Η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας από την Ελλάδα στην Κύπρο –μέσω φρεγατών Belharra, F-16 και ευρωπαϊκού πλέγματος προστασίας– είναι πράγματι ορθή και αναγκαία, ιδίως μετά τις ιρανικές επιθέσεις σε βρετανικές βάσεις και τις ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, παρά τον επικοινωνιακό ορυμαγδό των ημερών, αυτή η ενέργεια δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη από σοβαρές και εγκληματικές εντέλει ευθύνες της σε τρία κρίσιμα μέτωπα που αφορούν την κυπριακή κυριαρχία και τα εθνικά συμφέροντα.
Κατ’ αρχάς συνεχίζεται η «ένοχη σιωπή» για την παράνομη ανάπτυξη τουρκικών F-16 στα κατεχόμενα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, η Άγκυρα μετέφερε έξι τέτοια αεροσκάφη (συνοδευόμενα από συστήματα αεράμυνας) στο παράνομο αεροδρόμιο Ερζιάν στα κατεχόμενα, επικαλούμενη «λόγους ασφαλείας» λόγω του πολέμου στο Ιράν. Στο αμερικανικό Κογκρέσο υπήρξαν αφόδρες αντιδράσεις από βουλευτές που χαρακτήρισαν την κίνηση «παραβίαση αμερικανικής νομοθεσίας περί εξαγωγών όπλων», «υπονόμευση κυριαρχίας της Κύπρου» και «κλιμάκωση εντάσεων», κάτι που θα έπρεπε να έχει πει αμέσως η ελληνική κυβέρνηση. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε σε μια γενική δήλωση ότι «η κατοχή δεν νομιμοποιεί στρατιωτικές κινήσεις». Δεν είναι τυχαία και η σημειολογία, καθώς η μεταφορά των F-16 έγινε τη Δευτέρα ακριβώς την ημέρα και την ώρα που ο Κ. Μητσοτάκης επισκεπτόταν την Κύπρο προκειμένου να συναντηθεί με Μακρόν και Χριστοδουλίδη.
Δεν υπήρξε καμία επίσημη απαίτηση για άμεση απόσυρση, καμία ενεργοποίηση διαδικασιών στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ. Αυτό είναι παθητική στάση θεατή απέναντι σε ένα de facto βήμα στρατιωτικής διχοτόμησης που συνιστά το δεύτερο στάδιο της τραγωδίας. Άκρως αποκαλυπτικό είναι το σχετικό ρεπορτάζ (στις σελ. 14-15) της Κύρας Αδάμ.
Η κίνηση αυτή συγκρίνεται με «Αττίλα 3» έστω και με τη μορφή της στρατιωτικής κλιμάκωσης που η Τουρκία δοκιμάζει εν μέσω της παγκόσμιας προσοχής στο Ιράν. Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας η μεταστάθμευση έγινε «ως μέρος σταδιακού σχεδιασμού ενίσχυσης της ασφάλειας της ΤΔΒΚ» – ενώ ο Κύπριος πρόεδρος Χριστοδουλίδης την χαρακτήρισε «αντίδραση» στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Και βεβαίως δεν προβλέπεται να αποσύρουν οι Τούρκοι τα F-16 μετά τη λήξη του πολέμου, σε αντίθεση με τις προαναγγελίες (ή και δεσμεύσεις) της ελληνικής κυβέρνησης ότι θα «επιστρέψουν» οι φρεγάτες και τα αεροσκάφη μας.
Σε ένα τρίτο επίπεδο εγκληματικών ευθυνών, πάει χαμένη η ευκαιρία για επιβολή κυρώσεων στον Ερντογάν. Η συγκυρία ήταν μοναδική καθώς ο πόλεμος στο Ιράν έχει δημιουργήσει ρωγμές στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ χρειάζονται σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν –και όφειλαν– να θέσουν το ζήτημα της τουρκικής παραβατικότητας στο τραπέζι, καλώντας τους εταίρους μας να αναλάβουν τις ευθύνες τους και απαιτώντας στοχευμένες κυρώσεις για την παράνομη κατοχή και τις νέες παραβάσεις. Αντίθετα, η Αθήνα προτίμησε να εστιάσει αποκλειστικά στην «αλληλεγγύη» και την ανθρωπιστική διάσταση όπως στις κοινές δηλώσεις Μητσοτάκη-Μακρόν-Χριστοδουλίδη.
Αυτό το «παθητικό» προφίλ ενισχύει την τουρκική αποθράσυνση. Ενώ Αμερικανοί βουλευτές καταδικάζουν ανοιχτά, το Μαξίμου «σκύβει το κεφάλι», προκειμένου να μην διαταραχθούν οι σχέσεις με την Ουάσιγκτον εν μέσω της κρίσης. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης περιορίστηκε να δηλώσει ότι «απαγορεύεται η χρήση των F-16 για επιθετικές ενέργειες εκτός Τουρκίας», χωρίς να απαιτήσει καμία διεθνή παρέμβαση. Ούτε αναδεικνύει καν το γεγονός ότι ενώ η Ελλάδα έστειλε δυνάμεις για να προστατεύσει τη νομιμότητα στην Κύπρο,
Τρίτη 17 Μαρτίου 2026
ΤΡΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ...
Η ΚΟΒΕΣΙ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ...
Μπορούν άραγε να κοιμούνται ήσυχοι στο Μέγαρο Μαξίμου και σε όλο το γαλάζιο στρατόπεδο, μετά την παρωδία της συζήτησης στη Βουλή και το εξοργιστικό πόρισμα της γαλάζιας πλειοψηφίας; Αυτό που βρήκε «ένοχο» για το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Μερικές αόριστες «διαχρονικές παθογένειες»! Και «αθώους» τους Βορίδη και Αυγενάκη, σαν να μην τρέχει τίποτα; Ολοκληρώθηκε επομένως η συγκάλυψη;
Η απάντηση είναι όχι.
Η συζήτηση μπορεί να έγινε κάτω από τη σκιά του πολέμου και να πέρασε στα ψιλά, αλλά το σκάνδαλο βράζει. Και αυτή που το κρατάει ζωντανό και ανοιχτό δεν είναι άλλη από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι.
Οι τελευταίες πληροφορίες επιβεβαιώνουν ακριβώς ό,τι έγραψε η στήλη από τις 27 Φεβρουαρίου. Η κ. Κοβέσι περίμενε σκόπιμα να «ξεμπερδεύει» η Βουλή με την κοροϊδία της, για να χτυπήσει εκείνη μετά – χωρίς να μπορεί κανείς να την κατηγορήσει για παρέμβαση.
Και τώρα; Όπως λέγεται λοιπόν από πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν, η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι προφανές ότι η Λ. Κοβέσι κράτησε σκόπιμα χαμηλούς τόνους μέχρι τώρα, για να μην δώσει πάτημα στους «επαγγελματίες της συγκάλυψης» να την κατηγορήσουν ότι «επηρεάζει» την κοινοβουλευτική διαδικασία.
Τώρα όμως έχει εντελώς λυμένα τα χέρια της. Και νομιμοποιείται να λέει –όπως και το λέει– ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε δύο φορές την ευκαιρία να στείλει στη Δικαιοσύνη εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο πρώην υπουργούς της αλλά δεν το έπραξε...
Είναι ήδη γνωστό ότι η κ. Κοβέσι επανειλημμένα έχει τονίσει και δημοσίως ότι η έρευνα για σκάνδαλα πολιτικών προσώπων δεν μπορεί να παρεμποδίζεται από το άρθρο 86, προειδοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τον κ. Μητσοτάκη να μη συνεχίσει την ίδια τακτική.
Μολονότι λοιπόν η έως τώρα καθυστέρηση, ιδιαίτερα μετά την είσοδο του νέου έτους, είχε δημιουργήσει μια πρόσθετη επανάπαυση του στυλ «όλο ακούμε αλλά δεν γίνεται τίποτα», οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η ώρα μηδέν για την αποστολή της δεύτερης δικογραφίας για την υπόθεση πλησιάζει. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη το να έχει διαβιβαστεί στη Βουλή έως το Πάσχα, ενδεχομένως και νωρίτερα. Το μόνο που μένει να φανεί είναι ποια πολιτικά πρόσωπα, από τη ΝΔ και όχι μόνο, θα περιλαμβάνονται στη νέα λίστα και πώς θα είναι αυτή τη φορά διατυπωμένο το κατηγορητήριο...
Και ναι μεν τώρα η ομίχλη των πολεμικών συγκρούσεων σκέπασε τη θυελλώδη κατά τα λοιπά συζήτηση στη Βουλή, αλλά εάν στις επόμενες εβδομάδες έχουν ηρεμήσει όπως επιδιώκεται τα πράγματα, τότε ο κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορεί εύκολα να «κρυφτεί» πίσω από τα τύμπανα του πολέμου...
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026
Ο ΚΥΡ ΑΝΤΩΝΗΣ...
Stratakis Mixalis
Μα ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή
αφού για πάντα μες τ' όνειρό του θέλησε πια να ζει...
Στα 1979 επρωτοδιάβηκα το κατώφλι της "Θεσσαλονίκης", με την ιδιότητα του συντάχτη.
Αμέσως εσκάλωσα στο πολιτικό ρεπορτάζ κι από κει δεν εξεσκάλωσα ποτέ μου.
Λίγους μήνες αργότερα, το τσερβέλο μου εγέννησε τα "Παραπολιτικά" κι αυτά ήσανε το μόνιμο κονάκι των γραφτών μου.
Διευθυντής και πρωτομάστορας της εφημερίδας ήτανε ο Αντώνης Κούρτης.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτόν τον Άντρα, αυτόν τον Δημοσιογράφο, αυτόν τον Δημοκράτη, αυτόν τον Άνθρωπο.
Γιαυτό, όταν μου τηλεφώνησε πριν λίγο καιρό κι αφού χρειάστηκα ώρα για να συνέλθω από τη συγκίνηση που ξαναγροίκουνα τη φωνή του, το μόνο που κατάφερα να του πω ήτανε "δυό αρχηγούς είχα στη ζωή μου, τον Αντρέα κι εσένα. Τρίτος δεν πρόκειται να υπάρξει, ίσαμε να ποθάνω".
Και το εννοούσα.
Το απρόσμενο τηλεφώνημα του, ύστερα από πολλά χρόνια, μου ‘φερε συγκλονιστικές θύμησες στο νου, από κείνα τα χρόνια της αθωότητας της Δημοσιογραφίας.
Θυμήθηκα ξανά τη "Θεσσαλονίκη" των δημοκρατικών αγώνων, που ποτέ δεν έκρυψε την ταυτότητα της, αντίθετα την ανέμιζε σαν σημαία τιμής και χρέους, να ‘χει τις σελίδες της διάπλατα ανοιχτές σε κάθε αντίθετη άποψη, σε κάθε αντίθετη ιδεολογία, σε κάθε αντίθετο πολιτικό.
Θυμήθηκα ξανά τον Αντώνη Κούρτη να δημοσιεύει πρωτοσέλιδες όλες τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που έπαιρνα από αρχηγούς όλου του πολιτικού φάσματος, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς ιδιαίτερες μεταχειρήσεις και προβολές, χωρίς ξεχωριστά κανακέματα ή υποβαθμίσεις.
Γιατί σ’ αυτήν την Δημοκρατία πιστεύαμε τότε κι αυτή τη Δημοσιογραφία υπηρετούσαμε όλοι όσοι ξενυχτούσαμε στον τρίτο όροφο της Μοναστηρίου, με πρώτον τον Αντώνη Κούρτη.
Ξανάρθανε στο νου μου πολιτικοί από τους οποίους είχα πάρει αποκλειστικές συνεντεύξεις, από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τον Γεώργιο Ράλλη μέχρι τον Ευάγγελο Αβέρωφ, από τον Γεώργιο Μαύρο μέχρι τον Γιάννη Ζίγδη, από τον Χαρίλαο Φλωράκη μέχρι τον Λεωνίδα Κύρκο, από τον Γιώργο Γεννηματά μέχρι τον Γιάννη Αλευρά, από τον Γιάννη Πεσματζόγλου μέχρι τον Μανόλη Γλέζο, Από τον Μιλτιάδη Έβερτ μέχρι τον Σπύρο Μαρκεζίνη, από τον Κωστή Στεφανόπουλο μέχρι τον Κάρολο Παπούλια, από τον Κώστα Καραμανλή μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, από τον Κώστα Σημίτη μέχρι τον Δημήτρη Τσοβόλα, από…από, …μέχρι…μέχρι…
Και ξανάδα ολοζώντανα μπροστά στα μάθια μου τα πρωτοσέλιδα της "Θεσσαλονίκης", να προβάλλουν όλες τις συνεντεύξεις όλων, φίλων και αντιπάλων,
ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ!
Του Μανώλη Κοττάκη
Την περασμένη Παρασκευή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Κατά την παρουσία του στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον καθεδρικό ναό Της του Θεού Σοφίας, όπου χίλιοι μαθητές από σχολεία της πόλης έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, ο κύριος Ιερώνυμος, ενώπιον του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου και του Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές οι οποίες αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας.
Όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα «Εστία», αναπτύσσεται στο παρασκήνιο, με αφορμή την προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ισχυρή διεργασία ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο. Κάτι που συνδυάζεται και με την πονηρή πρωτοβουλία που λαμβάνει το υπουργείο Μετανάστευσης και ο υπουργός Θάνος Πλεύρης για το ανύπαρκτο ζήτημα της κατάργησης της μπούρκας στην Ελλάδα, καθώς τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Απλώς τίθεται ως άλλοθι, αντιστάθμισμα τόσο στον σχεδιασμό για τις εικόνες όσο και για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων ανακάλυψε ότι για κάποιον περίεργο λόγο το υπουργείο Παιδείας δεν ενημερώθηκε για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που γίνονται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για τη διαμόρφωση των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στη δίκη που θα διεξαχθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αντικείμενο το θέμα των εικόνων από τα δικαστήρια και κατ’ επέκταση από όλα τα δημόσια κτίρια.
Με δωδεκασέλιδο κείμενό της λοιπόν,
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ – ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ: ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΙ Η ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν έχει τελειώσει. Μπορεί το πολιτικό σύστημα και μεγάλα τμήματα των ΜΜΕ να επιχείρησαν να το θάψουν, όμως η πραγματικότητα επιμένει να επιστρέφει. Και επιστρέφει κάθε φορά που αποκαλύπτεται το παρασκήνιο, αλλά και όταν πολίτες που έχουν πληγεί από την αλαζονεία της εξουσίας υψώνουν τη φωνή τους.
Αφορμή αυτή τη φορά
στάθηκε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Δημοκτατία, το οποίο
περιγράφει το πολιτικό παρασκήνιο γύρω από την ενεργή επανεμφάνιση του Γρηγόρη Δημητριάδη, του ανθρώπου που βρέθηκε στο επίκεντρο
του σκανδάλου των υποκλοπών και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από
το Μέγαρο Μαξίμου όταν το σκάνδαλο ξέσπασε.
Σύμφωνα με το
δημοσίευμα, παρά την αποχώρησή του, ο Δημητριάδης εμφανίζεται
να συνεχίζει να κινείται με άνεση στο πολιτικό παρασκήνιο της κυβερνητικής
παράταξης. Συναντήσεις, εκδηλώσεις, φωτογραφίες με στελέχη της ΝΔ και πρόσωπα
που κινούνται γύρω από τον επικοινωνιακό μηχανισμό της κυβέρνησης δημιουργούν
την εικόνα ότι τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά.
Με άλλα λόγια, ο
άνθρωπος που συνδέθηκε με ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα της
τελευταίας δεκαετίας εξακολουθεί να βρίσκεται στο περιβάλλον εξουσίας του
πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Και αυτό λέει
πολλά.
Η
ανάρτηση που λέει τα πράγματα με το όνομά τους
Το γεγονός αυτό
προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία σε δημόσια ανάρτησή της σχολίασε την προσπάθεια
συγκάλυψης του σκανδάλου των υποκλοπών.
Όπως έγραψε,
πρόκειται για «ένα μέγα σκάνδαλο που ξεπλύθηκε από τον Άρειο
Πάγο», υπονοώντας την αρχειοθέτηση της υπόθεσης από
το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.
Η ίδια σημειώνει ότι
οι εμπλεκόμενοι στις υποκλοπές αισθάνονται ασφαλείς, επειδή πιστεύουν ότι το
διαβρωμένο σύστημα θα τους προστατεύσει. Ότι κανείς δεν θα τολμήσει να τους
φέρει πραγματικά αντιμέτωπους με τη δικαιοσύνη.
Και μέχρι στιγμής,
τα γεγονότα μοιάζουν να την επιβεβαιώνουν.
Όταν
ένα «χαμηλόβαθμο» δικαστήριο κάνει αυτό που δεν τόλμησαν οι άλλοι
Κι όμως, εκεί που
όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει, ήρθε μια δικαστική απόφαση να ταράξει τα νερά.
Το Μονομελές Πλημελειοδικείο Αθήνας επέβαλε
συνολικές ποινές φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών για
την υπόθεση των υποκλοπών, με εκτιτέα τα 8 χρόνια.
Η
απόφαση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο
για τις ποινές, αλλά και γιατί διαβίβασε τα πρακτικά για να διερευνηθούν
ποινικές ευθύνες και για άλλες κατηγορίες και πρόσωπα.
Δηλαδή αυτών που
μέχρι σήμερα φαίνεται να προστατεύονταν.
Η ίδια η Καρυστιανού σημείωσε ότι η διαδικασία στο δικαστήριο ήταν διεξοδική και σοβαρή,
ΣΗΚΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΗ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΥ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
«Ήρθαν 150.000!» Σώπα! Εγώ λέω πως είστε γύρω στο 6%,
λιγότερο απ’ ότι σας δίνουν οι παραμυθάδες. Μη συγκρίνω τώρα με Ανδρέα κι
αρχίσουν να κλαίνε με αναφιλητά. Άλλωστε τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν ζωντανό. Σήμερα
βρωμάει πτωμαΐνη. Τη σαπίλα την είχε από τα σκάνδαλα.
Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε το Νίκο. Μετά τις
εκλογές θα λέγεται «Ιφιγένεια». Θα τον σφάξουν οι άλλοι. Δεν μπορούν να
καταλάβουν τι φταίει και δε τραβάει. Ρε σεις, είδατε ποτέ κοιμισμένο να
τραβάει; Το πολύ – πολύ να τραβήξει την κουβέρτα.
Ροχαλίζει κιόλας! Αυτός είναι ένας από τους λόγους που
καμία εργάτρια του σεξ δεν πάει με τον Ανδρουλάκη. Καμία απολύτως! Που θα έλεγε
κι ο Βενιζέλος. Γιατί καλά να κάνει σεξ ο άλλος, αλλά να μη σε αφήνει μετά με
το ροχαλητό; Βασανιστήριο από τα χειρότερα, ξέρω τι σας λέω.
Όταν ανοίγει το ένα μάτι ο Νικολάκης – σπάνια – κάνει
ό,τι μπορεί για να στηρίξει το Μητσοτάκη! Που ’σαι Ανδρέα να τον δεις. Τυχερός
ο Νίκος, γιατί αν ζούσε ο Ανδρέας, το τι ξύλο θα έτρωγε, δε λέγεται! Θα τις
έτρωγε ενώ κοιμόνταν. «Πυροφάνι» θα του έκανε ο Ανδρέας.
Μέτρα αντίστροφα. Μέχρι τις εκλογές δε θα σε αφήνουν να
κοιμηθείς όσο θες. Μετά; Θα φας «σουτ» που θα βρεθείς κατευθείαν στο
κρεβατάκι σου. «Πρώτο κόμμα έστω και με μια ψήφο διαφορά!» Πιο πιθανό είναι να
βρεθείτε εκτός Βουλής με μια ψήφο διαφορά.
Κατάντια! Α ρε Ανδρέα. Έφυγες και τα έκαναν σα τα μούτρα του
Σημίτη.
Σάββατο 14 Μαρτίου 2026
ΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ...
Του Μάνου Λαμπράκη
Η πρώτη εικόνα του χθεσινού επεισοδίου στη Βουλή δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που σηκώθηκε να μιλήσει, αλλά μια κυβερνητική παράταξη που δεν θέλησε να εκτεθεί στο ύψος της στιγμής. Η συζήτηση στην Ολομέλεια αφορούσε τέσσερις συμβάσεις με τη Chevron για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου, με όλη την πολιτική ένταση να συμπυκνώνεται στο άρθρο 30.
Και αυτή η αμηχανία δεν είναι λεπτομέρεια σκηνοθεσίας. Είναι πολιτική πληροφορία. Γιατί όταν ένας πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός ανεβαίνει στο βήμα και λέει προς την κυβέρνηση ότι δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες» αλλά «ερασιτέχνες εφησυχασμένοι», το ελάχιστο που οφείλει μια παράταξη στον εαυτό της είναι να αντέξει να ακούσει το ρήγμα της παρούσα. Αντιθέτως, χθες πολλοί προτίμησαν το γνωστό ελληνικό κοινοβουλευτικό άθλημα: να λείπουν από τη δύσκολη φράση και να επιστρέφουν στο ασφαλές χειροκρότημα της επόμενης ημέρας.
Όχι από διακριτικότητα. Από φόβο.
Από εκείνον τον μικρό, διοικητικό, καριερίστικο φόβο που παράγει τους πιο πειθαρχημένους αμνούς της εξουσίας.
Γιατί ο χθεσινός λόγος του Σαμαρά δεν ήταν μια απλή εσωκομματική γκρίνια ενός πρώην προέδρου της ΝΔ, όπως θα ήθελε το Μαξίμου να τον συσκευάσει για εσωτερική κατανάλωση. Δεν ήταν ούτε «παρέμβαση παλαιάς κοπής», ούτε ξέσπασμα ενός ηγέτη που ζητά να γίνει rembranding στο όνομά του.
Ήταν μια κεντρική πολιτική επίθεση στην ίδια τη γλώσσα με την οποία κυβερνά σήμερα ο μητσοτακισμός: στη γλώσσα της λείας εικόνας, της μετατόπισης, του επικοινωνιακού ατσαλακώτου, της διαρκούς υπεκφυγής πίσω από τεχνικούς όρους και θεσμικές παρενθέσεις. Όταν ο Σαμαράς μίλησε για «δόγμα του όπου φυσάει ο άνεμος» και για εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίζεται από «επικοινωνιακά σόου», δεν έριξε απλώς μια ατάκα.
Περιέγραψε με ακρίβεια το κυρίαρχο ύφος του σημερινού συστήματος εξουσίας: ένα ύφος που συγχέει τη στρατηγική με το branding και τη γεωπολιτική με το μοντάζ.
Εδώ ακριβώς είναι η δύναμη της ομιλίας του. Πήρε μια συζήτηση που η κυβέρνηση θέλησε να παρουσιάσει ως εθνικά αυτονόητη και επενδυτικά θριαμβευτική και την έσυρε πίσω στο πεδίο της σύγκρουσης, εκεί όπου ανήκει. Γιατί οι συμβάσεις αυτές δεν είναι αθώες γραφειοκρατικές πράξεις. Αφορούν θαλάσσιες περιοχές που τέμνονται με ολόκληρη τη μεγάλη εκκρεμότητα της ελληνικής ΑΟΖ, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με το ερώτημα τι σημαίνει κρατική βούληση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και ο Σαμαράς έκανε αυτό που η κυβέρνηση ήθελε να αποφύγει: αρνήθηκε να αφήσει την έννοια της κυριαρχίας να θαφτεί κάτω από τον χαρτοφύλακα της «θεσμικής κανονικότητας».
Το κέντρο της παρέμβασής του ήταν το άρθρο 30, ιδίως η παράγραφος 3. Και εδώ χρειάζεται να ειπωθεί το ουσιώδες χωρίς υπεκφυγές: ο Σαμαράς δεν έκανε φθηνό πατριωτικό θόρυβο. Δεν είπε το νομικά αφελές ότι μια ιδιωτική σύμβαση «εκχωρεί» αυτομάτως κυριαρχικά δικαιώματα. Είπε κάτι σοβαρότερο: ότι ένα κράτος δεν νομιμοποιείται να βάζει στη δική του νομοθετημένη γλώσσα ρήτρες που προεγγράφουν ενδεχόμενη απομείωση περιοχής σε μια ζώνη όπου το μοναδικό νέο δεδομένο από το 2019 είναι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Αυτό ήταν το αληθινό του επιχείρημα.
Και γι’ αυτό χτύπησε τόσο δυνατά.
Επειδή δεν έμεινε στο σύνθημα. Πήγε στη φράση.
Πήγε στη λέξη.
Πήγε στο σημείο όπου η πολιτική γίνεται γραμματική της ισχύος.
Η απάντηση του Σταύρου Παπασταύρου ήταν αποκαλυπτική ακριβώς επειδή ήταν αμυντική. Ο υπουργός αντέτεινε ότι τέτοιες συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες δεν μπορούν να εκχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα και ότι η διάταξη «προστατεύει το δημόσιο συμφέρον».
Ωραία. (Γελάμε)
Αυτό είναι η τυπική κυβερνητική θέση.
Αλλά η πολιτική δεν εξαντλείται στο τι «δεν μπορεί» να γίνει νομικά. Κρίνεται και από το τι αφήνεις να αιωρείται,
ΘΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ
Οι κραυγές θα φτάνουν σ’ αυτόν ήδη
καθαρισμένες, περασμένες από σωλήνες
διοικητικού λόγου, μεταφρασμένες σε
ποσοστά, δείκτες, αντοχές, συσχετισμούς,
καμπύλες φθοράς,περιθώρια απορρόφησης
της οργής.
Και επειδή θα του φτάνουν έτσι,
θα νομίζει πως έτσι είναι.
Αυτή θα είναι η μεγάλη του τύφλωση: δεν
θα παραποιεί απλώς την πραγματικότητα·
θα κατοικεί ήδη μέσα στην παραποίησή
της.
Ο ΝΤΙΛΙΑΝ ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b
Η απόφαση του ισραηλινού Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτη της εταιρείας Intellexa που εμπορευόταν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, να μιλήσει για πρώτη φορά δημόσια είναι το πρώτο απτό αποτέλεσμα της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας που τον καταδίκασε. Μέχρι τωρα, ο Ντίλιαν αποδεχόταν τις διαβεβαιώσεις ότι η υπόθεση θα κλείσει και δεν έχει λόγο να σπάσει την “ομερτά”. Μετά την καταδίκη, ο Ντίλιαν δήλωσε (κατόπιν ερώτησης που του υποβλήθηκε από την εκπομπή Mega Stories της Δώρας Αναγνωστοπούλου) ότι ο μόνος που θα μπορούσε να κάνει χρήση του Predator ήταν η κυβέρνηση και οι κρατικές αρχές ασφάλειας. Δράστης δηλαδή της παρακολούθησης του μισού υπουργικού συμβουλίου και του Α/ΓΕΕΘΑ είναι η ΕΥΠ και ο πολιτικός της προϊστάμενος, το Μέγαρο Μαξίμου του Κυριάκου Μητσοτάκη διά του πρωθυπουργικού ανιψιού Γρηγόρη Δημητριάδη. Η δήλωση αυτή είναι σημαντική γιατί μέχρι τώρα ο Ντίλιαν είχε χρησιμοποιήσει το δικαίωμα σιωπής και ουδέποτε απολογήθηκε στο δικαστήριο.
Ένοχος ένοχον ου ποιεί, θα πείτε. Ναι, αλλά… όχι ακριβώς. Σημασία δεν έχει η δήλωση του Ντίλιαν όσο τα χαρτιά που σίγουρα κρατάει στα χέρια του. Ήδη στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε ότι τα αποτελέσματα της παρακολούθησης δεν στέλνονταν μόνο στον “πελάτη” της Intellexa αλλά έβρισκαν τον δρόμο τους και σε άλλους, δλδ και στην ίδια την εταιρεία. Ο Ντίλιαν έχει άφθονο υλικό για να εκβιάσει οποιονδήποτε πιστεύει ότι μπορεί να τον πετάξει στα σκυλιά, τώρα που αναγκαστικά θα ξανανοιξει η εισαγγελική έρευνα και για το αδίκημα της κατασκοπείας, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να διαβιβάσει τα πρακτικά. Οι επικοινωνίες ανάμεσα στον Ντίλιαν και τους προστάτες του, ιδίως κατά τη φάση της εισαγγελικής κρίσης στο επίπεδο του Αρείου Πάγου όταν την υπόθεση χειρίστηκε ο Αντεισαγγελέας Αχιλλέας Ζήσης, έχουν σίγουρα αφήσει ίχνη…
Ένα κουβάρι εκβιασμών με ηχητικά και πληροφορίες που εκθέτουν από το Μαξίμου και το μισό υπουργικό συμβούλιο μέχρι αρχιστράτηγους και εισαγγελείς, και μάλιστα σε εποχή πολέμου με το κράτος του Ισραήλ να έχει συμφέρον να εμπλέξει στον πόλεμο τα κράτη της ΕΕ μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας. Δηλαδή των κρατών στα οποία η Intellexa του πρώην αξιωματικού του IDF Ταλ Ντίλιαν επιχείρησε και διέπρεψε. Εκεί είμαστε. Σε μια κλωστή.
Η «ΒΟΜΒΑ» ΝΤΙΛΙΑΝ ΚΑΙ Η ΜΑΦΙΟΖΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ – ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ “ΔΡΑΜΑΤΟΣ”.
Ο ιδρυτής της Intellexa «κάρφωσε» ευθέως την κυβέρνηση: «Παρέχουμε τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου». Το αφήγημα των «ιδιωτών» κατέρρευσε – και μαζί του η συγκάλυψη.
