και την μέρα που βγαίνουν οι δικογραφίες και γονατίζουν
τον Μητσοτάκη, να και ο Τσίπρας ως σωσίβιο με την συνέντευξη
τυχαίο?
Την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με βαριές
αποκαλύψεις, ο Αλεξης Τσίπρας λειτουργεί σαν μηχανισμός
εκτροπής της συζήτησης, χαρίζοντας στο Μαξίμου την πιο απροσδόκητη ασπίδα
προστασίας
Η
συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών
Το νέο κόμμα δεν έρχετε για να ενώσει και το ξέρει.. Αντίθετα, σκάβει τον λάκκο του χώρου. Μια πολιτική κίνηση που μοιάζει
φτιαγμένη για να ανατινάξει ό,τι έχει απομείνει όρθιο.
Έχει μετατραπεί σε πολιτικό
αντιπερισπασμό μεγάλης κλίμακας, τον οποίο η κυβέρνηση
αξιοποιεί με ανακούφιση. Την ώρα που γινεται του ΟΠΕΚΕΠΕ το κάγκελο και γονατίζει
την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η δημόσια
συζήτηση μεταφέρεται — σχεδόν απότομα — σε έναν πολιτικό που δεν κυβερνά πλέον,
σε μια περίοδο που έχει κλείσει εδώ και χρόνια.
Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος δεν
είναι ουδέτερη· είναι σωτήρια για το Μαξίμου. Αντί η χώρα να συζητά για
ευθύνες, δομές και μηχανισμούς που φέρονται να λειτουργούσαν μέσα σε έναν
κρίσιμο κρατικό οργανισμό, η ατζέντα μεταφέρεται σε προσωπικές εξομολογήσεις,
σε αναμνήσεις και σε πολιτικά κουτσομπολιά μιας άλλης εποχής.
Ο Τσίπρας,
καταφέρνει αυτό που δεν μπορούν στρατιές επικοινωνιολόγων για χάρη του Μητσοτάκη: να
βγάλει την κυβέρνηση από το επίκεντρο της πίεσης.
Και δεν τελειώνει εκεί. Η επανεμφάνισή
του πυροδοτεί αναταράξεις στον χώρο που υποτίθεται
ότι εκπροσωπούσε. Κόμματα, στελέχη και παρατάξεις βρίσκονται σε
τροχιά σύγκρουσης, με συμμαχίες να διαλύονται πριν καν σχηματιστούν και
εσωτερικές αντιπαλότητες να πολλαπλασιάζονται. Αντί για ενίσχυση ενός
εναλλακτικού πόλου, επικρατεί χάος, δυσπιστία και ανταγωνισμός. Το αποτέλεσμα
είναι να απονευρώνεται κάθε δυνατότητα συντονισμένης πολιτικής
πίεσης στην κυβέρνηση.
Επιπλέον, η παρουσία του Τσίπρα
ενεργοποιεί τα πιο τοξικά αντανακλαστικά του παρελθόντος: παλιοί συνεργάτες
στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου, πρόσωπα της πρώτης γραμμής ανασύρουν
συγκρούσεις της προηγούμενης δεκαετίας και η δημόσια σφαίρα πνίγεται ξανά σε
ανακυκλωμένες αντιπαραθέσεις. Το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει, αλλά όχι
απέναντι στην κυβέρνηση.
Έτσι, ο πρώην πρωθυπουργός καταλήγει να
λειτουργεί σαν ρυθμιστής εκτροπής της δημόσιας
πίεσης πρός την κυβερνηση στρέφοντας τον προβολέα πάνω του και μακριά από
κρίσιμες εξελίξεις.
Αν κάποτε παρουσιαζόταν ως αντίπαλος του «συστήματος»,
σήμερα μοιάζει να είναι το πιο χρήσιμο γρανάζι του.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό, αλλά αναπόφευκτο: ο Αλέξης Τσίπρας έχει γίνει ο πιο
αποτελεσματικός απορροφητήρας
κραδασμών της κυβέρνησης — το εργαλείο που κανείς στη ΝΔ δεν θα τολμούσε να
ελπίζει ότι θα έχει.
Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ο οποίος
υπενθύμισε ότι το πολιτικό σύστημα που σήμερα καταγγέλλει ο Τσίπρας –και στο
οποίο εντάσσει τις «αδρανείς γραφειοκρατίες» και τις «μικροκομματικές
συμπεριφορές»– είναι το σύστημα που ο ίδιος
διαμόρφωσε.
Ο Μητσοτάκης δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα.
Ο Τσίπρας του κάνει όλη τη δουλειά μόνος του.