ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΠΛΟΥΤΙΣΟΥΜΕ, ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

Έλληνες σπεύσατε, ο Κυριάκος μοιράζει 50ευρα σε κέρματα!

Του Κώστα Πρώιμου

Μιάμιση ώρα έλεγε, έλεγε και ξανάλεγε. Έμπλεκε τη λογιστική με τις αλχημείες και συνέδεε περίτεχνα διάφορες παγιωμένες στη διεθνή βιβλιογραφία τεχνοκρατικές απόψεις με τα κοινά παπατζιλίκια της πλατείας Ομονοίας, ώστε τελικά να καταλήξουμε, ότι, εν μέσω χλιαρών χειροκροτημάτων θα μοιράσει επί της ουσίας στους απανταχού απελπισμένους και ιθαγενείς αναξιοπαθούντες μόλις ένα πενηντάρικο σε μηνιαία βάση.

Το πιο συνταρακτικό και συνάμα ρηξικέλευθο μέτρο, το οποίο ανακοίνωσε δια της ομιλίας του στη ΔΕΘ προ ολίγου ο κύριος Μητσοτάκης έχει να κάνει με τον κουμπαρά της νεότητας. 100 ευρώ θα καταθέτουν οι γονείς για το τέκνο; Εκατό ευρώ θα καταθέτει και το κράτος, ώστε το παιδί να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του με μια καβάτζα της τάξεως των 60,000 ευρώ, δήλωσε περιχαρής ο πρωθυπουργός, με αυτό το μόνιμο και ύποπτο χαμογελάκι να χαρακτηρίζει το πρόσωπό του.

Αποδίδοντας μια εικόνα μαγική τόσο για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας όσο και για την πραγματική οικονομία, σταθερά παντελώς αποκομμένος από την κολασμένη καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ασθμαίνοντας ο μέσος έλληνας πολίτης, ο κύριος Μητσοτάκης ζήτησε απαιτητικά άλλη μια τετραετία. Προφανώς για να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, αφήνοντας το βαρύ και σκοτεινό αποτύπωμα του νεομητσοτακισμού στον εθνικό κορμό της χώρας. Εν προκειμένω εκτελώντας κατά γράμμα και απερίσπαστα το εγκληματικό σχέδιο Πισσαρίδη που οδηγεί νομοτελειακά στον πλήρη αφανισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες παρά τις τρικλοποδιές των κρατούντων αποτελούν ακόμη και σήμερα τη ραχοκοκαλιά της εγχώριας οικονομίας.

Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο όμως κατά τη διάρκεια της όγδοης συνεχούς παρουσίας του στη ΔΕΘ ως πρωθυπουργός, ειπώθηκε από τα χείλη του όταν αποτόλμησε με περίσσιο θράσος να αναφερθεί στις επαναστατικές τομές που έχουν γίνει στην ελληνική Δικαιοσύνη. Πλέον,

ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ ΓΙΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ...

Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη
Μητσοτάκης και Τσίπρας μοίρασαν δισεκατομμύρια στη Θεσσαλονίκη, αλλά η πραγματική οικονομία παραμένει χωρίς παραγωγική βάση – Τα «ματωμένα» υπερπλεονάσματα, η ακρίβεια και ο βαρύς διεθνής ορίζοντας πίσω από το πανηγύρι των παροχών
Η ΔΕΘ μετατράπηκε για ακόμη μία φορά σε παζάρι δισεκατομμυρίων. Από την μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το κυβερνητικό πακέτο φοροελαφρύνσεων και ενισχύσεων και από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας που έχει ήδη ανεβάσει τον πήχη με τη δική του πρόταση αναδιανομής. Και οι δύο μιλούν για λεφτά που «υπάρχουν». Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι πολύ πιο άβολο: υπάρχουν επειδή η ελληνική οικονομία έγινε ισχυρότερη ή επειδή το κράτος αφαίμαξε περισσότερο τους πολίτες;
Η Θεσσαλονίκη ξαναέζησε το γνώριμο τελετουργικό. Φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, επιδόματα, ενισχύσεις, ειδικές ρυθμίσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους και επαγγελματίες. Ο πρωθυπουργός εμφάνισε το κυβερνητικό «καλάθι» ως επιστροφή στην κοινωνία του δημοσιονομικού μερίσματος που δημιούργησε, σύμφωνα με το Μέγαρο Μαξίμου, η καλή πορεία της οικονομίας. 

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανίσει τη δική του πρόταση ως πιο δίκαιη αναδιανομή,

ΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΘ

Στη γνωστή ιστορία-παραβολή µε τον Νασρεντίν Χότζα ένας εξαθλιωµένος χωρικός επικαλείται τη σοφία του συνοµιλητή του και ζητά να του δώσει λύση επειδή το σπίτι του δεν χωράει αυτόν και την οικογένειά του. Ο Χότζας τον ακούει και στο τέλος τού προτείνει να βάλει στο σπίτι που µένει κι έναν πετεινό. Ο χωρικός παραξενεύεται αφού το πρόβληµά του ήταν ότι το σπίτι δεν χωράει την οικογένειά του, αλλά αποφασίζει να ακούσει τον σοφό Χότζα. Την επόµενη µέρα πάει και πάλι στον Χότζα για να του πει πως η κατάσταση έγινε ακόµη πιο δύσκολη. Ο Χότζας τον ακούει και του ζητάει να βάλει στο σπίτι κι ένα αρνί. Ο χωρικός αντιδρά αλλά ο Χότζας επιµένει. Το επόµενο πρωί ο δύσµοιρος χωρικός πάει στον Χότζα και τον ενηµερώνει ότι τα παιδιά του κλαίνε γιατί ασφυκτιούν στο σπίτι µε τα ζώα. Ο Νασρεντίν Χότζας όµως συνεχίζει και του δίνει εντολή να βάλει στο σπίτι και τη γελάδα. Στο τέλος της ιστορίας και αφού ο χωρικός δηλώνει ότι η οικογένειά του είναι στα πρόθυρα να πεθάνει, ο Χότζας του λέει να βγάλει όλα τα ζώα από το σπίτι. Και τότε ο χωρικός τον επισκέπτεται και τον ευχαριστεί γιατί το σπίτι του όχι µόνο του φτάνει αλλά του φαίνεται και ευρύχωρο.

Ο Νασρεντίν Χότζας της Ελλάδας, κατά κόσµον Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόµενος στη ∆ΕΘ µάς κάνει τη χάρη να αφαιρέσει κάποια βάρη που ο ίδιος δηµιούργησε για να µας φανούν η κατάσταση και η πολιτική του ευρύχωρες. Είναι τόσο απλό όσο και η παραβολή. Η πολιτική Μητσοτάκη έχει δηµιουργήσει ακρίβεια, οικονοµικές ανισότητες, κοινωνική ασφυξία, αλλά µε τις εξαγγελίες θα µας κάνει να νιώσουµε ανακουφισµένοι. Θα επιστρέψει µέσω επιδόµατος, παροχής, αύξησης µισθού κάποια από αυτά που έχει αφαιρέσει ή και κλέψει ακόµη µε την πολιτική του.

Πρόκειται για µια επαναλαµβανόµενη κοροϊδία, θεσµοποίηση του ψέµατος, η οποία µάλιστα οµολογείται. Αν παρακολουθήσει κάποιος την ειδησεογραφία πριν από την άνοδο Μητσοτάκη στη ∆ΕΘ, διαπιστώνει πως οι δηµοσιογράφοι µιλούν για µέτρα που θα εξαγγελθούν για να ικανοποιηθούν κοινωνικές οµάδες οι οποίες πλέον δεν είναι ικανοποιηµένες από την κυβέρνηση. Για παράδειγµα, στην «Καθηµερινή» στις 2 Σεπτεµβρίου, σε άρθρο µε τον τίτλο «Εκπλήξεις και τρακτέρ»,

ΤΟ «ΚΩΛΟΠΑΙΔΟ», Η ΟΜΕΡΤΑ ΚΑΙ Η «ΒΟΜΒΑ» ΤΑΥΡΗ: Η «ΑΜΩΜΗ» ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Tο σημερινό πρωτοσέλιδο της Δημοκρατίας και η επώνυμη καταγγελία του Φίλιππου Ταυρή, τότε μέλους της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής της Ν.Δ., ξαναφέρνουν στην επιφάνεια μια υπόθεση που επί έντεκα χρόνια περιβάλλεται από μια εκκωφαντική σιωπή.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Γιατί η εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ. το 2016 δεν υπήρξε ποτέ μια ανέφελη πολιτική διαδικασία. Γύρω της είχαν διατυπωθεί καταγγελίες, είχαν καταγραφεί καταγγελίες για παρατυπίες, είχαν διατυπωθεί σοβαρότατες αιχμές για το παρασκήνιο και, κυρίως, είχαν μείνει αναπάντητα ερωτήματα.

Στις 20 Δεκεμβρίου 2015, στον πρώτο γύρο, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης προηγείται με 39,80%, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθεί με 28,50%.

Ο Μητσοτάκης δεν ήταν το φαβορί.

Και τότε αρχίζουν όλα όσα, σήμερα, επιστρέφουν σαν πολιτικός εφιάλτης.

Ο Μανώλης Κοττάκης είχε περιγράψει ένα σκοτεινό παρασκήνιο, μιλώντας για τραπεζίτες, υψηλόβαθμους Αμερικανούς αξιωματούχους, επιχειρηματίες και καναλάρχες, αλλά και για τον ρόλο εταιρείας που είχε αναλάβει τη συγκέντρωση και διαχείριση των αποτελεσμάτων.

Οι καταγγελίες αυτές δεν έμειναν μόνο στον Κοττάκη. Ο Νίκος Καραχάλιος, πρώην σύμβουλος στρατηγικής του Κώστα Καραμανλή, έδωσε τη δική του, ιδιαίτερα βαριά, εκδοχή για όσα συνέβαιναν πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Και τώρα έρχεται η «βόμβα» Ταυρή να ξανανοίξει τον φάκελο.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν ζητήματα με υπογραφές υποψηφίου, ενώ συνολικά επαναφέρει στο προσκήνιο την εικόνα μιας εσωκομματικής αναμέτρησης στην οποία, αντί για την περίφημη «γαλάζια δημοκρατική κανονικότητα», εμφανίζονται μηχανισμοί, παρασκήνιο και καταγγελίες που ζητούν απαντήσεις.

Και κάπου εδώ αποκτά ξανά νόημα η περίφημη φράση του Μεϊμαράκη, προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Άντε και γαμήσου, κωλόπαιδο».

Μια φράση που έμεινε στην πολιτική ιστορία ως στιγμιαίο ξέσπασμα. Σήμερα, όμως, αποκτά διαφορετικό βάρος όταν την ξαναδιαβάζουμε μέσα στο σύνολο των καταγγελιών που έχουν διατυπωθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Αλλά υπάρχει και συνέχεια.

Στις 6 Γενάρη του 2026,

"ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΜΟΦΥΛΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ...

Σταυροφόρος
O Μητσοτάκης σε πηγαδάκια που είχε με τους ρεπόρτερ για το θέμα που προέκυψε με τα σχολικά βιβλία, είπε: "Αυτά είναι σαχλαμάρες. Σοβαρευτείτε" Για το εάν υπάρχει θέμα με τη Ζαχαράκη, είπε: "Ναι γι' αυτό ήταν δίπλα μου σήμερα η Σοφία" Καταλάβατε που γράφει τους διαμαρτυρόμενους

ΌΤΑΝ ΤΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΛΕΙΑ

Ένα γράφημα που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες, και  αφορά την εταιρεία ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, αποτυπώνει με αριθμούς αυτό που εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν στο πετσί τους: η περίφημη «ανάπτυξη» της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν μοιράζεται. Συγκεντρώνεται. Και καταλήγει στους γνωστούς μεγάλους παίκτες.

Τα νούμερα της επταετίας 2019-2026 μιλούν από μόνα τους και προκαλούν ίλιγγο:

Κεφαλαιοποίηση στα ύψη: Από τα 0,75 δισ. ευρώ το 2019, η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας εκτινάχθηκε στα 5,30 δισ. ευρώ το 2026. Μια ασύλληπτη αύξηση της τάξης του x7,1 μέσα σε μία επταετία. Χαρτοφυλάκιο «μαμούθ»: Το χαρτοφυλάκιο συμβάσεων και παραχωρήσεων του ομίλου εκτοξεύτηκε από το 1,75 δισ. ευρώ στα 9,00 δισ. ευρώ.

Πίσω από αυτούς τους ψυχρούς αριθμούς κρύβονται συγκεκριμένα ονοματεπώνυμα και ισχυρές διασυνδέσεις. Ο λόγος για τον κατασκευαστικό Όμιλο που διοικείται από τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο, Γιώργο Περιστέρη. Στην ηγετική ομάδα της εταιρείας, στη θέση του Αντιπροέδρου, συναντάμε τον Μιχαήλ Γουρζή, ο οποίος είναι ο πεθερός του κορυφαίου υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Γιώργου Γεραπετρίτη. Αυτό το διαπιστωμένο πλέγμα συγγένειας, πολιτικής επιρροής και οικονομικής ισχύος βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής.

Αυτή η ιλιγγιώδης γιγάντωση δεν βασίστηκε σε κάποιο αφηρημένο «επιχειρηματικό θαύμα» της ελεύθερης αγοράς. Είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής επιλογής για την προνομιακή συγκέντρωση των μεγαλύτερων δημόσιων έργων, των οδικών αξόνων και των ενεργειακών υποδομών της χώρας (με τρανταχτά παραδείγματα τις παραχωρήσεις μεγάλων αυτοκινητοδρόμων). Το Ταμείο Ανάκαμψης και Σταθερότητας, που θα έπρεπε να κατευθύνεται στην ενίσχυση της κοινωνίας, των δημόσιων υποδομών και των λαϊκών αναγκών, μετατράπηκε σε ένα απέραντο πεδίο κερδοφορίας για τους μεγαλοεργολάβους.

Η περίπτωση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού της περιόδου Μητσοτάκη. Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι οι στενοί συγγενικοί και πολιτικοί δεσμοί με την εξουσία συμβαδίζουν με το μοίρασμα της πίτας των δισεκατομμυρίων. Όσο η κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας, της ενεργειακής φτώχειας και της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών, οι εκλεκτοί του συστήματος βλέπουν τα κέρδη τους να πολλαπλασιάζονται,

ΠΟΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Διαβάζοντας τον Μπολάνιο από την αγαπημένη μου βεράντα. Ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα για το κακό, τη διαφθορά και τη μνήμη της δημοκρατίας. «Ποιο άστρο πέφτει χωρίς να το προσέξει κανείς;» William Faulkner

Του Νίκου Καραχάλιου

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα να αγναντεύω ένα από τα πιο γαλήνια τοπία της Ελλάδας.

Από την αγαπημένη μου βεράντα στη Λευκάδα, το βλέμμα μου περιπλανιόταν στο στενό κανάλι που χωρίζει το νησί από την απέναντι στεριά.

Μπροστά μου ξεπρόβαλλαν τρία μικρά νησιά, το καθένα κουβαλώντας τη δική του ιστορία.

Η Μαδουρή, το νησί του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ενός από τους εθνικούς ποιητές της Ελλάδας.

Ο Σκορπιός, ο ιδιωτικός παράδεισος του Αριστοτέλη Ωνάση, που σήμερα ανήκει σε Ρώσο επιχειρηματία.

Λίγο πιο πέρα, το Μεγανήσι, καλοκαιρινό καταφύγιο ορισμένων από τις πιο ισχυρές οικογένειες της Ευρώπης, ανάμεσά τους και μέλη της οικογένειας Ρότσιλντ.

Ιστορία.

Ποίηση.

Πλούτος.

Εξουσία.

Όλα να συνυπάρχουν στον ίδιο γαλήνιο ορίζοντα.

Μέσα σε αυτό το σχεδόν ειδυλλιακό σκηνικό πέρασα αρκετές ημέρες διαβάζοντας τον Ρομπέρτο Μπολάνιο: Μακρινό Άστρο, Νυχτωδία της Χιλής, 2666 και Ο Ανυπόφορος Γκάουτσο.

Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί μεγαλύτερη αντίθεση.

Έξω από το παράθυρό μου επικρατούσε απόλυτη ηρεμία.

Μέσα στις σελίδες κυριαρχούσαν η δικτατορία, ο φόβος, η βία, η συνενοχή και η αργή διάβρωση των θεσμών.

Κι όμως, ο Μπολάνιο δεν έγραφε μόνο για τη Χιλή.

Έγραφε για κάτι πολύ πιο διαχρονικό.

Έγραφε για τις πολλές μεταμορφώσεις του κακού.

Όχι για το κακό ως μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά ως μια κοινωνική δύναμη. Μια δύναμη που εξαπλώνεται αθόρυβα,

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ…

Του Strange Attractor

Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2026, ανακαλύψαμε ξανά τον μεγαλύτερο πολιτικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, και τη δήθεν σταθερότητα! Τον Αντώνη Σαμαρά…

Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον πολιτικό τυχοδιώκτη που εμφανίστηκε χθες από το πουθενά.

Δεν είναι κάποιος τηλεοπτικός μαϊντανός που αναζητά κόμμα για να στεγάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Ο Σαμαράς είναι πολιτικά ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες.

Βουλευτής από νεαρή ηλικία, υπουργός, αρχηγός του κόμματος, πρωθυπουργός…

Κι όμως, σήμερα κάποιοι εμφανίζονται ως εισαγγελείς της κομματικής νομιμοφροσύνης, για να τον βαφτίσουν… «αποστάτη».

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι ο λαός έχει αυτό το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται μνήμη.

Και η μνήμη είναι συχνά ο χειρότερος εχθρός της πολιτικής υποκρισίας.

Γιατί ας θυμηθούμε ποιοι μιλούν για «παράταξη».

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν καν μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Εντάχθηκε σε αυτήν το 1977, έχοντας προηγουμένως μια μακρά και θυελλώδη πολιτική διαδρομή.

Λίγο πριν είχε δικό του κόμμα, με το οποίο πολεμούσε τη Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή (του κανονικού), ενώ πιο πριν ήταν το δεξί χέρι του Γεωργίου Παπανδρέου, τον οποίον «πούλησε» και γι αυτό έμεινε στην ιστορία ως ο «εφιάλτης».

Η πολιτική ιστορία του είναι γνωστή, και δεν χρειάζεται ξαναγράψιμο…

Αλλά φαίνεται ότι,

ΛΕΦΤΟΔΕΝΤΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ — ΑΠΛΩΣ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΩΝ «ΗΜΕΤΕΡΩΝ»

Λεφτόδεντρα υπάρχουν τελικά, αλλά φυτρώνουν αποκλειστικά στις αυλές των πολυεθνικών συμβουλευτικών εταιρειών και των ημετέρων του Μαξίμου, την ώρα που για τους λειτουργούς της υγείας και της εκπαίδευσης τα ταμεία είναι μονίμως «άδεια».

Και η χθεσινή κυβερνητική αντίδραση στις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.

Ο Τσίπρας παρουσίασε ένα σχέδιο με παρεμβάσεις σε μισθούς, φορολογία, στέγη, Υγεία και Παιδεία, με στόχο  – όπως υποστήριξε – να μειωθούν οι ανισότητες και να υπάρξει δικαιότερη κατανομή του πλούτου.

Η απάντηση της κυβέρνησης; «Πού θα βρεθούν τα λεφτά;»

 Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη πολιτική ειρωνεία. Θα μπορούσαμε να δίναμε πολλές απαντήσεις, αλλά θα αρκεστούμε να αναφέρουμε μια προκλητικότατη περίπτωση:

Σύμφωνα με τα συγκλονιστικά στοιχεία της ερευνητικής πλατφόρμας Consultocracy —μιας κοινής πρωτοβουλίας του Vouliwatch και του Solomon που χαρτογράφησε τις δημόσιες συμβάσεις— η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοίρασε το αστρονομικό ποσό των 1,18 δισ. ευρώ μόνο τη διετία 2024-2025 σε συμβουλευτικές υπηρεσίες και εξωτερικούς «εμπειρογνώμονες».

Η «Συμβουλοκρατία» ως καθεστώς εκχώρησης του κράτους

Η έρευνα αποκαλύπτει αυτό που βιώνουμε καθημερινά: την πλήρη απαξίωση και συστηματική παράκαμψη της δημόσιας διοίκησης. Αντί το κράτος να ενισχύσει τις δομές του και να προσλάβει μόνιμο, εξειδικευμένο προσωπικό, προχωρά σε χιλιάδες απευθείας αναθέσεις και παχυλές συμβάσεις δισεκατομμυρίων.Δεν μιλάμε απλώς για μια σπατάλη δημοσίου χρήματος,

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ “ΕΛΛΗΝΙΚΑ ES ES ΝΑ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΤΗΝΩΔΙΑ (ΒΙΝΤΕΟ)

Του Γ. Γ.

Ηταν 2 Σεπτέμβρη  του  1944. Με πρόσχημα μια αντάρτικη επίθεση και τον θάνατο ενός γερμανού στρατιώτη, ναζιστικά στρατεύματα με την συμμετοχή 80 «Σουπεριτών» –Γερμανοντυμένοι Ελληνες που η βιαιότητα και η σαδιστική συμπεριφορά τους σε βάρος αμάχων συμπατριωτών τους έκανε του Κρητικούς να θεωρούν ακόμα και σήμερα  τον  χαρακτηρισμό «Σουμπερίτης» βαριά βρισιά, που δηλώνει τον υπάνθρωπο, το απόβρασμα, τον χυδαίο προδότη– δημιούργησαν την φρικαλεότητα με το ολοκαύτωμα στον Χοριάτη Θεσσαλονίκης. 
Γερμανοί και ντόπιοι συνεργάτες τους συγκεντρώνουν στην πλατεία του χωριού όσους κατοίκους δεν έφυγαν για να κρυφτούν, μετά από παρότρυνση του διορισμένου από τους Γερμανούς Προέδρου, και μετατρέπουν το χωριό σε σφαγείο, με θύματα τους κατοίκους του.

Είναι συγκλονιστικά τα όσα ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε. Μωρά παιδάκια τα πετούσαν σε τοίχους και τα σκότωναν, πυροβολούσαν δολοφονώντας γυναίκες και ηλικιωμένους. Οι «Σουμπερίτες» προβαίνουν σε τέτοιες κτηνωδίες που δεν τις χωράει ανθρώπινος νους. Ανάμεσα στα άλλα συλλαμβάνουν μια μάνα και την 20χρονη κόρη της.  Δένουνε την μητέρα σε ένα δέντρο και βιάζουνε το κορίτσι μπροστά στα μάτια της δύστυχης μάνας. Αφού ικανοποίησαν τα διεστραμμένα ένστικτα τους «παλουκώνουν» το κορίτσι και στην συνέχεια δολοφονούν και την μάνα που παρακολούθησε όλο το μαρτύριο της κόρης της.  Την ίδια τύχη είχαν και τα κορίτσια του παπά του χωριού. Τα κτήνη, οι «Σουμπερίτες», τα βίασαν μπροστά στα μάτια του πατέρα τους και στην συνέχεια τους έκαψαν όλους ζωντανούς. 
Οι έλληνες ένοπλοι δωσίλογοι ξεπερνούν σε βιαιότητα και αυτούς ακόμα, τους Γερμανούς κατακτητές.

Τα ελληνόφωνα καθάρματα χωρίζουν τους κατοίκους του χωριού σε δυο μεγάλες ομάδες. Την μια την οδηγούν στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη που βρισκόταν στην πλατεία του χωριού και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρισκόταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Τα τομάρια του Σούμπερ έκλεισαν τις πόρτες του φούρνου, σκόρπισαν εμπρηστική σκόνη και έβαλαν φωτιά. 

Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζησάντων κατά την μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στον φούρνο, οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και,

Ο «ΑΜΝΗΜΩΝ» Κ. ΦΛΩΡΙΔΗΣ, Η ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΥΦΛΩΣΗ

Όταν ο καιροσκοπισμός συναντά την πολιτική αμνησία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως κωμικοτραγικό. Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης (και πρώην «εκσυγχρονιστής» του ΠΑΣΟΚ) Γιώργος Φλωρίδης, σε πρόσφατο τηλεοπτικό του παραλήρημα, ξεστόμισε το αμίμητο: «Δεν θυμάμαι στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας να επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα κόμμα με μοναδικό σκοπό να πλήξει το κόμμα από το οποίο προέρχεται».

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν ο κ. Φλωρίδης πάσχει από βαριά πολιτική άνοια ή αν απλώς εκτελεί συμβόλαιο συνειδητής παραπληροφόρησης για να προστατεύσει το νέο του κυβερνητικό στασίδι. Το ερώτημα είναι αν θεωρεί τους εργαζόμενους και τους σκεπτόμενους πολίτες τόσο ανιστόρητους όσο ο ίδιος.

Αν ο κ. Φλωρίδης άνοιγε έστω και ένα υποτυπώδες βιβλίο σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, ή αν απλώς θυμόταν τα όσα έζησε η ίδια η παράταξη την οποία σήμερα υπηρετεί, θα έβλεπε ότι η ιστορία του αστικού πολιτικού συστήματος -και ειδικότερα της «δεξιάς πολυκατοικίας»- είναι μια διαρκής ιστορία διασπάσεων, εμφυλίων και προσωπικών κομμάτων με κύριο στόχο τη φθορά της «μητρικής» παράταξης.

Ας του φρεσκάρουμε, λοιπόν, τη μνήμη, ξεκινώντας από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα που ο υπουργός «ξέχασε»:

Αντώνης Σαμαράς (Πολιτική Άνοιξη – 1993): Ο ίδιος ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάει ο κ. Φλωρίδης έχει ξανακάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Το 1993 ίδρυσε την ΠΟΛ.ΑΝ. με αποκλειστικό, τότε, στόχο να πλήξει και να ρίξει την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη —κάτι που πέτυχε.

➤ Κωστής Στεφανόπουλος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και το 1985 ίδρυσε τη Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗΑΝΑ).

➤ Στέφανος Μάνος (Οι Ταύροι / Οι Φιλελεύθεροι – 1999): Κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, που μόλις βρέθηκε εκτός γραμμής, έσπευσε να φτιάξει δικό του πολιτικό φορέα, στρεφόμενος ευθέως κατά της ηγεσίας του κόμματός του.

➤ Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ – 2000): Ο «αποπαίδι» της Ραφήνας, που εκδιώχθηκε από τον Κώστα Καραμανλή, έστησε ένα ολόκληρο ακροδεξιό μαγαζί με βασικό αιμοδότη και στόχο τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

➤ Ντόρα Μπακογιάννη (Δημοκρατική Συμμαχία – 2010): Ακόμα και η αδελφή του σημερινού πρωθυπουργού, όταν έχασε την εσωκομματική μάχη από τον Σαμαρά, δεν δίστασε να ιδρύσει δικό της κόμμα, χτυπώντας ευθέως τη τότε ηγεσία της ΝΔ.

➤ Πάνος Καμμένος (Ανεξάρτητοι Έλληνες – 2012): Μέσα στη δίνη των μνημονίων, η διάσπαση της ΝΔ γέννησε τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι αντλούσαν τη δύναμή τους αποκλειστικά από την αποδόμηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου.

Η λίστα περιλαμβάνει κι’ άλλους (Νικολόπουλος, Ζώης) και αποδεικνύει ότι τα αστικά κόμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από πεδία σύγκρουσης επιχειρηματικών συμφερόντων,

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ

ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ JUKEBOX» ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΆΛΛΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ, ΑΛΛΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

«Πραγματικά μόνο αηδία και θλίψη για το κατάντημα μπορεί να νιώσεις για το γλοιώδες, αποκρουστικό, υποκείμενο, ντουντούκα των συμφερόντων των αφεντικών του, που λέγεται Παύλος Τσίμας.

Ο υπάλληλος του Αλαφούζου σήμερα δεν προσποιείτε καν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι: δουλοπρεπή σκυλί του αφεντικού του και φερέφωνο του καθεστώτος Μητσοτάκη. Δεν θα είμαστε υπερβολικοί αν στην περίπτωση του Π. Τσίμα χρησιμοποιούσαμε τον νεολογισμό και λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εμετική περίπτωση “νεοφιλελεύθερου φασίστα”», γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας όταν σιτιζόταν από τον όμιλο ΜΜΕ του Φαλήρου.

Τώρα όμως “άλλοι παπάδες ήρθαν και άλλα παγκάρια έχουν” για να παραφράσουμε μια λαϊκή έκφραση. Κι έτσι βρέθηκε ο Τσίμας να σιτίζεται από τα ταμεία του Μαρινάκη.

Πάμε να σχολιάσουμε αυτή την εξέλιξη

Δεν αποτελεί κανένα επτασφράγιστο μυστικό το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι των επώνυμων κονδυλοφόρων και των τηλεοπτικών «αστέρων» της χώρας λειτουργεί ακριβώς όπως τα παλιά, θρυλικά αμερικανικά jukebox της AMI. Εκείνα τα ηλεκτρόφωνα που κυριαρχούσαν στα καφενεία των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Τους έριχνες το απαραίτητο κέρμα στην ειδική σχισμή και, ως δια μαγείας, εκείνα άρχιζαν να παίζουν με την ανάλογη ένταση τον συγκεκριμένο χαβά που ήθελε να ακούσει ο χρηματοδότης.

Η πρόσφατη, οργισμένη αντίδραση που προκάλεσε στα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» και στα τρολ του διαδικτύου η μεταγραφή του Παύλου Τσίμα στο νέο ραδιοφωνικό μαγαζί του ομίλου Μαρινάκη (Mega), αποτυπώνει με τον πιο γυμνό τρόπο τη σήψη του συστημικού μιντιακού συμπλέγματος. Όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε ανάρτηση του λογαριασμού @gio_Kk23 στο Χ, ο γνωστός αναλυτής, όσο βρισκόταν «κάτω από τα φίλτρα του Αλαφούζου» στον ΣΚΑΪ, δεν έβλεπε άδεια ράφια ούτε εξαθλίωση. Έβλεπε μόνο «ισορροπίες», «διεθνές περιβάλλον» και «εισαγόμενη ακρίβεια» που δεν σήκωνε φωνές.

Τώρα που άλλαξε το συμβόλαιο, όμως, ήρθε ξαφνικά η «φώτιση στο ταμείο του σούπερ μάρκετ»! Η γραβιέρα των 16,95 ευρώ έγινε ξαφνικά θέμα συζήτησης και η αγανάκτηση φόρεσε τον μανδύα του «λαϊκού τιμητή».

Για εμάς, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία· είναι ένα στυγνό, εταιρικό rebranding. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με άλλο τιμολόγιο.

Το να αυξομειώνεις την ένταση της κοινωνικής σου ευαισθησίας ανάλογα με το ποιος μεγαλοκαπιταλιστής κόβει κάθε φορά την επιταγή σου,

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ, ΤΟ «25%» ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Όταν ο Ανδρέας Δρυμιώτης εξέφραζε την ανησυχία ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών θα μπορούσε να διαμορφώσει τέτοιους πολιτικούς συσχετισμούς ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου, δεν εξέφραζε απλώς μια προσωπική πολιτική εκτίμηση. Ο συγκεκριμένος φόβος φαίνεται να υπάρχει και στους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου.

Και το ερώτημα που αρχίζει να τους απασχολεί δεν είναι μόνο αν η κυβέρνηση θα καταφέρει να διατηρήσει την πρωτιά. Είναι αν θα μπορέσει να συγκρατήσει τη δεξιά και κεντροδεξιά διαρροή που απειλεί να μετατρέψει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε πολιτικό εφιάλτη.

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να ανακόψει το κύμα δυσαρέσκειας με ένα πακέτο παροχών της τάξης των 2 δισ. ευρώ που αναμένεται να παρουσιαστεί στη ΔΕΘ, μπορεί να επενδύει επικοινωνιακά σε εξοπλιστικά προγράμματα και στην περίφημη «αντιαεροπορική ασπίδα» με το Ισραήλ -η αποτελεσματικότητα της οποίας ασφαλώς και επιδέχεται πολιτική και τεχνική συζήτηση— και μπορεί να επιστρατεύει πολιτικές εφεδρείες από τον χώρο του παλιού ΛΑΟΣ.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται τόσο εύκολα με παροχές, εξοπλισμούς και επικοινωνιακές επιχειρήσεις.

Το στοίχημα του Σαμαρά

Σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, το περίπου 15% ως δυνητική εκλογική δεξαμενή που του απέδωσε η τελευταία μέτρηση της MRB αποτελεί μεν μια ενθαρρυντική αφετηρία, αλλά δεν αποτυπώνει —κατά την άποψή τους— τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτυχθεί μετά την επίσημη ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.

Ένα κόμμα Αντώνη Σαμαρά,

Η «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» ΤΩΝ… ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΩΝ!

Του Θανάση Κ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μελετάει την τωρινή εποχή, πιθανότατα θα μένει έκπληκτος από πόσο παιδαριώδης είναι ο τρόπος που συζητάμε για την Εξωτερική Πολιτική.

Κι ίσως όχι μόνο γι’ αυτήν…

Πράγματι, σήμερα μιλάμε για Εξωτερική Πολιτική, λες και το μόνο ζήτημα είναι αν πρέπει να κάνουμε… διάλογο με την Τουρκία!

Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – κι από τις ελάχιστες στην καταγεγραμμένη ιστορία – που το κύριο ερώτημα που συζητάει σοβαρά είναι αν πρέπει να κάνει… “διάλογο” με τον εχθρό της!

(Υπάρχει ίσως και το ιστορικό προηγούμενο του “Μονάχου” το 1938)…

Κι είμαστε σίγουρα η ΜΟΝΗ χώρα στην Ιστορία, που συζητάει στα σοβαρά, αν πρέπει να διακηρύσσουμε τη… “φιλία” μας προς την χώρα που μας απειλεί ανοικτά και επιβάλλει συνεχώς νέα “τετελεσμένα” σε βάρος μας!

Ο ιστορικός του μέλλοντος μπροστά σε αυτά τα παράδοξα θα αναζητάει τα βαθύτερα αίτια της ΠΑΡΑΚΜΗΣ!

Διότι δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για βαθιά παρακμή.

Τα αίτια θα τον απασχολούν…

* Για να θυμίσω πού βρισκόμαστε: Είμαστε η χώρα όπου η Τουρκία απέναντί μας ανακοινώνει σοβαρά ότι προετοιμάζεται για Πόλεμο μαζί μας κι εμείς αναρωτιόμαστε, αν είναι σωστό να μιλάμε για #Αποτροπή έναντι της Τουρκίας!

Εκείνοι συζητάνε για #Πόλεμο κι εμείς αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστό που διακηρύξαμε τη “φιλία” μας μαζί τους…
Τόσο χάλια! Τόσο μακριά νυχτωμένοι!

* Πρώτα-πρώτα ΤΙ ΕΙΝΑΙ Εξωτερική Πολιτική.

Αρχίζοντας από τα γενικότερα προς τα ειδικότερα:   ,