Άραγε εκεί στο Μαξίμου μόνο με τις απευθείας αναθέσεις ασχολούνται; Κάποιος να τσεκάρει τα βιογραφικά, δεν υπάρχει;

Αλλά θα μας πείτε ότι ο Μακάριος ήταν κολλητός του Κυριάκου εδώ και χρόνια, τι ψάχνεις τώρα;   

Επανερχόμαστε στη Ντόρα.

Η οποία δε βγήκε απλώς για να… φάει τον Μακάριο.

Ήταν μια καθαρά πολιτική κίνηση, όπως είπαμε.

Που έρχεται μετά το τσάκισμα του Μητσοτάκη από τον Ανδρουλάκη στη Βουλή. Το κατάφερε κι αυτό ο… παραλίγο Μωυσής. Κατέστησε τον παραπαίοντα Νίκο εν δυνάμει πρωθυπουργό.

Εννοείται ότι η φθορά είναι τόσο μεγάλη που δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα.

Το γνωρίζει και η ίδια.

Όσο κι αν μας λέει ότι ο αδελφός της αγωνίζεται για την αξιοκρατία για να έρθουν πίσω τα ελληνόπουλα, εκφράζοντας τον προβληματισμό της την ίδια στιγμή για την τοξικότητα στην πολιτική ζωή.

Διαχείριση της κρίσης προσπαθεί να κάνει προς επισκίαση της φαυλότητας και ανικανότητας του αδελφού της και των… αρίστων που τον περιτριγυρίζουν.

… Δε λέγατε και στον Κυριάκο να παραιτηθεί, κυρία Μπακογιάννη;

Είναι η μοναδική λύση μπας και διασωθεί η Αγία Οικογένεια.

Ας αναλάβετε εσείς, καλύτερα θα τα πάει η κυβέρνηση.

Άλλωστε,

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ | ΠΟΛΛΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος
λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση

κι όπου φωλιάσει και σταθεί
κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα
τονε ξυπνάν χαράματα

τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
του τρώνε και το λίγο βιος

κι από το στόμα τη μπουκιά
πάνω στην ώρα τη γλυκιά

του τηνε παίρνουνε κι αυτή
χαρά στους που `ναι οι δυνατοί!

Χαρά στους που `ναι οι Δυνατοί
γι’ αυτούς δεν έχει χόρταση.

                                        Οδυσσέας Ελύτης

ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ...

Με τη χθεσινή εμφάνισή του στην Βουλή -και στα τρία στάδια της διαδικασίας- ο Κ. Μητσοτάκης επιβεβαίωσε ότι δεν είναι απλώς ένας πρωθυπουργός σε  δυσκολία, αλλά έχει μετατραπεί σε έναν μοιραίο και επικίνδυνο πρωθυπουργό για τη χώρα. Προσκολλημένος στις χειρότερες πρακτικές του ελληνικού πολιτικού συστήματος και επικίνδυνα ανίκανος να οδηγήσει τη χώρα μέσα σε μια νέα περίοδο διεθνών κλυδωνισμών και ανακατατάξεων..

Δεν είναι μόνο η κρίση στους θεσμούς, η έλλειψη διαφάνειας, τα σκάνδαλα και η διαφθορά, η κακοποίηση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας. Καθώς η διεθνής σκακιέρα γίνεται ολοένα πιο ασταθής, η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη λόγω μιας ηγεσίας που ασχολείται περισσότερο με την πολιτική της επιβίωση παρά με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Κι αν χθες δεν έγινε μια τέτοια συζήτηση στην Εθνική Αντιπροσωπεία -στην ανάγκη της οποίας υποκριτικά αναφέρθηκε- η ευθύνη βαρύνει καθ' ολοκληρίαν τον κ. Μητσοτάκη διότι εξαιτίας του το τέλμα και η παρακμή έχουν φτάσει σε τέτοιο βάθος, που δεν υπάρχουν πλέον οι απαραίτητες συνθήκες για ουσιαστική και γόνιμη κοινοβουλευτική αντιπαράθεση χωρίς τοξικότητα.

Η κυβέρνησή του έχει βυθιστεί σε μια πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, με τη σήψη να φτάνει στο μεδούλι του πολιτικού συστήματος και με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρη την κοινωνία. Κι ο ίδιος, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του, έχει πιάσει τη μεζούρα να μετράει τα «ποσοστά» τα δικά του και των κομμάτων της αντιπολίτευσης υπό τον πανικό της τύχης που τον αναμένει...

Χθες απώλεσε την ευκαιρία να αναλάβει επί τέλους αυτές τις ευθύνες επί της ουσίας. Και έτσι, με μια κυβέρνηση πλέον ηθικοπολιτικά νεκρή, η χώρα παραμένει σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα, ενώ είναι μείζων η ανάγκη για μια νέα αφετηρία.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι δεν επιθυμεί πραγματική κάθαρση. Αυτό που κάνει είναι απλώς διαχείριση ζημιάς και έλεγχος του κόμματός του εν όψει των εκλογών, χωρίς πλέον να πείθει πολλούς ότι αυτές θα γίνουν «στην ώρα τους» -δηλαδή το 2027.

Χθες, με τα χειροκροτήματα που όρθιοι στο τέλος του προσέφεραν οι παρόντες, κατάφερε να μετατρέψει για άλλη μια φορά και όλους τους σημερινούς βουλευτές της Ν.Δ. σε συνενόχους σε αυτή την πορεία ολέθρου τόσο για τη χώρα όσο και για την ίδια την παράταξή τους. Με τη ζημιά να γίνεται ολοένα και πιο ανήκεστη, πώς και πότε πιστεύουν ότι θα μπορέσει να γίνει ανάταξη;

Η πολιτική γενναιότητα που χαρακτηρίζει τους πραγματικούς ηγέτες αποδείχθηκε χθες είδος εν ανεπαρκεία για τον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος, αντί να αρθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων που απαιτούν καθαρές λύσεις, κατέφυγε πάλι σε τεχνάσματα και πυροτεχνήματα εντελώς ξεπερασμένα όμως και αδιέξοδα...

Ο ΚΟΡΙΟΣ

Η ΓΥΑΛΑ

Πηγή: Τζίνα Μοσχολιού – ΝΕΑ

Επτά χρόνια πια στο τιμόνι της χώρας, το μοτίβο είναι τόσο επαναλαμβανόμενο που καταντάει θλιβερά προβλέψιμο. Αν κάποιοι ακόμα πιστεύουν ότι οι εξωφρενικές κυβερνητικές δηλώσεις που ακούμε εσχάτως είναι προϊόν εκνευρισμού, απλές επικοινωνιακές γκάφες ή λεκτικά ατοπήματα, πλανώνται πλάνην οικτρά. Δεν είναι λάθος, είναι μέθοδος. Είναι η απολύτως συνειδητή, εμπεδωμένη στρατηγική μιας εκτελεστικής εξουσίας που, όταν στριμώχνεται, δεν απαντάει επί της ουσίας. Απλώς επιστρατεύει τον οδοστρωτήρα της δολοφονίας χαρακτήρων και μετατοπίζει τη συζήτηση.

Τα παραδείγματα βοούν. Θυμάστε τον Χρήστο Ράμμο της ΑΔΑΕ, όταν προσπάθησε να κάνει απλώς τη δουλειά του για τις υποκλοπές; Βαφτίστηκε εν μία νυκτί από τον πρόεδρο της Βουλής, «αυτόκλητος επισκέπτης», οι φυλλάδες τού έκαναν συντονισμένο πόλεμο και οι συνεργάτες του διώχθηκαν βράδυ. Ο Συνήγορος του Πολίτη, Ανδρέας Ποτάκης, όταν τόλμησε να σκαλίσει το ναυάγιο της Πύλου, κατηγορήθηκε για «πολιτικές σκοπιμότητες».

Και, έτσι, φτάνουμε στο τωρινό ρεσιτάλ. Η εντεταλμένη Ευρωπαία Εισαγγελέας, Πόπη Παπανδρέου, φέρνει στη Βουλή τις δικογραφίες για το μεγάλο φαγοπότι του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο Αδωνις Γεωργιάδης την αποκαλεί ωμά εκβιάστρια που δήθεν απαιτεί την ανανέωση της θητείας της. Το γεγονός ότι η θητεία της έχει ήδη ανανεωθεί από το Κολέγιο των Ευρωπαίων Εισαγγελέων από τον περασμένο Νοέμβριο, είναι ψιλά γράμματα· όπως ψιλά γράμματα είναι κι οι ανακρίβειες που διαδίδει με ύφος ειδήμονα, ότι η EPPO «υφάρπαξε» αρμοδιότητα του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, κι η πρωτοφανής υπόνοια, ότι το Συμβούλιο θα παρέμβει, για να ακυρώσει τις αποφάσεις της ή ότι η κυβέρνηση θα ψηφίσει νόμο για να αποχωρήσει από αυτή. Μιλάμε για εξωφρενικά πράγματα. Του απάντησε, άλλωστε, η Ενωση Δικαστών κι Εισαγγελέων.

Αλλά προσοχή: δεν λέγονται εν τη ρύμη του λόγου. Παράγουν «γραμμή» και το ύφος, με το οποίο οφείλει να απαντάει το κάθε κομματικό στέλεχος. Οταν δεν μπορείς να εξηγήσεις πού πήγαν τα λεφτά, αρχίζεις τις θεωρίες συνωμοσίας ότι «η Παπανδρέου τα κάνει για να κρατήσει τη θεσούλα της». Επιχειρηματολογία καφενείου, χωρίς το καφενείο. Διότι είναι άλλο πράγμα, να πουλάς τρέλα στην προστατευμένη γυάλα ενός πρωινού τηλεοπτικού στούντιο και εντελώς άλλο να ζητάς από τον μέσο ψηφοφόρο στην επαρχία να γίνει ο ντελάλης αυτής της επιχειρηματολογίας και να σκέφτεται όπως τα πληρωμένα τρολ του Twitter.

ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΕ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ» ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ: Η ΝΕΑ «ΑΡΙΣΤΕΡΗ» ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική — και καθόλου τυχαία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα που αναδεικνύει σήμερα η Καθημερινή (16/4/2026), βασισμένο στον γαλλικό ιστότοπο Intelligence Online, ο Αλέξης Τσίπρας αναζωπυρώνει τις επαφές του στο Παρίσι.

Όχι με εργατικά σωματεία.
Όχι με τα μαζικά κινήματα που συγκρούστηκαν με την πολιτική Μακρόν.

Αλλά με τραπεζίτες, συμβούλους και πρόσωπα του ευρωπαϊκού κατεστημένου.

Συγκεκριμένα, συνεργάζεται με την τραπεζίτισσα Αν-Λορ Κισέλτ της Global Sovereign Advisory και τον επικοινωνιακό σύμβουλο Μαξίμ Βέρνερ.
Διατηρεί επαφές με τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ — τον ίδιο που ταύτισε την «κεντροαριστερά» με τη λιτότητα.

Παράλληλα, μέσω του «Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα», συνομιλεί με πρόσωπα όπως ο Ενρίκο Λέτα, ο Φρανσουά Ρουφέν, ο Γκαμπριέλ Ζούκμαν και ο Τομά Πικετί.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Σημαίνουν ότι ο Τσίπρας δεν επενδύει στην κοινωνία.
Επενδύει στο σύστημα.

Αντί να στηρίζεται στην εργατική τάξη και τα λαϊκά κινήματα της Γαλλίας —που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στη διάλυση των συντάξεων και την ακρίβεια— επιλέγει να χτίζει σχέσεις με τραπεζικά δίκτυα, επικοινωνιακά επιτελεία και «προοδευτικούς» τεχνοκράτες.

Αυτή είναι η πρόγευση του πολιτικού μορφώματος που ετοιμάζει.

Η πορεία είναι ξεκάθαρη.

Από τη ρητορική του 2015 πέρασε στην υπογραφή των μνημονίων.
Από εκεί, στη «θεσμική» αντιπολίτευση του ευρωπαϊκού δρόμου.
Και τώρα, στη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού ρόλου — πλήρως ενσωματωμένου στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό και πολιτικό πλαίσιο.

Η νέα του πρόταση θα είναι «προοδευτική» στα λόγια.
Αλλά στην πράξη θα αποτελεί άλλη μία εκδοχή,