Του Γ.Γ.
Κανονικά, ο Ανδρέας Λοβέρδος θα έπρεπε να έχει τελειώσει την πολιτική του καριέρα βυθισμένος στην απαξίωση και την ιστορική ντροπή. Το μόνο που θα έπρεπε να θυμάται ο ελληνικός λαός γι’ αυτόν θα ήταν η στυγνή διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών: η Κατερίνα, η Μαρία που αυτοκτόνησαν, και δεκάδες άλλα κορίτσια που σύρθηκαν από τα ΜΜΕ, τις φυλακές και τα δικαστήρια, μόνο και μόνο για να αθωωθούν αργότερα. Οι ζωές τους όμως είχαν ήδη γίνει στάχτη.
Κι όμως, ο άνθρωπος αυτός βρήκε πολιτική στέγη στο κόμμα που μέχρι χθες κατήγγελλε ότι «υπηρετεί τα καρτέλ». Και δεν αρκείται μόνο σε αυτό. Προσπαθεί τώρα να γίνει αρεστός και στην κομματική βάση της ΝΔ, ανακοινώνοντας ότι στις επόμενες εκλογές θα κατέβει βουλευτής. Προφανώς, η μετάνοια είναι μεγάλη και η μνήμη… ακόμα μεγαλύτερη.
Και μέσα σε αυτή τη νέα του πορεία προς τη «λαϊκή δεξιά καρδιά», αποφάσισε να αγιογραφήσει τον Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Με λόγια που θα ζήλευε και προεκλογική αφίσα: «Δεν θυμάμαι ποτέ μου να έχουμε τόσο καλό, αποτελεσματικό Υπουργό Προστασίας του Πολίτη… Θα μπορούσε να είναι ισόβιος». Εδώ γελάμε – ή κλαίμε, ανάλογα την αντοχή.
Γιατί την ίδια μέρα που γράφονται αυτά τα ύμνοι, ένας 89χρονος κάνει τσάρκα στο κέντρο της Αθήνας με καραμπίνα. Μπαίνει στον ΕΦΚΑ στον Κεραμεικό, πυροβολεί, φεύγει, συνεχίζει βόλτα σε μια πόλη γεμάτη αστυνομία, φτάνει στο Εφετείο, ξαναπυροβολεί, τραυματίζει κόσμο, και αποχωρεί σχεδόν σαν να τέλειωσε τη βόλτα του στο πάρκο. Τα μέτρα ασφαλείας; Διακοσμητικά. Οι ανιχνευτές μετάλλου; Μάλλον για να χτυπάνε όταν περνάς με κλειδιά.
Αλλά για να είμαστε δίκαιοι: αν στη θέση του 89χρονου ήταν κανένα μέλος του Ρουβίκωνα με τρικάκια, η «αποτελεσματικότητα» θα είχε λειτουργήσει σε χρόνο dt. Εκεί δεν υπάρχουν κενά ασφαλείας – μόνο υπερβάλλον ζήλος.
Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτή τη σουρεαλιστική πραγματικότητα, ο αρμόδιος υπουργός για την «τάξη και ασφάλεια» βαφτίζεται ο καλύτερος που είχαμε ποτέ. Από ποιον; Από έναν πολιτικό που αν η ειρωνεία ήταν άθλημα, θα είχε ήδη πάρει χρυσό.
Και εμείς; Εμείς απλά κοιτάμε και αναρωτιόμαστε: Πόσο πιο προκλητική μπορεί να γίνει η πολιτική υποκρισία; Πόσο πιο χοντρό μπορεί να γίνει το πολιτικό παζάρι; Και πόσο πιο μεγάλη η συλλογική μας ανοχή;
Ο διαπομπευτής έγινε υμνητής.
Ο υμνητής έγινε αγιογράφος.
Και η ασφάλεια… έγινε πάλι ανέκδοτο.Καλώς ήρθατε στο ελληνικό πολιτικό τσίρκο,
του 2026. Είσοδος ελεύθερη. Γέλια υποχρεωτικά.https://vathikokkino.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου