Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Καθώς με αφορμή τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Κύπρο επανέρχεται στην επικαιρότητα το θέμα του ενιαίου αμυντικού δόγματος, το οποίο υιοθετήθηκε επίσημα το 1993-94 από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Κληρίδη
Στις 8 Ιουλίου 1997, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, ο Κ. Σημίτης και ο Σ. Ντεμιρέλ υπέγραψαν το κοινό ανακοινωθέν (Madrid Joint Declaration / Communiqué), που, ναι μεν δεν το ανέφερε ρητώς, σηματοδοτούσε στην πράξη την εγκατάλειψη του δόγματος και τη στροφή προς τον ενδοτισμό…
Το κείμενο της Μαδρίτης αποτέλεσε επί της ουσίας τη διπλωματική κατάληξη της κρίσης των Ιμίων του 1996, με το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, υπό την επίβλεψη (σωστότερα την επιβολή) της τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μαντλίν Ολμπράιτ…
Η συμφωνία εκείνη είχε έξι σημεία, αλλά τα κρίσιμα ήταν δύο. Το πρώτο έκανε λόγο για «respect for each other’s legitimate, vital interests and concerns in the Aegean which are of great importance for their security and national sovereignty» (σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους).
Το δεύτερο αναφερόταν στη «commitment to refrain from unilateral acts on the basis of mutual respect and the wish to avoid conflicts arising from misunderstanding» (δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση).
Η κρίση των Ιμίων αρχικά και η Συμφωνία της Μαδρίτης κατόπιν «έδεσαν» την κυβέρνηση Σημίτη στο αμερικανικό άρμα. Και για πρώτη φορά αναγνωρίστηκαν από ελληνική κυβέρνηση «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Παράλληλα,



