Ο Κ. Τασούλας
γιατί αποδέχθηκε αυτή τη ρύθμιση; Γιατί δεν είπε ότι, ακόμη κι αν υπήρχε
υπηρεσιακό αίτημα, η συγκυρία απαιτούσε στοιχειώδη αίσθηση μέτρου;
• Οχι επειδή οι εργαζόμενοι στην Προεδρία δεν δικαιούνται αξιοπρεπείς αποδοχές.
Προφανώς και τις δικαιούνται. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην προκλητική
αντίθεση ανάμεσα στην ευκολία με την οποία το κράτος ανακαλύπτει χρήματα για
ορισμένους και στην απόλυτη αδυναμία του να τα βρει όταν απέναντί του
βρίσκονται οι πραγματικά αδύναμοι
• Διότι τα 300 ευρώ που εμφανίζονται εδώ ως μηνιαία αύξηση αποτελούν περίπου
ολόκληρο το μηνιαίο εισόδημα με το οποίο είναι καταδικασμένοι να επιβιώνουν
χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχοι. Ανθρωποι που έπειτα από μια ζωή δουλειάς μετρούν
το ευρώ για το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, τα φάρμακα και το νοίκι. Για αυτούς η
κυβέρνηση επικαλείται δημοσιονομικούς περιορισμούς, αντοχές της οικονομίας,
κανόνες και περιθώρια του Προϋπολογισμού. Για τους άλλους, όμως, λεφτά
βρίσκονται…
• Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται ξανά η περίφημη κοινωνική «δικαιοσύνη» της
κυβερνητικής πολιτικής. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται εν όψει
ΔΕΘ να μοιράσει στους πολλούς δεκάρικα, εικοσάρικα και σαραντάρικα,
παρουσιάζοντάς τα περίπου ως μεγάλη κοινωνική μεταρρύθμιση, σε ένα από τα
υψηλότερα θεσμικά δώματα της χώρας εγκρίνεται με μια απόφαση επίδομα που μπορεί
να φτάσει τα 300 ευρώ κάθε μήνα. Και μάλιστα αναδρομικά…
• Και εδώ υπάρχει μια ευθύνη που δεν μπορεί να μετατεθεί στη γραφειοκρατία της Προεδρίας. Ο Κ. Τασούλας γιατί αποδέχθηκε αυτή τη ρύθμιση; Γιατί δεν είπε ότι,
ακόμη κι αν υπήρχε υπηρεσιακό αίτημα, η συγκυρία απαιτούσε στοιχειώδη αίσθηση μέτρου; Το Προεδρικό Μέγαρο δεν είναι οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Πρόκειται για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα και ο Πρόεδρος οφείλει να εκπέμπει πρώτος το μήνυμα της κοινωνικής ευαισθησίας. Οταν λοιπόν χιλιάδες πολίτες ζουν με ποσά που προσεγγίζουν τα 300 ευρώ, ένα αντίστοιχο μηνιαίο επίδομα στην Προεδρία δεν είναι απλώς λογιστική πράξη. Είναι πολιτικός συμβολισμός. Και οι συμβολισμοί στην Προεδρία μετρούν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.• Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση. Οχι στο εάν κάποιος υπάλληλος δικαιούται
καλύτερο μισθό, αλλά στο ποιον θυμάται το κράτος όταν ανοίγει το πορτοφόλι του
και ποιον ξεχνά μονίμως απέξω. Διότι για τον συνταξιούχο των 300 και 400 ευρώ,
για τον εργαζόμενο που τελειώνει τον μισθό του πριν τελειώσει ο μήνας, για την
οικογένεια που πνίγεται από ακρίβεια και ενοίκια, κάθε ενίσχυση περνά από
κόσκινο. Πρέπει να υπάρχουν «δημοσιονομικά περιθώρια». Πρέπει να είναι
«στοχευμένη». Πρέπει να μη διαταράξει τη δημοσιονομική ισορροπία…
• Στην Προεδρία, αντιθέτως, η ισορροπία φαίνεται ότι αποκαθίσταται ευκολότερα – με έως
300 ευρώ τον μήνα. Αυτή είναι τελικά η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων σε μία μόνο
απόφαση. Για κάποιους τα 300 ευρώ είναι επίδομα. Για κάποιους άλλους είναι
ολόκληρη ζωή για τριάντα ημέρες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί εξοργίζεται ο
κόσμος…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου