Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΦΑΠΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ.

Δεν θυμόμαστε ποτέ τον Άδωνι Γεωργιάδη να έχει επιδείξει ανάλογο ζήλο και άμεση αντίδραση, όπως τώρα με τον δημοσιοκάφρο Ζαχαρό, για απολυμένους εργάτες, ούτε να τοποθετείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του, για τις εργοδοτικές ευθύνες σε εργατικά δυστυχήματα. Εκεί, η ευαισθησία του υπουργού Υγείας είναι ανύπαρκτη.

Για τον Ζαχαρό, όμως, βρήκε χρόνο και χώρο να παρέμβει, εκθειάζοντας τις δημοσιογραφικές του ικανότητες και εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για την απόλυσή του.

Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυτονόητο. Ο Ζαχαρός δεν είναι απλώς ένας δημοσιοκάφρος επιπέδου Πορτοσάλτε και υποΠρετεντέρη.. Είναι, ένα κλασικό παπαγαλάκι του Μαξίμου κάτι που συνέβαλε καθοριστικά στο να είναι μεγαλομέτοχος εταιρείας συμβούλων, της οποίας τα έσοδα φέρονται να εκτοξεύτηκαν επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Οπότε δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ βιοποριστικό πρόβλημα, άσε που φήμες κάνουν λόγω ότι άμεσα θα εξασφαλίσει άλλο πλουσιοπάροχα αμειβόμενο πόστο.

Για τους εργάτες που χάνουν τη δουλειά τους, σιωπή, από τον Αδωνι. Για τις εργοδοτικές ευθύνες όταν άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη δουλειά, ούτε κουβέντα. Για τον Ζαχαρό, όμως, δημόσια παρέμβαση και μαθήματα επαγγελματικής αξιοπρέπειας!

Μας άρεσε πάντως η διαδικτυακή φάπα που δέχτηκε, με το ερώτημα «Μονιμότητα στον ιδιωτικό τομέα; Είστε κομμουνιστής;». Η ειρωνεία είναι προφανής. Εκείνοι που επικαλούνται διαρκώς την ελεύθερη αγορά για να δικαιολογήσουν τις απολύσεις των πολλών,

«ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ». ΚΑΙ ΒΙΑ

«Πατρίς – θρησκεία – οικογένεια»; Μα και βέβαια. Για του Χριστού την πίστη την αγία πολεμούσαν τα παλικάρια, για τις πατροπαράδοτες αξίες. Και ποια αξία πιο πατροπαράδοτη από την οικογένεια; Δεν είδατε τον Τραμπ, το πρότυπο όλων των επί γης ακροδεξιών; Κι αυτός χρηστός χριστιανός δηλώνει, κι αυτός είναι έτοιμος να χύσει αίμα (των άλλων το αίμα) για την πατρίδα του, κι αυτός τυγχάνει άψογος οικογενειάρχης — απόδειξη και οι συμβάσεις 6 δισ. δολαρίων που εξασφάλισαν από το Πεντάγωνο οι γιοι του Ντόναλντ Τζούνιορ και Έρικ, ως εταίροι ισχνών εταιρειών πολεμικής τεχνολογίας, που έγιναν πανίσχυρες χάρη στην εσωτερική πληροφόρηση.
Μήπως δεν καυχιόταν προ καιρού ο Πατήρ ότι τα βλαστάρια του όλο και κάτι απόρρητο εκμεταλλεύονται και προκόβουν; Ας του δοθεί επιτέλους το Νόμπελ Αμοραλισμού.

«Πατρίς – θρησκεία – ιδιοτέλεια». Αυτό ισχύει. Ανέκαθεν. Καπηλική αποβαίνει συχνότατα η δράση των Ταρτούφων του υπερπατριωτισμού, των φαρισαίων της θρησκείας. Αν ούτε κοτζάμ Τραμπ δεν νίκησε τον πειρασμό, παρότι αυτοεικονίζεται σαν νέος Ιησούς, τι θα μπορούσαν να κάνουν τα ημιδεπά τσικό, οι προφυλακισθέντες κληρονόμοι του ΛΑΟΣ, μιας από τις πιο πετυχημένες κομματικές επιχειρήσεις, αν κρίνουμε από την προκοπή κάμποσων στελεχών του; Έλεος πια.
Αν σε τρώει νύχτα και μέρα η αγωνία για τον τόπο, αν πάσχεις βλέποντας τους μουσουλμάνους να εκτοπίζουν τους χριστιανούς της Ευρώπης, με τον ΕΦΚΑ θ’ ασχοληθείς; Πού μυαλό και χρόνος;

Ένα κιτς απολειφάδι είναι το σημερινό ΛΑΟΣ, της αρχηγίας Φίλιππου Καμπούρη, όστις διέγραψε τον ιδρυτή Γεώργιο Καρατζαφέρη, νυν ταπεινοκολάκα του Κυριάκου Μητσοτάκη, κι ας τον μεμφόταν το 2015 ως «ακραία νεοφιλελεύθερο, ταυτισμένο με τη σκληρή πλευρά της τρόικας». Η βία του ΛΑΟΣ, και γενικά της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς, είναι μόνο λεκτική. Άλλων κληρονόμοι είναι οι αιμοβόροι του χώρου αυτού: της «Χρυσής Αυγής» και των παραφυάδων της, όπως η φασιστική «Propatria», ως μέλη της οποίας κατηγορούνται οι δύο μαχαιροβγάλτες της Ελευσίνας.

«Σφάξ’ τον!» ούρλιαζε ο ένας λεβέντης, «Είμαστε φασίστες ρε!» γάβγιζε ο άλλος. Ας το σκεφτούν αυτό, κι ας θυμηθούν τον Σαχζάτ Λουκμάν και τον Παύλο Φύσσα, όσοι κάνουν παιχνίδι με τον Κασιδιάρη: όσα μίντια τον «αξιοποιούν» με τους βλακώδεις όρους του λάιφ στάιλ και όσοι κομματάρχες κάνουν ύπουλους υπολογισμούς, αν τους συμφέρει να μένει ανοιχτό ένα παράθυρο συμμετοχής του στις εκλογές,

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟΥ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ: ΈΝΑ ΔΥΤΙΚΟ SUCCESS STORY

Του Νίκου Αργεάδη

Γιατί να χτίζεις Παρθενώνες όταν μπορείς να νοικιάζεις ξαπλώστρες; Έτσι δεν είναι; Προς τι όλος αυτός ο πανικός για την «παρακμή»; Ας είμαστε ειλικρινείς: η παρακμή είναι εξαιρετικά αναπαυτική. Γιατί να παιδεύεται κανείς με αυτή την ξεπερασμένη αρχαιοελληνική εμμονή, το περίφημο thumos; Τι να την κάνεις τη φιλοδοξία, το πάθος για διάκριση και την ανάγκη να χτίσεις κάτι που ξεπερνά τη μικρή σου ύπαρξη; Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Παράγουν ανισότητες, γεννούν αριστεία και —το χειρότερο απ’ όλα— απαιτούν κόπο.

Πολύ πιο σοφό είναι να σκάβουμε σταθερά προς τα κάτω. Να ντρεπόμαστε για την ιστορία μας, να θεωρούμε κάθε εθνικό όραμα “ύποπτο” και να παραδίδουμε με χαμόγελο την παραγωγική και τεχνολογική μας ισχύ στους γείτονες. Εξάλλου, είναι εντελώς “φυσιολογικό” να ζεις σαν παράσιτο, καταναλώνοντας τα αποθέματα των προγόνων σου μέχρι να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο. Κι αν τύχει να σου περισσεύει και λίγη εθνική κληρονομιά, όπως ας πούμε το όνομα, η γλώσσα και η ιστορία της Μακεδονίας, τα χαρίζεις κι αυτά με άπλετη “προοδευτική” γενναιοδωρία στους αλυτρωτιστές και εθνικιστές των Σκοπίων — έτσι, για να αποδείξεις πόσο ανώτερος είσαι από τις ξεπερασμένες σου ρίζες.

Δύο Ρητορικές, Ένας Κοινός «Εφιάλτης»

Όταν ένας Αμερικανός αξιωματούχος στήνεται μπροστά στον Παρθενώνα για να θρηνήσει τη χαμένη ισχύ της Δύσης —τη βιομηχανία, τα σύνορα, την ενέργεια— και ένας εγχώριος πολιτικός γκρινιάζει για την πνευματική ερήμωση, τον υλισμό και την έλλειψη προτύπων, ουσιαστικά διαπράττουν το ίδιο «λάθος»: αρνούνται να αποδεχτούν τη βολική μας νωθρότητα.

• Ο ένας αγωνιά επειδή θυμάται ότι η αρχαία Αθήνα δεν έφτιαξε τον Παρθενώνα για να διεκπεραιώνει τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, ούτε έκανε θέατρο για να περνάει η ώρα με «ελαφρύ θέαμα».
• Ο άλλος επιμένει ενοχλητικά ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση της μιζέριας και δημόσιες σχέσεις, αλλά ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Πόσο αναταρακτικά όλα αυτά! Πόσο πιο ήσυχο θα ήταν να συμφωνήσουμε όλοι ότι το μέλλον δεν μας αφορά και ότι η ελευθερία δεν χρειάζεται κανένα πνευματικό περιεχόμενο για να επιβιώσει.

Μαθήματα «Υψηλής» Διπλωματίας: Το Καλώδιο και η Τέχνη της Υποταγής

Φυσικά, η πραγματικότητα φροντίζει πάντα να μας προσγειώνει ανώμαλα. Όταν ζητάς από τους ισχυρούς προστάτες σου να πάρουν θέση για τα κυριαρχικά σου δικαιώματα (όπως ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που ενοχλεί τον ταραξία της γειτονιάς), εκείνοι σοφά σου απαντούν: «Βρείτε τα μεταξύ σας, παιδιά».

Και γιατί να μην τα βρούμε; Ας κάνουμε μια δημιουργική αναθεώρηση της Ιστορίας:

1. Στα Μηδικά: Γιατί να τρέχουν,

ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ! 8,5 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΕΙΡΞΗ ΣΕ «ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ»...

Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Β’ Κρήτης να επιβάλει ποινή κάθειρξης 8,5 ετών χωρίς αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 21.000 ευρώ στον 56χρονο πρώην διοικητή της Τροχαίας ΒΟΑΚ και πρώην πρόεδρο των αστυνομικών υπαλλήλων Χανίων Νίκο Ξανθουδάκη, άνθρωπο της πρωθυπουργικής οικογένειας Μητσοτάκη στα Χανιά, επισφράγισε σε δεύτερη βαθμό τις κατηγορίες για τη δράση ενός επίορκου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ.
Ο Ξανθουδάκης, φροντίζοντας να προβάλλει εδώ και πολλά χρόνια ακόμα και μέσω φωτογραφιών στο facebook τους στενούς δεσμούς με την οικογένεια Μητσοτάκη, είχε μετατραπεί σε τοπικό «σερίφη», που κατά το κατηγορητήριο είχε επιδοθεί σε εκβίαση κατ’ επάγγελμα, δωροληψίες και άσκηση βίας κατά συναδέλφων του, δράση που οδήγησε και στην καταδίκη του από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, χωρίς να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό.

Φωτογραφίες
Πίσω από τη βιτρίνα του αστυνομικού διευθυντή, συνδικαλιστή και «μητσοτακικού» κομματάρχη, αλλά και του «κολλητού» του πρώην βουλευτή Στέλιου Νικηφοράκη, του οποίου ήταν σωματοφύλακας, κρυβόταν μια βαριά εγκληματική δραστηριότητα, όπως αποτυπώθηκε στη δικογραφία και την καταδικαστική απόφαση.
Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο της διαδρομής του είναι ότι ο επίορκος αξιωματικός και πρώην διοικητής της Τροχαίας ΒΟΑΚ δεν κινούνταν στο περιθώριο, αλλά στην «καρδιά» του συστήματος της πολιτικής εξουσίας των Χανίων, προβάλλοντας τον εαυτό του ως μέρος του στενού πολιτικού περιβάλλοντος της οικογένειας Μητσοτάκη. Ο ίδιος διαφήμιζε δημόσια στο facebook ότι η οικογένειά του συνδέεται στενά «από πάππου προς πάππου» με την οικογένεια Μητσοτάκη, αναρτώντας φωτογραφίες δίπλα στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στην Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ηταν άνθρωπος της πρωθυπουργικής οικογένειας στα Χανιά.

Υπηρέτησε ως σωματοφύλακας του πρώην βουλευτή Χανίων Στέλιου Νικηφοράκη, τον οποίο αποκαλούσε «πολιτικό μέντορα» και ο οποίος τυγχάνει σύντεκνος του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχοντας βαφτίσει τον γιο του Κωνσταντίνο. Η βεβαιότητα της ασυλίας που του παρείχε η εγγύτητα με την «αγία οικογένεια» των Χανίων ήταν τέτοια,

Ο ΤΡΑΜΠΙΚΟΣ «ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΣΜΟΣ» ΜΕ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΤΖΕΤ, ΧΛΙΔΑΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΚΑΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ! – ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΛΑΦΟΥΖΟ ΠΟΥ ΛΑΔΩΝΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΥΛΙΔΗ ΠΟΥ “ΑΜΑΡΤΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ”

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το αντισυστημικό παραμύθι της ακροδεξιάς ελίτ και του τραμπισμού ξεφτίζει για ακόμη μια φορά, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Πίσω από τις εθνικιστικές κορώνες, τις δημαγωγικές αναφορές στον «ξεχασμένο λαό» και τις υποσχέσεις για σύγκρουση με το κατεστημένο, αποκαλύπτεται ένας κόσμος προνομίων, επιχειρηματικών διασυνδέσεων και στενών σχέσεων με το μεγάλο κεφάλαιο.

Αυτή τη φορά, το υλικό έρχεται από την Wall Street Journal, η οποία δημοσιοποίησε ηχητικό ντοκουμέντο από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, τον Γενάρη του 2026. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα και πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος Τραμπ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Γκιλφόιλ περιγράφει τις πολυτελείς μετακινήσεις και διαμονές της, αναφερόμενη σε Έλληνες επιχειρηματίες που φέρονται να κάλυψαν σχετικά έξοδα. Ανάμεσά τους, ο Αλέξανδρος Εξάρχου, επικεφαλής του ομίλου Aktor, και ο εφοπλιστής Νικόλας Τσάκος. Η ηχογράφηση καταγράφει επίσης τις προσπάθειές της να εξασφαλίσει πρόσβαση σε κλειστές εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου, μεταξύ άλλων σε δείπνο προς τιμήν του Έρικ Τραμπ.

Η ίδια η Γκιλφόιλ φέρεται, μάλιστα, να αναφέρεται στην προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων του Εξάρχου στο εξωτερικό. (για την ψυχή της μάνας της λέτε;). 

Ως γνωστό η οικονομική ολιγαρχία δεν έχει πατρίδα. Έχει συμφέροντα, διασυνδέσεις και πρόθυμους μεσάζοντες. Στον πραγματικό κόσμο της εξουσίας, οι εκπρόσωποι του τραμπικού στρατοπέδου συναντούν τους επιχειρηματικούς ομίλους, τους εφοπλιστές και τους μεγιστάνες σε πολυτελή ξενοδοχεία, ιδιωτικά αεροσκάφη και κλειστές δεξιώσεις. Δεν κάνει δηλαδή κάτι ιδιαίτερο η Αμερικανίδα πρέσβης στην Ελλάδα.

Για την τάξη μας, η αστική πολιτική εξουσία εμφανίζεται συνήθως ως φορολογία, ακρίβεια, εργασιακή ανασφάλεια και απαιτήσεις για νέες θυσίες. Για τους οικονομικά ισχυρούς, αντίθετα, αποτελεί πλεονέκτημα πολύτιμο στις επιχειρηματικές τους επιδιώξεις. Κι αυτό ισχύει διαχρονικά και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη.

Στην ντόπια πολιτική σκηνή έχουμε άπειρα παραδείγματα πολιτικών που συμπεριφέρονται σαν κανονικοί υπάλληλοι της πλουτοκρατίας. Από τον Αριστείδη Αλαφούζο, που σε ένορκη κατάθεσή του αναφέρθηκε σε χρηματοδοτήσεις προς τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μέχρι τον πρώην υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη, γύρω από το όνομα του οποίου ξέσπασε η γνωστή υπόθεση με τις καταγγελίες για οικονομικές συναλλαγές, και τον πρώην υπουργό της Ν.Δ. Γιάννη Μιχελάκη, που κατηγορήθηκε για την υπόθεση χρηματισμού του από τον επιχειρηματία Αναστάσιο Πάλλη, προκειμένου να καταθέτει κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Διαφορετικές υποθέσεις, διαφορετικά πρόσωπα, αλλά ένα κοινό νήμα: Οτι η πολιτική εξουσία και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα είναι δεμένα όπως το νύχι με το κρέας.  Ετσι είναι η φύση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως ονομάζουν εύηχα την αστική δικτατορία.  (Κι αυτά που έχουν αποκαλυφθεί με προσωπικές συναλλαγές πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, είναι σταγόνα στον ωκεανό).

Και φυσικά, η πολιτική εξάρτηση από το μεγάλο κεφάλαιο δεν περιορίζεται στους δεξιούς πολιτικάντηδες. Οι παλιότεροι θυμούνται τον Στέφανο Τζουμάκα να μιλά για «βουλευτές υπαλλήλους βιομηχάνων» και τη Βάσω Παπανδρέου να δηλώνει ότι δεν μπορούσε να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα με ανθρώπους που πλούτισαν από την παραμονή τους στην εξουσία.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν. Η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας δεν είναι κάποια περιστασιακή «παραφωνία» του συστήματος, ούτε αποκλειστικό προνόμιο ενός κόμματος. Η υπόθεση Siemens αποκάλυψε ένα εκτεταμένο δίκτυο παράνομων πληρωμών και σχέσεων με πολιτικά πρόσωπα,

ΣΠΙΤΙΑ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥΣ, ΕΞΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ! - ΤΟ «ΑΡΙΣΤΟ» REAL ESTATE ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Την ώρα που η εργατική τάξη, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα ασφυκτιούν κάτω από το βάρος μιας ολοένα και βαθύτερης στεγαστικής κρίσης, οι «άριστοι» του κυβερνητικού θιάσου εξακολουθούν να απολαμβάνουν προνόμια και διευκολύνσεις που για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Η νέα αποκάλυψη της εφημερίδας Documento φέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση που γεννά σοβαρά πολιτικά και ηθικά ερωτήματα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Μιχάλης Μπεκίρης, κουμπάρος και στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, φέρεται να αγόρασε πολυτελή κατοικία στην Πάτρα έναντι 194.000 ευρώ.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Στο ίδιο συγκρότημα, για ακίνητα αντίστοιχων χαρακτηριστικών, άλλοι αγοραστές φέρονται να κατέβαλαν από 360.000 έως 425.000 ευρώ. Μια τεράστια διαφορά στην τιμή, που απαιτεί σαφείς απαντήσεις: Πώς εξηγείται αυτή η απόκλιση; Ποιες συνθήκες επέτρεψαν μια τόσο ευνοϊκή αγορά; Και ποια σχέση έχουν όλα αυτά με τις προσβάσεις και τις διασυνδέσεις στον στενό κύκλο της κυβερνητικής εξουσίας;

Γιατί στην Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η στεγαστική κρίση έχει δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα.

Από τη μία, ο κόσμος της εργασίας: εργαζόμενοι που βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται στα πανάκριβα ενοίκια, νέοι που αναβάλλουν επ’ αόριστον την αυτονόμησή τους, οικογένειες που μετρούν ευρώ για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, άνθρωποι αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της έξωσης και των πλειστηριασμών.

Από την άλλη, ο κόσμος της εξουσίας: οι εκλεκτοί του πολιτικού συστήματος, που εμφανίζονται να αποκτούν ακίνητα με όρους εντελώς διαφορετικούς από εκείνους που αντιμετωπίζει η κοινωνική πλειοψηφία. Για τους πολλούς, η κατοικία μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Για τους λίγους, φαίνεται πως μπορεί να αποτελεί μια εξαιρετικά προνομιακή συναλλαγή.

Δεν πρόκειται απλώς για μια υπόθεση που αφορά την τιμή ενός ακινήτου. Πρόκειται για ένα ερώτημα βαθιά πολιτικό: Ποιοι πληρώνουν το τίμημα της στεγαστικής κρίσης και ποιοι καταφέρνουν να εξασφαλίζουν ευνοϊκούς όρους μέσα σε αυτήν;

Αυτή είναι η ταξική ανισότητα στην πράξη. Μια κοινωνία όπου η κατοικία, αντί να αποτελεί αυτονόητο κοινωνικό δικαίωμα,

ΤΟ «SUCCESS STORY» ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΑΣ

Εκεί που νομίζεις ότι η κυβερνητική προπαγάνδα έχει πιάσει πάτο, οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου και τα πρόθυμα παπαγαλάκια τους στα συστημικά ΜΜΕ καταφέρνουν να σπάσουν κάθε κοντέρ γελοιότητας. Αυτή τη φορά, επιστράτευσαν απίστευτη γραφικότητας για να μας πείσουν ότι η Ελλάδα της εργασιακής γαλέρας έχει μετατραπεί σε επίγειο παράδεισο.

Μας ενημερώνουν, λοιπόν, με ύφος χιλίων καρδιναλίων για το «ασυνήθιστο τηλεφώνημα» που δέχτηκε η Νίκη Κεραμέως στο Υπουργείο Εργασίας. Ένας Γερμανός πολίτης –λέει– τηλεφώνησε για να ρωτήσει αν υπάρχει θέση εργασίας στην Ελλάδα! Προφανώς, ο άνθρωπος ζήλεψε τον κατώτατο μισθό-φιλοδώρημα, τα απλήρωτα 12ωρα, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τις «ψηφιακές κάρτες» που δουλεύουν μόνο υπέρ της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Η υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού έχει γίνει πλέον η επίσημη γραμμή της κυβέρνησης. Την ώρα που η ακρίβεια τσακίζει κόκκαλα, που οι νέοι επιστήμονες μεταναστεύουν μαζικά για να ξεφύγουν από την υποαπασχόληση και τα νοίκια-φωτιά, το υπουργείο στήνει επικοινωνιακά σόου της κακιάς ώρας. Προσπαθούν να βαφτίσουν το κρέας ψάρι και να παρουσιάσουν ένα τυχαίο (ή και κατασκευασμένο) τηλεφώνημα ως απόδειξη της «ανάπτυξης» και της «ελκυστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.

Απευθύνονται σε ηλίθιους; Προφανώς έτσι νομίζουν. Μόνο που η πραγματικότητα που βιώνει η εργατική τάξη στους χώρους δουλειάς δεν κρύβεται πίσω από γελοία non-paper και στημένα δημοσιεύματα. Η απάντηση στην κοροϊδία τους δεν θα δοθεί στα τηλέφωνα των υπουργείων,

ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗΣ ΤΣΙΠΡΑ… ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να γίνει με τόση άνεση ρεζίλι σε θέματα άκρως σοβαρά ώστε σε υποχρεώνει να αναρωτιέσαι αν το κάνει επίτηδες, αν αυτοτρολάρεται…

Σε συνέδριο της εφημερίδας «Το Βήμα», υπό τον γενικό τίτλο «Διάλογοι για την Αθήνα: Από τον μύθο στη σύγχρονη πόλη», ο Τσίπρας αναφέρθηκε στις… περιπέτειες του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ. Η τοποθέτησή του έδειξε ότι ο ταλαίπωρος ο… επαναλανσαριζόμενος νομίζει, εδώ και χρόνια, ότι το καλώδιο προορίζεται για την τηλεφωνία όχι για την ηλεκτρική διασύνδεση τριών χωρών. 

Είπεν ο απίθανος αυτός τύπος: «Εδώ μιλάμε για ένα καλώδιο τηλεπικοινωνίας, σύμφωνα με τη σύμβαση της θάλασσας, το Διεθνές Δίκαιο δηλαδή, δεν υπάρχει καμία υποχρέωση μια χώρα να ζητάει την άδεια άλλης χώρας, ακόμα κι αν περνούσε από την υφαλοκρηπίδα της».

(EUROKINISSI)

Τελικά, όποτε αναφέρεται σε ζητήματα που σχετίζονται με τη θάλασσα τα θαλασσώνει. Τη μια μας τσαμπούναγε ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, την άλλη φανερώνει την παχυλή άγνοιά του για στοιχειώδη εθνικά ζητήματα, τι ακριβώς θέλει να κυβερνήσει αυτός ο άνθρωπος;

Τούτη η πετυχεσιά θυμίζει και αυτό με τα ταμπούρλα που θα βαρούσε και θα χόρευαν οι αγορές και τον διάλογό του με τον Κλίντον, όπου ο πανέξυπνος πρώην πρωθυπουργός μας και μιλούσε τα αγγλικά χειρότερα από καμάκι του Συντάγματος της δεκαετίας του ’70,

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ! - ΈΜΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΟΥΜΠΙΟ!

Πλέον μιλάμε για την πιο προδοτική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Τέλος!!!

Του Δημοκράτη

«Κάποια από αυτά τα έργα σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις που συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες. Δε θα αναφερθώ σε ονόματα. Τόσο ευαίσθητα ζητήματα είναι ίσως καλύτερο να αντιμετωπιστούν μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας και διπλωματίας, όχι σε μία συνέντευξη τύπου».

Τάδε έφη Μάρκο Ρούμπιο σε απάντηση κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεων με τον Γεραπετρίτη για το καλώδιο που έχει μπλοκάρει με τσαμπουκά ο Ερντογάν.

Δυστυχώς επιβεβαιώνονται όσα αποκάλυψε προχθές η «δημοκρατία» περί κλεισίματος όλων των θεμάτων από τους Αμερικανούς ενόψει αποχώρησης Μητσοτάκη.

Έτσι πέρα από τα 3,5 δισ. που βάζει στην τσέπη των ΗΠΑ από τα εξοπλιστικά ο Ρούμπιο, τη φέρνει και μια ανάσα από την υλοποίηση των περιβόητων Πρεσπών του Αιγαίου που μεθοδεύει από τότε που ανέλαβε ο Μητσοτάκης κυβερνήτης του έρμου τούτου τόπου.

Πώς αποκωδικοποιείται η απαράδεκτη δήλωση του Αμερικανού ΥΠΕΞ για… αντιμετώπιση των ευαίσθητων ζητημάτων μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας και διπλωματίας;

Ως έμμεση αναγνώριση του Τουρκολιβυκού μνημονίου.

Τι είπε δηλαδή επί της ουσίας στον… φιλέλληνα που δεν έβγαλε το παραμικρό κιχ;

… Καθίστε σε ένα τραπέζι και υπογράψτε επιτέλους τη συνθηκολόγηση στις Πρέσπες του Αιγαίου, γιατί μας έχετε κουράσει. Έχουμε κι άλλα μέτωπα να κλείσουμε!

Καταλάβατε τώρα τι εννοούσε ο Γεραπετρίτης όταν έλεγε,

ΣΗΦΗΣ ΒΑΛΥΡΑΚΗΣ: ΞΕΣΠΑ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ «ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ, ΘΑ ΠΑΛΕΨΩ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ»

Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά δήλωση προχώρησε η σύζυγος του Σήφη Βαλυράκη, Μίνα Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη, αμέσως μετά την ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης για την υπόθεση του θανάτου του. Με αιχμηρές αναφορές σε παρακράτος και συγκάλυψη, ξεκαθάρισε πως ο αγώνας της για την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας δεν σταματά εδώ, δηλώνοντας αποφασισμένη να συνεχίσει τη δικαστική της μάχη και να αναζητήσει ευθύνες για όλους όσοι, όπως υποστηρίζει, εμπλέκονται στην υπόθεση.

Η απόφαση ελήφθη κατά πλειοψηφία 6-1 και έγινε δεκτή με χειροκρότημα από τους συγγενείς και φίλους των κατηγορουμένων, που ξέσπασαν σε κλάματα. Ο πρόεδρος της έδρας μειοψήφησε εκφράζοντας την άποψη πως πρέπει να κριθούν ένοχοι.

«Ο Σήφης Βαλυράκης δολοφονήθηκε, αλλά το παρακράτος αντέχει πολύ δυνατά. Εγώ όμως θα παλέψω κόντρα στο παρακράτος και σε όλους όσους συγκάλυψαν αυτή τη δολοφονία και τους μπροστά και τους πίσω. Λοιπόν, εγώ συνεχίζω πολύ δυνατά με τους νομικούς μου συμβούλους. Ο πρόεδρος και ο εισαγγελέας τους έκριναν ενόχους και έξι άτομα, έξι άτομα τα οποία βεβαίως καταλαβαίνετε, αθώωσαν. Λοιπόν, αυτό ευτυχώς έχω βήμα για να μπορέσω να το πολεμήσω.

Έτσι κι αλλιώς πολεμάω έξι χρόνια. Η αλήθεια θα φανερωθεί», τόνισε, σε δηλώσεις της.

ΌΤΑΝ Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΝΟΧΛΕΙ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ «ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΡΧΗΣ»… – Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ “ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ”

Οι «Ράδιο Αρβύλα» έχουν διανύσει μια μεγάλη διαδρομή στα τηλεοπτικά πράγματα. Και ασφαλώς δεν ήταν όλα ρόδινα ,ούτε όλες οι επιλογές τους άμοιρες κριτικής — από την υπόθεση Στάθη μέχρι εκείνες τις φορές που η εκπομπή κατηγορήθηκε ότι λειτούργησε ως «πλυντήριο» για πρόσωπα και καταστάσεις που κάθε άλλο παρά το χρειάζονταν (Περίπτωση Μαστοράκη).

Αυτό, όμως, δεν μπορεί να διαγράψει μια πραγματικότητα: τα τελευταία χρόνια οι «Ράδιο Αρβύλα» υπήρξαν από τις ελάχιστες τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης εμβέλειας που ασκούσαν συστηματικά και χωρίς ιδιαίτερα προσχήματα σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Τα δηλητηριώδη βέλη έπεφταν το ένα μετά το άλλο. Υπουργοί, κυβερνητικοί βουλευτές, πρωθυπουργικές δηλώσεις, κυβερνητικές γκάφες, σκάνδαλα και πολιτικές συμπεριφορές περνούσαν καθημερινά από τη σατιρική τους κρεατομηχανή.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Η πολιτική σάτιρα δεν είναι απλώς ένα τηλεοπτικό προϊόν.
Στην καλύτερη εκδοχή της είναι ένα ιδιότυπο «λαϊκό δικαστήριο» σε ζωντανή μετάδοση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία επιστρέφει, έστω και μέσα από το γέλιο, ένα μέρος της κοροϊδίας που υφίσταται καθημερινά από τα υπουργικά έδρανα, τα κυβερνητικά γραφεία και τα πανίσχυρα οικονομικά κέντρα.
Όταν ο Λαζόπουλος ξεγυμνώνει την υποκρισία της εξουσίας με δυο ατάκες και ο Κανάκης προβάλλει τις φωτογραφίες κυβερνητικών στελεχών με μέλη του υποκόσμου, και σατιρίζει τις δηλώσεις τους, δεν γελάει απλώς ο τηλεθεατής. Καταλαβαίνει. Συνειδητοποιεί. Και κάποιες φορές, εξοργίζεται.
(Το ότι για κάποιους παρουσιαστές σατιρικών εκπμπών η επαγγελματική τους ενασχόληση αποτέλεσε το μέσον για την προσωπική τους κοινωνική και οικονομική ανάδειξη είναι μια άλλη ιστορία).

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη σάτιρα πολιτικά ενοχλητική.
Γιατί μπορεί μια σατιρική εκπομπή να μη ρίξει κυβέρνηση, μπορεί όμως να ροκανίσει την εικόνα της. Να γελοιοποιήσει τους εξουσιαστές. Να κάνει μια δήλωση τους που θα περνούσε απαρατήρητη στα δελτία ειδήσεων να γίνει ανέκδοτο σε ολόκληρη την κοινωνία.
Και αυτό έχει πολιτικό κόστος.

Τώρα, οι «Ράδιο Αρβύλα» ανακοίνωσαν λιτά την αποχώρησή τους από τον ΑΝΤ1, γράφοντας ότι αποχωρούν «για λόγους αρχής μετά από 30 χρόνια».
Τι ακριβώς συνέβη πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν το γνωρίζουμε.
Και δεν έχουμε κανέναν λόγο να ανακυκλώσουμε τις φήμες που κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που αξίζει να παραθέσουμε.
Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών» επαναφέρει στο προσκήνιο όσα είχαν γραφτεί πέρυσι για έντονη αντιπαράθεση μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του ιδιοκτήτη του ΑΝΤ1, Θοδωρή Κυριακού, με αντικείμενο —σύμφωνα με εκείνα τα δημοσιεύματα— τη συγκεκριμένη εκπομπή.
Αν υπήρξε πράγματι τέτοια παρέμβαση, δεν το γνωρίζουμε.
Αν όμως σήμερα, σε μια περίοδο όπου η πολιτική αντιπαράθεση οξύνεται και η χώρα μπαίνει σε προεκλογική τροχιά, μια από τις πιο δημοφιλείς εκπομπές πολιτικής σάτιρας βρίσκεται ξαφνικά εκτός του σταθμού με τον οποίο συνεργαζόταν,

ΔΩΡΑΚΙ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ!

ΚΕΡΒΕΡΟΣ

Δωράκι Μητσοτάκη στους μεγαλοεργολάβους ακινήτων!!! Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε το build to rent ως «λύση» στη στεγαστική κρίση: εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων θα χτίζουν ολόκληρα συγκροτήματα, θα τα κρατούν και θα τα νοικιάζουν μακροχρόνια, παίρνοντας μπόνους δόμησης — περισσότερα τετραγωνικά και έναν-δύο επιπλέον ορόφους. Καμία εγγύηση για προσιτό ενοίκιο, πλαφόν ή ποσοστό κοινωνικής κατοικίας δεν ανακοινώθηκε!!! Στη Βρετανία, όπου το μοντέλο λειτουργεί χρόνια, προβλέπεται τουλάχιστον 20% των κατοικιών με ενοίκιο 20% κάτω από την αγορά· εδώ η δημόσια παραχώρηση μένει καθαρό δώρο στους developers. Ο άνθρωπος είναι κυνικός εκπρόσωπος επιχειρηματικών συμφερόντων!!!

ΜΠΑΖΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΙΜΟ

Μέσα στον ορυμαγδό της κυβερνητικής προπαγάνδας, των επικοινωνιακών συμψηφισμών και της μόνιμης προσπάθειας να εμφανίζονται ως «εχθροί της κυβέρνησης» όσοι τολμούν να ασκούν κριτική, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σημερινό σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού στα «ΝΕΑ».

Η αρθρογράφος Τζίνα Μοσχολιού, σήμερα στα ΝΕΑ αποδημεί το κυβερνητικό αφήγημα που προσπαθεί να εμφανίσει σαν «εχθρούς της κυβέρνησης» όσους τολμούν να ασκούν κριτική στα πεπραγμένα της. Δεν περιορίζεται να καταγράψει τις γνωστές κυβερνητικές δικαιολογίες. Επιχειρεί κάτι πιο ουσιαστικό: να κοιτάξει προς το εσωτερικό της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας και να υπενθυμίσει ότι η δυσφορία δεν προέρχεται αποκλειστικά από τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης. Υπάρχει και μέσα στην ίδια τη «γαλάζια» παράταξη.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι η Μοσχολιού χρησιμοποιεί ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Ντόρα Μπακογιάννη και τον Νίκο Δένδια, δηλαδή δύο πρόσωπα που ασφαλώς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «λαϊκιστές», «πράκτορες» ή μέλη κάποιας υποτιθέμενης συνωμοσίας.

Το κείμενό της έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να προκαλεί πολιτικές αναταράξεις, ενώ η ίδια η Μοσχολιού έχει επανέλθει τις τελευταίες ημέρες επανειλημμένα στο ζήτημα του μπαζώματος και στις κυβερνητικές αντιδράσεις γύρω από το δικαστικό βούλευμα.

Αναδημοσιεύουμε το σημερινό της άρθρο, γιατί αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο. Όχι επειδή συμφωνούμε κατ’ ανάγκη με κάθε πολιτική της προσέγγιση, αλλά γιατί καταγράφει μια ενδιαφέρουσα ρωγμή στην εικόνα της απόλυτης κυβερνητικής «σταθερότητας» που επιχειρείται καθημερινά να σερβιριστεί από το σύστημα εξουσίας και τα φιλικά του μέσα.

Και η τελευταία της φράση, με τους 3.500 νεοδημοκράτες που συγκεντρώθηκαν στον Αλιμο, είναι από εκείνες που αξίζει να μείνουν: «Πλημμύρισε το κλαμπ κι άντε να τα μπαζώσεις τώρα».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της Τζίνας Μοσχολιού στα «ΝΕΑ».

Μπαζώνοντας τον Αλιμο

Η κυβέρνηση κι οι πρόθυμοι στεγνοκαθαριστές έχουν βρει τους ενόχους. Δεν είναι η ακρίβεια, δεν είναι τα Τέμπη, δεν είναι οι υποκλοπές ούτε ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Την κυβέρνηση την απειλούν συνωμότες, έλληνες και ξένοι, «λεκανατζούδες» (διότι οι άριστοι εκφράζονται με λεξιλόγιο μπορντέλου), ρωσικά bots και «υστερόβουλα συναισθηματικά κινήματα» που πρέπει να καταπολεμηθούν με ανυστερόβουλη αποκτήνωση.

Διάφοροι κατά κανόνα αδιάβαστοι συνάνθρωποί μας πατρονάρουν δημόσια τους πολίτες ότι «παρασύρονται» και ότι κάποιοι «λαϊκιστές» ή «πράκτορες» ή αισθηματίες τους «δουλεύουν». Για να μη μείνει κανένα όριο αδιάβατο,

ΤΟ «ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ», Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΗ ΤΗΣ Ν.Δ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ 52 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ Ν.Δ)

Το είδαμε κι’ αυτό. Το Αθηναϊκό- Μακεδονικό πρακτορείο ειδήσεων, φιλοξενεί άρθρο του Άδωνι Γεωργιάδη με τίτλο “52 χρόνια Νέα Δημοκρατία: Η μεγάλη Παράταξη της Πατρίδας που τόλμησε τις μεγάλες αλλαγές”. Είναι το ίδιο πρόσωπο που μας έλεγε ότι η Απριλιανή Χούντα άφησε μια οικονομία κούκλα γιατί τα είχε αφήσει όλα στον ιδιωτικό τομέα, ενώ σύμφωνα με τον σημερινό αντιπρόεδρο του κυβερνητικού κόμματος, ο ιδρυτής της Ν.Δ, Κωνσταντίνος Καραμανλής, είναι εκείνος που κατέστρεψε την Ελληνική οικονομία.

Δεν θα κάνουμε εμείς τώρα ιδιαίτερη αναφορά για τα πεπραγμένα του “εθνάρχη”. Αν κάποιος ενδιαφέρεται μπορεί να προσφύγει στο πολύ καλό ιστορικό ενδιαφέρον βιβλίο – μελέτη του δημοσιογράφου Δημήτρη Ψαρρά που κυκλοφόρησε μαζί με την “Εφημερίδα των Συντακτών” και έχει τίτλο “Το μυστικό του Εθνάρχη. Ο Καραμανλής και η χούντα”.  Σ’ αυτό βλέπουν την δημοσιότητα ντοκουμέντα που αναδεικνύουν την ιδιαίτερη σχέση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με το δικτατορικό Απριλιανό καθεστώς. Σ’ αυτή του την στάση οφείλεται και η απόφαση της ολομέλειας του Αρείου Πάγου η οποία με βούλευμα της που εκδίδεται στις 2 Ιούλη του 1975 χαρακτηρίζει «στιγμιαίο αδίκημα» το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Ετσι δεν θα δικαστούν για τα εγκλήματά τους 104 «εθνοσωτήρες» και θα οδηγηθούν σε δίκη μόνον 24 «αρχιπραξικοπηματίες».

 Επαναφέρουμε, λοιπόν, για τους νέους αναγνώστες/ιες μας μια περασμένη ανάρτησή μας, με μια “κατάμαυρη σκοτεινή” σελίδα από το βιογραφικό του “εθνάρχη”.

11/02/1959. Ξεκινά στην Αθήνα η δίκη του Μαξ Μέρτεν, του Ναζί εγκληματία πολέμου που υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, ως σύμβουλος της στρατιωτικής διοίκησης της πόλης. 

Ήταν ο άνθρωπος που υπέγραψε τη μεταφορά των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, ενώ είχε ευθύνη και για την αρπαγή των περιουσιών τους, που η συνολική τους αξία ξεπερνούσε τα 125.000.000 χρυσά φράγκα. Το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας καταδικάζει τον Μέρτεν σε 25ετή κάθειρξη.

Έπειτα όμως από πιέσεις της Γερμανίας, η κυβέρνηση Καραμανλή, αφού τροποποίησε τον ισχύοντα νόμο (Ν.Δ. 3933/1959) για τους Γερμανούς υπηκόους που φέρονταν ως εγκληματίες πολέμου, αποφυλάκισε τον Μέρτεν και τον απέλασε στη Γερμανία, με την προϋπόθεση να εκτίσει εκεί την ποινή του. Τα γερμανικά δικαστήρια τελικά απάλλαξαν τελείως τον Μέρτεν «ελλείψει στοιχείων».

Τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα όμως, αποτελούν την μια πλευρά της περίπτωσης του εγκληματία πολέμου Μαξ Μέρτεν, 
Η άλλη όμως και η πιο ουσιαστική αποκρύπτεται επιμελώς και όχι μόνο από τους ιστορικούς της συντηρητικής παράταξης. Κι αυτή έχει να κάνει με την εμπλοκή του “εθνάρχη” Κωνσταντίνου Καραμανλή – όχι της κυβέρνησης του, αλλά του ίδιου προσωπικά– στο να ξελασπώσει ο  Γερμανός εγκληματίας πολέμου. 
Κι αυτό γιατί -σύμφωνα με δημοσιεύματα- ο Μέρτεν τον απείλησε ότι θα αποκαλύψει τον ρόλο του Καραμανλή κατά το διάστημα της Γερμανικής κατοχής. 
(Είναι μια σελίδα της ιστορίας που ακόμα έχει μείνει σκοτεινή).

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Το καθεστώς που προέκυψε στην Δυτική Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο,