Ό,ΤΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΧΕΙΣ, ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΣ ΠΑΡΑ ΤΗ ΔΕΞΙΑ — ΠΟΤΕ ΧΑΡΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ

Η Νέα Δημοκρατία και συνολικά η ελληνική Δεξιά δεν υπήρξαν ποτέ δύναμη προόδου. Υπήρξαν –και παραμένουν– ένα βαθιά αναχρονιστικό πολιτικό ρεύμα, μόνιμα εχθρικό απέναντι σε κάθε κοινωνική, θεσμική και δημοκρατική κατάκτηση. Ένα ρεύμα που δεν ακολούθησε ποτέ την κοινωνία· την έσυρε πίσω.

Η ιστορία το αποδεικνύει. Όχι τα συνθήματα και το παρόν το επιβεβαιώνει.

Το 1982 ψηφίζεται ο πολιτικός γάμος, ένα αυτονόητο βήμα εκσυγχρονισμού και διαχωρισμού κράτους–εκκλησίας.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το ίδιο έτος αναγνωρίζεται η Ενιαία Εθνική Αντίσταση απέναντι στα στρατεύματα Κατοχής – μια πράξη ιστορικής δικαιοσύνης.
Η ΝΔ αποχωρεί ουρλιάζοντας από τη Βουλή.

Το 1982 καταργείται με νόμο η μοιχεία, ένα κατάλοιπο ηθικολογικού και πατριαρχικού κράτους.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το 1983 καταργείται η προίκα, ένας θεσμός που αντιμετώπιζε τη γυναίκα ως οικονομικό βάρος.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το 1986 κατοχυρώνεται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση, θεμελιώδες δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Σταθερά απέναντι στα δικαιώματα. Σταθερά απέναντι στην ισότητα.

Απέναντι και στον θεσμικό εκσυγχρονισμό:

Όταν αυτά τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους έφτασαν στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία δεν «διαφώνησε απλώς».
Ψήφισε ΟΧΙ.

Ψήφισε όχι στο ΕΣΥ, όταν θεσμοθετούνταν η καθολική πρόσβαση του λαού στη δημόσια υγεία.

Ψήφισε όχι ΣΤΟ ΑΣΕΠ την μεγαλύτερη καινοτομία του ελληνικού κράτους που χτύπησε το ρουσφέτι.

Ψήφισε όχι στον νόμο που ίδρυσε τα Κ.Ε.Π.

Ψήφισε όχι στη Διαύγεια, όταν το κράτος άνοιγε τα αρχεία του στο φως και στη λογοδοσία.
Ψήφισε όχι στον Οικονομικό Εισαγγελέα, όταν δημιουργούνταν θεσμός ελέγχου του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος.

Ψήφισε όχι στον «Καποδίστρια», όταν χτιζόταν μια λειτουργική και βιώσιμη Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ψήφισε όχι στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, αρνούμενη την αποκέντρωση και τη λαϊκή νομιμοποίηση.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί η Δεξιά είχε –και έχει– αλλεργία στη δημοκρατία της βάσης.
Δεν της άρεσαν ποτέ οι εκλεγμένοι.
Της άρεσαν οι διορισμένοι.
Οι ελεγχόμενοι. Οι πειθαρχημένοι. Οι εξαρτημένοι από το κέντρο εξουσίας. Αυτοί που περίμεναν έξω από τα βουλευτικά γραφεία για να τους διορίσουν.

Και αυτό το μοντέλο δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι εδώ. Τώρα.

Σήμερα:

·         Υπονομεύει συστηματικά το ΕΣΥ, ανοίγοντας την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση της υγείας.

·         Διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα, επαναφέροντας 10ωρα, επισφάλεια και φόβο.

·         Απαξιώνει τις ανεξάρτητες αρχές όταν δεν της αρέσουν τα πορίσματά τους.

·         Συγκεντρώνει την εξουσία στο επιτελικό κράτος, απονευρώνοντας θεσμούς και αυτοδιοίκηση.

·         Ελέγχει την ενημέρωση, χειραγωγεί τη δημόσια σφαίρα και αντιμετωπίζει τη διαφάνεια ως απειλή.

·         Μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο, με απευθείας αναθέσεις, κλειστούς κύκλους και φίλους της εξουσίας.

·         Μοιράζει δημόσιο χρήμα όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ στους κομματάρχες της.

Το μοτίβο είναι το ίδιο. Χθες και σήμερα.
Λιγότερη δημοκρατία. Λιγότερη λογοδοσία. Περισσότερη εξουσία στους λίγους.

Η Δεξιά δεν «εκσυγχρονίστηκε». Απλώς έμαθε να κρύβει καλύτερα τον αυταρχισμό της πίσω από λέξεις–βιτρίνα: «μεταρρυθμίσεις», «αποτελεσματικότητα», «κανονικότητα».

Αλλά η κανονικότητά της είναι γνωστή:
ένα κράτος χωρίς κοινωνικό έλεγχο,
μια κοινωνία χωρίς δικαιώματα,
μια δημοκρατία χωρίς φωνή.

Η Δεξιά δεν ξεχνά. Θυμάται πολύ καλά ποια είναι. Όπου και αν κάτσεις ακούς τους οπαδούς της να αναπολούν και να εξυμνούν την χούντα σαν συγγενείς πολιτικά που είναι.
Και όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, οι νόμοι, οι ψήφοι και οι επιλογές της τη διαψεύδουν.

·  «Η Δεξιά δεν ήταν ποτέ μπροστά. Ήταν πάντα απέναντι. Και αυτό δεν αλλάζει με επικοινωνία.»

·  «Ό,τι δικαίωμα έχεις, το κέρδισες παρά τη Δεξιά — ποτέ χάρη σε αυτήν.»

·  «Η Νέα Δημοκρατία δεν φοβάται το χάος. Φοβάται τη δημοκρατία.»

·  «Δεν ξεχνάμε. Γιατί η λήθη είναι το μεγαλύτερο δώρο στη Δεξιά.»

·  «Όσο υπάρχουν δικαιώματα να κόβονται, η Δεξιά θα είναι εκεί — με το ψαλίδι.»

·  «Η ιστορία γράφεται με αγώνες. Η Δεξιά απλώς τους πολεμά.»

·  «Δεν είναι παρεξήγηση. Είναι ταυτότητα.»

·  «Η Δεξιά δεν εκσυγχρονίστηκε. Απλώς άλλαξε αφίσα.»

 Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά, θα της το θυμίζουμε.

Και για το χθες. Και –κυρίως– για το σήμερα.

ΌΤΑΝ Η ΔΕΞΙΑ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΕΞΙΑ, ΘΑ ΤΗΣ ΤΟ ΘΥΜΙΖΟΥΜΕ.

 Εκεί στη Ν.Δ έχουν μεγάλη πλάκα.

Ας θυμηθούμε τη στάση τους.

Το 1982 ψηφίζεται ο πολιτικός γάμος.

 Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το 1982 ψηφίζεται η αναγνώριση της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής

Η ΝΔ αποχωρεί από την βουλή.

Την ίδια χρονιά καταργείται με νόμο η μοιχεία. 

Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το 1983 καταργείται με νόμο η προίκα. 

Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Το 1986 ψηφίζεται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση. 

Η ΝΔ ψηφίζει όχι.

Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά θα της το θυμίζουμε

ΕΔΩ ΕΧΘΡΟΣ, ΕΚΕΙ ΕΧΘΡΟΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΦΡΕΓΑΤΑ;

Γράφει ο mitsos175

Στον Ειρηνικό θα είναι η πανάκριβη φρεγάτα! Που για να μην την πουν «την πιο ακριβή στον κόσμο», τη λένε «την πιο ισχυρή».
Ένας είναι ο εχθρός. Για την ώρα είναι εχθρός ο Κινέζος! Γιατί είναι εχθρός; Γιατί έτσι είπαν οι Αμερικάνοι. Δεν ξέρουν αυτοί και ξέρουμε εμείς;

Στον Ειρηνικό πλοίο 4 δις, αλλά στο Αιγαίο; Η τριήρης, δοκιμασμένη στον πόλεμο! Έτσι και κουνηθεί κανείς γείτονας, τον εμβολίσαμε!

Μα εχθρός είναι και η Γροιλανδία. Ναι, πρόκειται να γίνει «τιτανομαχία» εκεί. Θα την πάρει ο Τραμπ τζάμπα, ή θα πληρώσουν κι οι Ευρωμαλάκες από πάνω;

Τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν: Πόσα θα δώσουν οι υποτακτικοί για να τους κάνουν την τιμή να τους πηδήξουν οι Γιάνκηδες; Έβαλα 100.000 για κάθε Αμερικάνο επιβήτορα πεζοναύτη, δίνει καλή απόδοση 2:1. Δεν βάζω περισσότερα, η Ευρώπη πάει για χρεοκοπία.

Ας γελάσουμε λίγο τώρα κάνοντας σύγκριση. Δανία εναντίον ΗΠΑ!

ΗΠΑ: 342.000.000 Δανοί 6.000.000. Μην ψαρώνετε όμως, μπορεί οι Δανοί να έχουν περισσότερα όπλα. Όχι;
Αεροπλάνα και ελικόπτερα: ΗΠΑ 13.043, Δανοί: 117. Αμερικάνοι, δώστε 3 στους Δανούς να τα στρογγυλέψετε.

Για τανκς και τέτοια δε χρειάζεται να πούμε, δεν πάνε στους πάγους. 4.640 οι Αμερικάνοι, 44 οι Δανοί. Πυροβόλα 1.893 έναντι 19. Τίποτε, ούτε 100 προς 1 η αναλογία.
440 Πλοία οι ΗΠΑ – 50 οι Δανοί. 11 αεροπλανοφόρα, 70 υποβρύχια οι ΗΠΑ. Οι Δανοί; Θα βγάλουν από τις αποθήκες τα Ντράκαρ.

Θα έχουν όμως και ενισχύσεις! Σουηδούς, Νορβηγούς, Γάλλους… Καλά οι Βίκινγκς, οι Γάλλοι τι θέλουν; Δεν είδαν τους Γερμανούς; Πήγαν, είδαν χιόνι, γύρισαν! Έφαγαν και πρόστιμο από το αφεντικό στο μεταξύ.

Γαλλία – ΗΠΑ. Επιτέλους λίγο ενδιαφέρον. Λίγο όμως. 976 αεροσκάφη οι Φράγκοι. Πάλι τους περνάνε οι Αμερικάνοι. Βασικά οι ΗΠΑ έχουν περισσότερα πολεμικά αεροπλάνα από όλο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί!

Ναυτικό: Οι Γάλλοι έχουν τις καλύτερες φρεγάτες, τις πιο ακριβές. 11 οι Γάλλοι, οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία! Ζήλια – ψώρα! Ίσως γιατί οι Αμερικάνοι έχουν τα αεροπλανοφόρα, τα καταδρομικά… Κι αν σταθεί μια φρεγάτα δίπλα σε ένα αεροπλανοφόρο, θα πάθει κόμπλεξ κατωτερότητας. Όσο ακριβή και να είναι.

Προφανώς ούτε σύγκριση υπάρχει, ούτε πόλεμος πρόκειται να γίνει. Ο Τραμπάκουλας κάνει λαχτάρες στους υπαλλήλους του. «Εγώ είμαι το αφεντικό εδώ!»

Μόνο, Τραμπ, μην τα βάλεις με τίποτα Κινέζους και δεις τις ΗΠΑ να βαράνε κανόνι. Θα έχουν οι Αμερικάνοι Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος! Κάνε τον καμπόσο εκεί που σε παίρνει.

Έτσι κάνουν κι οι δικοί μας. Στους τόνους του Ειρηνικού θα κάνουμε το μάγκα. Θα τους φάμε! Το σανό βέβαια που ταΐζουν τους ψηφοφόρους τους, το πληρώνουμε εμείς, χρυσό!

Κωλόφαρδοι οι καραβανάδες: Ανακάλυψαν τα λεφτόδεντρα. Εμείς ακόμα ψάχνουμε τις τσέπες για να πάρουμε τυρόπιτα,

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ

Γράφει ο mitsos175

Ας δούμε τι κάνει η γαλάζια εγκληματική οργάνωση. Πλιάτσικο, όπως κάθε μέρα! Πλάτες στους μαυραγορίτες, ενώ συνεχίζει το γλείψιμο πισινού του Τραμπάκουλα. Όχι τόσο χουντικούλη μου, γαργαλιέται!

Δημοσκόπηση βγάζει πρώτη την Καρυστιανού, οπότε θα λυσσάξουν όλοι. Σύντροφοι προσοχή: Εφόσον είναι δεξιά και το παρακάνετε με την κριτική, θα τη βγάλετε με 50%. Κάντε αντιπολίτευση πρώτα στη συμμορία που κυβερνά και μετά στο νέο κόμμα, που δεν έχει καν ανακοινωθεί.

Η απόφαση για διακοπή μιας κύησης αφορά τη γυναίκα που κυοφορεί και μόνον αυτή. Τέλος.

Στη συμμορία τώρα: Απογοήτευση και οργή είναι οι πρώτες αντιδράσεις των αγροτών μετά τη συνάντηση με το Μητσοτάκη. Ο Κούλης έδωσε σανό, αλλά όχι για να φάνε τα κοπάδια τους, που τα εξολόθρευσε, να το φάνε οι αγρότες. Έπρεπε να του πουν «βάλτο στον πάτο σου!» Τι διάλογος θα μπορούσε να γίνει με ανθρωποφάγο; Αλλά οι αγρότες πήγαν ακριβώς για να μην πουν τα γαλάζια τρολ «γιατί δεν πάτε». Οι κινητοποιήσεις προφανώς θα συνεχιστούν, αφού τα προβλήματα παραμένουν.

Στο μεταξύ η συμμορία δεν άλλαξε ούτε όσους είναι στη δικογραφία και ερευνώνται για τη λεηλασία στον ΟΠΕΚΕΠΕ! Δεν τηρούν καν τα προσχήματα! Να βάλουν έστω άλλους δικούς τους! Βέβαια δεν αλλάζει η ομάδα των πλιατσικολόγων, όταν πετυχαίνει το πλιάτσικο. Άλλωστε αυτοί που έκλεψαν, έχουν αποκτήσει πολύτιμη πείρα και θα χρειαστούν στις εκλογές.

Ο κακός τους ο καιρός. Η χώρα – η Αττική δηλαδή, γιατί αυτή είναι η χώρα, οι άλλοι είμαστε περίχωρα – θα αντιμετωπίσει τα συνηθισμένα προβλήματα που έχει κάθε χειμώνα. Αν βρέξει, θα δούμε κολύμβηση στους δρόμους της Αθήνας. Αν κάνει κρύο – που θα κάνει – θα παγώσουν οι άστεγοι. Οι Ρώσοι βλέπουν την Ελλαδάρα και σκάνε στα γέλια. Στη Μόσχα ακόμα και θερμοκρασίες που είναι κάτω κι από την κατάψυξη του ψυγείου είναι πολύ συνηθισμένες, αλλά δε δημιουργούν κανένα απολύτως πρόβλημα. Γιατί; Επί Κομμουνισμού φρόντισαν να κάνουν τις σωστές υποδομές. Εδώ έχουμε απευθείας αναθέσεις.

Ακρίβεια! Για την ακρίβεια, μαύρη αγορά! Κανονικά με όσα γίνονται, οι τιμές των κρεάτων θα έπρεπε να πέσουν. Αφού τα ζώα λένε πως έχουν από πανούκλα (οι χοίροι), ηπατίτιδα (τα μοσχάρια), ευλογιά (τα αιγοπρόβατα), λογικά η ζήτηση θα είναι περιορισμένη άρα… Άρα αυτά που μας λεν περί νόμου της αγοράς είναι κουταμάρες. Νόμος εδώ είναι ο μαυραγορίτης. Βρέξει – χιονίσει η τιμή θα ανέβει! Ό,τι και να γίνει! Γιατί; Γιατί έχουν πλάτες! Κυβερνούν! 41%, που είναι λιγότερο από 20%, αλλά το ποσοστό είναι όπως οι τιμές: Φουσκωμένο.

Ανδρουλάκης. Να μην πω καλύτερα τίποτα, να τον αφήσω να κοιμάται. Ονειρεύεται πως θα έρθουν κι άλλοι στο τέως ΠΑΣΟΚ; Να κλείσει την πόρτα. 1) Θα κάνει κρύο και θα πουντιάσει. 2) Θα του φύγουν κι οι υπόλοιποι. Μετά τις εκλογές θα ξυπνήσει στο δρόμο, εκεί θα τον πετάξουν.

«Ναι, αλλά δε λες τίποτα για…» Για όλα έχουμε πει, θα πούμε ένα τελευταίο για τη Συρία. Έγινε ξανά βιλαέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάποιοι Αμερικάνοι πούλησαν κάποιους συμμάχους τους. Τι πιο σύνηθες; Αγοράσαμε εμείς πανάκριβα πλοίο, πήρε ο Σουλτάνος μια χώρα σχεδόν τζάμπα!

Στο μεταξύ βγαίνουν από φυλακή κι οι Ισλαμοφασίστες του ISIS, που είχαν πιάσει οι Κούρδοι. Δεν τους ξεχνάνε τους φίλους, ε Σουλτάνε;

Τι είπαμε πως έκανε η Ελλάδα όσον αφορά τη Συρία; Γαργάρες; Όχι! Πήρε θέση! Με τον Τσόγλανο και κάθε τσογλάνι. Γιατί και οι δικοί μας τσογλάνια είναι,

ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΥΕΛΛΑ! ΖΗΤΑΕΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ Η Μ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ...

Στη θύελλα των αντιδράσεων που προκάλεσε η τοποθέτησή της σχετικά με τις αμβλώσεις, απαντά σήμερα, Τρίτη 20 Ιανουαρίου, η Μαρία Καρυστιανού, κατηγορώντας τα Μέσα Ενημέρωσης για «αποσιώπηση των θεσμικών ζητημάτων» και στοχευμένη επίθεση στο πρόσωπό της.

Η ίδια υποστηρίζει πως η απάντησή της διαστρεβλώθηκε σκοπίμως «από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου».
«Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση, δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ούτε και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν» αναφέρει στην ανάρτηση που έκανε σχετικά. «Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας».
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτησή της:
«Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη “απογύμνωση” των Μέσων Ενημέρωσης.
Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.
Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.
Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει, δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.
Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική «κυοφορία» ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων.
Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου,

«ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΡΧΙΑ;» ΛΕΕΙ Ο (ΝΕΟΣ) ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΗΣ Μ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ...

Marka2

«Να κάνουμε και δημοψήφισμα για την μοναρχία» Ο συνήγορος της Μαρίας Καρυστιανου ανοίγει και Πολιτειακό θέμα
Εύχομαι να μην είναι στην επιτροπή των σοφών του νέου κόμματος και να μην εκφράζουν τέτοιοι άνθρωποι το νέο… Δικαιώματα και Πολιτειακο σε μίξερ

Ο ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΚΛΗΤΩΝ: ΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική «αποκάλυψη», ούτε για υπερβολή της αντιπολίτευσης. Είναι μια πραγματικότητα που έχουμε αναδείξει εδώ και χρόνια, από τότε που είχαμε blog ακόμα και επανήλθαμε σχετικά πρόσφατα στο σάιτ μας, πριν το θέμα γίνει πρωτοσέλιδο σε συστημικές εφημερίδες.

Ήδη από παλιότερο άρθρο μας για τον κομματικό στρατό των μετακλητών, είχαμε προειδοποιήσει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη οικοδομεί ένα κράτος στα μέτρα της. Όπως γράφαμε τότε χαρακτηριστικά:

«Με θράσος που μόνο οι φεουδάρχες του Μεσαίωνα θα ζήλευαν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη στήνει ένα κράτος-τσιφλίκι, όπου οι κρατικές θέσεις μοιράζονται σε “γαλάζιους” κουμπάρους, φίλους και πιστά σκυλιά του κόμματος για να βιοπορίζονται δαπάνες ελληνικού δημοσίου».

Σήμερα, το ίδιο θέμα επανέρχεται εμφατικά μέσα από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Δημοκρατία. Όχι από αριστερή ευαισθησία, αλλά γιατί τα μεγέθη δεν κρύβονται πια: αύξηση 113% στους μετακλητούς, από 1.710 τον Ιούλιο του 2019 σε 3.641 τον Αύγουστο του 2025. Πρόκειται για έναν παράλληλο κομματικό μηχανισμό, πληρωμένο από τον ελληνικό λαό.

Το «επιτελικό κράτος» που είχαμε περιγράψει

Στο ίδιο παλιότερο άρθρο είχαμε ξεκαθαρίσει ότι στο επιτελικό κράτος της ΝΔ δεν μετράνε τα προσόντα, αλλά η κομματική πίστη. Όπως γράφαμε χωρίς περιστροφές:

«Πτυχία; Εμπειρία; Αξιοκρατία; Περιττά! Το μόνο που μετράει είναι η κομματική ταυτότητα της ΝΔ. Από την ΕΥΠ μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα υπουργικά γραφεία, το “γαλάζιο” παζάρι των διορισμών είναι μια ανοιχτή πρόκληση στον λαό που ματώνει από τη λιτότητα».

Και δεν μιλούσαμε αφηρημένα. Αναφερόμασταν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, με ονόματα και στοιχεία.

Από την ΕΥΠ μέχρι τα υπουργικά γραφεία

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Παναγιώτης Κοντολέων, ο οποίος τοποθετήθηκε το 2021 διοικητής της ΕΥΠ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Όπως είχαμε γράψει:

«Προσόντα; Κανένα πτυχίο, ούτε καν απολυτήριο Λυκείου – μόνο “σεκιουριτάς” και “σύμβουλος” με καλές γνωριμίες».

Και όμως, αυτός ο άνθρωπος –με καταδίκη για ψευδή καταμήνυση και δικαστικές αποφάσεις εις βάρος του– κρίθηκε κατάλληλος να ηγηθεί της πιο κρίσιμης υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας.

Στο ίδιο μοτίβο, ο Γιάννης Θεοδωράτος, στενός συνεργάτης του Άδωνι Γεωργιάδη, διορίστηκε διευθυντής του πολιτικού του γραφείου το 2019 και το 2021. Όπως επισημαίναμε:

«Με απολυτήριο Λυκείου και τίποτα παραπάνω. Μισθός; 2.154€ καθαρά, σαν καθηγητής πανεπιστημίου!»

Και όταν τέθηκαν ερωτήματα, ο ίδιος ο υπουργός απάντησε κυνικά ότι «είναι σαν να έχει 10 πτυχία».

ΟΠΕΚΕΠΕ: το σκάνδαλο συνεχίζεται

Το πρόσφατο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ απλώς επιβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται για παρελθόν, αλλά για συνεχιζόμενη πολιτική πρακτική. Ο διορισμός του Ιωάννη Καϊμακάμη ως αντιπροέδρου του Οργανισμού τον Γενάρη του 2025, χωρίς διαγωνισμό και χωρίς διαφάνεια, είναι άλλη μία ψηφίδα στο ίδιο παζλ.

Η υποκρισία της ΝΔ σε όλο της το μεγαλείο

Ο λαός γελά πικρά βλέποντας την υποκρισία. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε διορισμούς, η ΝΔ ούρλιαζε για «ρουσφέτια» και «κομματικό κράτος». Σήμερα, με χιλιάδες μετακλητούς και μισθούς-πρόκληση, επικρατεί σιωπή.

Η κυβέρνηση που εδώ και χρόνια δαιμονοποιεί το Δημόσιο, μιλά για «τεμπέληδες υπαλλήλους» και επικαλείται τη δημοσιονομική πειθαρχία, έχει στην πράξη οικοδομήσει τον μεγαλύτερο κομματικό στρατό μετακλητών της Μεταπολίτευσης.

Και όπως είχαμε επισημάνει στο παλιότερο ρεπορτάζ μας, αυτή η πρακτική δεν είναι απλώς σπατάλη δημοσίου χρήματος. Είναι θεσμική εκτροπή, γιατί μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο και τη δημόσια διοίκηση σε προέκταση του κομματικού μηχανισμού.

Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς κακοδιοίκηση.
Είναι κράτος-τσιφλίκι, είναι θεσμική παρακμή, είναι λεηλασία του δημόσιου χρήματος.

Και τον λογαριασμό, όπως πάντα,

ΚΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟ, ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ

Το έδαφος για ένα νέο πακέτο υποχωρήσεων προετοιμάζει η ανίκανη παρέα του Μαξίμου στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών, δείχνοντας να οδηγείται συρόμενη σ’ έναν διάλογο με προδιαγεγραμμένες παγίδες. Αντί συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και παρά το προκλητικό παραλήρημα του Χακάν Φιντάν, η κυβέρνηση αρκέστηκε σε μια τυπική και χλιαρή αποδοκιμασία, επαναφέροντας παράλληλα τις γνωστές χιλιοειπωμένες και αναξιόπιστες υποσχέσεις. Επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., θαλάσσια πάρκα, θαλάσσιο χωροταξικό – όλα σε μελλοντικό χρόνο, όλα χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα. 

Υποσχέσεις που ακούγονται εδώ και πολύ καιρό, αλλά παραμένουν ανακοινώσεις χωρίς πράξη, την ώρα που η Τουρκία παράγει τετελεσμένα σε επίπεδο αφήγησης και διεθνούς εντύπωσης. Με οδηγό το δόγμα των «ήρεμων νερών», της αφωνίας και των χαμηλών τόνων, ακόμα κι όταν η άλλη πλευρά καθορίζει δημόσια το πότε και το πώς θα γίνει ο διάλογος, η κατάσταση προμηνύεται άκρως δυσοίωνη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιντάν ήταν εκείνος που προανήγγειλε τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν πριν από το Ραμαζάνι, δηλαδή πριν από τις 18 Φεβρουαρίου. 

Η Τουρκία μιλά. Η Ελλάδα απλώς επιβεβαιώνει σιωπηρά. Κι έτσι γεννιέται το κρίσιμο ερώτημα: Θα γίνει τελικά αυτός ο διάλογος; Και αν γίνει, ποιος τον επιβάλλει και με ποιους όρους; Όλα δείχνουν ότι η ελληνική πλευρά δεν προσέρχεται από θέση ισχύος ή πρωτοβουλίας, αλλά κάθεται στο τραπέζι φοβούμενη, με την ουρά κατεβασμένη και την Τουρκία στον ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων, με ό,τι αυτό σημαίνει για τα εθνικά μας συμφέροντα. Όσα διαφαίνονται στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών μετά το νέο προκλητικό κρεσέντο του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και με δεδομένη τη σταθερή απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να εγκαταλείψει το καταστροφικό δόγμα των «ήρεμων νερών» γεννούν εύλογη ανησυχία στους Έλληνες πολίτες. Με «όπλο» την ανεμική διπλωματική παρουσία της Ελλάδας και τη στρατηγική των εναγκαλισμών και των υποκλίσεων, η τουρκική προκλητικότητα δεν εκδηλώνεται πια μόνο με παραβιάσεις, υπερπτήσεις ή ρητορικές εξάρσεις, καθώς ολοένα και πιο ωμά η Άγκυρα δείχνει να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των διπλωματικών κινήσεων, ενώ έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο δεν διστάζει να παρεμβαίνει ωμά στην ελληνική πολιτική σκηνή. 

Αυτό ακριβώς έκανε πριν από λίγες μέρες ο Χακάν Φιντάν, μιλώντας όχι απλώς για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά για το πώς -κατά την άποψή του- ο Έλληνας πρωθυπουργός οφείλει να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος. Προτού καν ανοίξει επίσημα η συζήτηση για τον νέο γύρο του ελληνοτουρκικού «διαλόγου», ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σωρεία απαξιωτικών σχολίων με πολυεπίπεδες αιχμές από τον Τούρκο υπουργό για τη στάση του απέναντι στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά κυρίως με μια ωμή και ευθεία τοποθέτηση που αμφισβήτησε ανοιχτά την πολιτική αυτονομία της ελληνικής ηγεσίας. Όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι «ένας πολιτικός ηγέτης στην Ελλάδα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην επίλυση των προβλημάτων με την Τουρκία και στο ρίσκο για την πολιτική του καριέρα» και προσθέτει πως αυτή η «πραγματικότητα πρέπει να εξαλειφθεί», δεν πρόκειται απλώς για μια προσβλητική γενίκευση, αλλά για μια καθαρή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Σε αντίθεση με τον κ. Γεραπετρίτη, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες εκκλήσεις περί «ειρήνης», αντιθέτως έθεσε ευθέως ζήτημα αλλαγής της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, υποστηρίζοντας ότι στην Τουρκία υπάρχει «ωριμότητα», ενώ στην Ελλάδα η αντίληψη της Τουρκίας ως απειλής «παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο». Κατά τον ίδιο, κάθε Έλληνας πολιτικός που επιχειρεί «κάποιο βήμα» απέναντι στην Τουρκία είναι καταδικασμένος να πληρώσει πολιτικό τίμημα και γι’ αυτό, όπως κυνικά ισχυρίστηκε, «μια τέτοια επιλογή δεν δύναται ποτέ να είναι υπέρ της επίλυσης του προβλήματος». Με απλά λόγια, ο Φιντάν, έχοντας διαγνώσει την ανεπάρκεια των… ενοίκων του Μεγάρου Μαξίμου και σε πλήρη συνεννόηση με τον Ταγίπ Ερντογάν, φροντίζει να καταστήσει με σαφήνεια τις αναθεωρητικές προθέσεις της Άγκυρας,

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΤΙΜΩΡΕΙ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Του Μανώλη Κοττάκη

Ενώπιον επώδυνων διλημμάτων βρίσκεται αυτή την εποχή η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς ο νέος κόσμος που ανατέλλει τη φέρνει ως εκπρόσωπο της χώρας μας και ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις: Από τη μία η ζυγαριά του εθνικού συμφέροντος και από την άλλη το ιδεολογικό προφίλ καθεστώτων και ηγετών που είναι αντιπαθείς στους Έλληνες αστούς. Ιδεολογίες και εθνικά συμφέροντα δεν πάνε μαζί στις διεθνείς σχέσεις, ούτως ή άλλως. 

Η Ελλάς διατηρεί άριστες σχέσεις με αραβικά κράτη που κατηγορούνται για δολοφονίες και για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επειδή έτσι «πρέπει». Σε καιρούς ρευστότητας και αναθεωρητισμού το πρόβλημα αυτό γιγαντώνεται. Μια πρώτη γεύση λάβαμε με τη θέση που διατύπωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για την απαγωγή-σύλληψη Μαδούρο. Την ενέταξε στο όνομα της σύσφιξης των σχέσεών του με τον πρόεδρο Τραμπ, με τίμημα την τροποποίηση των θέσεων της πατρίδας μας για την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου ως εργαλείου επίλυσης των διεθνών διαφορών. Τέθηκε σε δεύτερη μοίρα. Στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάς προτίμησε το εθνικό κόστος για το πολιτικό και ιδεολογικό όφελος. Μεταξύ της καταγγελίας του «συριζαίου» Μαδούρο και της υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου επέλεξε το πρώτο. Υπάρχουν όμως και διλήμματα με αντίστροφη λογική: Κάλυψη σε ολοκληρωτικά καθεστώτα για χάρη του εθνικού συμφέροντος. Ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Γεραπετρίτης και η υφυπουργός του Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου βρέθηκαν αυτόν τον καιρό μπροστά σε τέσσερις συγκεκριμένες προκλήσεις:

-Τι κάνουμε όταν ομογενείς μας από τη Μαριούπολη στην Αζοφική ζητούν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα για να δουν τα παιδιά τους, δεδομένου ότι το εδαφικό καθεστώς εκεί είναι πλέον γκρίζο και δεν έχουν αναγνωρισμένη Αρχή για να εκδώσουν διαβατήρια;

– Τι κάνουμε με τους Ουκρανούς συμμάχους που βομβαρδίζουν πλοία της ελληνικής ναυτιλίας που φορτώνουν πετρέλαιο από ρωσικά λιμάνια όπως το Νοβοροσίσκ;

-Τι θα κάνουμε αν η Ευρωπαϊκή Ένωση κηρύξει τους Φρουρούς της Επανάστασης τρομοκράτες και παγώσει λογαριασμούς τους σε ευρωπαϊκές τράπεζες, εκδώσει διεθνή εντάλματα σύλληψης κ.λπ. κ.λπ.; Η Ελλάς έχει να διέλθει το Σουέζ μέσω της ναυτιλίας της.

-Πώς στέκεται η Ελλάς στη διένεξη μεταξύ Σομαλίας και της αποσχισθείσας Σομαλιλάνδης; Το εθνικό συμφέρον υποδεικνύει τη συμπόρευση με τη δεύτερη, αλλά λόγω του γεγονότος ότι η περίπτωσή της είναι παρόμοια με την Κύπρο μας τυχόν υποστήριξή της είναι σαν να υποστήριζε η Ελληνική Δημοκρατία τα Κατεχόμενα.

Συγκεκριμένα:

– Οι ελληνικές κοινότητες της Αζοφικής ζουν αποκλεισμένες από τον κόσμο γιατί η έκδοση διαβατηρίου από την Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι μια απλή διοικητική πράξη αλλά διατύπωση συγκεκριμένης θέσης υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Και παρά τη δημόσια ρητορεία του πρωθυπουργού, στο υπουργείο Εξωτερικών γνωρίζουν ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει -«Ουαί τοις ηττημένοις!» λένε- και σιγά σιγά η Ελλάδα πρέπει να αρχίσει να ρίχνει γέφυρες στους θυμωμένους Ρώσους. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις αυτό έγινε με δύο τρόπους. Για το θέμα των μετακινήσεων των Ελλήνων της διασποράς από περιοχές της τέως ΕΣΣΔ το υπουργείο Εξωτερικών μελετά τη λύση να εκδώσει λευκές βίζες που δεν θα αναγράφουν ούτε το όνομα της Ουκρανίας ούτε το όνομα της Ρωσίας. Το μοντέλο αυτό είχε εφαρμοστεί για το Κοσσυφοπέδιο και είχε δυσαρεστήσει τους Σέρβους. Ομοίως θα δυσαρεστήσει τώρα και τους Ουκρανούς, παρότι μοιάζει ουδέτερη σολομώντειος λύση. Όταν σε επίσημο έγγραφο του ελληνικού ΥΠΕΞ η Μαριούπολη είναι γκρίζα ζώνη, αυτό είναι εναντίον της Ουκρανίας που την κατείχε και de facto υπέρ της Ρωσίας που την κατέχει. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Το εθνικό συμφέρον προέχει. Η ήττα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για τη στάση που κράτησε στο Ουκρανικό άνευ εθνικών ανταλλαγμάτων,

ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΟΛ ΤΗΣ ΝΔ: Ο ΜΠΟΥΓΑΣ ΑΘΩΩΝΕΙ ΤΗΝ “ΟΜΑΔΑ ΑΛΗΤΕΙΑΣ” – ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

Με πρωτοβουλία του υφυπουργού Δικαιοσύνης Γιάννη Μπούγα, αρχειοθετείται η μήνυση ΣΥΡΙΖΑ κατά της προπαγανδιστικής συμμορίας. Μια ακόμα ντροπή που αποκαλύπτει πώς η κυβέρνηση προστατεύει τα δικά της “παιδιά” – fake news, εκφοβισμό και χειραγώγηση – ενώ διώκει την αλληλεγγύη και τους αγωνιστές.

Σήμερα, 17 Γενάρη 2026, το πρωτοσέλιδο της “Δημοκρατίας” – μιας εφημερίδα δεξιά, αλλά σφόδρα αντομητοτακική – εκθέτει με ωμότητα το καθεστώς Μητσοτάκη: “Το Υπουργείο Δικαιοσύνης Προστατεύει Της Ομάδας Αλήθειας!” Η εφημερίδα σχολιάζει σκληρά την πρωτοβουλία του υφυπουργού Δικαιοσύνης Γιάννη Μπούγα, ο οποίος ανακοίνωσε την αρχειοθέτηση της μηνυτήριας αναφοράς του ΣΥΡΙΖΑ κατά της “Ομάδας Αλήθειας”, χωρίς να βρεθούν “στοιχεία”.

Η “Ομάδα Αλήθειας” – ή “Ομάδα Αλητείας”, όπως πιο ταιριαστά την αποκαλεί ο κόσμος – είναι ένας θλιβερός θίασος ψηφιακών τρολ, πλυντήριο λάσπης, εργολάβος χειραγώγησης και εκτελεστικό όργανο πολιτικού εκφοβισμού. Λειτουργεί ως προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ, διασπείροντας ψέματα, στοχοποιώντας πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και ακτιβιστές, και χειραγωγώντας την κοινή γνώμη μέσω social media.

Η μήνυση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλου ζητούσε έρευνα για ύποπτες τριγωνικές συναλλαγές με ιδιωτικές εταιρείες και άμεσους δεσμούς με την κυβερνητική μηχανή – αλλά ο Μπούγας, ως υφυπουργός Δικαιοσύνης, την έθαψε, ισχυριζόμενος ότι “δεν προέκυψαν αξιόποινες πράξεις”.

Αυτή η “αθώωση” είναι πρωτοβουλία του Γιάννη Μπούγα, ενός πιστού στελέχους του καθεστώτος Μητσοτάκη, που χρησιμοποιεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως ασπίδα για τα σκάνδαλα της ΝΔ. Ενώ η κυβέρνηση διώκει με στημένες κατηγορίες ΜΚΟ, διασώστες προσφύγων και αγωνιστές (όπως είδαμε προηγουμένως με την ERCI), προστατεύει τα τρολ που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή.

Η “Δημοκρατία” σχολιάζει ότι “η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τηρεί καν τα προσχήματα”, τονίζοντας πώς το σύστημα καλύπτει τα δικά του “παιδιά” με αντιθεσμικές παρεμβάσεις.

Ο Μπούγας, γνωστός για τις σκληρές θέσεις του σε θέματα “τάξης και ασφάλειας”, γίνεται τώρα σύμβολο της κρατικής αυθαιρεσίας.

Η αρχειοθέτηση δεν είναι “νομική απόφαση” – είναι πολιτική εντολή. Η αντιπολίτευση καταγγέλλει “εξάλλους πανηγυρισμούς” από την κυβέρνηση,

42 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΑΝ ΣΚΑΠΑΝΕΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΆΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ,ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΤΣΑΝΗ

«Αν δεν υπήρχε ο Τσιτσάνης Ελλάδα θα άκουγε μίξη  τουρκογύφτηκων με ευρωπαϊκού τύπου μουσική και τραγούδια»

Mίκης Θεοδωράκης

«Θέλω να λογαριάζομαι σαν ένας ταπεινός μαθητής του Βασίλη Τσιτσάνη»

Μάνος Χατζιδάκις

«Λίγο πριν απ’ τον πόλεμο του ’40 ο Tσιτσάνης τραγούδησε για πρώτη φορά το “Αρχόντισσα μου μάγισσα τρανή- κουράστηκα για να σε αποκτήσω”. Ήταν ένας μεγαλοφυής σχεδιασμός -μπορώ να πω- πάνω στο ερωτικό θέμα, που η δύναμή του και η αλήθεια του μας φέρνει κοντά στον “Ερωτόκριτο”» του Κορνάρου και μετά από εκατοντάδες χρόνια κοντά στο “Ματωμέvο Γάμο” του Λόρκα. Η μελωδική του γραμμή αφάνταστη σε περιεκτικότητα και σε λιτότητα πλησιάζει τον Μπαχ. Αυτό το τραγούδι ορθώθηκε για να αντιμετωπίσει μια τυραννισμένη και δύσκολη εποχή και στάθηκε η πρώτη δυνατή φωνή μιας γενιάς”.

Γιάννης Τσαρούχης

«Ο Τσιτσάνης είναι η μοναδική ζωντανή απόδειξη ότι έχουμε πολιτισμό»

Λευτέρης Παπαδόπουλος

«…Για όλους αυτούς τους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς και ιδιαίτερα για τον Τσιτσάνη, τρέφω απεριόριστο θαυμασμό. Γιατί δεν ήταν μόνο συνθέτες. Ήταν και εκτελεστές. Γράφανε, κατά κανόνα, και τα λόγια των τραγουδιών. Και γραμμοφωνούσαν. Και δούλευαν στο πάλκο, κάθε νύχτα, σχεδόν ως το πρωί, επί δεκαετίες! Μπουζούκι, τραγούδι, τσιγάρο, ξενύχτι, λίγος ύπνος και μετά σύνθεση, στιχουργική, οργάνωση ορχήστρας και φωνοληψία, τουλάχιστον με 5-6 ώρες, στο στούντιο, για τους δίσκους!»

Άκης Πάνου

«Πολλοί ήταν εκείνοι που έδωσαν όλες τις δυνάμεις τους για ένα καλό τραγούδι (άσχετα με το πόσες ήταν αυτές οι δυνάμεις). Εντυπωσιακά προεξέχει ο Τσιτσάνης».

Διονύσης Σαββόπουλος ( μετά το θάνατο του Τσιτσάνη)

«Νοιώθω ότι στο πρόσωπό του αποκτήσαμε τώρα έναν πρεσβευτή ανάμεσα στο λαϊκό μας τραγούδι και τον Θεό».

Γιώργος Μητσάκης

«Το μπουζούκι το γνωρίσαμε από τον Μάρκο Βαμβακάρη, μάθαμε όμως να παίζουμε μπουζούκι από τον Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Τσιτσάνης ήταν ο καλύτερος όλων. Ο Τσιτσάνης ήταν ευφυής. Μπορούσε να προβλέψει ποιος θα πάει μπροστά και ποιος όχι. Σαν οργανοπαίκτης ήταν ο καλύτερος. Σχεδόν σε όλους τους δίσκους αυτός παίζει μπουζούκι».

Χρήστος Νικολόπουλος

«Ο Τσιτσάνης καθόρισε το λαϊκό τραγούδι. Δεν θέλω να αδικήσω τους άλλους δασκάλους μας που επίσης πρόσφεραν πάρα πολλά αλλά νομίζω ότι έχει την πρωτοκαθεδρία».

Γιώργος Νταλάρας

«Κατόρθωσε να βγάλει το λαϊκό τραγούδι από το περιθώριο και να το εντάξει στη νέα κοινωνική πραγματικότητα της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Ιδιοφυής και γενναιόδωρος. Εύστοχα ο Κώστας Χατζηδουλής τον λέει Ναζωραίο. Ο Τσιτσάνης ήταν ένας μικρός Χριστός των ανθρώπων που μίλησε στην ψυχή τους ανεξάρτητα από τη μόρφωση και την κοινωνική τους τάξη».

«Τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου, γιατί κι αυτό το θεωρούσα χρέος…»
Βασίλης Τσιτσάνης

Ο Βασίλης Τσιτσάνης δεν έγραψε τραγούδια. Κατέγραψε ζωές.

Σήμερα συμπληρώνονται 42 χρόνια από τότε που σώπασε η φωνή του, μα όχι το έργο του.
Γιατί ο Τσιτσάνης είναι ακόμη εδώ: στις φτωχογειτονιές, στα εργοστάσια, στα καφενεία, στα ερωτευμένα βλέμματα, στους ανήσυχους νέους, σε όσους κουβαλούν έναν καημό και δεν ξέρουν πώς να τον πουν.

Στα χρόνια της λογοκρισίας και του φόβου, στα χρόνια που η αλήθεια έπρεπε να μεταμφιεστεί για να επιζήσει, ο Τσιτσάνης μίλησε αλληγορικά για τον αγώνα, την απώλεια, τη φυγή, τη λευτεριά.

Στη διάρκεια του εμφυλίου και στα μετεμφυλιακά «πέτρινα χρόνια», ο Β.Τ για να μπορέσει να  ξεφύγει απ’ την λογοκρισία της εποχής εκφράζετε  αλληγορικά μέσα απ’ τα τραγούδια του μιλώντας για το νέο ηρωικό αγώνα στα βουνά, για τα δεινά και το χαμό αμέτρητων αγωνιστών.

Τι άλλο από αλληγορία είναι το τραγούδι «Συννεφιασμένη Κυριακή» (1948);

Το ίδιο συμβαίνει και με το τραγούδι «Για μια κόρη ξελογιάστρα» (1947): «Χτίζουν και γκρεμίζουν κάστρα/ σ’ ένα γλέντι φοβερό/ για μια κόρη ξελογιάστρα,/ κι αν χαθεί πού θα τη βρω./ Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω/ σε βουνά και σε γκρεμό,/ κι όμως ζω να τυραννιέμαι/ στο δικό της τον καημό./ Μου την άρπαξε η μοίρα/ μια βραδιά στο χαλασμό/ θα τη βρω και θα την πάρω/ το ‘χω βάλει για σκοπό».

Αλληγορία είναι και το «Το ρημαγμένο σπίτι» (1947): «Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι/ με τις πόρτες τις κλειστές/ τον καημό μου σιγοκλαίω/ και ματώνουν οι καρδιές./ Ούτε μάνα ούτε αδέρφια/ κι εγώ έρημο πουλί,/ βλέπω αράχνες στο κατώφλι/ και χορτάρια στην αυλή./ Τι να πω και τι ν’ αφήσω/ απ’ την τόση συμφορά;/Ο,τι αγάπησα στον κόσμο/ δε θα δω άλλη φορά».

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Βασίλης Τσιτσάνης γράφει τις Φάμπρικες,  ίσως τον μεγαλύτερο ύμνο της εργατικής τάξης στην Ελλάδα: Βλέπεις κοπέλες στα υφαντουργεία/ κι άλλες δουλεύουν στα εργαλεία/, στα καπνομάγαζα στα συνεργεία/ Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά!

Αυτός ήταν και ο λόγος που εκτοπίζεται από τις εταιρίες δίσκων, γιατί αρνείται να γράψει τραγούδια κατά παραγγελία. Η κοινωνική αδικία και οι συνθήκες της ζωής εκφράστηκαν από τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη όπως το Πάλιωσε το σακάκι μου και με κορυφαίο το τραγούδι Της κοινωνίας η διαφορά που απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία.

Γι’ αυτό και τον πολέμησαν.
Γι’ αυτό και τον φίμωσαν.
Γιατί δεν έγραψε ποτέ τραγούδια κατά παραγγελία, παρά μόνο τραγούδια κατά συνείδηση.

Ο Τσιτσάνης έγραψε για τον πόθο και το ανικανοποίητο, για τη γυναίκα και την αδικία, για τον χαμό και τη λευτεριά.
Και το έκανε με έναν τρόπο σχεδόν ιερό, σαν ψαλμωδία ενός λαού που πάλευε να σταθεί όρθιος.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης υπήρξε μεγάλος τον καιρό που δεν ήξερε πως ήταν μεγάλος, όπως είχε πει ο Μάνος Χατζηδάκις.
Κι αυτό, ίσως, είναι το μεγαλύτερο τραγούδι του.

Παρακάτω ένα σχετικά άγνωστο δημιούργημα του Β.Τσιτσάνη: “Ο μπλόκος”. Το τραγούδι αυτό το έγραψε στη Θεσσαλονίκη το 1944, μετά το φοβερό Μπλόκο της Καλαμαριάς, και εδώ το ακούμε σε μια νεότερη του εκτέλεση.