Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ «ΒΟΛΙΚΗΣ» ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Του Απόστολου Αποστόλου*

Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα εισέρχεται σε μία περίοδο έντονης ρευστότητας, όπου οι ισορροπίες μοιάζουν σταθερές μόνο επιφανειακά. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική απόσταση από το δεύτερο κόμμα, ωστόσο κάτω από αυτή την εικόνα κυριαρχίας αναπτύσσονται υπόγειες διεργασίες που αφορούν το μέλλον του πολιτικού συστήματος. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στις επόμενες εκλογές δεν θα αποτελούσε απλώς ακόμη μία πολιτική υποψηφιότητα, αλλά θα λειτουργούσε ως καταλύτης αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού.

Ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει ένα χαρακτηριστικό που σπανίζει στη σημερινή πολιτική εποχή δηλαδή, μια σαφή ιδεολογική ταυτότητα. Είτε κάποιος συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί του, ο Αντώνης Σαμαράς εκπροσωπεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό ρεύμα με πατριωτικά, λαϊκά και συντηρητικά χαρακτηριστικά, το οποίο αισθάνεται σήμερα πολιτικά άστεγο. Η ύπαρξη αυτού του χώρου είναι υπαρκτή και δεν καλύπτεται πλήρως από τη σημερινή κυβερνητική έκφραση της Ν.Δ.

Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει να αντιμετωπίζει μια διαρκή εσωτερική και εξωτερική πίεση. Παρά τις αποφάσεις και τις δεσμεύσεις του συνεδρίου του περί μη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, δεν λείπουν οι φωνές στελεχών που αφήνουν ανοιχτά παράθυρα μελλοντικών συγκλίσεων. Παράλληλα, ένα μέρος των ισχυρών μιντιακών κέντρων φαίνεται να αντιμετωπίζει τον Ανδρουλάκη περισσότερο ως μεταβατική λύση παρά ως σταθερό ηγέτη της Κεντροαριστεράς. Αυτή η αμφισβήτηση δημιουργεί ένα κενό εκπροσώπησης και αξιοπιστίας.

Στο παραπάνω  πολιτικό κλίμα βρίσκεται και  το κόμμα  ΕΛΑΣ  του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος διεκδικεί ρόλο πιθανού παράγοντα ανασύνθεσης του κατεστημένου πολιτικού συστήματος. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει  ότι  επιδιώκει να λειτουργήσει  ως κεντρικός πόλος του αντιδεξιού χώρου, αλλά  με χαλαρές και θολές  πατριωτικές κορώνες που θα χρησιμοποιηθούν ως δόλωμα για ψηφοφόρους του Κέντρου. Αναμφισβήτητα όμως το κόμμα ΕΛΑΣ αποτελεί ένα κόμμα «γενετικού χειμερισμού», δηλαδή, ένα κόμμα πανσπερμίας με πολιτικά ρέλια.  Και ορθώς στο ΠΑΣΟΚ αρκετοί αντιμετωπίζουν με καχυποψία αυτή την προοπτική, περιγράφοντας το εγχείρημα της ΕΛΑΣ ως «ένα αριστερό εστιατόριο με δεξιά κουζίνα», δηλαδή μια πολιτική κατασκευή που θα χρησιμοποιήσει αριστερή ρητορική για να εξυπηρετήσει τελικά πιο συστημικές ισορροπίες.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η σημασία μιας ενδεχόμενης καθόδου του Αντώνη Σαμαρά. Ένα κόμμα υπό την ηγεσία του θα μπορούσε να ανατρέψει τον σχεδιασμό ενός πολιτικού μοντέλου που επιθυμεί μια ελεγχόμενη εναλλαγή δυνάμεων χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση πολιτικής γραμμής. Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, ο στόχος συγκεκριμένων οικονομικών και μιντιακών κέντρων είναι η διατήρηση της Ν.Δ. ως κυρίαρχης δύναμης, η ενίσχυση παντί τρόπω  του  Αλέξη Τσίπρα ως δεύτερου πόλου και η σταδιακή αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ μέσω εσωτερικής αμφισβήτησης του Ανδρουλάκη.

Ένα κόμμα Σαμαρά θα χαλούσε αυτή την εξίσωση. Θα απορροφούσε ένα σημαντικό μέρος των δεξιών και πατριωτικών ψηφοφόρων που σήμερα είτε απέχουν είτε ψηφίζουν με δυσφορία. Θα δημιουργούσε έναν νέο πόλο πίεσης προς τη Ν.Δ. και θα υποχρέωνε συνολικά το πολιτικό σύστημα να εγκαταλείψει τη βολική λογική της «ομοιοπολιτικής», όπου οι μεγάλες διαφορές περιορίζονται κυρίως στη διαχείριση της εξουσίας και όχι στις ουσιαστικές πολιτικές επιλογές.

Πέρα όμως από τα εκλογικά ποσοστά, η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά θα επανέφερε στον δημόσιο διάλογο ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, μεταναστευτικής πολιτικής, σχέσεων με την Ευρώπη και παραγωγικής ανασυγκρότησης, τα οποία σήμερα συχνά αντιμετωπίζονται είτε επικοινωνιακά είτε τεχνοκρατικά. Θα εξέφραζε μια κοινωνική βάση που θεωρεί ότι δεν εκπροσωπείται αυθεντικά από το υπάρχον πολιτικό φάσμα.

Η πολιτική δεν λειτουργεί ποτέ σε κενό. Όταν ένα υπαρκτό κοινωνικό και ιδεολογικό ρεύμα μένει χωρίς έκφραση, αργά ή γρήγορα εμφανίζονται ακραίες ή ελεγχόμενες εναλλακτικές για να το καλύψουν. Γι’ αυτό,

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΑΜΑ!

Η άθλια συμπεριφορά του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα απέναντι στην ελληνική εθνική μειονότητα στη Βόρεια Ήπειρο αναδεικνύει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την ιστορική αποτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Όπως έγραψε η «δημοκρατία», «στον Αυλώνα της Αλβανίας, περιοχή που ιστορικά αποτελούσε κομμάτι της Βορείου Ηπείρου, η γη είναι παρθένα, ιδιαίτερα όμορφη και, ειδικά στο παραλιακό μέτωπο, ανήκει κυρίως σε Έλληνες ομογενείς. Ο Ράμα αποφάσισε να τσιμεντωθεί η περιοχή για μια τεράστια τουριστική κονόμα, παριστάνοντας ότι οι ντόπιοι κάτοικοι δεν υπάρχουν και χωρίς καν να έχει διευθετηθεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς».

Η περιοχή καταπατήθηκε από την αλβανική κυβέρνηση, περιφράχτηκε με αγκαθωτό συρματόπλεγμα και όσοι συμμετείχαν σε εκδήλωση διαμαρτυρίας ξυλοφορτώθηκαν από μπράβους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αντέδρασε. Η στάση της απέναντι στον αυταρχικό ηγέτη των Τιράνων είναι δουλοπρεπής. Ακολουθεί, δηλαδή, τα χνάρια των προηγούμενων, ανάξιων του έθνους ηγεσιών. 

Δεν τιμωρήσαμε ούτε ένα έγκλημα. Οι δολοφονίες του Κωνσταντίνου Κατσίφα και του Αριστοτέλη Γκούμα παραμένουν ατιμώρητες. Οι δημεύσεις περιουσιών, οι καταπατήσεις γης, οι καθημερινές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η συστηματική προσπάθεια αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας των Βορειοηπειρωτών, όλα αυτά έχουν μείνει χωρίς ουσιαστική ελληνική αντίδραση. Η ελληνική μειονότητα έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη της.

Αντί να θέσει το Βορειοηπειρωτικό ως υψηλή προτεραιότητα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει την «καλή γειτονία» και τις φωτογραφίες με τον Ράμα. Στέλνει το πιο επικίνδυνο μήνυμα σε ολόκληρη την περιοχή και διεθνώς: ότι οι Έλληνες μπορούν να δολοφονούνται, να ληστεύονται και να καταπιέζονται χωρίς συνέπειες. Ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν υπερασπίζεται τα παιδιά της όταν βρίσκονται εκτός συνόρων.

Η Ελλάδα οφείλει να αλλάξει ριζικά στάση. Να θέσει βέτο σε κάθε ενίσχυση της Ε.Ε. στην Αλβανία μέχρι να υπάρξουν πλήρης προστασία των δικαιωμάτων της μειονότητας, αποκατάσταση περιουσιών και τιμωρία των ενόχων των εγκλημάτων σε βάρος Ελλήνων. Αν το κράτος μας δείχνει ότι φοβάται ακόμα και τους μικρούς,

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΒΟΜΒΑ! ΠΑΡΑΧΩΡΕΙΤΑΙ ΠΑΛΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΥ ΤΗΣ SIEMENS...

Ήταν ένα από τα πρόσωπα που γνώριζε ουσιώδη στοιχεία και συναντήσεις στην πολύκροτη υπόθεση Siemens. Στη δίκη κατέθεσε ως βασική μάρτυρας και στενή συνεργάτιδα του βασικού πρωταγωνιστή του σκανδάλου.
Όταν έκλεισαν όμως τα φώτα, η μάρτυρας βρέθηκε χωρίς αστυνομική φρουρά καθώς με απόφαση της ΕΛ.ΑΣ. της αφαιρέθηκε. Η Αικατερίνη Τσάκαλου λοιπόν προσέφυγε στο ΣτΕ που έκρινε τελικά μη νόμιμη την απόφαση της Ελληνικής Αστυνομίας να διακόψει τα μέτρα προστασίας που της παρείχε επί σειρά ετών.
Πιο συγκεκριμένα με την υπ’ αριθμ. 747/2026 απόφαση του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ ακυρώθηκαν οι σχετικές πράξεις της ΕΛ.ΑΣ., με τις οποίες είχε αποφασιστεί η παύση της φρούρησης της κατοικίας και της συνοδείας της κατά τις μετακινήσεις της, μέτρα που είχαν ληφθεί λόγω του χαρακτηρισμού της ως «ευπαθούς στόχου».
Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, με Πρόεδρο τον Ηλία Μάζο, και εισηγητή τον Ιωάννη Παπαγιάννη, έκρινε κατά πλειοψηφία ότι η αιτιολογία για την άρση της προστασίας ήταν ελλιπής. Όπως επισημαίνεται στην απόφαση, από την προηγούμενη κρίση των αρμόδιων υπηρεσιών, με την οποία είχε αποφασιστεί η συνέχιση των μέτρων ασφαλείας, είχε μεσολαβήσει μικρό χρονικό διάστημα, χωρίς να προκύπτει ότι είχαν μεταβληθεί ουσιωδώς τα δεδομένα που δικαιολογούσαν την προστασία της.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του ΣτΕ, η απόφαση της ΕΛ.ΑΣ. στηρίχθηκε κυρίως στην απουσία επαρκών πληροφοριών για ενεργή απειλή σε βάρος της.
Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έλλειψη τέτοιων πληροφοριών δεν αρκεί από μόνη της για να θεμελιώσει την παύση των μέτρων, εφόσον δεν έχει προηγηθεί ειδική αξιολόγηση των συνθηκών και των κινδύνων που είχαν οδηγήσει λίγους μήνες νωρίτερα στη διατήρησή τους.

ΚΙ ΑΛΛΗ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ (ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ) ΝΙΚΟ ΝΥΦΟΥΔΗ...

Kindinews.gr
Το πρώτο «φάουλ» του Τσίπρα στην ΕΛ.Α.Σ.: Από τους «καραγκιόζηδες» στα «μακαρόνια» των εργαζομένων
Λίγες μόλις ημέρες μετά την επίσημη παρουσίαση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται ήδη αντιμέτωπο με την πρώτη του σοβαρή επικοινωνιακή καταιγίδα. Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκεται ο Νίκος Νυφούδης, ο οποίος αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους αναπληρωτές εκπροσώπους Τύπου του νέου σχήματος και ο οποίος εξελίσσεται γρήγορα στον «αδύναμο κρίκο» της παράταξης.
Το πρόβλημα με τον πρώην βουλευτή του Ποταμίου είναι διπλό, καθώς κουβαλάει ένα βαρύ παρελθόν αλλά και ένα άκρως αμφιλεγόμενο παρόν. Για χρόνια, ο Νυφούδης υπήρξε από τους πιο σκληρούς και ισοπεδωτικούς επικριτές του Αλέξη Τσίπρα, έχοντας εκτοξεύσει εναντίον του βαρείς χαρακτηρισμούς, αποκαλώντας τον από «καραγκιόζη» μέχρι «ανεπανάληπτο ψεύτη». Σήμερα, χωρίς καμία ουσιαστική ή βαθιά αυτοκριτική, εμφανίζεται στις τηλεοράσεις ως ο πιο ένθερμος υπερασπιστής του, πετώντας ένα βολικό «ο Τσίπρας ωρίμασε» για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Αυτή η απότομη και θεαματική πολιτική κωλοτούμπα προκαλεί ήδη έντονα σχόλια για καθαρό πολιτικό καιροσκοπισμό και τυχοδιωκτισμό.
Η κατάσταση όμως γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη από τη σημερινή του στάση. Ο Νίκος Νυφούδης εμφανίζεται στα πάνελ με ένα ύφος «τιμητή» και ιδιοκτήτη του προοδευτικού χώρου. Απορρίπτει μετά βδελυγμίας και με πρωτοφανή επιθετικότητα κάθε ιδέα για ευρύτερες κεντροαριστερές συνεργασίες —όπως η πρόταση Δούκα για προοδευτική διακυβέρνηση— προκαλώντας τριγμούς και εσωτερικές εντάσεις ακόμα και μέσα στην ίδια την ΕΛ.Α.Σ.
Το κερασάκι στην τούρτα, ωστόσο, ήρθε να προσθέσει το παλιό, γνωστό «ποταμίσιο» στυλ του, το οποίο ξεχειλίζει από ελιτισμό. Σε μια άστοχη προσπάθεια περιγραφής της οικονομικής ανέχειας, ο Νυφούδης ανέφερε προκλητικά πως μετά τις 15 του μήνα οι εργαζόμενοί του τρώνε σκέτα μακαρόνια λόγω εξάντλησης του μισθού. Στη δημοσιογραφική επισήμανση γιατί δεν προβαίνει σε αυξήσεις, ο ίδιος εγκλωβίστηκε σε αντιφάσεις και, στην προσπάθειά του να δικαιολογηθεί για τις αυξήσεις που δεν δίνει, κατέληξε τελικά να υποστηρίξει ότι οι εργαζόμενοι στην εστίαση πληρώνονται καλά. Η δήλωση αυτή, αντί να δείξει κοινωνική ευαισθησία, θεωρήθηκε άκρως προσβλητική και αποκομμένη από την πραγματικότητα της ελληνικής οικογένειας, προκαλώντας οργή.
Αυτό το προφίλ έρχεται σε πλήρη και κραυγαλέα αντίθεση με την υποτιθέμενη λαϊκή και αριστερή ταυτότητα που θέλει να χτίσει το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Η επιλογή του Νυφούδη φαίνεται τελικά να λειτουργεί ως μπούμερανγκ: αντί να προσελκύει τους μετριοπαθείς κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, ξυπνάει παλιές διχαστικές λογικές,

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ; Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το προσεχές Σάββατο μόνο μια τυπική εσωκομματική διαδικασία δεν είναι. Αποτελεί μια ακόμη πράξη στο δράμα ενός πολιτικού χώρου που από «ελπίδα της Αριστεράς» κατέληξε να αναζητά τρόπο διαχείρισης της ίδιας του της αποσύνθεσης.

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κρίση. Αυτό έχει απαντηθεί εδώ και χρόνια. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα διαχειριστεί τα απομεινάρια του και με ποιο πολιτικό περιτύλιγμα.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η ηγετική ομάδα του Σωκράτη Φάμελλου, η οποία φαίνεται να αποδέχεται ως αναπόφευκτη εξέλιξη τη μετάβαση προς το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Με το επιχείρημα ότι «δεν πάμε σε εκλογές για να γελοιοποιηθούμε», ουσιαστικά ομολογεί πως θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά τελειωμένο. Η λογική είναι απλή: αφού το κόμμα δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ας διαλυθεί με τάξη και ας ενσωματωθεί σε ένα νέο προσωποκεντρικό σχήμα.

Πρόκειται για μια παραδοχή πολιτικής χρεοκοπίας. Γιατί ένα κόμμα που κάποτε διακήρυσσε τη συλλογικότητα, την εσωκομματική δημοκρατία και την ανατροπή του παλιού πολιτικού συστήματος, καταλήγει να αναζητά τη σωτηρία του σε ένα ακόμη αρχηγικό εγχείρημα.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η ομάδα των 36 μελών της Κεντρικής Επιτροπής, με πιο προβεβλημένη φυσιογνωμία τον Παύλο Πολάκη. Από τον Μάρτιο είχε θέσει ξεκάθαρα το δίλημμα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρελθόν, έχει παρόν και πρέπει να έχει μέλλον». Παρά τις αντιφάσεις και τα πολιτικά βαρίδια που κουβαλά η συγκεκριμένη πλευρά, εκφράζει την άρνηση να μπει λουκέτο σε έναν πολιτικό οργανισμό προκειμένου να στηθεί ένας νέος μηχανισμός γύρω από ένα πρόσωπο.

Τις τελευταίες ώρες μάλιστα πληθαίνουν οι πληροφορίες για πρωτοβουλίες προσέγγισης στελεχών που αποστασιοποιούνται από το σχέδιο Τσίπρα. Στο τραπέζι φέρονται να βρίσκονται ονόματα όπως ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νίκος Φίλης και ο Νίκος Βούτσης, ενώ συζητήσεις γίνονται και με δυνάμεις όπως το ΜΕΡΑ25, τμήματα της Νέας Αριστεράς και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η δημόσια τοποθέτηση του Πάνου Σκουρλέτη, ο οποίος χαρακτήρισε το εγχείρημα Τσίπρα «κόμμα ΙΧ» που οικοδομείται πάνω στα συντρίμμια της ανανεωτικής Αριστεράς. Πίσω από τη διατύπωση αυτή κρύβεται μια ουσιαστική πολιτική κριτική. Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αποτέλεσμα οργανωτικών λαθών ή κακών επικοινωνιακών χειρισμών. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας προσαρμογής, κεντροστροφής, κυβερνητισμού και εγκατάλειψης των κοινωνικών αναφορών που κάποτε συγκροτούσαν την πολιτική του ταυτότητα.

Γι’ αυτό και το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η περιβόητη «ενότητα της Αριστεράς». Ενότητα για ποιο σκοπό και πάνω σε ποια πολιτική βάση;

Γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι οι συγκολλήσεις κορυφών, οι εκλογικές συμπράξεις χωρίς περιεχόμενο και οι προσωποπαγείς κατασκευές έχουν ημερομηνία λήξης. Αντίθετα, ό,τι αξίζει να επιβιώσει πρέπει να πατά σε κοινωνικές ανάγκες, σε πραγματικούς αγώνες και σε σαφές πολιτικό στίγμα.

Η αλήθεια είναι σκληρή. Ο χώρος που κυβέρνησε τη χώρα ως «πρώτη φορά Αριστερά» πληρώνει σήμερα τις δικές του επιλογές. Δεν τον διέλυσε μόνο η ΝΔ. Τον αποσάθρωσαν οι αυταπάτες, οι συμβιβασμοί, η μνημονιακή μετάλλαξη και η μετατροπή της πολιτικής σε διαχείριση προσώπων.

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής θα δείξει αν θα επικρατήσει η λογική της συντεταγμένης διάλυσης ή αν θα υπάρξει προσπάθεια πολιτικής ανασυγκρότησης. Όμως όποια κι αν είναι η έκβαση, ένα συμπέρασμα είναι ήδη ορατό:

https://vathikokkino.gr/archives/219797, από νέους σωτήρες και από ανακυκλωμένα πολιτικά προϊόντα. Έχει ανάγκη από συλλογικότητα,

ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΘΡΑΣΙΜΙΑ

Για την άγρια φορολόγηση και διάλυση της μεσαίας ταξης

Για την δυνατότητα πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας από τα funds με τον νόμο (τους) 4354/2015

Για την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια

Για το τρίτο και επονείδιστο μνημόνιο

Για την περικοπή 65δις € από τους μισθούς και τις συντάξεις (ο Μητρόπουλος δικός τους βουλευτής τα λέει)

Για την μη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ

Για την ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ που δεν έκαναν

Για τις ιδιωτικοποιήσεις που ξεπούλησαν (ΟΣΕ-Αεροδρομια) με "πόνο ψυχής" όπως έλεγαν υποκριτικά

Για την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σλάβους των Σκοπίων

Για την διάλυση των Πανεπιστημίων

Για την κατάργηση του ΕΚΑΣ

Όχι δεν υπάρχει και δεν έχετε ηθικό πλεονέκτημα για όλα αυτά

Θράσος έχετε και μάλιστα απύθμενο να ζητάτε δίχως αιδώ από τους πολίτες να ξεχάσουν και να σας εμπιστευθούν ξανα

 

ΕΝΩ ΜΕΤΑ ΒΙΑΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΜΟΛΙΣ 3,8% ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ ΤΟΝ ΧΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ 2η ΘΕΣΗ! ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΟΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Στην αρχή ήρθαν για τον Χρυσό, στη συνέχεια για το Πετρέλαιο και τώρα για το Νερό.

Καθώς η παγκόσμια καταιγίδα αποκαλύψεων φέρνει αντιμέτωπη την κοινή γνώμη με την Επιχείρηση Αφανισμού της Δυτικής [Χριστιανικής και Εβραικής Οικογένειας] το deep state παίζει τα ρέστα του.

Στη χώρα μας επιστρατεύει εκ νέου τον Τσίρπα ως ασφαλή και αποτελεσματικό ηγέτη καθώς μπαίνουμε στην πιο βίαιη φάση μείωσης του πληθυσμού.

Οι κατά ριπάς δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν τον Τσίπρα στη 2η θέση το μόνο που υπόσχονται είναι μία ακόμη καλπονοθεία-προετοιμάζουν δλδ το κλίμα.

Την ίδια στιγμή οι αποκαλύψεις που θέλουν τα datα centers να καταβροχθίζουν τόνους πόσιμου νερού σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του πρώην επικεφαλής του WEF ότι το Νερό δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα περιγράφουν ήδη το επόμενο προκρούστειο εργαλείο τους.

Τα αποκαλούμενα συστημικά [τρομάρα τους] ΜΜΕ έχουν σχεδόν εξαφανίσει επικοινωνιακά ακόμη και τον σημερινό πρωθυπουργό για χάρη του Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός απολαμβάνει στήριξη ωστικού κύματος από το σιδηρούν παραπέτασμα του deep state στη χώρα μας. 

Μάλιστα η στήριξη που απολαμβάνει ο αξιόπιστος πρώην πρωθυπουργός είναι τέτοιας έκτασης που απολύονται ακόμη και δημοσιογράφοι πριν καν καταλάβει εκ νέου την εξουσία. Το πιο σπαρακτικό είναι η επιχειρούμενη εξαπάτηση της κοινής γνώμης περί ασφαλών και αποτελεσματικών δημοσκοπήσεων. Οπως μας πληροφορούν τα τελευταία 24ωρα οι ιθύνοντες εταιρίας δημοσκοπήσεων πανικόβλητοι καταμετρούσαν το κόμμα Ελπίδα για Δημοκρατία σε ποσοστό που άγγιζε το 18% με φρενήρη ανοδική τάση ενώ το φαντασιακό κόμμα του κ. Τσίπρα μόλις φλέρταρε με το 4%.

Σε ουδεμία περίπτωση θα μπορούσε τουλάχιστον από την εν λόγω εταιρία να εμφανιστεί η πραγματικότητα. Αλλωστε στους τρέχοντες καιρούς προέχει η κατασκευή της πραγματικότητος. Οι αποδέκτες έχουν άλλωστε εκπαιδευθεί στην εξαπάτηση με αποτέλεσμα να μην αντέχουν την αλήθεια. Για την ακρίβεια ο καθείς εκεί έξω αντέχει όση αλήθεια μπορεί…

Σύμφωνα με την μη λογοκριμένη δημοσκόπηση στη πρόθεση ψήφου τα ποσοστά που συγκεντρώνουν τα κόμματα έχουν ως εξής:

Νέα Δημοκρατία 26,1%

Ελπίδα για τη Δημοκρατία 7,5%

ΠΑΣΟΚ 14%
Ελληνική Λύση 5,8%
ΚΚΕ 4,50%

Κόμμα Τσίπρα 3,8%
Φωνή Λογικής 1,2%
Πλεύση Ελευθερίας 1,2%
ΜέΡΑ25 0,8%
Δημοκράτες 1,5%
Νίκη 0,6%
ΣΥΡΙΖΑ 0,5%
Νέα Αριστερά 0,5%
Άλλο κόμμα 3,8%
Αναποφάσιστοι πολύς κόσμος  ; %

Για χάρη της Σαλώμης

To κατ΄εξοχήν πολιτικό puppet της Αgenda 2030 και του deep state, με τον George Soros να εμφανίζεται ανάμεσα στους θεατές της περίφημης συνέντευξής του με τον Bill Clinton, o κ. Τσίπρας της μυστικής συνάντησης στο Παρίσι με το γαλλικό κλάδο της δυναστείας Rothschild, o κ. Τσίπρας της Κλιματικής Αλλαγής, του μεταναστευτικού, των planδημιών, των εμβολίων, της WOKE εμμονής των Ιδρυμάτων Rockefeller [τα οποία προσέλαβαν ως έμμισθη την Μαρία Δαμανάκη ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό της οικογένειας στη δολοφονία του Ηλία Σπαντιδάκη ή Louis Tikas], υπενθύμισε για μία ακόμη φορά τι μας περιμένει εάν επανέλθει στην εξουσία.

Ο κ. Τσίπρας έδωσε εντολή απόλυσης του δημοσιογράφου Νίκου Παναγιωτόπουλου από το Κανάλι Κόντρα επειδή δεν άρεσαν οι ερωτήσεις που υπέβαλε στην καλεσμένη της εκπομπής και οι οποίες αφορούσαν τα οικονομικά του Σύριζα επί ηγεσίας του.

Ο κ. Τσίπρας και το κανάλι δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα αποκαλυπτική συμπεριφορά τoυ Μηχανισμού που έχει στηθεί για την επαναφορά του.

Για την περίπτωση του κ. Τσίπρα ένας από τους κάποτε κοντινούς του ανθρώπους ο πρώην υπ. Νίκος Κοτζιάς θα γράψει>

‘Εγραφα χθες ότι τα σχέδια της διαπλοκής τα “βοηθάνε, ως συνήθως τα μπιστόλια της, αλλά και ένα νέο φρούτο «τα αριστερά γιασουφάκια» τα οποία φροντίζουν να αμαυρώνουν την εικόνα, ακόμα και με fake-news,

ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ...ΖΩΑΡΑΣ ΤΗΣ Η ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ ΤΟΥ ΟΠΕΚΕΠΕ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Nik0sKoukos

1,5 εκατ. δεσμευμένα για μαύρο χρήμα, έρευνα από Ευρωπαίους εισαγγελείς, αλλά το πρόβλημα της γαλάζιας ακρίδας είναι η «Αγία Υπομονή» δίπλα στην πισίνα. Μας κάνουν και επίδειξη τη ζωάρα που εμείς τους πληρώσαμε, για την υποψήφια βουλευτή της νέας δημοκρατίας.

Η «ΕΛ.ΑΣ.» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Αν κάποιος αναζητούσε μια συμβολική εικόνα για να καταλάβει προς τα πού φιλοδοξεί να κινηθεί το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, ίσως να μην χρειαζόταν να ψάξει πολύ. Αρκεί να κοιτάξει ανάμεσα στους 301 πολίτες που υπέγραψαν στον Άρειο Πάγο για την ίδρυση της λεγόμενης «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» (ΕΛ.ΑΣ.).

Ανάμεσα στις υπογραφές συναντά κανείς τον Φώτη Παπαγεωργίου, συνταξιούχο Αστυνομικό Διευθυντή, πρώην Υποδιοικητή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας και πρώην Υποδιοικητή της ΕΥΠ. Δεν πρόκειται για κάποιον δευτερεύοντα παράγοντα του κρατικού μηχανισμού. Πρόκειται για πρόσωπο που υπηρέτησε επί δεκαετίες σε νευραλγικά πόστα των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους, με ενεργό συμμετοχή σε υποθέσεις όπως της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, ενώ αργότερα τοποθετήθηκε στην ηγεσία της ΕΥΠ επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, δεν μιλάμε για κάποιον μυστηριώδη «σκοτεινό εγκέφαλο» που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Ο Παπαγεωργίου είναι ένας επαγγελματίας αξιωματικός του κράτους, ένας άνθρωπος που υπηρέτησε πιστά τους μηχανισμούς ασφαλείας και πληροφοριών του συστήματος. Ακριβώς γι’ αυτό η παρουσία του αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Όταν ένα νέο κόμμα που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως «προοδευτική» ή ακόμη και «αριστερή» πρόταση βρίσκει υποστηρικτές από τα ανώτερα κλιμάκια της Αντιτρομοκρατικής και της ΕΥΠ, το γεγονός δεν περνά απαρατήρητο. Και όταν δίπλα σε αυτούς συναντά κανείς πρόσωπα όπως ο γνωστός αντικομμουνιστής Νίκος Μαραντζίδης, το πολιτικό μήνυμα γίνεται ακόμη πιο ευδιάκριτο.

Οι υπογραφές αυτές λειτουργούν σαν πολιτικά διαπιστευτήρια προς την αστική τάξη και τα κέντρα εξουσίας. Σαν μια διαβεβαίωση ότι το νέο εγχείρημα δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τα θεμέλια του συστήματος, ούτε να συγκρουστεί με τους μηχανισμούς που υπηρετούν τη διαιώνισή του. Αντίθετα, έρχονται να πιστοποιήσουν ότι η νέα πολιτική στέγη του Τσίπρα επιδιώκει να εμφανιστεί ως μια αξιόπιστη, «υπεύθυνη» και απολύτως διαχειρίσιμη εναλλακτική για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου.

Τελικά, ίσως η ειρωνεία να βρίσκεται και στο ίδιο το ακρωνύμιο. Μια «ΕΛ.ΑΣ.» που συγκεντρώνει στις γραμμές των ιδρυτικών της υπογραφών ανθρώπους της Αντιτρομοκρατικής, της ΕΥΠ και του αντικομμουνιστικού χώρου, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι φιλοδοξεί να εκφράσει τις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων. Αντίθετα, μοιάζει να φροντίζει από την πρώτη στιγμή να καθησυχάσει εκείνους που ανησυχούν,

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ «ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ»: Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΒΑΦΤΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Πριν από λίγες μέρες, σε ανάρτησή μας με τίτλο «Πολιτικές μεταγραφές: Το πρωτάθλημα της ξεφτίλας μόλις ξεκίνησε», σημειώναμε ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό θυμίζει όλο και περισσότερο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της τελευταίας κατηγορίας: αλλάζουν φανέλες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν γραβάτες, χωρίς ιδεολογικούς δισταγμούς, χωρίς πολιτικές αρχές και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Υπήρχε όμως μια παράμετρος που δεν είχαμε αναδείξει αρκετά. Δεν είναι μόνο ο πολιτικός αμοραλισμός που εντυπωσιάζει. Είναι και η ικανότητα ορισμένων να ντύνουν την προσωπική τους αγωνία για πολιτική επιβίωση με βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «λαϊκών αγώνων», «ριζοσπαστικών πολιτικών» και «κοινωνικών συσπειρώσεων».

Παρακολουθεί κανείς τις δηλώσεις των βουλευτών που εγκαταλείπουν τη Νέα Αριστερά για να αναζητήσουν πολιτική στέγη στο νέο μόρφωμα του Αλέξη Τσίπρα και δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να θαυμάσει τη δημιουργικότητα των επικοινωνιολόγων τους.

Διαβάζουμε λοιπόν:

«Δεν πιστεύουμε ότι απαιτείται πλήρης ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία».

Πράγματι. Αυτό είναι προφανές. Διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη τόσοι ετερόκλητοι παράγοντες, καριερίστες, επαγγελματίες της πολιτικής και κάθε λογής πρόθυμοι αναζητητές μιας εκλόγιμης θέσης.

Και συνεχίζουν:

«Η διαμόρφωση όρων μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συσπείρωσης, με απώτερο στόχο να μετατραπούν οι αριστερές ιδέες σε εφαρμοσμένες ριζοσπαστικές πολιτικές».

Εδώ πλέον η πολιτική σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά. Γιατί είναι δύσκολο να μιλάς για «αριστερές ιδέες» και «ριζοσπαστικές πολιτικές» όταν στα ιδρυτικά στηρίγματα του νέου εγχειρήματος συναντάς τον Φώτη Παπαγεωργίου, πρώην Υποδιοικητή της Αντιτρομοκρατικής και πρώην Υποδιοικητή της ΕΥΠ, δηλαδή άνθρωπο που υπηρέτησε επί δεκαετίες τους πιο ευαίσθητους μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να πείσεις για τον «ριζοσπαστισμό» σου όταν στο ίδιο πολιτικό τραπέζι φιγουράρει ο γνωστός αντικομμουνιστής Νίκος Μαραντζίδης, ο οποίος έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος της δημόσιας παρουσίας του στην πολεμική απέναντι στην κομμουνιστική Αριστερά και την ιστορική της διαδρομή.

Βέβαια, για τους επαγγελματίες της πολιτικής αυτά είναι λεπτομέρειες. Σήμερα οι πολιτικές ταυτότητες λειτουργούν σαν τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα. Τις παίρνεις όσο σε εξυπηρετούν και τις επιστρέφεις όταν βρεις καλύτερη προσφορά.

Έτσι, η αγωνία για επανεκλογή μεταφράζεται σε «κοινωνική συσπείρωση». Η ανάγκη πολιτικής διάσωσης βαφτίζεται «ιστορική ευθύνη». Και η αναζήτηση μιας ασφαλούς θέσης στα ψηφοδέλτια παρουσιάζεται ως «αγώνας για δημοκρατία και δικαιοσύνη».

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου. Αυτό το έχουν κάνει εδώ και χρόνια.

Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως αρκεί να πασπαλίσουν με λίγη αριστερή φρασεολογία την προσωπική τους φιλοδοξία για να την μετατρέψουν σε πολιτικό όραμα.

Μόνο που όσο κι αν αλλάζουν οι ταμπέλες, όσο κι αν ανακυκλώνονται τα συνθήματα και όσο κι αν επιστρατεύονται οι γνωστές κοινοτοπίες περί «ριζοσπαστισμού», η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα.

Και η πραγματικότητα λέει ότι όταν ένας πρώην υποδιοικητής της ΕΥΠ, ένας πρώην επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής και ένας προβεβλημένος αντικομμουνιστής εμφανίζονται ως πρόσωπα αναφοράς ενός εγχειρήματος που αυτοπροσδιορίζεται ως «ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά»,

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΩΝ ΜΑΦΙΟΖΩΝ...

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Ο κόσμος που δεν γνωρίζει το πως λειτουργεί το παρακράτος, θεωρεί πως ο Μαρινάκης είναι ο αρχηγός της Μαφίας...
Η αλήθεια είναι πως ο Δημητριάδης βρίσκεται πολύ ψηλότερα στην πυραμίδα των μαφιόζων παίζοντας πολύ σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση και την υπεράσπιση της κυβέρνησης της ΝΔ.

Ο Δημητριάδης είναι αυτός που με τις πλάτες και για λογαριασμό της Μοσάντ παρακολουθούσε όλο το πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα.

Είναι λογικό λοιπόν να τον ακούμε να λέει στον Μαρινάκη "θα μου κλάσεις τα @ρχιδι@" αφού ξέρει ότι έχει στην πλάτη του την ισχυρότερη άκρη.

Στην φωτογραφία τον βλέπουμε στην εκδήλωση της Σιωνιστικής Πρεσβείας για τους εορτασμούς της "ίδρυσης του Ισραήλ" αγκαλιά με τον Ισραηλινό πρέσβη.