ΕΝΩΣΗ ΕΥΠΑΛΙΩΤΩΝ ΔΩΡΙΔΑΣ - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΕΥΠΑΛΙΟ"

        ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ         

Ένα τεύχος γεμάτο καλοκαίρι, ενδιαφέροντα ρεπορτάζ και ειδήσεις, το νέο φύλλο της εφημερίδας “Το Ευπάλιο”

Μ΄ ένα θαυμάσιο τουριστικό οδοιπορικό στη “Δωρική Ριβιέρα” για πρώτο θέμα κυκλοφόρησε το νέο έγχρωμο, πολυσέλιδο τεύχος της εφημερίδας “Το Ευπάλιο”.

Στο ίδιο τεύχος μπορείτε να διαβάσετε μια σειρά από ενδιαφέροντα ρεπορτάζ και άρθρα.

·       Του επιτυχόντες μαθητές από τη Δωρίδα στα πανεπιστήμια που βραβεύτηκαν σε ειδική εκδήλωση από την Ένωση Δωριέων Επιστημόνων (ΕΔΕΠ)

·       Για την ιστορία και πορεία του πρώτου ορεινού βοτανικού κήπου των Βαλκανίων, που είναι ο Βοτανικός Δωρίδας στην Πενταγιού.

·       Σημαντικό άρθρο του Δωριέα  Ιατρού-Καθηγητή Απόστολου Ευθ. Παπαλόη για την Τεχνητή Νοημοσύνη, μια συνομιλία με το μέλλον.

·       Αναλυτικό ρεπορτάζ για την σπουδαία εκδρομή το Σεπτέμβριο της Ένωσης Ευπαλιωτών Δωρίδας, σε Πράγα, Βουδαπέστη, Βιέννη, Δρέσδη, Μπρατισλάβα και Κάρλοβυ Βάρυ.

·       Για τις 10 Γαλάζιες Σημαίες που βραβεύτηκαν οι παραλίες της Δωρίδας για το 2026.

·       Τους 60 μαθητές από την Πολωνία που επισκέφθηκαν τα Μουσεία του Ευπαλίου μέσα από το πρόγραμμα Erasmus.

·       Το νέο βιβλίο,

ΝΕΑ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΙΣΧΥΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ...

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ανιψιός του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, πραγματοποίησε πολιτική συνάντηση με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και αυτοδιοικητικούς παράγοντες σε εστιατόριο στα Καλύβια κάνοντας νέα επίδειξη εσωτερικής ισχύος την ώρα που βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα για το σκάνδαλο των υποκλοπών και όχι μόνο...
Ο ίδιος ο Γρηγόρης Δημητριάδης μάλιστα ανάρτησε σχετικές φωτογραφίες από τη συνάντηση στους λογαριασμούς του στα κοινωνικά μέσα 

ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΒΡΙΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΕΣ ΤΟΝ «ΜΠΙΣΤΗ» - ΤΟΝ ΜΑΖΕΨΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

Θυμάστε έναν πρώην υφυπουργό που τον αποκαλούσαν «γυρολόγο»; Τον Νίκο Μπίστη; Δεν κατάφερε ποτέ να εκλεγεί στη Βουλή παρά το γεγονός ότι άλλαζε φορεσιά και λίγο και λιγάκι.

                                                   Διατρέχω το βιογραφικό του.

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ κατά την περίοδο της δικτατορίας. Λίγο μετά, το μετάνιωσε κι εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Όταν αυτό διασπάστηκε ακολούθησε τον Μπανιά στο ΑΚΟΑ.  Λίγο μετά επιχείρησε να βρει την πολιτική του όαση στον Συνασπισμό.  Ούτε εκεί στέριωσε. Έφυγε και στις 13 Μαΐου 2000, επιχειρώντας να διαψεύσει τις φήμες που τον ήθελαν να προσχωρεί στο ΠαΣοΚ δήλωνε ότι «δεν πάμε να νοικιάσουμε διαμέρισμα σε πολυκατοικία άλλων». Λίγο μετά κι ενώ είχε προηγηθεί ένα μικρό διάστημα που από το τηλεπαράθυρα υμνούσε τον Σημίτη, πήγε στο ΠαΣοΚ κι έγινε υφυπουργός! Το 2010 που δημιουργείται η ΔΗΜΑΡ, ο Νίκος Μπίστης τρέχει από τους πρώτους, παρ’ ότι είναι σαφές ότι ο Φώτης Κουβέλης  διάγει τότε την περίοδο του παλιμπαιδισμού του. Αναλαμβάνει μάλιστα  υπεύθυνος διεύρυνσης της ΔΗΜΑΡ. Κι όταν  το πράγμα δεν περπατάει φεύγει κι από τη ΔΗΜΑΡ και πάει στην Ελιά (δηλαδή με το ΠαΣοΚ) , με την οποία ζήτησε τη λαϊκή ψήφο στην εκλογές. Δεν τη βρήκε επειδή προφανώς ο κυρίαρχος λαός δεν είχε αντιληφθεί (κατ αυτόν) ποτέ το τεράστιο πολιτικό του μέγεθος. 

Κοντά στα 70 του χρόνια πια, ο Νίκος Μπίστης έγινε ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, σήμερα, όπως κι επί δεκαετίες, ουσιαστικά δεν εκπροσωπεί κανέναν. Μόνο μιλάει, μόνο σχεδιάζει, μόνο περιφέρεται από κόμμα σε κόμμα, μόνο αναπνέει. Ο λαός κι η κοινωνία το αποφάσισε αυτό αφού ουδέποτε τον εξέλεξε.

Τώρα οι πόρτες του νέου κόμματος Τσίπρα ασφαλώς και άνοιξαν για εκείνον, αφού το κόμμα του λαϊκισμού και του ψέματος διαθέτει κι εξαιρετική σχέση με τον Άγιο Παντελεήμονα για πολιτικά στραβούς και κουτσούς…

 Άλλωστε δεν του ήταν δύσκολη μια ακόμη πολιτική μεταπήδηση.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΚΑΙ Ο «ΕΕΕΡΧΕΤΑΙ»

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento

Στην πολιτική το να έχεις την ευχέρεια να επιλέγεις και να αναδεικνύεις ο ίδιος τους εχθρούς σου είναι εξίσου σηµαντικό µε το να επιλέγεις τους φίλους σου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πολιτικός που κατάφερε να εγκαθιδρύσει καθεστώς σε χώρα µιας ευρωπαϊκής δηµοκρατίας, αφού κυβέρνησε κάνοντας ό,τι επέλεγε χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές αντιστάσεις, σήµερα έχει την πολυτέλεια να επιλέξει τους εχθρούς του. Τους τοποθετεί µάλιστα απέναντί του µε αρίθµηση και βολική κατάταξη ώστε να τους επιδεικνύει ως κίνδυνο που πρέπει να αντιµετωπίσει.

Πατώντας πάνω στη δική του στρατηγική, τις διαθέσεις ενός κοµµατιού της µιντιακής και επιχειρηµατικής ελίτ αλλά και τις φιλοδοξίες των αντιπάλων του ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει ως αντίπαλό του τον Αλέξη Τσίπρα. Το νέο κόµµα Τσίπρα (και ο ίδιος ως µοναδικός και αδιαµφισβήτητος ηγέτης) χαίρει από την πρώτη στιγµή της δηµιουργίας του προνοµιακής αντιµετώπισης από συστηµικά µέσα ενηµέρωσης, δηµοσκοπικές εταιρείες αλλά και τους άσπονδους εχθρούς του.

Η σκηνοθέτηση της αποδοχής Τσίπρα, που επεκτάθηκε µετά την εκδήλωση στο Θησείο, προφανώς έχει κι άλλες εξηγήσεις. Ενα κοµµάτι της επιχειρηµατικής ελίτ δεν θέλει τον Μητσοτάκη ή, στο πιο light σενάριο, θέλει να του δώσει ένα µήνυµα. Η νεόκοπη ΕΛΑΣ Τσίπρα βασίζεται κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη στην ανάδειξη της επικοινωνίας ως πολιτικής, άρα χρησιµοποιεί όλα τα στοιχεία εντυπωσιασµού, κινηµατογραφικού τύπου κλιµάκωσης και σκηνοθετικής αδείας. Ο βασικός όµως δηµιουργός της επικράτησης Τσίπρα στη δεύτερη θέση των δηµοσκοπήσεων είναι η Ν∆ και ο Μητσοτάκης που τον προτιµούν ως αντίπαλο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, χρησιµοποιώντας όλα τα εργαλεία ανάλυσης και ψηφιακής χειραγώγησης, καταλήγει ότι στην τελευταία ευθεία πριν από τις εκλογές δεν µπορεί να επενδύσει στη χαοτική και αδύναµη αντιπαλότητα µε την αντιπολίτευση. Χρειάζεται έναν στόχο και ορατό εχθρό για να µην ενεργοποιηθούν τάσεις προς αντισυστηµικές και µη διαχειρίσιµες λύσεις. Το κόµµα της Μαρίας Καρυστιανού, για παράδειγµα, ή ένα κόµµα Σαµαρά θα µπορούσαν να εξελιχθούν σε απρόβλεπτο παράγοντα, που αποσπώντας ψηφοφόρους από το σώµα της Ν∆ βάζουν σε περιπέτεια τον ίδιο τον Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης αποφάσισε να επιλέξει ως αντίπαλό του τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, πέρα από την προσωπική φιλοδοξία να επικρατήσει, ταυτόχρονα έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που µπορούν να τον περιορίσουν σε ένα ασφαλές πλαίσιο.

Το σύνολο των στελεχών της κυβέρνησης, µε προεξάρχοντα τον Αδωνη Γεωργιάδη, δηλώνουν την αποδοχή του Αλέξη Τσίπρα ως πιο σοβαρού αντιπάλου τον οποίο και προτιµούν. Τον τοποθετούν δεύτερο µάλιστα στο (εκλογικό) βάθρο και διαβλέπουν το λαµπρό µέλλον του. ∆εν πρόκειται για µεγαθυµία ή πολιτική ανωτερότητα και ευγένεια. Ο Αλέξης Τσίπρας, χρόνια µετά την εµφάνισή του, αποκοµµένος από πραγµατικά απειλητικά πολιτικά στοιχεία και εκπαιδευµένος πλέον στο παιχνίδι του διπολισµού για ίδιον και όχι πολιτικό όφελος, είναι ο κατάλληλος εχθρός στην κατάλληλη δεύτερη θέση.

Ας δούµε όµως γιατί βολεύει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει έναν εχθρό για να µπορέσει όχι µόνο να µη χάσει δυνάµεις, αλλά να συσπειρώσει και τους ψηφοφόρους του. ∆εν υπάρχει πιο κατάλληλος για τη θέση από τον Αλέξη Τσίπρα. ∆εν απειλεί επί της ουσίας την πολιτική του Μητσοτάκη, παρά µόνο τη θέση του ως πρωθυπουργού µέσα από την προσωπική του φιλοδοξία και µπορεί να περιοριστεί σε ποσοστά όταν έρθει η ώρα. Τα επικοινωνιακά επιτελεία του Μητσοτάκη θα ανασύρουν από το παρελθόν όλα εκείνα τα ενοχοποιητικά στοιχεία που µε επιµέλεια κατασκεύασαν για τον Τσίπρα και τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα τα επισείουν ως µελλοντικό κίνδυνο. Πόσο µάλλον όταν ο ίδιος ο Τσίπρας µε τη νέα δηµόσια παρουσία του δεν φαίνεται διατεθειµένος να υπερασπιστεί ούτε την τότε πολιτική του ούτε τους ανθρώπους του. Αντιθέτως εµφανίζεται ως άµωµος σύλληψη και παρθενογένεση. Επιπλέον ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έχει φροντίσει να επιβεβαιώσει το αφήγηµα και τις κατηγορίες του Μητσοτάκη προκαταβολικά. Τα επιφανή στελέχη του κόµµατός του είναι πρόσωπα που τον λοιδορούσαν στο παρελθόν, που τον εµφάνιζαν επικίνδυνο για τη χώρα και έφταναν ακόµη και σε απαξιωτικούς χαρακτηρισµούς για το πρόσωπό του.

Από τον στρατηγό του αντιΤσίπρα µετώπου Νίκο Μαραντζίδη, που είναι πλέον δεξί χέρι του Τσίπρα, έως τον Γιώργο Σιακαντάρη που υπήρξε σύµβουλος του Αντρέα Λοβέρδου, τον Αντώνη Σαουλίδη και τον Νίκο Νυφούδη που τον έβριζαν σκαιότατα αποτελούν υλικό για τον αυτόµατο προεκλογικό εξευτελισµό του πρώην πρωθυπουργού. Παραθέτω µια ανάρτηση µόνο του Νίκου Νυφούδη από το παρελθόν, η οποία αναφέρει τον Αλέξη Τσίπρα ως «καραγκιόζη». Εγραφε ο νυν αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του Τσίπρα Νίκος Νυφούδης για τον αρχηγό του: «ζητώ συγνώµη προκαταταβολικά, αλλά κύριε Τσίπρα είσαι καραγκιόζης και πιο καραγκιόζηδες αυτοί που σε ψήφισαν για να κάνεις κυβέρνηση αυτούς τους ηλίθιους. Και ναι, αυτή είναι µια πολιτική δήλωση µε ηρεµία και γαλήνη».

Τέτοιες δηλώσεις, ων ουκ έστι αριθµός, από πολλά νυν στελέχη του Τσίπρα αποτελούν υλικό που θα φιλοτεχνήσει προεκλογικά τον Τσίπρα-καρτούν από τις περιγραφές των ίδιων των νέων και ελπιδοφόρων συνεργατών του.

Γιατί όµως ο Μητσοτάκης προτιµά τον Τσίπρα ως νούµερο δύο στο ταµπλό; Οφείλεται στο γιατί είναι προκαταβολικά αυτοναρκοθετηµένος µε νέα λάθη από τα αποδυτήρια; Είναι γιατί αποτελεί µια κατά φαντασίαν Μπαρτσελόνα που προετοιµάζει την ήττα; ∆εν είναι τόσο αθώα η ανάγνωση.

Καταρχάς ο Τσίπρας δρα διαλυτικά για την αντιπολίτευση και καταστροφικά για τον παλιό πολιτικό χώρο που τον ανέδειξε. ∆εν είναι συνεχιστής ή στρατηγός µιας πολιτικής. Είναι ένας τακτικιστής,

ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΑΜΜΟ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗ: ΟΙ «ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ ΤΣΙΠΡΑ

   

  Του Γιώργη Γιαννακέλλη                                                                                                                                                                      «Ο Μαραντζίδης δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το πολιτικό μήνυμα του νέου Τσίπρα» ή διαφορετικά «Πες μου ποιοι σε ξαναχτίζουν, να σου πω ποιος θα γίνεις»

Η αντιπαράθεση που ξέσπασε ανάμεσα στον Κώστα Βαξεβάνη και τον Νίκο Μαραντζίδη ίσως αποδειχθεί πολύ πιο αποκαλυπτική από μια συνηθισμένη δημόσια σύγκρουση ανάμεσα σε έναν δημοσιογράφο και έναν πανεπιστημιακό. Γιατί πίσω από τις προσωπικές αντεγκλήσεις διακρίνονται πλευρές ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις στάθηκε μια ανάρτηση του Νίκου Μπίστη, ο οποίος έσπευσε να ταχθεί δημοσίως υπέρ του Μαραντζίδη, παρουσιάζοντάς τον ως άνθρωπο που στηρίζει με «πείσμα, ήθος και αποτελεσματικότητα» την «κοινή προσπάθεια», ενώ ταυτόχρονα κατήγγειλε ότι απέναντί του βρίσκεται «υπόκοσμος σε διατεταγμένη υπηρεσία».

Η διατύπωση αυτή, πέρα από το γνωστό ύφος πολιτικής αλαζονείας που χαρακτηρίζει ορισμένους επαγγελματίες πολιτικάντηδες της μεταπολιτευτικής περιόδου, έχει το ενδιαφέρον ότι αποκαλύπτει και κάτι βαθύτερο: ότι ο Νίκος Μαραντζίδης δεν αντιμετωπίζεται ως ένας απλός σχολιαστής της επικαιρότητας, αλλά ως οργανικό στοιχείο ενός πολιτικού σχεδίου που βρίσκεται υπό διαμόρφωση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Ο Μαραντζίδης δεν είναι ένας τυχαίος ακαδημαϊκός. Εμφανίζεται σήμερα ως ένας από τους βασικούς ανθρώπους που συμβάλλουν στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού αφηγήματος του Αλέξη Τσίπρα. Ενός αφηγήματος που επιχειρεί να απομακρυνθεί από κάθε αναφορά στη ριζοσπαστική Αριστερά και να αναζητήσει ερείσματα σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό, φιλοδυτικό και απολύτως συστημικό ακροατήριο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι καταγγελίες του Κώστα Βαξεβάνη για την εμπλοκή του Μαραντζίδη σε δράσεις της Integrity Initiative. Μιας οργάνωσης που παρουσιάστηκε ως δίκτυο αντιμετώπισης της ρωσικής παραπληροφόρησης, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύφθηκε ότι χρηματοδοτούνταν από το βρετανικό κράτος και συνδεόταν με μηχανισμούς επιρροής της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής.

Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμμετείχε σε μια ημερίδα ή σε ένα δίκτυο συζητήσεων. Το ζήτημα είναι πολιτικό. Πώς και γιατί πρόσωπα που κινούνται σε τέτοιους κύκλους εμφανίζονται σήμερα ως οι αρχιτέκτονες της «νέας εποχής» Τσίπρα;

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δημόσια παρέμβαση του Χρήστου Ράμμου υπέρ του Μαραντζίδη. Όχι γιατί η στήριξη ενός φίλου ή συνεργάτη αποδεικνύει κάποια ιδιαίτερη σχέση, αλλά γιατί ο Ράμμος δεν είναι ένα πολιτικά ουδέτερο πρόσωπο.

Για δεκαετίες υπηρέτησε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, φτάνοντας μέχρι τη θέση του αντιπροέδρου. Δηλαδή υπήρξε μέρος ενός κορυφαίου κρατικού θεσμού που έχει βάλει επανειλημμένα την υπογραφή του σε αποφάσεις τις οποίες το εργατικό και λαϊκό κίνημα κατήγγειλε ως αντιλαϊκές. Αργότερα αναδείχθηκε σε κεντρική φυσιογνωμία της υπόθεσης των υποκλοπών, αποκτώντας ιδιαίτερο κύρος στους χώρους της αντιπολίτευσης.

Γι’ αυτό και η παρέμβασή του έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Δείχνει ότι γύρω από το εγχείρημα της πολιτικής επανεμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα συγκροτείται ένα πλέγμα προσώπων που προέρχονται από διαφορετικές εκδοχές του κρατικού, ακαδημαϊκού και μιντιακού κατεστημένου.

Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν ο Μαραντζίδης ή ο Ράμμος έχουν δικαίωμα να εκφράζουν απόψεις. Αυτό είναι αυτονόητο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα οικοδομήσουν το υποτιθέμενο νέο προοδευτικό αφήγημα;

Διότι οι πολιτικές διακηρύξεις κρίνονται και από τους ανθρώπους που τις επεξεργάζονται. Και όταν οι «ειδικοί» του rebranding προέρχονται από κύκλους που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως τεχνοκρατική διαχείριση, τη γεωπολιτική μέσα από το πρίσμα των δυτικών στρατηγικών σχεδιασμών και την κοινωνία ως εκλογική δεξαμενή προς διαμόρφωση, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι βαθιά πολιτικό.

Και ίσως η παρουσία του Μαραντζίδη να λέει πολύ περισσότερα για το μέλλον του εγχειρήματος Τσίπρα απ’ όσα λένε όλες οι δημόσιες ομιλίες και τα προσεκτικά σκηνοθετημένα rebranding μαζί.

Υστερόγραφο: Υπάρχει όμως και μια πλευρά του Νίκου Μαραντζίδη που δεν πρέπει να παραβλέπεται. Δεν είναι μόνο ο ακαδημαϊκός ή ο πολιτικός σύμβουλος που εμφανίζεται σήμερα δίπλα στο εγχείρημα επανεκκίνησης του Αλέξη Τσίπρα. Είναι και ένας από τους πιο προβεβλημένους εκπροσώπους της σχολής που επιχειρεί εδώ και χρόνια να ξαναγράψει την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος μέσα από ένα αντικομμουνιστικό πρίσμα.

Από τον Εμφύλιο μέχρι την Αντίσταση, τα κείμενα και οι παρεμβάσεις του εντάσσονται σε μια ευρύτερη τάση «αναθεώρησης» της ιστορίας, η οποία συχνά παρουσιάζεται ως επιστημονική ουδετερότητα, αλλά καταλήγει να δικαιώνει βασικές πλευρές της κυρίαρχης αστικής αφήγησης για τον 20ό αιώνα.

Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη πολιτικό ερώτημα: μήπως ακριβώς αυτά είναι τα διαπιστευτήρια που καθιστούν τον Μαραντζίδη χρήσιμο στο νέο εγχείρημα; Μήπως η επιλογή του δεν αφορά μόνο την επικοινωνία ή τη στρατηγική, αλλά και την ανάγκη να δοθούν εγγυήσεις προς συγκεκριμένα κέντρα του πολιτικού, οικονομικού και μιντιακού κατεστημένου ότι η «νέα αρχή» του Τσίπρα θα είναι οριστικά απαλλαγμένη από κάθε ίχνος ριζοσπαστικής αριστερής αναφοράς;

ΝΕΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ...-ΣΤΗΝ ΕΥΡ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 7 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ!

Σφοδρές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ελληνικού Κτηματολογίου, αλλά και καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έφερε ο διεθνής διαγωνισμός ύψους άνω των 7 εκατ. ευρώ για την πρόσληψη 150 εργαζομένων μέσω ιδιωτικού αναδόχου. Το Σωματείο Εργαζομένων του φορέα (ΣΕΚΤ) καταγγέλλει «εκχώρηση δημόσιας εξουσίας» σε ιδιώτες, αμφισβητώντας τη νομιμότητα της διαδικασίας, ενώ με πολυσέλιδο υπόμνημά του ζητά να τεθεί ο διαγωνισμός στο μικροσκόπιο ελεγκτικών και δικαστικών αρχών.
Το υπόμνημα έχει αποσταλεί εκτός της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, στο γραφείο του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρη Παπαστεργίου, στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας, τον Οικονομικό Εισαγγελέα και την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.
Λίγες ημέρες πριν την πανηγυρική εκδήλωση που ετοιμάζει η κυβέρνηση για την περαίωση του Κτηματολογίου, το Σωματείο καταγγέλλει ότι ο συγκεκριμένος διαγωνισμός ουσιαστικά υποκαθιστά τη δημόσια διοίκηση με ιδιώτες, παρακάμπτει το ΑΣΕΠ, ενώ ζητά να ελεγχθεί εάν επιβαρύνει υπέρμετρα το Δημόσιο.
Το επίμαχο έργο αφορά την «Παροχή Υπηρεσιών για τη Διοικητική Υποστήριξη και Υποστήριξη Τεχνικών Λειτουργιών του ΝΠΔΔ Ελληνικό Κτηματολόγιο» και προβλέπει τη διάθεση 150 εργαζομένων για χρονικό διάστημα 13 μηνών, με δυνατότητα προαίρεσης. Το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 7.072.602,48 ευρώ, ποσό που το σωματείο χαρακτηρίζει «ιλιγγιώδες» και απολύτως δυσανάλογο σε σχέση με το πραγματικό κόστος πρόσληψης προσωπικού μέσω των κανονικών διαδικασιών του Δημοσίου.
Σύμφωνα με το ΣΕΚΤ, αλλά και την ίδια τη διακήρυξη του διαγωνισμού, ο οποίος βγήκε στον αέρα τον περασμένο Ιανουάριο, οι εργαζόμενοι που θα διατεθούν μέσω του αναδόχου δεν θα αναλάβουν αποκλειστικά επικουρικά καθήκοντα, όπως για παράδειγμα τη σάρωση εγγράφων, αλλά θα έχουν πρόσβαση σε κρίσιμες λειτουργίες του Κτηματολογίου και των Υποθηκοφυλακείων: «Διευκρινίζεται ότι ο Ανάδοχος θα προσφέρει υπηρεσίες που αφορούν σε εργασίες παραλαβής αιτήσεων και διαχείρισης ταμείου, δηλαδή πρωτοκόλλησης αιτήσεων στο Σύστημα Κτηματολογίου και στο Σύστημα Μεταγραφών και Υποθηκών, καθώς και εργασίες Υποθηκοφυλακείου που αφορούν στην καταχώριση των εγγραπτέων πράξεων στα οικεία βιβλία, έκδοση σχετικών πιστοποιητικών και αντιγράφων», αναφέρεται στη διακήρυξη.
Στο σημείο αυτό εστιάζει το σωματείο τη σφοδρότερη κριτική του υποστηρίζοντας ότι η καταχώριση πράξεων στα δημόσια βιβλία του Κτηματολογίου συνιστά «άσκηση δημόσιας εξουσίας» που συνδέεται άμεσα με την προστασία της ιδιοκτησίας και την ασφάλεια των συναλλαγών δεδομένου ότι οι εγγραφές αυτές παράγουν έννομα αποτελέσματα, καθώς μέσω αυτών αναγνωρίζονται, μεταβάλλονται ή κατοχυρώνονται εμπράγματα δικαιώματα πολιτών.
Σύμφωνα με τον ΣΕΚΤ, οι συμβάσεις αυτές «έρχονται να υποκαταστήσουν τη δημόσια διοίκηση και το εξειδικευμένο προσωπικό που έχει επιλεγεί μέσω ΑΣΕΠ, με αξιοκρατικά κριτήρια με υπαλλήλους που προσλαμβάνει ένας ιδιώτης, χωρίς καμία διαδικασία».
Το Σωματείο επικαλείται μάλιστα νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία η εκχώρηση δημόσιας εξουσίας σε ιδιώτες επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις και όχι όταν πρόκειται για αρμοδιότητες που ανήκουν στον «σκληρό πυρήνα» της κρατικής λειτουργίας. «Δεν νοείται το κράτος να απεκδύεται των θεμελιωδέστερων αρμοδιοτήτων του», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο υπόμνημα, με το Σωματείο να προσθέτει ότι δεν υπάρχει διάταξη νόμου που να επιτρέπει στο Κτηματολόγιο να αναθέτει σε ιδιώτες την πρόσβαση και παρέμβαση στα δημόσια βιβλία ή τη διαχείριση κρίσιμων λειτουργιών που συνδέονται με εμπράγματα δικαιώματα πολιτών.
«Ιλιγγιώδες το κόστος»
Την ίδια στιγμή το ΣΕΚΤ θέτει ζήτημα διαχείρισης του δημόσιου χρήματος υποστηρίζοντας ότι το κόστος της σύμβασης είναι εξωπραγματικό σε σχέση με το κόστος πρόσληψης αντίστοιχου προσωπικού μέσω συμβάσεων ορισμένου χρόνου (ΣΟΧ). Προς επίρρωση του επιχειρήματος αυτού, επικαλείται προηγούμενη διαδικασία πρόσληψης μέσω ΣΟΧ για 58 εργαζόμενους, η οποία - όπως αναφέρει - κόστισε περίπου 587.520 ευρώ για διάστημα οκτώ μηνών, συμπεριλαμβανομένων μισθών και ασφαλιστικών εισφορών.
Με βάση αυτούς τους υπολογισμούς, το σωματείο εκτιμά ότι η κάλυψη αναγκών για 150 εργαζόμενους θα μπορούσε να επιτευχθεί με περίπου 1,6 εκατ. ευρώ. Κατά συνέπεια,

ΑΠΟ ΤΟ «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΣΤΟ «ΣΩΖΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΩΘΗΤΩ»

Του Γ.Γ

Αν κάποιος αναζητούσε την πιο τρανταχτή απόδειξη της πολιτικής χρεοκοπίας του χώρου που κάποτε εμφανίστηκε ως «ελπίδα της αριστεράς», δεν θα χρειαζόταν να ψάξει πολύ. Αρκεί να παρακολουθήσει τις διεργασίες που εξελίσσονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.

Όλα δείχνουν ότι πλησιάζει η στιγμή που τα δύο αυτά πολιτικά μορφώματα θα κατεβάσουν οριστικά ρολά. Όχι επειδή ολοκλήρωσαν κάποιο ιστορικό κύκλο. Όχι επειδή έκαναν έναν ειλικρινή απολογισμό της πολιτικής τους διαδρομής. Αλλά επειδή οι περισσότεροι από όσους στεγάζονται σε αυτά έχουν αντιληφθεί ότι το πολιτικό τους μέλλον βρίσκεται αλλού.

Η επικείμενη εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα λειτουργεί σαν ηλεκτροσόκ σε έναν χώρο που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Οι δημοσκοπήσεις, η κοινωνική απαξίωση και η εκλογική κατρακύλα έχουν καταστήσει σαφές ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά δύσκολα θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική παρουσία στις επόμενες εκλογές. Και όταν χάνεται η προοπτική του βουλευτικού εδράνου, ξαφνικά εξαφανίζονται και οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές.

Όπως αποκαλύπτει η σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών, επτά βουλευτές και δεκάδες στελέχη της Νέας Αριστεράς διαφοροποιούνται από την ηγετική γραμμή, βλέποντας προφανώς στον ορίζοντα το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ενδεχόμενο να βρεθεί κάτω από τη νέα κομματική ομπρέλα που ετοιμάζεται.

Πρόκειται για μια εικόνα που δεν παραπέμπει σε πολιτικούς οργανισμούς, αλλά σε επιβάτες πλοίου που βυθίζεται και αναζητούν την πλησιέστερη σωσίβια λέμβο.

Για χρόνια μας μιλούσαν για αξίες, αρχές, συλλογικότητες, προγράμματα και οράματα. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι όλα αυτά ήταν αναλώσιμα μπροστά στην αγωνία της πολιτικής επιβίωσης. Οι ίδιες φιγούρες που χθες διαγκωνίζονταν για το ποιος είναι πιο αυθεντικός εκφραστής της «προοδευτικής παράταξης», σήμερα κάνουν λογαριασμούς για το πού θα βρουν εκλόγιμη θέση στο επόμενο σχήμα.

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ένας κύκλος πολιτικής εξαπάτησης που ξεκίνησε με μεγάλα λόγια και καταλήγει σε μικροϋπολογισμούς καριέρας.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι πόσοι θα προλάβουν να επιβιβαστούν στο νέο τρένο του Τσίπρα και πόσοι θα μείνουν στην αποβάθρα. Γιατί το έργο δεν αφορά πλέον πολιτικές επιλογές, κοινωνικές αναφορές ή ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Αφορά αποκλειστικά τη διάσωση πολιτικών βιογραφικών.

Και όταν η μοναδική συγκολλητική ουσία ενός χώρου είναι το βουλευτιλίκι,

«ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΟΣ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ»… ΔΙΑ ΠΑΣΑΝ ΝΟΣΟΝ

Του Μανώλη Κοττάκη

O επικοινωνιακός σχεδιασμός της κυβερνήσεως και των εμπροσθοφυλακών της έχει καταστεί πλέον προβλέψιμος. Αν θες να είσαι εγκαίρως ενήμερος ποια θέματα θα ανοίξουν ο πρωθυπουργός ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν χρειάζεται να υποβληθείς στον κόπο του ρεπορτάζ.

Αρκούν τρεις κινήσεις: Να προσέξεις τις ερωτήσεις που υποβάλλονται σε μια μεταμεσονύκτια εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης (προχθές εγκαλούσαν την εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ για την καταψήφιση Στουρνάρα και την επομένη έλαβε τη σκυτάλη ο πρωθυπουργός). Να ακούσεις προσεκτικά την εισαγωγή που κάνουν στις 6 το πρωί στην έναρξη της εκπομπής τους άξιοι συνάδελφοι και λίγο αργότερα ένας ραδιοφωνικός σχολιαστής. Στο τέλος να διαβάσεις το πρωτοσέλιδο μιας συγκεκριμένης εφημερίδας που κυκλοφόρησε μέσα στη δεύτερη τετραετία της Ν.Δ. και εκφράζει τον σκληρό πυρήνα και τις συνιστώσες του. Πρόκειται για ενοποιημένο επικοινωνιακό οργανισμό, ο οποίος επικουρείται από συγκεκριμένους λογαριασμούς στο X και το TikTok. Άλλες φορές είναι καλά οργανωμένος (βλέπε διαχείριση Τεμπών μαζί με τις γνωστές «Ομάδες Αλήθειας») και άλλοτε εντελώς ερασιτεχνικός. 

Δύο τρία παραδείγματα των ημερών: Ο επικοινωνιακός αυτός οργανισμός άρχισε να διακινεί από χθες εν μέσω διώξεων που άσκησε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για κακουργήματα παράνομων επιδοτήσεων σε 22 πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ένας αντιδήμαρχος (μάλλον νεοδημοκράτης, αφού, αν ήταν ΠΑΣΟΚ, θα μας το έλεγαν), το σενάριο ότι και ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μια σκευωρία που καταπίπτει όπως και οι άλλες.

Επικαλούνται για αυτό μια πραγματογνωμοσύνη που φέρεται ότι έκανε η Παρασκευή Τυχεροπούλου για τρεις βουλευτές της Ν.Δ. κατόπιν οδηγιών της κυρίας Κοβέσι. Υποτίθεται ότι τους αθωώνει. Διαμαρτύρονται, μάλιστα, κάποιοι γιατί η πραγματογνωμοσύνη δεν ολοκληρώθηκε πριν αποσταλεί η δικογραφία στη Βουλή, για να γλιτώσουν την άρση τη ασυλίας τους και τον «διασυρμό».

Εδώ τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Ότι τα μέλη αυτού του οργανισμού επικαλούνται την Τυχεροπούλου που αποκάλυψε το σκάνδαλο και προς τιμωρίαν της μετατέθηκε διωκόμενη στο πρωτόκολλο της ΑΔΑΕ για να μην την έχουν στα πόδια τους; Ήρωας δηλαδή τώρα η «συριζαία», όπως την αποκαλούσαν, Τυχεροπούλου; Και αν τυχόν σε άλλες πραγματογνωμοσύνες για άλλους βουλευτές δεν λέει τα ίδια, τι θα λένε; Σκευωρία και πάλι; Λίγη ντροπή.

Θέλει πολύ θράσος για να επικαλείσαι την Τυχεροπούλου όταν όχι μόνο σιώπησες τον καιρό που το κόμμα σου τη δίωκε, αλλά τη συκοφάντησες κι εσύ (τα έντυπα που την αποθέωνουν σήμερα χθες την κατήγγελλαν). Στοιχειώδης γνώση του νόμου αρκεί για να γνωρίζει κανείς ότι έρευνα εις βάθος για τη στοιχειοθέτηση και την παραπομπή στο ακροατήριο ή για την αρχειοθέτηση είναι επιτρεπτή μετά την άρση των ασυλιών βουλευτών. Όχι πριν. Πριν, ο ελληνικός νόμος αρκείται στις αποχρώσες ενδείξεις. Τα ονόματα των 20 βουλευτών που περιελήφθησαν στη δικογραφία έτυχαν προστασίας επί πέντε ολόκληρα χρόνια. Το 2020 έγιναν οι επισυνδέσεις, το 2025 παραδόθηκαν οι διάλογοί τους με τις Αρχές κατόπιν επιμονής της Ευρωπαίας εισαγγελέως.

Επειδή όμως οι επιθέσεις στο πρόσωπο της Κοβέσι συνεχίζονται από πρόσωπα που φοβούνται μην πέσουν στην τσιμπίδα της από εν εξελίξει έρευνες στα υπουργεία Μετανάστευσης, Παιδείας και Εργασίας, ερωτάται: Αν, υποθετικό το σενάριο,

ΑΠΟ ΤΟ ΕΛ.Α.Σ ΣΤΟ… ΜΑΛΛΙ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ!

Του Θανάση Κ.

Η εξαγγελία του νέου Κόμματος Τσίπρα υπήρξε – πέρα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα – επικοινωνιακή “υπερπαραγωγή”.

“Αμερικανιά”!

Με όλο το σχετικό “συνταγολόγιο”: Ανοιχτός χώρος, LED φωτισμός, πυκνό ακροατήριο, φόντο την Ακρόπολη, προσεγμένη σκηνική παρουσία, άψογη σκηνοθεσία, αληθινό performance, πινελιές «τρυφερότητας» και «αθωότητας» με παρουσία μικρών παιδιών και πλάνα με νεαρά κορίτσια δίπλα στον χαμογελαστό αρχηγό. Όλο καλά στημένα, τίποτα αυθόρμητο…

Σκηνικά άψογο – αλλά από έμπνευση, πάθος, αυτοσχεδιασμό, ηγετικότητα, ελάχιστα πράγματα…

Και από περιεχόμενο; Τίποτα!

“Επτά δεσμεύσεις” μας εξήγγειλε ο κ. Τσίπρας.

Γενικολογίες. Ή μάλλον κενολογίες. Και αφόρητες κοινοτοπίες…

– Δημοκρατική Αναγέννηση: Ενίσχυση θεσμών, διαφάνεια, συμμετοχική δημοκρατία…

– Κοινωνικό Κράτος: Ανασυγκρότηση ΕΣΥ, Δημόσια Παιδεία, Προστασία Εργασίας.

– Οικονομική Δικαιοσύνη: Μείωση Ανισοτήτων, φορολογική ελάφρυνση μεσαίων στρωμάτων, στήριξη μικρομεσαίων.

– Κλιματική μετάβαση με δίκαιο τρόπο: Πράσινη ενέργεια χωρίς κοινωνικό κόστος.

– Εθνική Ανεξαρτησία: Πολυδιάστατη Εξωτερική Πολιτική, κυριαρχικά δικαιώματα.

– Νέα Γενιά στο προσκήνιο: Στέγη, εργασία, δικαιώματα για τους νέους.

– Πολιτισμός και Ταυτότητα: Στήριξη Πολιτισμού, σύνδεση με την Ιστορία και το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη:

Αυτά ΔΕΝ είναι συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Είναι ευχολόγια. Είναι ΜΗ δεσμεύσεις σε τίποτα.

Για παράδειγμα τι σημαίνει “πράσινη μετάβαση χωρίς κοινωνικό κόστος”; Το πρόβλημα με την πράσινη μετάβαση είναι ότι ΕΧΕΙ δυσβάστακτο κοινωνικό – και οικονομικό – κόστος!

Μπορεί να αντιμετωπιστεί; ΝΑΙ! Αλλά εδώ χρειάζονται τομές: Με τη φορολόγηση των καυσίμων, με την τιμολόγηση των καυσίμων (Χρηματιστήριο Ενέργειας) με την υποκατάσταση εισαγόμενων ενεργειακών πόρων από εγχώριες. Επιστροφή στο Λιγνίτη κλπ.

Γι’ όλα αυτά όμως – που έχουν κόστος και ρίσκο – δεν ακούσαμε ΤΙΠΟΤΑ!

Τι σημαίνει «δικαιώματα στους νέους»;

Μήπως να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις;

Αυτό όμως θα υποβαθμίσει περισσότερο τα – ήδη υποβαθμισμένα – πτυχία. Και θα τα “πληθωρίσει” κι άλλο. Άρα θα τα απαξιώσει…

Και θα δημιουργήσει “ευκαιρίες” μόνο για όσους έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν σε ξένα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Οι νέοι χρειάζονται ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ που δεν έχουν! Γι’ αυτό φεύγουν.

Δηλαδή Ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, παραγωγική αναδιάρθρωση ξένες επενδύσεις – λέξεις που δεν ακούσαμε και έννοιες που δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο της Αριστεράς…

Γενικά η διακήρυξη των 7… ΜΗ δεσμεύσεων είναι μια γενικόλογη φούσκα που καθένας συμφωνεί, καθένας μπορεί να την προσυπογράψει – χωρίς κόστος γιατί στην πραγματικότητα δεν λέει τίποτα και δεν δεσμεύει κανένα.

Θυμίζει το παλιό εκείνο:

Κάλλιο να είσαι νέος, ωραίος και υγιής – παρά γέρος φτωχός και άσχημος.

Το ξέρουμε όλοι – συμφωνούμε όλοι,

ΟΙ ΧΡΥΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΩΝ SERVICERS: ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΡΔΗ ΜΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΠΟΥ ΖΑΛΙΖΟΥΝ

Νώντας Χαλδούπης
Μπορεί οι οφειλέτες να… λατρεύουν να τους μισούν, όμως οι διαχειριστές δανείων στην Ελλάδα κάνουν «χρυσές» δουλειές. Οι “Big 3” της αγοράς (Intrum, doValue, Cepal) εμφανίζουν εξαιρετικά υψηλή κερδοφορία, με τα περιθώρια λειτουργικού κέρδους (EBITDA) να ξεπερνούν και το 60%, ποσοστό που θα ζήλευαν οι περισσότερες επιχειρήσεις της χώρας. Εξωπραγματικές είναι οι αποδόσεις κεφαλαίου, με ποσοστά πολλαπλάσια από τα αντίστοιχα των ελληνικών τραπεζών.
Κοινό μυστικό στην αγορά είναι ότι αυτές οι εξαιρετικές οικονομικές επιδόσεις δεν οφείλονται σε κάποια «μαγική συνταγή» αποδοτικότητας των ελληνικών εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων, που άλλωστε προωθούν με αργούς ρυθμούς τη διευθέτηση των δανείων που κληροδότησε στο τραπεζικό σύστημα η μεγάλη οικονομική κρίση.





Οπως φαίνεται από τη σύγκριση επιδόσεων των επιμέρους θυγατρικών της doValue σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα είναι… χρυσωρυχείο προμηθειών για τους servicers.
Οι κυρώσεις χαλάρωσαν…
Αξίζει να σημειωθεί ότι, μέχρι στιγμής, οι servicers έχουν δει μόνο την καλή πλευρά του σχεδίου «Ηρακλής». Ο αρχικός νόμος για τις τιτλοποιήσεις «κόκκινων» δανείων με κρατικές εγγυήσεις ήταν ιδιαίτερα αυστηρός, προβλέποντας βαριές οικονομικές κυρώσεις -ακόμη και την ολοκληρωτική αποβολή ενός διαχειριστή από την τιτλοποίηση-, σε περίπτωση που υπήρχε αποτυχία στην τήρηση των στόχων του επιχειρησιακού σχεδίου.
Παρά το γεγονός ότι στην πράξη οι αποκλίσεις από τα αρχικά επιχειρησιακά σχέδια των τιτλοποιήσεων αποδείχθηκαν μεγάλες, οι servicers κατάφεραν να αποφύγουν τις προβλεπόμενες κυρώσεις, καθώς κρίθηκε από την κυβέρνηση ότι οι αστοχίες στην εφαρμογή των business plans των τιτλοποιήσεων οφείλονταν στις αρρυθμίες που προκάλεσε η πανδημία. Το νομοθετικό πλαίσιο τροποποιήθηκε με ευνοϊκό τρόπο για τις εταιρείες διαχείρισης, προσφέροντας τη θεσμική ευελιξία που χρειαζόταν ώστε να γίνει πολύ δύσκολη η ενεργοποίηση των προβλέψεων για κυρώσεις.
Τα κόκκινα δάνεια… αβγατίζουν
Επτά χρόνια μετά τις πρώτες τιτλοποιήσεις του σχεδίου «Ηρακλής», οι δραστηριότητες των servicers εξακολουθούν να διευρύνονται, όπως αποτυπώνεται καθαρά στην αύξηση των συνολικών υπό διαχείριση δανείων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, τον Δεκέμβριο του 2025 η συνολική αξία των υπό διαχείριση ανοιγμάτων των διαχειριστών πιστώσεων ανήλθε σε 91,5 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 4,1 δισ. ευρώ σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2024.
Η άνοδος αυτή, εξηγεί η ΤτΕ,