Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Κάποιοι εξουσιαστές, εμφανίζονται να βιώνουν σε μια εικονική πραγματικότητα, όπως ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Πιστεύουν ότι με νόμους, διατάγματα και διακηρύξεις να μπορέσουν να φέρουν τις εξελίξεις σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.
Ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, λοιπόν, εμφανίστηκε στην ΕΡΤ για να μας πει ότι «Αυτή την κοινωνική ηρεμία και την κοινωνική ειρήνη την έχουμε κατακτήσει ως Ελλάδα και δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε την πατρίδα μας να γίνει όπως οι δρόμοι των Παρισίων».
Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε για να θυμηθούμε το θεατρικό έργο του Λουίτζι Πιραντέλο.
Το αστικό πολιτικό προσωπικό μπορεί να πανηγυρίζει για την κυβερνητική σταθερότητα και την υποτιθέμενη οικονομική ανάπτυξη, όμως οι εικόνες κοινωνικών αναταραχών από τη Γαλλία, την Αλβανία, το Βέλγιο και την Ιταλία έρχονται να υπενθυμίσουν ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι δεδομένη. Και η Ελλάδα κάθε άλλο παρά αποτελεί εξαίρεση από τους νόμους που γεννούν τις κοινωνικές εξεγέρσεις.
Πίσω από την εικόνα της «ευρωπαϊκής όασης σταθερότητας» που φιλοτεχνούν η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: ακρίβεια που εξανεμίζει τα λαϊκά εισοδήματα, στεγαστική κρίση που μετατρέπει την κατοικία σε πολυτέλεια, εργασιακή ανασφάλεια, υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών και μια νεολαία που βλέπει το μέλλον της να ασφυκτιά ανάμεσα στους χαμηλούς μισθούς και την επισφάλεια.
Οντως αυτή την στιγμή υπάρχει μια φαινομενική κοινωνική ειρήνη στον ελληνικό καπιταλισμό. Μια κανονικότητα όμως που δεν στηρίζεται στην κοινωνική συναίνεση, αλλά στην προσπάθεια να πειστεί η εργατική τάξη ότι η διαρκής υποβάθμιση της ζωής της αποτελεί μονόδρομο.
Μόνο που η κοινωνική οργή δεν εξαφανίζεται επειδή δεν βρίσκει καθημερινά διέξοδο στους δρόμους. Συσσωρεύεται και αναζητά τρόπους να εκφραστεί.
Οι εξελίξεις σε άλλες χώρες δείχνουν ότι, όταν η οικονομική ασφυξία συναντά την αλαζονεία της εξουσίας και την κρατική καταστολή, η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε μαζική κοινωνική έκρηξη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εξελίξεις θα επαναληφθούν με τον ίδιο τρόπο στην Ελλάδα. Σημαίνει, όμως, ότι όποιος θεωρεί τη σημερινή απουσία γενικευμένων συγκρούσεων απόδειξη κοινωνικής συναίνεσης, διαβάζει επιφανειακά την πραγματικότητα,
Ας θυμηθούμε τον Δεκέμβρη του 2008. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου λειτούργησε ως πυροκροτητής μιας εξέγερσης που αποκάλυψε το βάθος της νεανικής οργής και την κρίση νομιμοποίησης των κυρίαρχων θεσμών.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε και με ποια αφορμή θα εκδηλωθεί μια νέα κοινωνική αναταραχή. Οι υλικές συνθήκες, ωστόσο, που γεννούν την αγανάκτηση παραμένουν εδώ, επιδεινώνοντας την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα: η απουσία μιας δύναμης ικανής να συνδέσει την αυθόρμητη κοινωνική αγανάκτηση με τη συνειδητή, οργανωμένη ταξική πάλη.
Η οργή από μόνη της δεν αρκεί. Μια κοινωνική έκρηξη μπορεί να ανατρέψει βεβαιότητες, να κινητοποιήσει μαζικά στρώματα και να ανοίξει ρωγμές στο κυρίαρχο σύστημα, όμως συνέβη στην Γαλλία. Χωρίς, όμως, οργάνωση, πολιτικό προσανατολισμό και συλλογικούς στόχους, κινδυνεύει να εξαντληθεί ή να ενσωματωθεί από δυνάμεις που θα επιδιώξουν την εκτόνωση της κοινωνικής πίεσης χωρίς να θίξουν τις αιτίες της.
Το ζητούμενο είναι να συναντηθεί η οργή της νεολαίας με τους αγώνες των εργαζομένων, η αντίσταση στην ακρίβεια με τη διεκδίκηση ουσιαστικών αυξήσεων και η μάχη για τη στέγη με την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών. Να συνδεθούν οι επιμέρους εστίες αντίστασης σε ένα μαζικό, οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα με αντικαπιταλιστική προοπτική.
Αυτό είναι το στοίχημα για τις επαναστατικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις: να μην περιμένουν παθητικά την κοινωνική έκρηξη, αλλά να συμβάλλουν καθημερινά στην οικοδόμηση συλλογικών αντιστάσεων στους χώρους εργασίας, στις σχολές και στις γειτονιές. Να βοηθήσουν ώστε το αυθόρμητο να μπολιαστεί με το συνειδητό και η διάχυτη αγανάκτηση να αποκτήσει διάρκεια, κατεύθυνση και πολιτική αποτελεσματικότητα.
Γιατί το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα επαναληφθεί ο Δεκέμβρης του 2008 ή αν η Ελλάδα θα γνωρίσει ανάλογες κοινωνικές συγκρούσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι αν οι εργαζόμενοι και η νεολαία θα διαθέτουν τις συλλογικές δομές και την πολιτική συγκρότηση που θα τους επιτρέψουν να μετατρέψουν την οργή σε δύναμη διεκδίκησης και ουσιαστικής κοινωνικής αλλαγής.
Η κοινωνική ειρήνη δεν είναι αιώνια και η ανοχή δεν σημαίνει συναίνεση. Κάτω από την επίπλαστη κανονικότητα, οι ταξικές αντιθέσεις οξύνονται. Το ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και η νεολαία να πάψουν να αντιμετωπίζουν την εξαθλίωση ως αναπόφευκτη μοίρα και να οργανώσουν τη συλλογική τους αντεπίθεση. Γιατί η πραγματική απάντηση στη βαρβαρότητα του συστήματος δεν βρίσκεται στην αναμονή μιας αυθόρμητης έκρηξης, αλλά στην καθημερινή οργάνωση της αντίστασης και στη συγκρότηση ενός μαζικού, μαχητικού κινήματος με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό.
https://vathikokkino.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου