ΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ...

Του Μάνου Λαμπράκη

Η πρώτη εικόνα του χθεσινού επεισοδίου στη Βουλή δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που σηκώθηκε να μιλήσει, αλλά μια κυβερνητική παράταξη που δεν θέλησε να εκτεθεί στο ύψος της στιγμής. Η συζήτηση στην Ολομέλεια αφορούσε τέσσερις συμβάσεις με τη Chevron για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου, με όλη την πολιτική ένταση να συμπυκνώνεται στο άρθρο 30.

Κι όμως, απέναντι σε μια τέτοια σύγκρουση, η εικόνα που έμεινε ήταν η αμηχανία. Τα δημοσιευμένα ρεπορτάζ και το τηλεοπτικό πλάνο κατέγραψαν περιορισμένα και διακριτικά χειροκροτήματα, με ελάχιστες αναφορές σε βουλευτές της ΝΔ και ακόμη πιο παράδοξες αντιδράσεις από εκτός κυβερνητικού χώρου πρόσωπα.

Και αυτή η αμηχανία δεν είναι λεπτομέρεια σκηνοθεσίας. Είναι πολιτική πληροφορία. Γιατί όταν ένας πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός ανεβαίνει στο βήμα και λέει προς την κυβέρνηση ότι δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες» αλλά «ερασιτέχνες εφησυχασμένοι», το ελάχιστο που οφείλει μια παράταξη στον εαυτό της είναι να αντέξει να ακούσει το ρήγμα της παρούσα. Αντιθέτως, χθες πολλοί προτίμησαν το γνωστό ελληνικό κοινοβουλευτικό άθλημα: να λείπουν από τη δύσκολη φράση και να επιστρέφουν στο ασφαλές χειροκρότημα της επόμενης ημέρας.

Όχι από διακριτικότητα. Από φόβο.

Από εκείνον τον μικρό, διοικητικό, καριερίστικο φόβο που παράγει τους πιο πειθαρχημένους αμνούς της εξουσίας.

Γιατί ο χθεσινός λόγος του Σαμαρά δεν ήταν μια απλή εσωκομματική γκρίνια ενός πρώην προέδρου της ΝΔ, όπως θα ήθελε το Μαξίμου να τον συσκευάσει για εσωτερική κατανάλωση. Δεν ήταν ούτε «παρέμβαση παλαιάς κοπής», ούτε ξέσπασμα ενός ηγέτη που ζητά να γίνει rembranding στο όνομά του.

Ήταν μια κεντρική πολιτική επίθεση στην ίδια τη γλώσσα με την οποία κυβερνά σήμερα ο μητσοτακισμός: στη γλώσσα της λείας εικόνας, της μετατόπισης, του επικοινωνιακού ατσαλακώτου, της διαρκούς υπεκφυγής πίσω από τεχνικούς όρους και θεσμικές παρενθέσεις. Όταν ο Σαμαράς μίλησε για «δόγμα του όπου φυσάει ο άνεμος» και για εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίζεται από «επικοινωνιακά σόου», δεν έριξε απλώς μια ατάκα.

Περιέγραψε με ακρίβεια το κυρίαρχο ύφος του σημερινού συστήματος εξουσίας: ένα ύφος που συγχέει τη στρατηγική με το branding και τη γεωπολιτική με το μοντάζ.

Εδώ ακριβώς είναι η δύναμη της ομιλίας του. Πήρε μια συζήτηση που η κυβέρνηση θέλησε να παρουσιάσει ως εθνικά αυτονόητη και επενδυτικά θριαμβευτική και την έσυρε πίσω στο πεδίο της σύγκρουσης, εκεί όπου ανήκει. Γιατί οι συμβάσεις αυτές δεν είναι αθώες γραφειοκρατικές πράξεις. Αφορούν θαλάσσιες περιοχές που τέμνονται με ολόκληρη τη μεγάλη εκκρεμότητα της ελληνικής ΑΟΖ, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με το ερώτημα τι σημαίνει κρατική βούληση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και ο Σαμαράς έκανε αυτό που η κυβέρνηση ήθελε να αποφύγει: αρνήθηκε να αφήσει την έννοια της κυριαρχίας να θαφτεί κάτω από τον χαρτοφύλακα της «θεσμικής κανονικότητας».

Το κέντρο της παρέμβασής του ήταν το άρθρο 30, ιδίως η παράγραφος 3. Και εδώ χρειάζεται να ειπωθεί το ουσιώδες χωρίς υπεκφυγές: ο Σαμαράς δεν έκανε φθηνό πατριωτικό θόρυβο. Δεν είπε το νομικά αφελές ότι μια ιδιωτική σύμβαση «εκχωρεί» αυτομάτως κυριαρχικά δικαιώματα. Είπε κάτι σοβαρότερο: ότι ένα κράτος δεν νομιμοποιείται να βάζει στη δική του νομοθετημένη γλώσσα ρήτρες που προεγγράφουν ενδεχόμενη απομείωση περιοχής σε μια ζώνη όπου το μοναδικό νέο δεδομένο από το 2019 είναι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Αυτό ήταν το αληθινό του επιχείρημα.

Και γι’ αυτό χτύπησε τόσο δυνατά.

Επειδή δεν έμεινε στο σύνθημα. Πήγε στη φράση.

Πήγε στη λέξη.

Πήγε στο σημείο όπου η πολιτική γίνεται γραμματική της ισχύος.

Η απάντηση του Σταύρου Παπασταύρου ήταν αποκαλυπτική ακριβώς επειδή ήταν αμυντική. Ο υπουργός αντέτεινε ότι τέτοιες συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες δεν μπορούν να εκχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα και ότι η διάταξη «προστατεύει το δημόσιο συμφέρον».

Ωραία. (Γελάμε)

Αυτό είναι η τυπική κυβερνητική θέση.

Αλλά η πολιτική δεν εξαντλείται στο τι «δεν μπορεί» να γίνει νομικά. Κρίνεται και από το τι αφήνεις να αιωρείται,

ΘΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Οι κραυγές θα φτάνουν σ’ αυτόν ήδη 

καθαρισμένες, περασμένες από σωλήνες 

διοικητικού λόγου, μεταφρασμένες σε 

ποσοστά, δείκτες, αντοχές, συσχετισμούς, 

καμπύλες φθοράς,περιθώρια απορρόφησης 

της οργής. 

Και επειδή θα του φτάνουν έτσι, 

θα νομίζει πως έτσι είναι. 

Αυτή θα είναι η μεγάλη του τύφλωση: δεν 

θα παραποιεί απλώς την πραγματικότητα· 

θα κατοικεί ήδη μέσα στην παραποίησή 

της.

Ο ΝΤΙΛΙΑΝ ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b

Η απόφαση του ισραηλινού Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτη της εταιρείας Intellexa που εμπορευόταν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, να μιλήσει για πρώτη φορά δημόσια είναι το πρώτο απτό αποτέλεσμα της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας που τον καταδίκασε. Μέχρι τωρα, ο Ντίλιαν αποδεχόταν τις διαβεβαιώσεις ότι η υπόθεση θα κλείσει και δεν έχει λόγο να σπάσει την “ομερτά”. Μετά την καταδίκη, ο Ντίλιαν δήλωσε (κατόπιν ερώτησης που του υποβλήθηκε από την εκπομπή Mega Stories της Δώρας Αναγνωστοπούλου) ότι ο μόνος που θα μπορούσε να κάνει χρήση του Predator ήταν η κυβέρνηση και οι κρατικές αρχές ασφάλειας. Δράστης δηλαδή της παρακολούθησης του μισού υπουργικού συμβουλίου και του Α/ΓΕΕΘΑ είναι η ΕΥΠ και ο πολιτικός της προϊστάμενος, το Μέγαρο Μαξίμου του Κυριάκου Μητσοτάκη διά του πρωθυπουργικού ανιψιού Γρηγόρη Δημητριάδη. Η δήλωση αυτή είναι σημαντική γιατί μέχρι τώρα ο Ντίλιαν είχε χρησιμοποιήσει το δικαίωμα σιωπής και ουδέποτε απολογήθηκε στο δικαστήριο.

Ένοχος ένοχον ου ποιεί, θα πείτε. Ναι, αλλά… όχι ακριβώς. Σημασία δεν έχει η δήλωση του Ντίλιαν όσο τα χαρτιά που σίγουρα κρατάει στα χέρια του. Ήδη στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε ότι τα αποτελέσματα της παρακολούθησης δεν στέλνονταν μόνο στον “πελάτη” της Intellexa αλλά έβρισκαν τον δρόμο τους και σε άλλους, δλδ και στην ίδια την εταιρεία. Ο Ντίλιαν έχει άφθονο υλικό για να εκβιάσει οποιονδήποτε πιστεύει ότι μπορεί να τον πετάξει στα σκυλιά, τώρα που αναγκαστικά θα ξανανοιξει η εισαγγελική έρευνα και για το αδίκημα της κατασκοπείας, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να διαβιβάσει τα πρακτικά. Οι επικοινωνίες ανάμεσα στον Ντίλιαν και τους προστάτες του, ιδίως κατά τη φάση της εισαγγελικής κρίσης στο επίπεδο του Αρείου Πάγου όταν την υπόθεση χειρίστηκε ο Αντεισαγγελέας Αχιλλέας Ζήσης, έχουν σίγουρα αφήσει ίχνη…

Ένα κουβάρι εκβιασμών με ηχητικά και πληροφορίες που εκθέτουν από το Μαξίμου και το μισό υπουργικό συμβούλιο μέχρι αρχιστράτηγους και εισαγγελείς, και μάλιστα σε εποχή πολέμου με το κράτος του Ισραήλ να έχει συμφέρον να εμπλέξει στον πόλεμο τα κράτη της ΕΕ μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας. Δηλαδή των κρατών στα οποία η Intellexa του πρώην αξιωματικού του IDF Ταλ Ντίλιαν επιχείρησε και διέπρεψε. Εκεί είμαστε. Σε μια κλωστή.

Η «ΒΟΜΒΑ» ΝΤΙΛΙΑΝ ΚΑΙ Η ΜΑΦΙΟΖΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ – ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ “ΔΡΑΜΑΤΟΣ”.

"Ο ΨΕΥΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ"

Ο ιδρυτής της Intellexa «κάρφωσε» ευθέως την κυβέρνηση: «Παρέχουμε τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου». Το αφήγημα των «ιδιωτών» κατέρρευσε – και μαζί του η συγκάλυψη.

Εναυσμα μας γι’ αυτό το κείμενο το σημερινό αποκαλυπτικό άρθρο του Μικροπολιτικού σρα “ΝΕΑ” το οποίο παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησης.

Λίγες μέρες μετά την πρωτόδικη καταδίκη του σε ποινή-μαμούθ (μαζί με τους συγκατηγορούμενους του, συνολικά 126+ χρόνια φυλάκιση, εκτιτέα 8), ο Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτής της Intellexa και «πατέρας» του Predator, βγήκε μπροστά και πέταξε τη βόμβα που περίμεναν πολλοί – αλλά κανείς δεν περίμενε τόσο ξεκάθαρα.

Σε αποκλειστική δήλωση στην εκπομπή Mega Stories της Δώρας Αναγνωστοπούλου (12 Μαρτίου 2026), ο Ντίλιαν απάντησε στο ερώτημα ποιοι ήταν οι πραγματικοί πελάτες του λογισμικού παρακολούθησης στην Ελλάδα: «Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Ουδέποτε έχουμε διεξάγει δραστηριότητες επιτήρησης. Ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις Αρχές που τις αποκτούν και τις λειτουργούν».

Με απλά ελληνικά: «Δεν πουλάμε σε ιδιώτες. Πουλάμε σε κράτη. Και εσείς ξέρετε ποιο κράτος εννοούμε». Η δήλωση αυτή γκρεμίζει συθέμελα το κυβερνητικό αφήγημα που επαναλαμβάνεται από το 2022: ότι το Predator ήταν «ιδιωτική υπόθεση», έργο «ανεξέλεγκτων ιδιωτών» που δρούσαν χωρίς κρατική εμπλοκή. Ο ίδιος ο Ντίλιαν, καταδικασμένος πλέον, λέει το αντίθετο: η Intellexa δεν δίνει το εργαλείο σε κανέναν εκτός από κυβερνήσεις και υπηρεσίες ασφαλείας. Άρα ο πελάτης στην Ελλάδα δεν μπορεί να ήταν άλλος από την ΕΥΠ – και άρα από το Μαξίμου, που εποπτεύει απευθείας την ΕΥΠ από το 2019.

Το timing δεν είναι τυχαίο. Όπως αποκάλυψε η στήλη «Μικροπολιτικός» στα ΝΕΑ σήμερα. 14 Μάρτη 2026, ο Ντίλιαν βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα για «τετ-α-τετ» σχετικά με την πορεία της υπόθεσης στο Εφετείο. Άκουσε, κατά πληροφορίες, πράγματα που τον έπεισαν ότι οι διαβεβαιώσεις για «ήπια» μεταχείριση ή για να μείνουν οι «ιδιώτες» ως μοναδικοί εξιλαστήριοι πήγαν στον αέρα. Και αποφάσισε να μιλήσει: «Δεν θα πέσω μόνος μου». Κλασική λογική δικτύου εξουσίας, ή μαφιόζικης συμμορίας. Οταν σπάει η συμφωνία σιωπής, ακολουθεί η τακτική “ο σώσον εαυτό σωθήτω”.

Η δικαστική εξέλιξη ενισχύει την κλιμάκωση.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, μετά την πρωτόδικη απόφαση, έστειλε την υπόθεση πίσω στην Εισαγγελία Πρωτοδικών για νέα ανάκριση, συμπεριλαμβανομένου του κακουργήματος της κατασκοπείας (άρθρο 148 ΠΚ). Αυτό σημαίνει ότι τα νέα στοιχεία που προέκυψαν (και δεν είχε δει ο αντεισαγγελέας Αχιλλέας Ζήσης στο παλιό πόρισμα του Αρείου Πάγου το καλοκαίρι 2024) αναβαθμίζουν την υπόθεση από «παράνομες παρακολουθήσεις» σε κρατική κατασκοπεία.

Το παλιό πόρισμα «δεν υπήρξε εμπλοκή κρατικών λειτουργών» είναι πλέον πεπερασμένο – και ο Παύλος Μαρινάκης, απαντώντας στις δηλώσεις Ντίλιαν, αρκέστηκε να το επικαλεστεί ξανά, δείχνοντας αμηχανία και πανικό.

Η αντιπολίτευση δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης (ΠΑΣΟΚ) δήλωσε ότι «το αφήγημα κατέρρευσε συθέμελα» και ότι «το Predator ήταν όπλο παρακράτους που έστησε ο Μητσοτάκης και το Μαξίμου». Ο Σωκράτης Φάμελλος (ΣΥΡΙΖΑ) μίλησε για «εμπλοκή της κυβέρνησης» και απαίτησε απολογία πρωθυπουργού. Και άλλα κόμματα ζητούν προ ημερήσιας διατάξεως στη Βουλή ή νέα Εξεταστική.

Πέρα από την εσωτερική πολιτική κρίση, η δήλωση Ντίλιαν ανοίγει και διεθνείς διαστάσεις: η Intellexa έλαβε άδειες εξαγωγής από το ελληνικό ΥΠΕΞ για Predator σε χώρες όπως Μαδαγασκάρη και Σουδάν – χώρες με σοβαρά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άρα η Ελλάδα γίνεται υπόλογη για παραβίαση ευρωπαϊκών και διεθνών κανονισμών (Wassenaar, PEGA κ.λπ.).Τι μένει; Η υπόθεση δεν είναι πια «τεχνική» ή «ιδιωτική».

Είναι θεσμική κρίση: ανεξαρτησία δικαιοσύνης, ρόλος ΕΥΠ, ευθύνη Μαξίμου.

Ο Ντίλιαν έχει συμφέρον να μειώσει ποινή – αλλά τα λόγια του επιβεβαιώνονται από την ίδια τη δικαστική απόφαση που αναβαθμίζει την υπόθεση. Η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να κρύβεται πίσω από παλιά πορίσματα ή να ρίχνει το φταίξιμο σε «ιδιώτες». Το δίκτυο ραγίζει,

«… ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΩΘΩ!!!»

Του Μανώλη Κοττάκη 

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κάνει δύο αναγνώσεις για το ΠΑΣΟΚ. Θα σταθμίσει τα συν και τα πλην του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έβαλε στο κοινωνικό κάδρο της χώρας, ακόμα και με αμφιλεγόμενες πολιτικές παροχών, τους λεγόμενους μη προνομιούχους και μείωσε την κοινωνική πόλωση.

Ο Ανδρέας δεν ήταν, βεβαίως, αρεστός στην αστική δεξιά παράταξη, ιδίως την εποχή που ηγήθηκε της Ν.Δ. ο έχων ιστορικά προηγούμενα μαζί του, από την εποχή της αποστασίας, αρχηγός της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αλλά αυτό δεν αναιρεί κάποιες πραγματικότητες.

Τα F16 που έστειλε στην Κύπρο ο πρωθυπουργός, υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κυριάκος, προσγειώθηκαν στην αεροπορική βάση της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου». Το όνομά του δόθηκε σε αυτήν από την κυπριακή Πολιτεία σε ανάμνηση της πολιτικής του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθμίσει επίσης τα συν και τα πλην της εποχής του εκσυγχρονισμού του σοσιαλδημοκράτη Κώστα Σημίτη και πιθανόν να ανακαλύψει με καθυστέρηση ότι, μολονότι το «κρίμα» για την εκτίναξη του χρέους μεταπολιτευτικά «έπεσε» στον Ανδρέα Παπανδρέου, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Για κάθε 10 ευρώ που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα λίγο πριν χρεοκοπήσει σε δάνεια, τόκους και τοκοχρεολύσια τα 7 ευρώ διοχετεύονταν σε αποπληρωμή εξοπλιστικών προγραμμάτων και χρεών ΔΕΚΟ της περιόδου εκείνης έναντι αγορών και προμηθειών από γερμανικές επιχειρήσεις. Πανάκριβα «διόδια» στους εταίρους για την ένταξη στην ΟΝΕ.

Από την ώρα που ανέλαβε το τιμόνι της Ν.Δ. ο προερχόμενος από το Κέντρο Κυριάκος Μητσοτάκης (αν ο πατέρας του είχε κερδίσει την ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου, ποτέ αυτή η οικογένεια δεν θα είχε μετακομίσει στην κεντροδεξιά παράταξη, ο φυσικός της χώρος ήταν η κεντροαριστερά) έθεσε ως στόχο του να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να μεταγγίσει τους ψηφοφόρους του στη Ν.Δ. για έναν απλό λόγο: Για να αλλάξει τον ιστορικό συσχετισμό της συντηρητικής παράταξης με «αύξηση μετοχικού κεφαλαίου». Διά της μακράς «πασοκοποίησής» της. 

Η πρώτη του επιλογή ήταν να μετεγγράψει στο κόμμα και στην κυβέρνησή του υπουργούς του Σημίτη των οποίων το προφίλ «ταίριαζε» με αυτό της Ν.Δ. Είτε προέρχονταν από την τελευταία κυβέρνηση Σημίτη είτε από τη νεότερη γενιά. Σε δεύτερη φάση επιδίωξε να αδρανοποιήσει διά της κολακείας κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν ήταν του γούστου του γιατί θεωρούνταν ισοϋψή αυτού. Σε άλλον πρότεινε να γίνει μέλος Επιτροπής Σοφών, σε άλλον υποσχέθηκε στήριξη να εκλεγεί γραμματέας του ΟΟΣΑ, σε άλλον έταξε την Προεδρία της Δημοκρατίας, στο τέλος αθέτησε τον λόγο του έναντι όλων.

Πέραν αυτών, φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός παρενέβη ωμά διά των υποκλοπών στη διαδικασία εκλογής αρχηγού του ΠΑΣΟΚ το 2021 και επιχείρησε να την επηρεάσει υπέρ προσώπου που σήμερα μετεγγράφη στη Ν.Δ.

Αυτές τις ημέρες ζούμε την τελική έφοδο Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ. Προς τα έξω,

“ΜΑΘΗΜΑΤΑ” ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΨΕΚΑΣΜΕΝΗΣ “ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ” ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΕΡΤΣΟ

Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να εξηγεί τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας με… νευροεπιστημονικά «μαθήματα», συνήθως δεν προσπαθεί να καταλάβει την πραγματικότητα — προσπαθεί να την αποφύγει.

Η ιδέα ότι οι πολίτες επηρεάζονται από αρνητικές ειδήσεις επειδή ο εγκέφαλός τους έχει «εξελικτική μεροληψία»,όπως κάνει ο υπουργός Επικρτείας, Ακης Σκέρτσις δεν είναι σοβαρή επιστημονική ανάλυση. Είναι μια πρόχειρη και βολική ψευδοεπιστημονική αφήγηση που μετατρέπει την πολιτική αποτυχία σε δήθεν βιολογικό φαινόμενο. Αντί να αναρωτηθούν γιατί οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι, προσπαθούν να μας πείσουν ότι… φταίει το νευρικό μας σύστημα.

Οπως χλευαστικά σημειώνει ο γιατρός Πάνος Παπανικολάου στον λογαριασμός του στο Χ έχουμε “Μαθήματα” Ακροδεξιοψεκασμένης “Νευροφυσιολογίας” από τον Σκέρτσο. … Έχουν περάσει πολλές κυβερνήσεις πολιτικών απατεώνων όμως τόσο γελοίο αντιεπιστημονικό σκοταδισμό δεν έχει ξαναζήσει η χώρα. Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη. Είναι πατερναλισμός ντυμένος με επιστημονικούς όρους. Είναι η παλιά, αυταρχική ιδέα ότι όταν η κοινωνία αντιδρά, τότε «κάτι δεν πάει καλά με την κοινωνία» — ποτέ με την εξουσία.

Η αστική δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί έτσι. Οι πολίτες δεν είναι πειραματόζωα σε εργαστήριο ούτε ασθενείς που χρειάζονται διάγνωση από την εξουσία. Η δυσαρέσκεια, η κριτική και ακόμη και η οργή είναι πολιτικές αντιδράσεις σε πραγματικές συνθήκες ζωής.

Κι όταν μια κυβέρνηση φτάνει στο σημείο να κάνει μαθήματα «νευροφυσιολογίας» για να εξηγήσει γιατί οι πολίτες δεν την χειροκροτούν, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον εγκέφαλο της κοινωνίας. Βρίσκεται στην αδυναμία της εξουσίας να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να λογοδοτήσει γι’ αυτήν.

Παραθέτουμε το άρθρο της Τζίνας Μοσχολιού από τα “ΝΕΑ”:

Νευρο-προπαγάνδα

Ο Ακης Σκέρτσος επιχείρησε χθες σε μια ανάρτησή του να επιστρατεύσει τη βιολογία και τον ανθρώπινο εγκέφαλο για να εξηγήσει την επιρροή των «λαϊκιστών» και την απήχηση των αρνητικών ειδήσεων στους πολίτες.

Η θέση του αποτελεί μνημείο αυτού που λέγεται νευρο-αναγωγισμός. Με απλά λόγια κάνει την υπεραπλούστευση (αυτός ή το ΑΙ που ίσως συνέταξε την ανάρτηση) πως η όποια απήχηση αρνητικών ειδήσεων οφείλεται απλώς στην ντοπαμίνη και τους εξελικτικούς μηχανισμούς.

Το αφήγημα παθολογικοποιεί τη δυσαρέσκεια, υποδηλώνοντας ότι η οργή ή η δυσπιστία των πολιτών δεν πηγάζει από αντικειμενικά προβλήματα (π.χ. ακρίβεια, θεσμικές κρίσεις, διαφθορά), αλλά αποτελεί «χακάρισμα» του εγκεφάλου τους από σατανικούς αλγορίθμους και λαϊκιστές.

Αφαιρεί την πολιτική βούληση και την ορθολογική κριτική ικανότητα και ανάγει την αντίδραση (έστω και τη λανθασμένη) σε ένα «βιολογικό σφάλμα» ή «ορμονική απόκριση». Είναι ένας επιστημονικοφανής πατερναλισμός.

Η επιχειρηματολογία του στηρίζεται δε στο ότι ο εγκέφαλός μας έχει μια εξελικτική «μεροληψία αρνητικότητας» και η ντοπαμίνη «αντιδρά» έντονα σε απειλές, άρα οι αρνητικές ειδήσεις για την κυβέρνηση είναι απλώς μεγεθυσμένα δολώματα. Το γεγονός όμως ότι ο εγκέφαλος,

Ο… ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Και μόνο το γεγονός ότι από χθες κυκλοφορούν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ διαρροές κατευθείαν από το Μέγαρο Μαξίμου, οι οποίες εμφανίζουν τον Κ. Μητσοτάκη να απορρίπτει  το ενδεχόμενο αιφνιδιαστικών εκλογών, αποδεικνύει ότι η «συζήτηση» για πρόωρες κάλπες έχει ανοίξει για τα καλά και μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό επιτελείο. Το Μαξίμου, προφανώς σε έντονο προβληματισμό και αγωνία, προσπαθεί να στείλει μήνυμα «σταθερότητας» για να μη φανεί ότι φοβάται μήπως χάσει τον έλεγχο.

Είναι αυτονόητο ότι σε αυτή τη φάση, με την απόλυτη αβεβαιότητα που επικρατεί, δεν μπορεί να ληφθεί καμία οριστική απόφαση. Το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση είναι να επιχαίρει «τεχνητά» και να πανηγυρίζει για το 1,6%-2,5% που δείχνουν ανεβασμένη τη Ν.Δ. οι νέες δημοσκοπήσεις μέσα στη σκιά του πολέμου. Μια άνοδος που άπαντες καταλαβαίνουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε συσπείρωση φόβου και σε επικοινωνιακά παιχνίδια, όπως η φιέστα στην Κύπρο μαζί με τον Μακρόν, και όχι σε πραγματική στήριξη της πολιτικής της.

Οι ίδιες οι εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων είναι που θα γείρουν οριστικά την πλάστιγγα. Ο κ. Μητσοτάκης αναγκάζεται να δίνει αυτές τις διαβεβαιώσεις αναφορικά με τις εκλογές, ενώ είναι πλέον πρόδηλο ότι τα δεδομένα στο πολεμικό πεδίο -που επηρεάζουν άμεσα οικονομία, ενέργεια και τουρισμό- αλλάζουν όχι μόνο μέρα με τη μέρα, αλλά σχεδόν ώρα με την ώρα. Κι όλοι συμφωνούν ότι οι προσεχείς ημέρες είναι απολύτως καθοριστικές για να υπάρξουν σαφείς εκτιμήσεις για την πορεία και τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Προς το παρόν, ύστερα από δέκα μέρες πολέμου, οι αρχικές προσδοκίες για «γρήγορη νίκη» έχουν διαψευσθεί. Η αποσαφήνιση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη εξαιτίας των συνεχών αναθεωρήσεων του Τραμπ, ο οποίος από το «τέσσερις εβδομάδες ή λιγότερο» για τη λήξη του πολέμου έφτασε χθες να λέει ότι «θα αποφασίσω την κατάλληλη στιγμή», ενώ ο υπουργός Άμυνας του δηλώνει ότι οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν «όσο χρειαστεί».

Οι αρχές Απριλίου προσδιορίζονται ως το κρίσιμο χρονικό διάστημα που θα ληφθούν οι αποφάσεις για το θέμα των εκλογών. Αν μέχρι τότε η κατάσταση στο Ιράν έχει έστω ηρεμήσει, το χρονοδιάγραμμα για εξάντληση της τετραετίας μπορεί να μείνει όρθιο. Διότι μέχρι το τέλος του Μαρτίου κλείνουν και τα μεγάλα τουριστικά πακέτα από το εξωτερικό, που καθορίζουν την καλοκαιρινή σεζόν και σε σημαντικό βαθμό τα έσοδα της χώρας, λόγω της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού.

Αντίθετα, αν ο πόλεμος τραβήξει κι άλλο, τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα κινδυνεύουν να γίνουν εκρηκτικά, η ακρίβεια και η ενεργειακή κρίση ανεξέλεγκτες και η κατάσταση να μην είναι πλέον ούτε επικοινωνιακά διαχειρίσιμη. Και καθώς τα χειρότερα θα είναι πράγματι μπροστά, θα πρέπει τότε (και όχι σήμερα) ο κ. Μητσοτάκης να πάρει τα ρίσκα του.