Η Νέα Δημοκρατία και συνολικά η ελληνική Δεξιά δεν υπήρξαν ποτέ δύναμη προόδου. Υπήρξαν –και παραμένουν– ένα βαθιά αναχρονιστικό πολιτικό ρεύμα, μόνιμα εχθρικό απέναντι σε κάθε κοινωνική, θεσμική και δημοκρατική κατάκτηση. Ένα ρεύμα που δεν ακολούθησε ποτέ την κοινωνία· την έσυρε πίσω.
Η ιστορία το αποδεικνύει. Όχι τα συνθήματα και το παρόν το επιβεβαιώνει.Το 1982 ψηφίζεται ο πολιτικός γάμος, ένα αυτονόητο βήμα εκσυγχρονισμού και διαχωρισμού κράτους–εκκλησίας.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το ίδιο έτος αναγνωρίζεται η Ενιαία Εθνική Αντίσταση απέναντι στα στρατεύματα Κατοχής – μια πράξη ιστορικής δικαιοσύνης.
Η ΝΔ αποχωρεί ουρλιάζοντας από τη Βουλή.
Το 1982 καταργείται με νόμο η μοιχεία, ένα κατάλοιπο ηθικολογικού και πατριαρχικού κράτους.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1983 καταργείται η προίκα, ένας θεσμός που αντιμετώπιζε τη γυναίκα ως οικονομικό βάρος.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1986 κατοχυρώνεται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση, θεμελιώδες δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Σταθερά απέναντι στα δικαιώματα. Σταθερά απέναντι στην ισότητα.
Απέναντι και στον θεσμικό εκσυγχρονισμό:
Όταν αυτά τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους έφτασαν στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία δεν «διαφώνησε απλώς».
Ψήφισε ΟΧΙ.
Ψήφισε όχι στο ΕΣΥ, όταν θεσμοθετούνταν η καθολική πρόσβαση του λαού στη δημόσια υγεία.
Ψήφισε όχι ΣΤΟ ΑΣΕΠ την μεγαλύτερη καινοτομία του ελληνικού κράτους που χτύπησε το ρουσφέτι.
Ψήφισε όχι στον νόμο που ίδρυσε τα Κ.Ε.Π.
Ψήφισε όχι στη Διαύγεια, όταν το κράτος άνοιγε τα αρχεία του στο φως και στη λογοδοσία.
Ψήφισε όχι στον Οικονομικό Εισαγγελέα, όταν δημιουργούνταν θεσμός ελέγχου του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος.
Ψήφισε όχι στον «Καποδίστρια», όταν χτιζόταν μια λειτουργική και βιώσιμη Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ψήφισε όχι στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, αρνούμενη την αποκέντρωση και τη λαϊκή νομιμοποίηση.
Και γιατί όλα αυτά; Γιατί η Δεξιά είχε –και έχει– αλλεργία στη δημοκρατία της βάσης.
Δεν της άρεσαν ποτέ οι εκλεγμένοι.
Της άρεσαν οι διορισμένοι.
Οι ελεγχόμενοι. Οι πειθαρχημένοι. Οι εξαρτημένοι από το κέντρο εξουσίας. Αυτοί που περίμεναν έξω από τα βουλευτικά γραφεία για να τους διορίσουν.
Και αυτό το μοντέλο δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι εδώ. Τώρα.
Σήμερα:
· Υπονομεύει συστηματικά το ΕΣΥ, ανοίγοντας την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση της υγείας.
· Διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα, επαναφέροντας 10ωρα, επισφάλεια και φόβο.
· Απαξιώνει τις ανεξάρτητες αρχές όταν δεν της αρέσουν τα πορίσματά τους.
· Συγκεντρώνει την εξουσία στο επιτελικό κράτος, απονευρώνοντας θεσμούς και αυτοδιοίκηση.
· Ελέγχει την ενημέρωση, χειραγωγεί τη δημόσια σφαίρα και αντιμετωπίζει τη διαφάνεια ως απειλή.
· Μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο, με απευθείας αναθέσεις, κλειστούς κύκλους και φίλους της εξουσίας.
· Μοιράζει δημόσιο χρήμα όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ στους κομματάρχες της.
Το μοτίβο είναι το ίδιο. Χθες και σήμερα.
Λιγότερη δημοκρατία. Λιγότερη λογοδοσία. Περισσότερη εξουσία στους λίγους.
Η Δεξιά δεν «εκσυγχρονίστηκε». Απλώς έμαθε να κρύβει καλύτερα τον αυταρχισμό της πίσω από λέξεις–βιτρίνα: «μεταρρυθμίσεις», «αποτελεσματικότητα», «κανονικότητα».
Αλλά η κανονικότητά της είναι γνωστή:
ένα κράτος χωρίς κοινωνικό έλεγχο,
μια κοινωνία χωρίς δικαιώματα,
μια δημοκρατία χωρίς φωνή.
Η Δεξιά δεν ξεχνά. Θυμάται πολύ καλά ποια είναι. Όπου και αν κάτσεις ακούς τους οπαδούς της να αναπολούν και να εξυμνούν την χούντα σαν συγγενείς πολιτικά που είναι.
Και όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, οι νόμοι, οι ψήφοι και οι επιλογές της τη διαψεύδουν.
· «Η Δεξιά δεν ήταν ποτέ μπροστά. Ήταν πάντα απέναντι. Και αυτό δεν αλλάζει με επικοινωνία.»
· «Ό,τι δικαίωμα έχεις, το κέρδισες παρά τη Δεξιά — ποτέ χάρη σε αυτήν.»
· «Η Νέα Δημοκρατία δεν φοβάται το χάος. Φοβάται τη δημοκρατία.»
· «Δεν ξεχνάμε. Γιατί η λήθη είναι το μεγαλύτερο δώρο στη Δεξιά.»
· «Όσο υπάρχουν δικαιώματα να κόβονται, η Δεξιά θα είναι εκεί — με το ψαλίδι.»
· «Η ιστορία γράφεται με αγώνες. Η Δεξιά απλώς τους πολεμά.»
· «Δεν είναι παρεξήγηση. Είναι ταυτότητα.»
· «Η Δεξιά δεν εκσυγχρονίστηκε. Απλώς άλλαξε αφίσα.»
Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά, θα της το θυμίζουμε.
Και για το χθες. Και –κυρίως– για το σήμερα.
.jpeg)
