Του Strange Attractor
Αν εξαιρέσουμε τον δικό μας, τον ανέμελο, που είναι πιο τραμπικός πλέον κι από τον Τραμπ, όλοι οι άλλοι ηγέτες της Ε.Ε. (και όχι μόνο) πάνε κόντρα στον πλανητάρχη.
Οι λόγοι της άρνησης των Ευρωπαίων να στηρίξουν την πολεμική προσπάθεια του Τραμπ, ως πρόθυμοι (όπως παλιότερα) είναι πολλοί, με κυριότερο το ότι ΔΕΝ ερωτήθηκαν καν πριν ξεκινήσει το μπαμ, χώρια που τους είχε συμπεριφερθεί σαν να ήταν κάποια κακομαθημένα παιδάκια, κι εκείνος ο αυστηρός μπαμπάς που εξαρτώνται από τη μεγαθυμία (και ελεημοσύνη) του.
Έτσι τα πάντα γυρίζουν μπούμερανγκ στον Ντόναλντ, με πιστούς ακόλουθούς του να του γυρνούν την πλάτη, κι αν συνεχίσει έτσι, με τα καύσιμα στον ουρανό, δεν ξέρω αν και πώς θα ξεφύγει από την παγίδα που έστησε στον εαυτό του, αφού ούτε καν ο… Αργυρός δεν θα μπορεί να τον σώσει.
Θα μου πείτε… έχει στο πλευρό του τον Κυριάκο, αλλά τι να πρωτοκάνει κι αυτός; Πόσες φρεγάτες και πόσα υποβρύχια να στείλει στο Ιράν, όταν έχει τους Τούρκους (και τη Ζωζώ) πάνω από το κεφάλι του;
Να στείλει τον Πορτοσάλτε, ή τον Αυτιά στο Ορμούζ; Να τα λύσουν όλα; Είναι κι αυτό μια λύση…
Τέλος πάντων.
Ένα βασικό λάθος λοιπόν του Τραμπ, ή μάλλον μια λάθος εκτίμηση, είναι το ότι έδωσε μεγάλη σημασία στις μαζικές ιρανικές διαδηλώσεις του περασμένου Γενάρη, πιστεύοντας πως αν μπει στο πλευρό τους η αμερικανική στρατιωτική ισχύς, το θεοκρατικό καθεστώς θα πέσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.
Δυστυχώς για τον Τραμπ (και κυρίως για τους Ιρανούς) το εν λόγω καθεστώς έχει πολύ πιο γερά θεμέλια απ’ όσο νόμιζε, και παρά το ότι η αμερικανική εξ ουρανού βοήθεια έφτασε, έστω αργά, αυτό ήδη κατάφερε να καταπνίξει τις διαδηλώσεις,
και να δολοφονήσει μέχρι και 30.000 ιρανούς πολίτες που είχαν βγει στους δρόμους.Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να ανασυγκροτηθεί ελέγχοντας το εσωτερικό του, αλλά και να καταφέρει επί τρεις βδομάδες να ανθίσταται στις συνεχείς αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις, και μάλιστα να ανταποδίδει, αδιάκριτα και παντού!
Έτσι ο Τραμπ, που τα ξεκίνησε όλα μόνος του, ως εγωπαθής νάρκισσος που είναι, χωρίς διεθνή στήριξη, χωρίς καν στήριξη του Κογκρέσου, ή των Δημοκρατικών, ή έστω του κόμματός του… ξαφνικά συνειδητοποίησε τι εστί να είσαι μόνος, με μόνο σύμμαχο το Ισραήλ, που δυστυχώς δεν είναι και το πιο δημοφιλές ή συμπαθές κράτος του κόσμου για λόγους που δεν είναι του παρόντος.
Ποιοι ωφελούνται; Η Ρωσία, και η Κίνα, ίσως και η Ε.Ε. (που απογαλακτίζεται σιγά σιγά).
Η κατακόρυφη άνοδος της τιμής των καυσίμων στην ενέργεια (βλ. Στενά του Ορμούζ) είναι ένα απροσδόκητο δώρο προς τον Πούτιν, αφού μεταξύ άλλων ο Τραμπ απέσυρε κάποιες κυρώσεις, και του επιτρέπει τώρα να πουλάει παντού το πετρέλαιό του.
Η Κίνα από την πλευρά της, βλέποντας τις εξελίξεις και την απομόνωση του Τραμπ, πείθεται πλέον για τα καλά πως θα μπορεί εφεξής να κάνει ό,τι θέλει στην περιοχή της, αναφορικά με Ταϊβάν, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, κ.ά. χωρίς να ανησυχεί για διεθνείς αντιδράσεις.
Η μόνη λύση για τον Τραμπ είναι η αλλαγή του νυν καθεστώτος στο Ιράν, κάτι που φαντάζει δύσκολο, καθώς εδώ και 50 σχεδόν χρόνια οι Μουλάδες, οι Φρουροί της Επανάστασης, κλπ. έχουν βάλει γερά θεμέλια βασισμένα σε συμφέροντα, με την πλειοψηφία των Ιρανών να είναι εξαρτημένοι από το καθεστώς για την επιβίωσή τους.
Άρα, όπως όλα δείχνουν, ο Τραμπ θα πρέπει να βρει ένα αφήγημα, και να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, πριν η βενζίνη στο Μαϊάμι φτάσει στην τιμή που πουλιέται και στα… Σεπόλια, και πριν ξεσηκωθούν οι Αμερικάνοι, που μπορεί να μην ξέρουν πού και τι είναι το Ιράν, αλλά ξέρουν ότι η ζωή τους όλη εξαρτάται από τα φθηνά καύσιμα.
Και τι θα πρέπει να κάνει ο Τραμπ για αντιπερισπασμό;
Να τα βάλει με την Κούβα, που είναι του χεριού του.
Μια Κούβα που πνέει τα λοίσθια, με την οικονομία της διαλυμένη, χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, χωρίς τρόφιμα, και χωρίς την παραδοσιακή χαρά και αισιοδοξία που χαρακτήριζε τους κατοίκους της διαχρονικά.
Δυστυχώς, η κουβανική σοσιαλιστική επανάσταση, που κάποτε ήταν ο φάρος για πολλούς λαούς, κατέληξε ένα παράδειγμα προς αποφυγή, και σε μιζέρια για τον λαό της, το 88% του οποίου ζει τα τελευταία χρόνια μέσα στην απόλυτη φτώχια.
Μάλιστα, αν διαβάζω σωστά, για πρώτη φορά από το 1959 οι δρόμοι της Αβάνας γεμίζουν από εξαθλιωμένους και οργισμένους διαδηλωτές, που βαρώντας κατσαρόλες, και αυτοί ζητούν αλλαγή καθεστώτος.
Ένας λόγος αυτής της απότομης «διολίσθησης» του βιοτικού επιπέδου της Κούβας είναι και τα μέτρα του Ντόναλντ, ο οποίος μετά τις «επιτυχίες» του στη Βενεζουέλα, διέκοψε τη ροή πετρελαίου από το Καράκας προς την Κούβα.
Βέβαια, οι Κουβανοί ζουν σε συνθήκες εμπάργκο εδώ και δεκαετίες, αλλά πάντα είχαν έστω πετρέλαιο από την ΕΣΣΔ, ή τη Βενεζουέλα, κάτι που σήμερα δεν ισχύει με αποτέλεσμα η σκληρή πραγματικότητα να αποδεικνύει πως το σοσιαλιστικό όραμα της επανάστασης δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ακόμη οφθαλμαπάτη…
Το κουβανικό καθεστώς πέφτει λοιπόν, άδοξα όπως εκείνο της ΕΣΣΔ, χωρίς να πέσει σφαίρα, και ήδη ο «πραγματιστής» εγγονός του Φιντέλ συζητάει στα παρασκήνια με Αμερικανούς αξιωματούχους (υπό τον Ρούμπιο) για το πώς θα γίνει η πολυπόθητη μετάβαση από μια φανατικά κομμουνιστική σε μια φιλοαμερικανική Κούβα, υπαγόμενη στα, και εξαρτώμενη από τα καπρίτσια του Τραμπ, που στην περίπτωσή της θα βρει τη σανίδα σωτηρίας του παίζοντάς το Ηγέτης, και παριστάνοντας πως είναι αυτό που ούτε ο Τζον Κένεντι δεν μπορούσε να είναι…
Με την Κούβα ίσως να ξαναγίνεται αυτό που ήταν κάποτε, η παιδική χαρά των Αμερικάνων, γεμάτη από καζίνο, πορνεία, μαφιόζους, και 5στερα ξενοδοχεία…
Τι θα μείνει; Δεν ξέρω γενικώς και διεθνώς, αλλά σε εμάς σίγουρα θα μείνει η ακρίβεια, με το κρέας απλησίαστο, με τη βενζίνη πάνω από 2 ευρώ το λίτρο, και με τους βενζινοπώλες άτυπους φοροεισπράκτορες του κράτους, έτσι ώστε ο Κυριάκος να μπορεί να συνεχίσει να το παίζει φιλεύσπλαχνος πατερούλης με τα διάφορα πας, και διεθνής statesman, σε ευρωπαϊκό επίπεδο… μέχρι οι μελανιασμένοι Έλληνες να καταλάβουν επιτέλους ότι ο βασιλιάς τους είναι όντως γυμνός, και να τον στείλουν σπίτι του, δηλαδή σε κανένα από τα σαλέ του στη Γενεύη.
Μέχρι τότε υπομονή…
https://www.antinews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου