Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

"ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗ ΦΥΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ"

Εδώ σε αυτό το κείμενο ,θα δούμε μερικά φυτά της χώρας μας,κάποια πολύ γνωστά σε όλους και κάποια άλλα άγνωστα που κοινό τους χαρακτηριστικό  είναι ότι είναι δηλητηριώδη.
Δατούρα,διαβολόχορτο
Μη νομίζετε ότι τα φυτά που βρίσκονται στο σπίτι μας ή στο περιβάλλον είναι άκακα. 
Αρκετά από τις χιλιάδες είδη φυτών που φύονται στη χώρα μας είναι δηλητηριώδη για τον άνθρωπο είτε ολόκληρα ή ορισμένα μέρη απ’ αυτά, όπως φύλλα, καρποί, ρίζες. 
Μερικά είναι χρήσιμα στην φαρμακευτική και στο παρελθόν έχουν χρησιμοποιηθεί από τους απλούς ανθρώπους σε διάφορες χρήσεις.
Επίσης έχουν γραφτεί για μερικά από αυτά πάρα πολλά τραγούδια....

Η πικροδάφνη



Είναι κοινότατο φυτό στην Ελλάδα, φυτεμένο παντού – κατά μήκος των εθνικών οδών σε τεράστιες αποστάσεις, σε πάρκα, σε παρτέρια, σε κήπους, σε πρασιές, σε αυλές, σε προαύλια κτιρίων, σε παραλίες, στο δρόμο, σε γλάστρες, σε ζαρντινιέρες κλπ, όπου γεμίζει τον τόπο που βρίσκεται χρώμα και άρωμα με την πανέμορφη καλοκαιρινή ανθοφορία του. Λέγεται και ροδοδάφνη. Το φυτό αυτό είναι αυτοφυές της χώρας μας,.Κατά την διάρκεια ολόκληρου του καλοκαιριού παράγει πολύ εντυπωσιακά άνθη, και σε ήπια κλίματα μπορεί να συνεχίσει μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου. Τα λουλούδια είναι πολύ μεγάλα, σε σχήμα χωνιού, με χρώματα που ποικίλουν από το κόκκινο ή το ροζ μέχρι το βιολετί, το σωμόν ή το ολόλευκο. Συνήθως έχουν μονή σειρά από πέταλα, γενικά έχουν οκτώ, αλλά υπάρχουν και άλλες ποικιλίες που παρουσιάζουν δύο σειρές.
Η πικροδάφνη είναι δηλητηριώδες φυτό. Όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη εάν καταποθούν. Τα δραστικά συστατικά του εξάγονται από τα φύλλα. Έχουν γίνει αναφορές για δηλητηριάσεις ή θανάτους από λήψη πικροδάφνης, τσάι από φύλλα πικροδάφνης και για κάποια εκχυλίσματά της. Ακόμα και μία μικρή ποσότητα πικροδάφνης μπορεί να είναι θανατηφόρα προκαλώντας αναπνευστική παράλυση και καρδιακό επεισόδιο. Ένα από τα συστατικά της πικροδάφνης που έχει επικίνδυνες συνέπειες για την καρδιά είναι η ολεανδρίνη.
Ακόμα και οι αναθυμιάσεις από το κάψιμο της πικροδάφνης είναι επικίνδυνες γι' αυτό τα κλαδιά της δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται σαν καυσόξυλα.

Τα ζώα επίσης δηλητηριάζονται εύκολα, αν και η γεύση του φυτού συνήθως τ’απομακρύνει. Ιδιαίτερα επιρρεπή είναι τα οπληφόρα που βοσκούν, τα σκυλιά και οι γάτες, ενώ τα τρωκτικά και τα πουλιά έχουν υψηλότερη ανθεκτικότητα. Ιδιαίτερα τα άλογα μπορεί να μην ξεχωρίσουν εύκολα το φυτό εάν είναι κομμένες κορυφές ανακατεμένες μαζί μ’άλλα χόρτα, που έχουν και γλυκύτερη γεύση. 
Μόλις 100 γραμμάρια μπορούν να σκοτώσουν ένα ενήλικο άλογο.

Η πικροδάφνη ήταν γνωστή απ’τους αρχαίους χρόνους, κι όλοι οι σημαντικοί γιατροί της αρχαιότητας προειδοποιούσαν για την τοξικότητά της, ωστόσο υπάρχουν αναφορές για ιατρική της χρήση. 
Ο Πλίνιος, ο "πρεσβύτερος", ο γνωστός αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, έγραψε για την όψη της πικροδάφνης, όπως επίσης για τις δηλητηριώδεις και ευεργετικές ιδιότητές της. 
Ο Θεόφραστος στην πραγματεία του περί φυτών γύρω στο 300 π.Χ. αναφέρει για ένα φυτό καλούμενο ονοθήρα, του οποίου αν η ρίζα χτυπηθεί στο κρασί κάνει το πνεύμα πιο εύθυμο. Η περιγραφή του έχει κάποια στοιχεία της πικροδάφνης, αλλά δεν είμαστε σίγουροι ακόμα για την πραγματική ταυτότητα του φυτού. 
Αραβες επιστήμονες-γιατροί χρησιμοποίησαν πρώτοι την πικροδάφνη σαν θεραπευτικό ενάντια στον καρκίνο τον 8ο αιώνα μ.Χ.
Σήμερα, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία ότι η πικροδάφνη είναι αποτελεσματική στη αντιμετώπιση του καρκίνου ή οποιασδήποτε άλλης ασθένειας

Πικραγκουριά (Ecballium elaterium)


Ανήκει στην οικογένεια των Κολοκυνθωδών (Cucurbitaceae) και άλλες ονομασίες της είναι Πεταχτούλα και Κοπραγκουρά. Φυτρώνει σε πολυσύχναστα και κοσμικά μέρη. Μπορεί να τη συναντήσει κανείς κατά μήκος των δρόμων, σε αυλές σπιτιών και στις άκρες των χωραφιών.
Είναι πολυετές ποώδες φυτό. Κύριο χαρακτηριστικό της που τη διακρίνει από τα άλλα φυτά είναι οι κυλινδρικοί καρποί της. Μοιάζουν με μικρά αγγούρια, είναι αδρότριχοι και έχουν χρώμα ανοιχτό πρασινοκίτρινο. Κατά την ωρίμανση αποσπώνται από τον ποδίσκο και διαρρηγνύονται εκτινάσσοντας ορμητικά από τ' ανοίγματα ένα υγρό που περιέχει τους σπόρους. Το φυτό έχει μορφή κατακείμενη. έρπουσα, παλαμοειδή φύλλα, ελαφρά επιμήκη - λοβώδη και άνθη ανοικτοκίτρινα καμπανοειδή.
Έχει τόση δριμύτητα ώστε είναι ιδιαίτερα ερεθιστική. Προ ετών έγινε γι' αυτή τόσο άδικος θόρυβος, όταν θεωρήθηκε θεραπευτικό του καρκίνου και της ιγμορίτιδας.  Ωστόσο είναι χρήσιμη στη φαρμακευτική. Χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις λευκωματικής νεφρίτιδας, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη, ως εμμηναγωγός και ως ανθελμινθική. 
Το φυτό αυτό είναι αρκετά δηλητηριώδες. Η φαρμακευτική του χρήση ήταν πάντοτε περιορισμένη και γινόταν συνήθως σε κρίσιμες καταστάσεις. 
Το αρχαίο όνομα του φυτού είναι άγριος Σίκυος. Τον καρπό του ονόμασε "ελατήριο" ήδη από την αρχαιότητα ο Διοσκουρίδης, ο οποίος υποστήριξε ότι το εκχύλισμα του καρπού του αποτελεί δραστικότατο καθαρτικό φάρμακο. Όλα τα μέρη του φυτού, και κυρίως ο καρπός του, είναι τοξικά, περιέχοντας το δηλητήριο "ελατηρίνη".Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη χρησιμοποίησή της γιατί είναι εξαιρετικά δραστική και προκαλεί διάρροια. Σε δόση ενός γραμμαρίου προξενεί φλόγωση του βλεννογόνου της κοιλιάς με εμετούς και πόνους.
 Να πούμε εδώ πως είναι εξίσου επικίνδυνο και για τα φυτοφάγα ζώα, αν και  λόγω της άσχημης μυρωδιάς το αποφεύγουν εκτός κι αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο ορισμένα είδη κάμπιας έχουν προσαρμοστεί στις τοξίνες αυτού του φυτού, και μάλιστα το χρησιμοποιούν ως βασική τροφή.

Μανδραγόρας.


Ο Μανδραγόρας είναι φυτό του γένους των δικοτυληδόνων της οικογένειας των σολανιδών. Περιλαμβάνει λίγα είδη πολυετών ποοδών φυτών με τοξικές και φαρμακευτικές ιδιότητες, ιθαγενή των παραμεσογείων περιοχών.Στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχές της Θεσσαλίας της Πελοποννήσου στη Στερεά και στα νησιά του Αιγαίου, όπου είναι γνωστά με διάφορες κοινές ονομασίες, όπως καλάνθρωποςαρκάνθρωποςμανδραγούδααβγουδάτσα μεγαλοβοτάνι και άλλες Φυτό τοξικό με υπόγλυκο καρπό, περιέχει μικρό ποσοστό αλκαλοειδών με πολύτιμα φαρμακευτικά προϊόντα, συχνά δηλητη­ριώδη σε κακή χρήση, την σκολοπαμίνη, υοκυαμίνη, ψευδοϋοκυαμίνη μανδρα­γορίνη και αποατροπίνη, τα οποία τον έφεραν στο πλουσιότερο φυτό σε φαρμακευ­τικές ουσίες και περιζήτητο φάρμακο στην αρχαιότητα. Τα αλκαλοειδή αυτά αρχικά δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) και γι αυτό το πρώτο σύμπτωμα είναι η απώλεια της όρασης, ακολουθεί παραλή­ρημα, καταστολή και 
τελικά ο θάνατος. Ο μανδραγόρας έχει μια μακριά καφέ ρίζα σαν παντζάρι που μπορεί να φτάσει σε βάθος ένα μέτρο. Η ρίζα είναι μερικές φορές μονή και μερικές φορές διακλαδώνεται σε δύο ή τρεις βραχίονες. Μέσα από τα φύλλα ξεπετάγονται τα άνθη του φυτού το καθένα από ξεχωριστό μίσχο μεγέθους 8-10 εκατοστών. Τα άνθη παράγουν ένα σφαιρικό λείο καρπό σαν μικρό μήλο που γίνεται κίτρινος όταν ωριμάσει. Η σάρκα του καρπού είναι γεμάτη και έχει ένα δυνατό άρωμα σαν του μήλου.
Ο μύθος και η μαγεία
Στους αρχαίους καιρούς πιστεύονταν ότι ο Μανδραγόρας είχε μαγικές δυνάμεις. Η διχαλωτή ρίζα του παρομοιάζονταν με ανθρώπινο σώμα και πίστευαν ότι είχε δυνάμεις από τα σκοτεινά πνεύματα της γης. Για να ξεριζώσουν το μανδραγόρα έπρεπε να το κάνουν μόνο μεσάνυχτα και μετά από απαραίτητες προσευχές και τελετουργίες. Κάποιος ζωγράφιζε τρεις κύκλους γύρω από το φυτό με ένα μυτερό κλαδί ιτιάς και μετά έδεναν ένα μαύρο σκύλο στο φυτό με ένα σπάγκο. Ανθρώπινα χέρια δεν έπρεπε να έρθουν σε επαφή με το φυτό. Πιστεύονταν πως όταν ο μανδραγόρας έβγαινε από το έδαφος έβγαζε μια στριγκλιά που σκότωνε ή τρέλαινε όποιον δεν είχε προφυλαγμένα τα αυτιά του εκείνη την ώρα. Όταν το φυτό είχε πια αποκοπεί από την γη μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ευεργετικούς σκοπούς. 
Ο Διοσκουρίδης δεν αναφέρει τίποτα σχετικό με ρίζα και μαγείες, το συνιστά ως φάρμακο «κατά των άγρυπνων και περιοδυνό­ντων.. Τα φύλλα του συνιστά για τις φλεγμονές των ματιών και των ελκών και διαφοροποιεί κάθε σκλήρυνση και απόστημα. Η ρίζα του θεραπεύει τις πληγές των ερ­πετών, και παύει τους πόνους των αρθρώσεων. Όσοι πρόκειται να ακρωτηρια­σθούν ή να κα­ούν λαμβάνουν μανδραγορίτη οίνο και δεν θα πονούν την ώρα της επέμβασης.Επίσης ο αρ­χαίος συγγρα­φέαςΠλίνιος, αναφέρει ότι υπήρχαν δύο είδη μανδρα­γόρες ο λευκός αρσενικός και ο θηλυκός χρώματος μπλε.Σε σχέση με τα ερωτικά φίλτρα αφού γίνονται συχνά αναφορές σε μεσαιωνικά χειρόγραφα την πρώτη αναφορά κάνει ο Διοσκουρίδης ότι από τη ρίζα του μανδραγόρα παρασκεύαζαν φίλτρα ερωτικά και γι αυτό η Αφροδίτη λεγόταν και Μανδραγορίτις, γι αυτό οι νέοι στην Αττική είχαν πάνω τους ένα σακουλάκι με κομμάτια ρίζας μανδραγό­ρα για ερωτικό φυλαχτό. Επίσης ο κάτο­χος του μανδραγόρα εκτός της σεξουαλι­κής ικανότητας, του παρείχε και προστασία από δηλητηριάσεις και κακώσεις, προ­σέφερε πλούτο υγεία και μακροζωία. Οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν «μήλο του έρωτα»
Την ερωτική και μαγική ιδιότητα λέγεται την απέκτησε από την μάγισσα Κίρκη ότι από αυτό το υγρό έδωσε στους άνδρες του Οδυσσέα και τους μεταμόρφωσε.
Κατά τους χριστιανικούς αιώνες η ίαση του ασθενούς με τη χρήση μανδραγόρα ήταν αρκετά ισχυρή, όμως σε ένα από­σπασμα του μοναχού Κασσιόδωρου, φί­λου του Αγίου Βενέδικτου το 557 αφήνει να εννοηθεί ότι η ίαση θα πραγματοποιη­θεί κυρίως με την πίστη της Χριστιανικής θείας χάρης. Αφού ο Θεός δημιούργησε τη φύση ότι θεραπείες γνωρίζετε θα τις εφαρμόζετε στο όνομα του Κυρίου Ημών Ιησού....



Οι αρχαίο Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τον μανδαγόρα ως υπνωτικό, αναλγητικό και ηρεμιστικό, ενώ κατά τον μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως αναισθητικό σε εγχειρήσεις. Βρέθηκε στους τάφους των βασιλέων των Θηβών της Αιγύπτου(1800 π.Χ.) και αναφέρεται από τον Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη.

Ακόμα από την εποχή της βίβλου στην Γένεση υπάρχουν αναφορές για την χρήση του Μανδραγόρα σαν αφροδισιακό και σαν βοτάνι για τεκνοποιία. Η Ραχήλ απελπισμένη που δεν έκανε παιδιά με τον Ιακώβ κατέφυγε στον μανδραγόρα για να γεννήσει τον Ιωσήφ. Στο μεσαίωνα το φυτό ονομάζονταν "μήλο του σατανά" και πίστευαν ότι προκαλούσε τρέλα. Ο μανδραγόρας συνδέθηκε στενά με τον μεσαίωνα και πλήθος προλήψεων και αναφορών σχετικά με τις δυνάμεις του φυτού υπάρχει από εκείνα τα σκοτεινά χρόνια.

Ακόμη θεωρούνταν μεταγενέστερα ότι αν πιεις το αφέψημα της ρίζας του θα κάνεις αρσενικά παιδιά, εξ ου και η ονομασία του σερνικοβότανο.


Οι πραγματικές ιδιότητες
Σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει αποφανθεί ότι οι ρίζες του μανδραγόρα περιέχονται στην κατηγορία των αναλγητικών όπως η μπελαντόνα και η τα φύλλα της κόκας. Δύο από τα ενεργά χημικά συστατικά του μανδραγόρα είναι η ατροπίνη και η σκοπολαμίνη δύο ισχυρά κατευναστικά. Ο μανδραγόρας έχει επίσης μεγάλη περιεκτικότητα σε μανδραγορίνη, ένα ισχυρό υπνωτικό και ναρκωτικό. Είναι έτσι εύκολο να καταλάβουμε γιατί αποδίδονται στο φυτό αφροδισιακές ιδιότητες όπως και επίσης ο κίνδυνος να προκαλέσει τρέλα η και θάνατο. Είναι επίσης εμετικό και καθαρτικό προξενώντας συστολές στο στομάχι. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που είχε συνδεθεί αρχικά με την τεκνοποιία. Αλλά σε κάθε περίπτωση η απευθείας λήψη της ρίζας δεν συνιστάται. Τα αποτελέσματα από την χρήση του μανδραγόρα είναι είναι εξαιρετικά απρόβλεπτα και πολύ τοξικά.

Δατούρα,διαβολόχορτο


Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Datura stramonium L. (Δατούρα η στραμώνιος) και στη χώρα μας το συναντούμε με πολλές ονομασίες όπως Βρωμόχορτο, Πορδόχορτο, Ακανθόμηλο, Τάτουλας, Τατούλα, Μαγιόχορτο,Διαολόχορτο, Αγριομπάμια, Στραμώνιο, Τάτλας. Είναι διαδεδομένη σε καλλιεργημένα εδάφη, αναχώματα, σε ερείπια σπιτιών, σκουπιδότοπους, μπάζα, σε εγκαταλειμμένους χώρους.Είναι ένας απλωτός, ποώδης θάμνος (το ύψος του φτάνει από 30 έως 100 εκατοστά), με αρωματικά άνθη σε σχήμα τρομπέτας που στέκονται όρθια, και με αγκαθωτούς καρπούς. Τα κοτσάνια είναι αγκαθωτά και σχετικά λεπτά συγκρινόμενα με το υπόλοιπο φυτό. Τα φύλλα είναι πλατιά χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά βασικά ωοειδή και μερικές φορές με πολλές γωνίες. Ο καρπός του είναι αγκαθωτός και μοιάζει εξωτερικά με τον καρπό της ιπποκαστανέας. Υπάρχουν τουλάχιστο 15 διαφορετικά είδη του φυτού με πολλές ποικιλίες το καθένα καθώς οι Δατούρες καλλιεργήθηκαν εδώ και αιώνες για τα εντυπωσιακά τους λουλούδια και για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Οι Δατούρες είναι μέλη της οικογένειας των Σολανοειδών που περιλαμβάνει και άλλα τοξικά φυτά όπως ο καπνός, ο μανδραγόρας και η μπελαντόνα αλλά και κοινά λαχανικά όπως η ντομάτα, η πατάτα, η μελιτζάνα και η πιπεριά. Λόγω της μεγάλης εξάπλωσης του γένους επικρατεί σύγχυση ανάμεσα στις ποικιλίες του φυτού.Η δηλητηριώδης δράση του φυτού ήταν καλά γνωστή στους αρχαίους έλληνες. Ο Θεόφραστος γράφει για αυτήν « Τα 3/20 της ουγγίας είναι αρκετά ώστε ο ασθενής να αισθάνεται δυναμωμένος και ευδιάθετος, δηλαδή να κάνει καλή παρέα. Δύο φορές τη δόση αυτή θα τρελαθεί και θα έχει παραισθήσεις. Τρεις φορές τρελαίνεται για πάντα. Τέσσερις φορές πεθαίνει».Αρχαίες ινδιάνικες αναφορές την φέρουν σαν υλικό χρησιμοποιούμενο από τους Σαμάνους, τους οποίους βοηθούσε να "εισχωρήσουν" σε άλλους κόσμους της ύπαρξης. Από εκεί φαίνεται πως διαδόθηκαν οι θεραπευτικές της αλλά και οι ναρκωτικές της ιδιότητες.Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν ως ναρκωτικό παυσίπονο στις εγχειρήσεις, αλλά σήμερα τα ενεργά συστατικά του είναι διαθέσιμα μόνο με συνταγή γιατρού, λόγω της κακής χρήσης του ως ναρκωτικό. Σε ορισμένες περιοχές χρησιμοποιούσαν τους σπόρους του φυτού για να παχύνουν τα ζώα. Στους χοίρους έδιναν την ποσότητα μιας δακτυλήθρας και στα αδύνατα άλογα λίγο περισσότερο.Είναι φυτό πολύ δηλητηριώδες, ανάλογο στην ενέργεια του με την μπελαντόνα αλλά δραστικότερο από αυτήν. 
Θυμόμαστε όλοι τις δηλητηριάσεις καταναλωτών που αγόρασαν το φυτό αυτό ανακατωμένο με βρώσιμα χόρτα από λαϊκή αγορά εδώ και λίγα χρόνια. Βέβαια περιέχει και κάποια χημικά που είναι χρήσιμα αν χορηγηθούν στον άνθρωπο υπό ιατρική επίβλεψη όπως η ατροπίνη. Η ατροπίνη, όπως και η σκορπολαμίνη, η Υοσκίνη και η Υοσκιαμίνη χρησιμοποιούνται στην ιατρική και συγκεκριμένα έχουν οφθαλμολογικές και νευρολογικές χρήσεις.Τα φύλλα του σπάνια χρησιμοποιούνται μόνα τους αλλά μετέχουν στη σύνθεση διαφόρων συνταγών του Γαληνού. Το βάμμα του φυτού χρησιμοποιείται εναντίον του βήχα, της χρόνιας λαρυγγίτιδας και του άσθματος. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται σε καπνισμούς  ή για την παρασκευή τσιγάρων. Τα αλκαλοειδή του φυτού χαλαρώνουν τους σπασμούς των βρόγχων κατά τη διάρκεια μιας ασθματικής κρίσης. Σε θεραπευτικές δόσεις χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των σπασμών της ασθένειας Πάρκινσον.Τα δηλητηριώδη αποτελέσματα της Δατούρας στον άνθρωπο είναι ταραχή, έντονη ναυτία, διαστολή της κόρης των ματιών, θολούρα και κακή εστίαση στην όραση, ταχυπαλμία, έντονος αποπροσανατολισμός, απώλεια μνήμης, απώλεια χρόνου, ντελίριο, ευαισθησία στο φως και στο θόρυβο. Ξηρό στόμα και μάτια, ρινορραγία, απώλεια ελέγχου του σώματος

  Colchicum byzantinum
  Ολα τα μέρη του φυτού καθώς και συγγενικά είδη είναι πολύ τοξικά. Θάνατοι έχουν αναφερθεί.


Άρον το στικτόν (Arum maculatum) (κ. Δρακοντιά )
Φύεται σε όλη την Ελλάδα. Φυτρώνει στους φράχτες, τα αραιά δάση και τις χαράδρες. Είναι ποώδες με μεγάλα έμμισχα φύλλα λογχοειδή βαθυπράσινα, που συχνά φέρουν πορφυρές και μαύρες κηλίδες. Οι καρποί (ρόγες κόκκινου χρώματος) μοιάζουν με του καλαμποκιού.
Το δραστικό συστατικό είναι αιθέριο έλαιο που περιέχει αροϊνη, ουσία δηλητηριώδη. Είναι ερεθιστική για τους βλεννογόνους και το δέρμα και πιθανώς έχει τοξική δράση στο ΚΝΣ. Οι δηλητηριάσεις είναι συχνές σε παιδιά, που τρώνε τους καρπούς που έχουν γλυκιά γεύση. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία, εμετούς, διάρροια και σιελόρροια.  Η αντιμετώπιση έγκειται στην απομάκρυνση με εμετό ή πλύση, σε χορήγηση γάλακτος και δροσιστικών υγρών, χορήγηση άνθρακα.


  Aconitum
  Ολα τα μέρη, όλων των ποικιλιών Aconitum, περιέχουν χημικές ουσίες που είναι θανατηφόρες αν φαγωθούν. Επανειλημένη και  παρατεταμένη επαφή με τα χέρια επίσης έχει αναφερθεί να προκαλεί δηλητηρίαση με απορρόφηση μέσω του δέρματος. Η ποικιλία  Aconium Ferrox θεωρείται η πιο τοξική.


 Ατροπος ή Ευθαλεία η άτροπος (Atropa belladona) (κ. Μπελαντόνα)
 Φυτό που ανήκει στην οικογένεια των σολανωδών (Solanaceae), απαντά σε όλη την Ελλάδα. Μεγάλο ποώδες Φυτό 60-180cm.
 Ολα τα μέρη του φυτού μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή δηλητηρίαση. Ο καρπός του είναι μαύρη ρόγα μεγέθους μικρού  κερασιού και εύκολα μπορεί να νομισθεί κεράσι. Οι δραστικές ουσίες που περιέχει βρίσκονται σε όλα τα μέρη του φυτού και οι  κυριότερες είναι τα αλκαλοειδή, υοσκυαμίνη και σκοπολαμίνη. Κατά την αποξήρανση η υοσκυαμίνη μετατρέπεται σε ατροπίνη.  Η περιεκτικότητα στις ουσίες ποικίλλει ανάλογα με την προέλευση του φυτού. Τα συμπτώματα είναι παραλήρημα, ταχυπαλμία  και πυρετός. Η διάγνωση της δηλητηρίασης στους ενήλικες μπορεί να συγχυθεί με ψυχωσική συμπεριφορά, ενώ στα παιδιά ο  πυρετός και η ερυθρότητητα να νομισθεί παιδική νόσος. Θεραπεία: Απομάκρυνση με εμετό ή πλύση, χορήγηση υγρών, άνθρακα και ως αντίδοτο η  φυσοστιγμίνη.


Brugmansia Σάλπιγγες των αγγέλων
Ολα τα μέρη του φυτού είναι πολύ επικίνδυνα. Οι σπόροι και τα άνθη του φυτού είναι ιδιαιτέρως ελκυστικά να τα φάνε τα παιδιά και αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο.


Δατούρα η στραμώνιος (Datura Stramonium) (κ. Δατούρα, τάτουλας, πορδόχορτο, στραμόνιο)
Στην Ελλάδα απαντά στη Θεσσαλία, ‘Ήπειρο, Αιτωλία, Αρκαδία, Μεσσηνία, Λακωνία και Επτάνησα. Τα βασικά συστατικά του φυτού είναι τα αλκαλοειδή υοσκυαμίνη, σκοπολαμίνη, ατροπίνη, υοσκίνη. Στον Ελληνικό χώρο έχουν αναφερθεί δηλητηριάσεις από κατάποση σπορών ή φύλλων του φυτού. Τα φύλλα του έχουν χρησιμοποιηθεί κατά του άσθματος με τη μορφή σιγαρέτων. Η συμπτωματολογία που εμφανίζεται είναι η ίδια με αυτή της δηλητηρίασης με ατροπίνη.


Ντιφενμπάχια (Diffenbachia)
Είναι καλωπιστικό πλατύφυλλο φυτό. Ο χυμός από οποιοδήποτε μέρος του φυτού είναι πολύ τοξικός, αλλά δηλητηρίαση συμβαίνει συνήθως όταν μασηθούν τα φύλλα.


Ipomoea “Heavenly Blue”
Οι σπόροι του φυτού είναι ιδιαιτέρως τοξικοί.


Εκβάλλιο το ελατήριο (Ecbalium elaterium) (κ. πικραγγουριά)
Είναι Φυτό ποώδες. Οι καρποί του έχουν σχήμα ατρακτοειδές επίμηκες και καλύπτονται από μικρές βελόνες. Ο χυμός τους περιέχει τοξικές ουσίες τις κουκουρμπιτασίνες. όταν λαμβάνεται από το στόμα έχει ισχυρή καυστική ικανότητα και προκαλεί έντονη διάρροια. Επίσης προκαλεί ερεθισμό του βλεννογόνου του στομάχου, εμετούς και ισχυρούς πόνους. Εκτός αυτών προκαλεί βλάβη των νεφρών με ανουρία και εκδηλώσεις από το ΚΝΣ. Για διάφορες παθήσεις γίνεται χρήση της πικραγγουριάς σε ρινικές εισπνοές. Αυτό μπορεί να προκαλέσει έντονη τοπική φλεγμονή αλλά και γενικές δράσεις, έως  και θάνατο. Τέτοιοι θάνατοι έχουν συμβεί στη Κρήτη. Η εφαρμογή στο δέρμα προκαλεί ερεθισμό απ’ όπου μπορεί να απορροφηθεί.


Iris Foetedissima
Όλα τα μέρη του φυτού όλων των ποικιλιών Iris είναι δηλητηριώδη αν φαγωθούν. Τα ριζώματα φαίνεται να είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του φυτού.


Κώνειο το στικτό (Conium maculatum) (κ. μαγκούτα η βρωμοχορτο)
Φυτό που είναι γνωστό σαν το δηλητήριο που ήπιε ο Σωκράτης. Απαντά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η εποχή που ανθεί περισσότερο είναι Ιούνιος και Ιούλιος. Το δραστικό συστατικό που περιέχει είναι το αλκαλοειδές κωνείνη.
Είναι πολύ επικίνδυνο φυτό. Υπολογίζεται πως 10 γραμ. από φύλλα μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο από παράλυση του ΚΝΣ. Οι δηλητηριάσεις συμβαίνουν από βρώση φύλλων ή άλλων τμημάτων του φυτού ή από σύγχυση με τους καρπούς του γλυκάνισου ή του μάραθου, παρόλο ότι του κώνειου οι καρποί έχουν ιδιαίτερη μυρωδιά.
Η συμπτωματολογία εμφανίζεται με ναυτία, εμετούς, σιελόρροια, πυρετό και προοδευτική μυϊκή αδυναμία. Στη συνέχεια επέρχονται μυϊκές παραλύσεις και αναπνευστική έκπτωση που μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο.
Η αντιμετώπιση της δηλητηρίασης έγκειται στην απομάκρυνση της ουσίας και τη χορήγηση άνθρακα. Λοιπή αγωγή συμπτωματική.


Σκυλάκι Σιβηρίας (Scila Siberica “Spring Beauty”)
Όλα τα μέρη του φυτού θεωρούνται δηλητηριώδη.



Μανδραγόρας (Mandragora) (κ. μανδραούλας)

Φύεται στην Ελλάδα και σε άλλες Μεσογειακές χώρες. Είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τη φαρμακολογική του χρήση στον άνθρωπο. Χρησιμοποιήθηκε ως υπνωτικό, αναλγητικό ή αναισθητικό, λόγω της κατασταλτικής δράσης του στο ΚΝΣ. Ο καρπός και τα φύλλα του Μανδραγόρα περιέχουν υοσκυαμίνη, σκοπολαμίνη, ψευδοσκυαμίνη και μανδραγορίνη. Η δηλητηρίαση με Μανδραγόρα είναι τυχαία σε ενηλίκους που τρώνε τους καρπούς από σύγχυση καθώς και στα παιδιά που τρώνε και αυτά τους καρπούς που μοιάζουν με κεράσια. Δεν είναι σπάνιες οι δηλητηριάσεις από χόρτα, στα οποία περιλαμβάνεται και μανδραγόρας, γιατί όταν είναι στις αρχές τις ανάπτυξής του μοιάζει με άλλα αθώα. Συμπτώματα: όπως αυτά με την ατροπίνη, μόνο που προκαλεί και καταστολή του ΚΝΣ λόγω της σκοπολαμίνης. Θεραπεία: Απομάκρυνση με εμετό ή πλύση, χορήγηση υγρών, άνθρακα και ως αντίδοτο η φυσοστιγμίνη.


Νάρκισσος (Narcissus excertus)
Είναι Φυτό διαδεδομένο και δημιουργεί αποικίες. Είναι ποώδες πολυετές Φυτό με εύοσμα άνθη (Μάιος).
Ο βολβός των φυτών αυτών περιέχει αλκαλοειδή όπως τη λυκορίνη και την λυκορεμίνη, που είναι τοξικά. Όταν φαγωθεί προκαλεί ναυτία, εμετό και διάρροια. Η αντιμετώπιση συνίσταται στην απομάκρυνση του τμήματος του φυτού που έχει καταποθεί με πλύση ή εμετό και στη συμπτωματική αγωγή.



Νήριο
 ή κοινή πικροδάφνη

 Η πικροδάφνη είναι δηλητηριώδες φυτό.
Ολα τα μέρη του φυτού είναι τοξικά αν καταποθούν, ακόμα και το νερό του ανθοδοχείου, που τοποθετήθηκαν τα άνθη.
Η τοξική δράση οφείλεται στην ολεανδρίνη, μια καρδιοτονωτική γλυκοσίδη ανάλογη της δακτυλίτιδας. Τα δραστικά συστατικά του εξάγονται από τα φύλλα. 

Έχουν γίνει αναφορές για δηλητηριάσεις ή θανάτους από λήψη πικροδάφνης, τσάι από φύλλα πικροδάφνης και για κάποια εκχυλίσματά της. 
Ακόμα και μία μικρή ποσότητα πικροδάφνης μπορεί να είναι θανατηφόρα προκαλώντας αναπνευστική παράλυση και καρδιακό επεισόδιο.
Ακόμα και οι αναθυμιάσεις από το κάψιμο της πικροδάφνης είναι επικίνδυνες γι’ αυτό τα κλαδιά της δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται σαν καυσόξυλα.
Αν και αυτό το φυτό είναι δηλητηριώδες, παράγωγα πικροδάφνης έχουν χρησιμοποιηθεί για αιώνες σαν βότανα. Ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι οι Μεσοποτάμιοι, τον 15ο αιώνα μ.Χ., πίστευαν στις επουλωτικές-θεραπευτικές ιδιότητες της πικροδάφνης. Οι Βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν ένα μίγμα από πικροδάφνη και γλυκόριζα (liquorice) για ν’ αντιμετωπίσουν τον “κρασοπονοκέφαλο”. Ο Πλίνιος, ο “πρεσβύτερος”, ο γνωστός αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, έγραψε για την όψη της πικροδάφνης, όπως επίσης για τις δηλητηριώδεις και ευεργετικές ιδιότητές της. Αραβες επιστήμονες-γιατροί χρησιμοποίησαν πρώτοι την πικροδάφνη σαν θεραπευτικό ενάντια στον καρκίνο τον 8ο αιώνα μ.Χ.
Σήμερα, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία ότι η πικροδάφνη είναι αποτελεσματική στη αντιμετώπιση του καρκίνου ή οποιασδήποτε άλλης ασθένειας. Ωστόσο προάγεται όμως για χρήση.






Ρίκινος ο κοινός (Ricinus communis) (κ. ρετσινολαδιά,)In Greece it is hardy enough to grow as a small tree. In northern countries it is grown instead as an annual.
Είναι φυτό γνωστό ως ρετσινολαδιά, κίκι, κρουτουνιά ή κουρτουνιά (Κύπρος), κωλοκίκι (Ηλεία), Χαμοκουκιά (Κεφαλληνία) και τσαλάπα (Κρήτη).
Τοξικολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν κυρίως τα σπέρματα, τα οποία, αν και είναι εύγευστα είναι πολύ δηλητηριώδη. Τοξικά είναι επίσης και τα φύλλα και τα άλλα μέρη του φυτού, γι αυτό και αποφεύγονται από τα ζώα. Τα σπέρματα περιέχουν λάδι 45-55% και μια πολύ δηλητηριώδη ουσία, τη ρικίνη, η οποία απομένει στον πλακούντα μετά την εξαγωγή του ελαίου και τον κάνει ακατάλληλο για τα ζώα. Σ’ αυτή οφείλονται οι δηλητηριάσεις στα ζώα και τον άνθρωπο. Οταν φαγωθούν 5 σπέρματα ρικίνου από παιδί μπορεί να προκαλέσουν θάνατο, ενώ για τον ενήλικο 10-20 σπέρματα. Συμπτώματα: Ναυτία, εμετοί, κεφαλαλγία, γενική αδιαθεσία, σύγχυση, σπασμοί, διάρροια με τεινεσμό, αιματηρές κενώσεις, αφυδάτωση, κυάνωση, ταχυκαρδία, πτώση της αρτηριακής πίεσης, ουλίτιδα, οπτική νευρίτιδα, μυδρίαση. Ασθματική κρίση και εξάνθημα έχουν περιγραφεί. Θεραπεία: Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία. Απομάκρυνση και συμπτωματική αγωγή. Η προσπάθεια αποσκοπεί στη διόρθωση των διαταραχών του ύδατος, των ηλεκτρολυτών και του shock. Η πρόγνωση είναι συνυφασμένη με την ποσότητα των σπερμάτων και τη βλάβη του ήπατος και των νεφρών.


Γεώμηλα (Solanum tuberosum) (πατάτα)
Η πατάτα αποτελεί βασικό είδος διατροφής του ανθρώπου. Στα φύλλα και στους βλαστούς του φυτού περιέχεται ένα τοξικό αλκαλοειδές, ή σολανίνη. Οι νωπές πατάτες περιέχουν μικρές ποσότητες σολανίνης κυρίως στο φλοιό τους σε ποσότητα 2-9 μg/100 γραμμ. πατάτας. Όταν οι συνθήκες διατηρήσεως τους δεν είναι καλές, τότε οι πατάτες πρασινίζουν και βλαστάνουν. Στα σημεία αυτά (πράσινος φλοιός και οφθαλμοί-βλαστάρια) παράγεται αυξημένη ποσότητα σολανίνης, που στη συνέχεια διαχέεται και στο εσωτερικό της πατάτας και γίνεται επικίνδυνη. Δεν αρκεί δηλαδή να απορριφθούν τα πρασινισμένα σημεία και τα φύτρα, αλλά ολόκληρη η πατάτα είναι επικίνδυνη. Πατάτες που περιέχουν σολανίνη πάνω από 20 μg/100 γραμ. θεωρούνται επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Ακόμα, οι κομμένες σε φέτες πατάτες αυξάνουν το ποσόν της σολανίνης τους αν μείνουν λίyες ημέρες. Δηλητηριάσεις στον άνθρωπο έχουν συμβεί και μάλιστα βαριές. Συμπτώματα: Τα συμπτώματα αρχίζουν 3-12 ώρες μετά τη βρώση και συνίστανται σε εμετούς, κοιλιακά άλγη, διάρροια, κεφαλαλγία, σπανιότερα πυρετό και ενδεχομένως αφυδάτωση. Παράλληλα εμφανίζονται νευρολογικές εκδηλώσεις, όπως απάθεια, υπνηλία, σύγχυση, ζάλη, ψευδαισθήσεις, τρόμος, διαταραχές όρασης, ταχυκαρδία, ταχύπνοια. Τα συμπτώματα διαρκούν 1-2 ημέρες και σπανίως μια εβδομάδα. Θεραπεία: Καθαρά συμπτωματική και κυρίως ρύθμιση ύδατος και ηλεκτρολυτών.


Taxus baccata
Όλα τα μέρη του φυτού είναι πολύ τοξικά και δηλητηριώδη αν φαγωθούν εκτός από το φλοιό του περικαρπίου. Τρώγοντας ή απλά μασώντας τους σπόρους του φυτού μπορεί να προκληθεί θάνατος.


Σπάρτο (Cytisus scoparius)
Απαντά παντού. Είναι φυλλοβόλος θάμνος με μικρά λογχοειδή φύλλα. Οι δραστικές ουσίες που περιέχει είναι αλκαλοειδή με επικρατέστερη τη σπαρτείνη καθώς και το φλαβονοειδές σκοπαροσίδη. Η δράση των αλκαλοειδών είναι καρδιοτονωτική, υπερτασική και διουρητική. Εκτός από τον ερεθισμό των βλεννογόνων, προκαλείται αύξηση της πίεσης, αύξηση της διούρησης και ταχυκαρδία. Άλλα συμπτώματα είναι επιγαστρικό άλγος και διάρροια.


Eυώνυμος
Όλα τα μέρη του φυτού είναι πιθανόν επικίνδυνα. Οι σπόροι ή οι καρποί που μοιάζουν με κεράσια συχνά τρώγονται από τα παιδιά. Όμως αν και δηλητηρίαση μπορεί να συμβεί σοβαρά περιστατικά δεν έχουν συμβεί.


Φυλλόδενδρο (Πλατύφυλλο)
Είναι καλλωπιστικό Φυτό. Το ύψος του ποικίλλει, τα φύλλα του είναι φαρδιά και μυτερά στην άκρη με έντονη νεύρωση. Η τοξικότητα του φυτού οφείλεται στην ύπαρξη εξόχως μυτερών βελονών, αδιάλυτων στο νερό, από οξαλικό ασβέστιο. Όταν μασηθεί ή καταποθεί οποιοδήποτε μέρος του φυτού προκαλείται ισχυρός ερεθισμός των βλεννογόνων (εξοίδηση) από τις βελόνες, ναυτία, εμετοί, διάρροια και σιελόρροια. Σπανιότατες είναι οι συστηματικές δράσεις. Αυτό θα συμβεί αν καταποθεί μεγάλη ποσότητα (απίθανο) οπότε τα απορροφώμενα οξαλικά δεσμεύουν το ασβέστιο του αίματος με επακόλουθο υπασβεστιαιμία. Η αντιμετώπιση συνίσταται στη χορήγηση μαλακτικών υγρών, παγωμένου γάλατος ή άλλων ποτών και απομάκρυνση της ποσότητας του φυτού που έχει καταποθεί. http://paidiatros.blog.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: