Τα παρακάτω ισχύουν και για τον Αλέξη, το γελαστό παιδί. Δύναμή του, η άγνοια του 17άρη…
Του Strange Attractor
Εδώ και αρκετά χρόνια, ειδικά από εκείνα της επίπλαστης ευμάρειας και μετά, είναι σχεδόν επιστημονικά αποδεδειγμένο πως η σημερινή νεολαία είναι… απολιτίκ. Καμιά σχέση δηλαδή με τις προηγούμενες της μεταπολίτευσης.
Ο μέσος νέος σήμερα δεν ξέρει τι έγινε το 1967, και δεν τον ενδιαφέρει.
Δεν θυμάται ποιος κυβέρνησε πριν από τον Μητσοτάκη, θεωρεί την οικονομική κρίση κάτι σαν βαρετό αρχαίο event, και αντιμετωπίζει τα ελληνοτουρκικά περίπου όπως αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, «ναι, οκ μπρό, αλλά τι ώρα ανεβαίνει το καινούργιο βίντεο του Σνικ;»
Η πολιτική, για τον μέσο πιτσιρικά, είναι κάτι που κάνουν κάτι μεγαλύτεροι παππούδες στο φέσιμπουκ, ενώ η οικονομία είναι μια δυσάρεστη και εν πολλοίς άγνωστη λέξη, που εμφανίζεται στις ειδήσεις (όταν τις βλέπουν) πριν από τον καιρό.
Η ακρίβεια; Κάτι που συμβαίνει όταν παραγγέλνει σουβλάκι…
Ο πληθωρισμός; Μάλλον κάποιος καινούργιος τράπερ…
Η εγκληματικότητα; Υλικό για true crime βίντεο στο YouTube, και reels στο ΤικΤοκ…
Τα ελληνοτουρκικά; «Σιγά μην πάω φαντάρος… έχω κάτι ψυχολογικά…
Και όμως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα σε αυτή την δυστοπική εικόνα.
Όλοι αυτοί Ψηφίζουν!
Και μάλιστα, κάποιοι από αυτούς θα ψηφίσουν για πρώτη φορά.
Για έναν δεκαεπτάχρονο, τα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι πολιτική περίοδος. Είναι γεωλογική εποχή…
Είναι περίπου όσο για εμένα τον ποταπό π.χ. η δεκαετία του… ‘40.
Αν του πεις «πριν από τον Κυριάκο ήταν ο Τσίπρας», μπορεί να σε κοιτάξει όπως κοιτάζει ένας φοιτητής αρχαιολογίας ένα… πήλινο αγγείο.
«Α, ναι; Και τι έκανε αυτός»;
«Ήταν πρωθυπουργός»…
«Οκέι. Και τώρα τι κάνει»;
«Δεν είναι πρωθυπουργός».
«Α, οπότε έχασε… οκέι μπρό».
Η πολιτική ανάλυση ολοκληρώθηκε. Πάμε παρακάτω…
Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι,






.jpg)