ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ

Ισως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές να έχει ήδη συµβεί το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά. Ο Σωκράτης Φάµελλος, σε µια επιχείρηση «Μεταφορές ο Σωκράτης», έχει φορτώσει όλη την οικοσκευή του ΣΥΡΙΖΑ σε νταλίκες για να την παραδώσει σε ένα άλλο κόµµα, το οποίο µάλιστα έχει δηλώσει ότι δεν θέλει συνεργασίες µε κόµµατα. Η συγκεκριµένη δήλωση είναι προφανώς και η εξήγηση γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά στη ρευστοποίηση αντί να επιδιώξει αγορά µετοχών στη νέα αριστερή πραγµατικότητα µε ένα ισχυρό κόµµα.

Τα υπόλοιπα περί ανάγκης για την ενότητα της Αριστεράς είναι η αισχρή ιδεολογικοποίηση των προσωπικών βλέψεων. Για να είµαστε ακριβοδίκαιοι, η τακτική της παράδοσης του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε πριν από µήνες και δεν αφορά µόνο τον Σωκράτη Φάµελλο. Βουλευτές και στελέχη του κόµµατος, αντί να λειτουργήσουν ως το µεγαλύτερο κόµµα της αντιπολίτευσης, διατηρούσαν στάση αναµονής ετεροπροσδιοριζόµενοι από τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγµατικότητα ήταν σε στάση προσµονής. Περίµεναν τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τους δώσει χώρο στο νέο κόµµα, όπου θα µπορούσαν να τοποθετήσουν την καρέκλα ή κάποιον θρόνο. Οταν κατάλαβαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας σκόπευε ταυτόχρονα να τους καταδείξει ως υπεύθυνους της συντριπτικής εκλογικής ήττας του 2023 αλλά και να κάνει συµφέρουσα διαλογή µέσω face control ήταν αργά.

Ο Αλέξης Τσίπρας, γνωρίζοντας το έλλειµµα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη δική του πρόσβαση στον χώρο, καλλιέργησε την «ανάγκη ενότητας της Αριστεράς», κατέλαβε µε τον τρόπο αυτό τις προσδοκίες και την πρωτοβουλία των κινήσεων και εκµεταλλεύτηκε τη σύγχυση που δηµιουργούσε ο Φάµελλος. Τελικώς ο Τσίπρας ξεκαθάρισε πως δεν ήθελε κάποια ενότητα µέσω διαλόγου και ισότιµων διαδικασιών (είχε κάθε δικαίωµα για κάτι τέτοιο) αλλά επιδίωκε να φυγοκεντρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να διαλέξει τα υλικά του διαχωρισµού που πέτυχε. Η Κουµουνδούρου είναι πλέον ένα διαµετακοµιστικό κέντρο, logistic center, στη µεταφορά που διεκπεραιώνει ο Σωκράτης Φάµελλος, ευελπιστώντας φαντάζοµαι ότι θα εκτιµηθεί ως αχθοφόρος.

Η περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο δεν είναι θέµα αποκλειστικά ΣΥΡΙΖΑ. Καταδεικνύει µεν την ποιότητα της Αριστεράς και την πραγµατική σχέση της µε αρχές και ηθική (το κακό µε το ηθικό πλεονέκτηµα είναι ότι χρειάζεται και απόδειξη), αλλά όσα συµβαίνουν στο συγκεκριµένο κόµµα σχετίζονται µε το πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του.

Η διγλωσσία των στελεχών και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η προσήλωσή τους όχι στα κοινωνικά προβλήµατα αλλά στο στενό προσωπικό συµφέρον, η ευκολία µε την οποία επικαλέστηκαν τα µεγάλα ζητούµενα (όπως η ενότητα της Αριστεράς) για να καταλήξουν να περιφέρουν τη βουλευτική έδρα σε δηµοπράτηση δεν είναι τυχαία χαρακτηριστικά.

Βουλευτές που εκλέχτηκαν µε την ψήφο όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ περιφέρονται εδώ και µήνες σε εκδηλώσεις άλλου κόµµατος και οµιλούν πλέον τα πολιτικά σανσκριτικά για να δικαιολογήσουν µια στάση που δεν έχει καµία σχέση µε την ηθική της Αριστεράς. Εχοντας ενδεχοµένως κάνει τις συµφωνίες τους ή, στο πιο αθώο σενάριο, δείχνοντας προσφερόµενοι στο νέο κόµµα Τσίπρα, µεγιστοποιούν την καταστροφική συµπεριφορά που επιδείκνυε ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της αντιπολίτευσης: γίνονται χειριστές προσωπικών συµφερόντων και φτηνού τακτικισµού.

Ο Γιάννης ∆ραγασάκης υπήρξε ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς. Παρά µερικούς ψήφους θα ήταν γενικός γραµµατέας του ΚΚΕ αντί της Αλέκας Παπαρήγα. Ηταν από τα στελέχη του Συνασπισµού και αναπληρωτής υπουργός στη συγκυβέρνηση Ζολώτα. Εγινε αντιπρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υπουργός του Τσίπρα. Πριν από µερικές µέρες, µετά την παράδοση της βουλευτικής έδρας από την Εφη Αχτσιόγλου, η οποία την κατείχε ως εκλεγείσα µε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης ∆ραγασάκης πήρε την έδρα. Ο πρώην υπουργός έχει δηλώσει εδώ και µήνες ότι δεν έχει και δεν θέλει να έχει καµία σχέση µε τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρ’ όλα αυτά πήρε την έδρα ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ανεξάρτητος βουλευτής. Στα 80 χρόνια του ο ∆ραγασάκης, χορτασµένος από πολιτική, αξιώµατα και αναγνώριση, αποφάσισε να παραλάβει τη βουλευτική έδρα ενός κόµµατος στο οποίο δεν ανήκει πλέον για να την παραδώσει σε κάποια µελλοντικά σχέδια.

Ο ∆ραγασάκης είναι το πιο εµβληµατικό παράδειγµα πολιτικού καιροσκοπισµού των ηµερών. ∆εν είναι ο µόνος. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι ήδη εκτός κρατούν την έδρα και τον µισθό, αντί να εγγράψουν µια πράξη αξιοπρέπειας και θάρρους στην ιστορία τους. Αντί να χάσουν µισθό, προτιµούν να χάσουν όλα τα αξιακά στοιχεία που επικαλούνται ως βάση της αριστερής τους συνείδησης.

Επιµένω όµως ότι ο εκφυλισµός που παρατηρείται στον ΣΥΡΙΖΑ,

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ: ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΑ 120 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ ΤΗΣ ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΣΕ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ

Το έργο χρηματοδοτήθηκε με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης.

Γιατί ενώ στη διαβούλευση συμμετείχαν μία σειρά από εταιρείες με ειδίκευση στους πίνακες, τελικά καμία δεν συμμετείχε στο διαγωνισμό των 120 εκατ. ευρώ;

του Βαγγέλη Τριάντη 

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις σε ό,τι αφορά τον διαγωνισμό του υπουργείου Παιδείας που είχε προκηρυχθεί επί υπουργίας Νίκης Κεραμέως και αφορούσε στην προμήθεια 36.000 διαδραστικών πινάκων σε σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σύμφωνα με πληροφορίες των Data Journalists, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διεξάγει κατεπείγουσα έρευνα προκειμένου να διαπιστωθεί εάν έχει διαπραχτεί το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας σε βάρος του κοινοτικού προϋπολογισμού. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, έχουν ήδη κληθεί να εξεταστούν ως μάρτυρες διάφορα πρόσωπα.

Για την υπόθεση αυτή, έχει ήδη σχηματιστεί δικογραφία μετά από καταγγελία του επιχειρηματία Γιώργου Φλωρά στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Οι Data Journalists, είχαν δημοσιεύσει τον περασμένο Νοέμβριο εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με την επώνυμη καταγγελία του κ. Φλωρά, στην οποία γινόταν λόγος για «ισχυρές ενδείξεις για συνεννόηση των συμμετεχόντων εταιρειών στο πλαίσιο του διαγωνισμού». Επρόκειτο για την ένωση εταιρειών «WIND-AKTIB», την ένωση εταιρειών «COSMOTE-BYTE ABEE» και τη VODAFONE.

Μάλιστα, όπως υπογραμμίζεται στην καταγγελία, «εφόσον αυτό αποδειχθεί, η ζημιά για το ελληνικό δημόσιο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σημαντική», καθώς το έργο χρηματοδοτήθηκε με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι τι έχει κάνει η Επιτροπή Ανταγωνισμού μετά την καταγγελία του κ. Φλωρά. Οι Data Journalists δημοσιεύουν έγγραφη απαντητική επιστολή της Επιτροπής προς τον κ. Φλωρά, όπου στην ουσία φαίνεται ότι στην Επιτροπή Ανταγωνισμού παίζουν με τις λέξεις, σχετικά με το κατά πόσο η καταγγελία του κ. Φλωρά δεν ήταν καταγγελία. Όλα αυτά, ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ξεσκονίζει τους διαγωνισμούς και όσα καταγγέλλονται. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο διαγωνισμός για 36.000 διαδραστικοί πίνακες

Το υπουργείο Παιδείας είχε προχωρήσει σε προκήρυξη ανοικτού ηλεκτρονικού διαγωνισμού για την «προμήθεια και εγκατάσταση διαδραστικών συστημάτων μάθησης». Συγκεκριμένα, το έργο αφορούσε στην εγκατάσταση 36.000 διαδραστικών συστημάτων μάθησης, συμπεριλαμβανομένων λευκών πινάκων, φορητών υπολογιστών, διαδραστικών προβολέων και εσωτερικών καλωδίων σε αίθουσες διδασκαλίας σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονταν στη διακήρυξη του διαγωνισμού, το συγκεκριμένο έργο «ενισχύει ουσιαστικά τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης, καθώς εισάγει τη χρήση της νέας τεχνολογίας στην καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αυτή που λαμβάνει χώρα στην αίθουσα διδασκαλίας».

Το έργο χρηματοδοτούνταν από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, με συνολικό κόστος που άγγιξε τα 120 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τη διακήρυξη, ο διαγωνισμος έγινε «με κριτήριο ανάθεσης την πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά βάσει βέλτιστης σχέσης ποιότητας – τιμής», ενώ η συνολική σύμβαση «έσπασε» σε τρία τμήματα. Το «LOT 1» με προϋπολογισμό 50,163 εκατ. ευρώ, το «LOT 2« με προϋπολογισμό 49,425 εκατ. ευρώ και το «LOT 3» με προϋπολογισμό 49,093 εκατ. ευρώ.

Στον διαγωνισμό συμμετείχαν τρεις εταιρείες ή καλύτερα κοινοπρακτικά σχήματα εταιρειών. Η ένωση εταιρειών «WIND-AKTIB», η ένωση εταιρειών «COSMOTE-BYTE ABEE» και η VODAFONE.

Σε ό,τι αφορά στο πρώτο τμήμα του συνολικού έργου (LOT 1), κατέθεσαν προσφορές και οι τρεις εταιρείες. Πιο αναλυτικά, η προσφορά της VODAFONE ανήλθε σε 40,349 εκατ. ευρώ χωρίς τον ΦΠΑ, της κοινοπραξίας Wind – ΑΚΤΙΒ σε 40,351 εκατ. ευρώ και των COSMOTE-BYTE ABEE σε 40,450 ευρώ, χωρίς τον ΦΠΑ. Τελικά ως ανάδοχος ορίστηκε η VODAFONE, καθώς όπως προκύπτει από τα έγγραφα της σύμβασης που έχουν αναρτηθεί στη Διαύγεια, συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία. Στο δεύτερο τμήμα του έργου (LOT 2), υπέβαλαν προσφορές δύο εταιρείες. Η Ένωση εταιρειών COSMOTE-BYTE ABEE με 39,721 εκατ. ευρώ και η VODAFONE με 39,755 εκατ. ευρώ χωρίς τον ΦΠΑ. Σε αυτό το τμήμα του διαγωνισμού ως ανάδοχος ορίστηκε η Ένωση Εταιρειών COSMOTE-BYTE ABEE. Αντίστοιχα στο τρίτο μέρος του διαγωνισμου (LOT 3) υπέβαλε προσφορά μόνο η Ένωση Εταιρειών «WIND-AKTIB», η οποία ανήλθε σε 39,514 εκατ. ευρώ χωρίς τον ΦΠΑ και κηρύχθηκε ως ανάδοχος του έργου. Με απλά λόγια, κάθε μία από τις τρεις εταιρείες έλαβε από ένα τμήμα του συνολικού έργου.

Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και Επιτροπή Ανταγωνισμού

Σύμφωνα με την καταγγελία του κ. Φλωρά, με βάση τα στοιχεία των διαγωνισμών που είναι δημόσια, φέρεται να προκύπτουν «ισχυρές ενδείξεις για συνεννόηση των συμμετεχόντων εταιρειών στα πλαίσια του διαγωνισμού».

Πιο αναλυτικά, ο κ. Φλωράς παρέθετε ένα προς ένα τα σημεία των διαγωνισμών που εγείρουν ερωτήματα. Ένα από αυτά, έχει να κάνει με τις προσφορές που κατέθεσαν οι τρεις εταιρείες. Η διακήρυξη του διαγωνισμού προέβλεπε ότι κάθε εταιρεία θα μπορούσε να συμμετάσχει σε δύο από τα τρία τμήματα του διαγωνισμού. Δηλαδή, εάν κάποια εταιρεία υπέβαλε προσφορά για τα τμήματα LOT 1 και LOT 2, δεν θα μπορούσε να υποβάλλει και για το LOT 3. Όπως επισημαίνεται στην καταγγελία, «με βάση το δεδομένο αυτό θα περιμέναμε να κατατεθούν προσφορές από τους συμμετέχοντες σε δυο κατηγορίες και να υπάρχει ανταγωνισμός ώστε να πέσουν οι τιμές, υπέρ του δημοσίου συμφέροντος».

Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη. Αντίθετα και οι τρεις εταιρείες υπέβαλαν προσφορές μόνο για ένα τμήμα του διαγωνισμού (LOT 1). Στο δεύτερο τμήμα (LOT2) υπέβαλαν προσφορές δύο εταιρείες και στο τρίτο τμήμα (LOT 3) μία εταιρεία.

Επιπλέον όπως επισημαίνεται στην καταγγελία, «οι τρεις συμμετέχουσες εταιρείες στα τμήματα που έχασαν, έδωσαν τόσο αστείες εκπτώσεις, που κάποιος θα έλεγε ότι είχαν την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός και δεν άξιζε να δώσουν καλύτερες εκπτώσεις». Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και οι διαγωνισμοί ήταν αξίας πάνω από 40 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς το ΦΠΑ), οι εκπτώσεις κυμάνθηκαν από 0,01 έως 0,26%. Δηλαδή όχι παραπάνω από 4.000 ευρώ έκπτωση ανά τμήμα του διαγωνισμού.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην καταγγελία, αυτό «είναι απόλυτα ασυνήθιστο εάν γνωρίζεις ότι θα έχεις ανταγωνισμό». Επομένως γεννώνται ερωτήματα στο κατά πόσο «υπήρχε συνεννόηση ανάμεσα στους συμμετέχοντες», εκτός και αν ο προμηθευτής «έχει δώσει τόσο χαμηλά περιθώρια κέρδους ώστε η παραμικρή έκπτωση να είναι αδύνατη», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον διαγωνισμό.

Ένα ακόμη ζήτημα για το οποίο εγείρονται ερωτήματα και υπογραμμίζεται στην καταγγελία, είναι η βαθμολογία που πήραν οι εταιρείες στην τεχνική προσφορά. Σύμφωνα με τον κ. Φλωρά, η βαθμολογία «ήταν σχεδόν ολόιδια», κάτι που «στατιστικά είναι απίθανο να συμβεί παρά μόνο αν αυτά που προσέφεραν ήταν ακριβώς τα ίδια προϊόντα».

Στην ίδια καταγγελία υπογραμμίζεται και κάτι ακόμη. Αν και στη διαβούλευση του διαγωνισμού συμμετείχαν μία σειρά από εταιρείες με ειδίκευση στους διαδραστικούς πίνακες, τελικά καμία δεν συμμετείχε στο διαγωνισμό των 120 εκατ. ευρώ. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι καμία άλλη εταιρεία δεν θέλησε να λάβει μέρος.

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού παίζει με τις λέξεις 

H Επιτροπή Ανταγωνισμού διαβίβασε τον περασμένο Σεπτέμβριο απαντητική επιστολή προς τον κ. Φλωρά. Σε αυτή ουσιαστικά οι αρμόδιοι της Επιτροπής Ανταγωνισμού δεν δίνουν μια σαφή απάντηση για το εάν και κατά πόσο η επιστολή του κ. Φλωρά αποτελεί ή όχι καταγγελία «κατά την τυπική και ουσιαστική έννοια». Λες και το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό και όχι εάν έχουν διαπραχτεί κακουργήματα και νόθευση του ανταγωνισμού.

Όπως επισημαίνεται στην επιστολή, η «Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού διεξάγει αυτεπάγγελτη έρευνα σε δημόσιους διαγωνισμούς στον κλάδο πληροφορικής και τεχνολογίας (υλισμικό, λογισμικό, υπηρεσίες) και συναφών υπηρεσιών (όπως υπηρεσιών συμβουλευτικής, υποστήριξης), προκειμένου να διαπιστωθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 1 του Ν. 3959/2011 περί «Προστασίας του Ελεύθερου Ανταγωνισμού..».

Επίσης όπως επισημαίνεται, «στην ανωτέρω έρευνα εμπίπτει καταρχήν το σύνολο των δημόσιων διαγωνισμών με συναφές αντικείμενο», ενώ «στο πλαίσιο αυτή της έρευνας διενεργήθηκαν επιτόπιοι έλεγχοι σε γραφεία επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στη σχετική αγορά». Κατά την Επιτροπή Ανταγωνισμού, «η υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο της διερεύνησης», ενώ όσα ανέφερε ο κ. Φλωράς, «συναξιολογούνται στο πλαίσιο της ως άνω αυτεπάγγελτης έρευνας».

Διαβάστε αναλυτικά την απαντητική επιστολή της Επιτροπής Ανταγωνισμού: 

Κιτ ρομποτικής αξίας 30 εκατ. ευρώ

Δεν είναι ο πρώτος διαγωνισμός του υπουργείου Παιδείας για τον οποίο ο κ. Φλωράς προχώρησε σε επώνυμη καταγγελία στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Μία ακόμη καταγγελία είχε υποβληθεί για την «Προμήθεια εξοπλισμού ρομποτικής και STEM για την εκπαίδευση». Πρόκειται για διαγωνισμό ύψους 30,122 εκατ. ευρώ για την προμήθεια 177.000 σετ ρομποτικής που επίσης χρηματοδοτήθηκε από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και υλοποιήθηκε επί των ημερών της Νίκης Κεραμέως στο υπουργείο Παιδείας.

Σε σχετική ανακοίνωση,

ΝΟΙΚΙΑΣΑΝ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΑ ΜΕ 1,7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ 25 ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΑΒ!

• Οι συμβάσεις, τα ποσά και οι ανάδοχοι – Η «ταρίφα» ανά χιλιόμετρο.
• 65.000.ευρώ το κόστος ενός καινούργιου ασθενοφόρου.
• Πώς η κυβέρνηση, που δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την αποδυνάμωση του ΕΚΑΒ, άνοιξε ταυτόχρονα, με τον νόμο του 2022 επί υπουργίας Πλεύρη, το δρόμο στα ασθενοφόρα των ιδιωτικών κλινικών κι εταιρειών να «εισβάλλουν» στο ΕΣΥ για τις δευτερογενείς διακομιδές.
• Χαμένος ο φορολογούμενος, κερδισμένες όσες ιδιωτικές εταιρείες εδρεύουν στις ίδιες πόλεις με τα δημόσια νοσοκομεία κι έτσι οι ίδιες εξασφαλίζουν διαρκώς την ανανέωση των συμβάσεων απευθείας ανάθεσης.
• Οικονομική «αυτοκτονία» μεσοπρόθεσμα η λύση – «μπάλωμα» της ενοικίασης, χαριστική βολή για το ΕΚΑΒ.

Του Βασίλη Γαλούπη

Στις 2 Ιανουαρίου 2024 υπάλληλος καθαριότητας του δήμου Αλεξανδρούπολης κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της εργασίας του σε απόσταση μόλις 100 μ. από το τμήμα επειγόντων περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης. Λόγω της γραφειοκρατικής διαδικασίας απαιτήθηκαν 15 λεπτά μέχρι να τον προσεγγίσει διαθέσιμο ασθενοφόρο από το κοντινό νοσοκομείο. Διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Τις επόμενες εβδομάδες έδινε μάχη για την ζωή του στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Το ίδιο το νοσοκομείο παραδέχθηκε τελικά πως τα λεπτά δεν ήταν 15, αλλά… 13.

Τον περασμένο Ιούλιο μια γυναίκα πέθανε αβοήθητη σε παραλία της Λέσβου περιμένοντας το ασθενοφόρο που έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση, αφού όπως καταγγέλθηκε δεν επαρκούσαν οι οδηγοί για να καλυφθούν οι βάρδιες. Το ίδιο συνέβη και στο Περιστέρι τον ίδιο μήνα, όπως και τον Νοέμβριο στην Καβάλα.

Το ΕΚΑΒ βρίσκεται όλο και πιο συχνά στο στόχαστρο επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών. Εκπέμπει SOS εδώ κι αρκετά χρόνια, όπως αποκάλυψε και η έρευνα των Data Journalists τον περασμένο Οκτώβριο

Σχετικό άρθρο

Στην Αττική, για παράδειγμα, επιχειρούν πρωί κι απόγευμα μόνο τα μισά από τα 90 ασθενοφόρα που θα έπρεπε, το ίδιο και τη νύχτα όπου είναι διαθέσιμα μόλις τα 25 από τα 50. Πολλές φορές η ανταπόκριση στα περιστατικά φτάνει στις 4-5 ώρες.

Από το σύστημα λείπουν, σύμφωνα με τους συνδικαλιστές, όχι μόνο ασθενοφόρα, αλλά και τουλάχιστον 1.000 διασώστες. Η λύση της «επιστράτευσης» ενστόλων για να καλυφθούν οι κενές θέσεις, που εφαρμόζεται από  το περασμένο καλοκαίρι, δεν φαίνεται να αποδίδει. Στις διακομιδές, άλλωστε, απαιτείται εξειδικευμένο προσωπικό που πρέπει να έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Αντί να ενισχυθούν τα πληρώματα, να επισκευαστούν όσα ασθενοφόρα είναι σε ακινησία λόγω επιβαρυμένης χρήσης ή κι έλλειψης ανταλλακτικών και να αγοραστούν καινούργια, η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει τον αδιέξοδο δρόμο των «μπαλωμάτων». Ένα από αυτά είναι η ενοικίαση ιδιωτικών ασθενοφόρων «με την ώρα», με συμβάσεις που εκτινάσσουν το κόστος για τον φορολογούμενο, ενώ παράλληλα αφήνουν το ΕΚΑΒ ολοένα και πιο εξασθενημένο.

(ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ EUROKNISSI)

Οι ειδήσεις για θανάτους και αργοπορίες διακομιδών λόγω του αποδυναμωμένου ΕΚΑΒ είναι λογικό να αγχώνουν και να τρομάζουν τους πολίτες που αποδέχονται πιο εύκολα πια τέτοιες κοστοβόρες «παρεμβάσεις» βραχείας προοπτικής στο δημόσιο Σύστημα Υγείας, ενώ η κυβέρνηση έχει το άλλοθι, λόγω της «στρατηγικής» απραξίας της, ώστε να προχωρήσει σε αποφάσεις ένταξης, δια της πλαγίας, των ιδιωτικών ασθενοφόρων στο ΕΣΥ, σε πρώτη φάση για τις δευτερογενείς διακομιδές.

Τι άλλαξε με τον νόμο του Δεκεμβρίου 2022

Σύμφωνα με το νόμο που ψηφίστηκε το 2022, επί Θανάση Πλεύρη στο υπουργείο Υγείας, επιτράπηκαν στο εξής οι συμβάσεις των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικά ασθενοφόρα για τις δευτερογενείς διακομιδές, δηλαδή για την μεταφορά ασθενών στην οικεία τους από το νοσοκομείο ή για την μετακίνησή τους από και προς νοσοκομεία για εξετάσεις κλπ.

Όμως, το κόστος των ενοικιάσεων αποδεικνύεται δυσβάσταχτο σε σύγκριση με την αγορά νέων ασθενοφόρων από το ΕΚΑΒ και την ουσιαστική ενίσχυσή του με προσωπικό.

Σύμφωνα με τον νόμο 4999 του Δεκεμβρίου 2022 (ΦΕΚ Α 225/7.12.2022) «οι διακομιδές ασθενών μετά από την ολοκλήρωση της νοσηλείας τους, δύναται να διενεργούνται και από τα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, στα οποία νοσηλεύονται. Για την εξυπηρέτηση των διακομιδών, τα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας δύνανται επικουρικά να συνάπτουν συμβάσεις με φυσικά ή νομικά πρόσωπα, τα οποία είναι κάτοχοι αδειοδοτημένων ασθενοφόρων αυτοκινήτων του ιδιωτικού τομέα».

(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/EUROKINISSI)

Δαπάνη 1,7 εκατ. ευρώ από 40 νοσοκομεία σε μόλις 15 μήνες

Από τότε που ξεκίνησε η εφαρμογή του νόμου μέχρι σήμερα, δηλαδή σε 15 μήνες, οι συνολικές δαπάνες για συμβάσεις νοσοκομείων προς ενοικίαση ιδιωτικών ασθενοφόρων έχει αγγίξει τα 1,7 εκατ. ευρώ (1.698.151,72 €). Στο ΚΗΜΔΗΣ υπάρχουν περισσότερες από 70 συμβάσεις από 40 νοσοκομεία – κυρίως της Περιφέρειας – από την ημέρα έναρξης ισχύος του νόμου.

Το πόσο αυτό είναι διαρκώς αυξανόμενο, και μάλιστα με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς. Οι δαπάνες διογκώνονται, αλλά χωρίς να λύνεται κανένα από τα ζωτικά προβλήματα του ΕΚΑΒ, που απλά περιθωριοποιείται και αργοσβήνει.
…………

Η σύμβαση του ΕΚΑΒ το 2023 για την αγορά 52 ασθενοφόρων με κόστος 65.000 ευρώ το καθένα (pdf ΕΔΩ)

Η σύμβαση του ΕΚΑΒ το 2023 για την αγορά 52 ασθενοφόρων με κόστος 65.000 ευρώ το καθένα

…………

Πόσο κοστίζει ένα καινούργιο ασθενοφόρο

Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, το κόστος για την αγορά ενός καινούργιου ασθενοφόρου δεν υπερβαίνει τις 65.000 ευρώ. Μάλιστα, για τις δευτερογενείς διακομιδές δεν απαιτούνται καν ιδιαίτεροι έξτρα κι ακριβοί εξοπλισμοί.

Σε σύμβαση προμήθειας ασθενοφόρων οχημάτων που παρουσιάζουμε σήμερα και που υπέγραψε το ΕΚΑΒ (Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας) με εταιρεία πώλησης αυτοκινήτων στις 8 Φεβρουαρίου 2023, το κόστος ενός ασθενοφόρου είναι στις 65.000 ευρώ με ΦΠΑ!

Όπως αναφέρεται στη σύμβαση «το κόστος για την προμήθεια 52 Ασθενοφόρων Οχημάτων 4Χ2 Τύπου Β’ DIESEL,

ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ: Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΟΥΛΑ ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ.

Χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να συμβεί κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο σε ένα κράτος δικαίου. Η υπόθεση του Λάμπρου Γούλα, του νεαρού που συνελήφθη και βασανίστηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Νοέμβρη του 2019, φτάνει πλέον σε νέο στάδιο, καθώς ολόκληρη η διμοιρία που συμμετείχε στο περιστατικό παραπέμπεται σε ανακριτή για το κακούργημα των βασανιστηρίων.

Πρόκειται για μια εξέλιξη με ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι μόνο λόγω της σοβαρότητας των καταγγελιών, αλλά και επειδή για πρώτη φορά δεν μιλάμε για αναζήτηση ευθυνών σε μεμονωμένους αστυνομικούς, που χρησιμοποιείται συνήθως ως άλλοθι για να διασωθεί ο μηχανισμός. Εδώ η υπόθεση αφορά μια ολόκληρη διμοιρία ΜΑΤ. Δηλαδή μια οργανωμένη ομάδα καταστολής που λειτούργησε συλλογικά και της οποίας η δράση ερευνάται πλέον ως ενιαίο σύνολο.

Το πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη, που σύμφωνα με δημοσίευμα της ΕφΣυν «ξεγύμνωσε» την αστυνομική αυθαιρεσία, είναι καταπέλτης για τον τρόπο με τον οποίο η ΕΛ.ΑΣ. χειρίστηκε την υπόθεση. Η εσωτερική έρευνα κρίθηκε ελλιπής, προβληματική και ουσιαστικά διεκπεραιωτική. Δεν αναζητήθηκαν επαρκώς κρίσιμοι μάρτυρες, δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε οι ιατρικές γνωματεύσεις, ενώ το μεγαλύτερο βάρος δόθηκε στις καταθέσεις των ίδιων των αστυνομικών.

Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι ο Συνήγορος του Πολίτη είχε ζητήσει από νωρίς την αναβάθμιση της διαδικασίας σε Ενορκη Διοικητική Εξέταση, καθώς υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις παραβίασης του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που απαγορεύει ρητά τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση. Ωστόσο, η ΕΛ.ΑΣ. προτίμησε να κινηθεί με τους γνωστούς αργούς και γραφειοκρατικούς ρυθμούς, δίνοντας την εντύπωση ότι στόχος ήταν περισσότερο η συγκάλυψη παρά η διερεύνηση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το ίδιο έργο. Κάθε φορά που προκύπτουν σοβαρές καταγγελίες για αστυνομική βία, ενεργοποιείται ένας μηχανισμός καθυστερήσεων, αναβολών και εσωτερικών ερευνών που καταλήγουν συνήθως στο τίποτα. Η ατιμωρησία έχει μετατραπεί σε οργανικό στοιχείο της λειτουργίας των σωμάτων καταστολής.

Στην περίπτωση του Λάμπρου Γούλα, όμως, υπήρξε μια σημαντική παράμετρος. Ο ίδιος αθωώθηκε ομόφωνα το 2021 από τις κατηγορίες που του είχαν αποδοθεί. Η δικαστική αυτή εξέλιξη αποδυνάμωσε αποφασιστικά το αφήγημα των αστυνομικών και ενίσχυσε την αξιοπιστία των καταγγελιών του για όσα υπέστη τη νύχτα της σύλληψής του.

Ασφαλώς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη δεν έχει δεσμευτική δικαστική ισχύ. Δεν καταδικάζει κανέναν. Αποτελεί όμως ένα εξαιρετικά σημαντικό θεσμικό ντοκουμέντο, το οποίο καταγράφει με σαφήνεια τις παραλείψεις, τις αντιφάσεις και τα κενά της αστυνομικής έρευνας και μπορεί να λειτουργήσει ως κρίσιμο στοιχείο στην ποινική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: αν χρειάστηκαν επτά χρόνια για να φτάσει μια τόσο κραυγαλέα υπόθεση στο γραφείο του ανακριτή, πόσες ακόμα υποθέσεις αστυνομικής βίας θάφτηκαν οριστικά στα συρτάρια των υπηρεσιών;

Η υπόθεση Γούλα δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο. Αφορά το δικαίωμα ολόκληρης της κοινωνίας να γνωρίζει ότι οι μηχανισμοί καταστολής δεν βρίσκονται υπεράνω νόμου. Αφορά την απαίτηση να λογοδοτούν όσοι ασκούν κρατική βία. Και κυρίως αφορά τη μάχη απέναντι σε μια κουλτούρα ατιμωρησίας που εδώ και δεκαετίες συνοδεύει τις πιο σκοτεινές πλευρές της αστυνομικής δράσης.

Γιατί όταν οι βασανιστές προστατεύονται και τα θύματα χρειάζονται επτά χρόνια για να δικαιωθούν έστω και στοιχειωδώς, τότε το πρόβλημα δεν είναι μερικοί επίορκοι αστυνομικοί. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο,

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΜΕΛΛΟΥ: ΙΚΕΤΗΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ – ΠΩΣ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ

Η απόλυτη συνθηκολόγηση στην Πολιτική Γραμματεία, ο εξευτελισμός του κόμματος και η άνευ όρων ρίψη της λευκής πετσέτας στη νέα πρωτοβουλία – Η μνημειώδης ταπείνωση και το ξεπούλημα της Κουμουνδούρου

Το σκηνικό που στήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες της κρίσιμης Πολιτικής Γραμματείας δεν θύμιζε σε τίποτα τις διεργασίες ενός υπερήφανου κόμματος εξουσίας, αλλά έμοιαζε περισσότερο με μια θλιβερή τελετή οριστικής, ταπεινωτικής παράδοσης. Ο Σωκράτης Φάμελλος πρωταγωνίστησε σε έναν ιστορικό, άνευ προηγουμένου αυτοδιασυρμό, αποδεικνύοντας με τον πιο ωμό τρόπο ότι τα σημερινά ηγετικά στελέχη λειτουργούν ως απλά πολιτικά ανθρωπάκια, ανίκανα να σηκώσουν το ιστορικό βάρος της παράταξής τους. Αντί να υψώσει ανάστημα, να περιφρουρήσει την αυτοτέλεια του φορέα του και να ηγηθεί μιας ισχυρής αξιωματικής αντιπολίτευσης, επέλεξε συνειδητά τον ρόλο του ικέτη. Προσπαθώντας να χρυσώσει το χάπι της απόλυτης υποταγής με το περιτύλιγμα της δήθεν αριστερής ευθύνης, δήλωσε ανερυθρίαστα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει ήδη κάνει υπερβάσεις και θα κάνουμε όσες ακόμα απαιτούνται για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Βάζουμε τις ανάγκες της κοινωνίας πάνω από το κομματικό συμφέρον. Και σήμερα είναι ώρα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και στην ιστορία της Αριστεράς». Πίσω από τα παχιά λόγια, ωστόσο, κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθεια ενός πολιτικού νάνου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση στο νέο σκηνικό που στήνεται ερήμην του.

Ο απόλυτος ραγιαδισμός απέναντι στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα

Ο κατήφορος της αξιοπρέπειας χτύπησε κυριολεκτικά πάτο όταν η συζήτηση στράφηκε στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Σε μια επίδειξη αδιανόητου πολιτικού ραγιαδισμού, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ουσιαστικά γονατιστός μπροστά στον Αλέξη Τσίπρα, εκλιπαρώντας για τον ρόλο του κομπάρσου στο νέο εγχείρημα. Χωρίς ίχνος μαχητικότητας, ο Φάμελλος ξεκαθάρισε πως πετάει τα όπλα, ακυρώνοντας κάθε πιθανότητα αυτόνομης διεκδίκησης της εξουσίας. Η δημόσια δήλωση υποταγής αποτελεί μνημείο συνθηκολόγησης, καθώς παραδέχτηκε ανοιχτά: «στην προσπάθεια να φύγει αυτή η διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση και να έχουμε προοδευτική κυβέρνηση, δεν περισσεύει κανείς. Θα ήταν στρατηγικό λάθος η αντιπαράθεση με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Στεκόμαστε δίπλα σε αυτή την πρωτοβουλία, τη στηρίζουμε, δεν την βλέπουμε ανταγωνιστικά, αλλά συντροφικά.». Με αυτή την κυνική ομολογία παραδοχής της ήττας, η σημερινή ηγεσία υποβιβάζει το κόμμα σε ένα θλιβερό, άβουλο παράρτημα εξυπηρέτησης αλλότριων σχεδιασμών.

Η ρευστοποίηση του χώρου και οι σπασμωδικές κραυγές

Μέσα σε αυτό το καθεστώς της απόλυτης παράδοσης, οι αναφορές στην «ιστορική πολιτική συνέχεια των ιδεών και της παρακαταθήκης» φαντάζουν ως κακόγουστο αστείο. Ενώ ο Φάμελλος τρέμει στην ιδέα της πολιτικής του εξαφάνισης και ρευστοποιεί ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ στον βωμό μιας αόριστης ευρύτερης συμπαράταξης, στο παρασκήνιο οι εσωτερικές φωνές αντιδρούν απέναντι στην επερχόμενη εξαύλωση. Οι αιχμηρές παρεμβάσεις στελεχών, όπως αυτή του Παύλου Πολάκη που προειδοποίησε δημόσια ότι τα ιστορικά κόμματα δεν κλείνουν με αυθαίρετες,

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΞΕΦΤΙΛΙΖΕΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Άντε μετα να μην χαθεί κάθε αξιοπιστία και να πιστέψεις πως από δω και πέρα θα λένε αλήθειες !

 

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Θυμάστε την ταινία με τίτλο «Επιχείρηση Apollo» από τη δεκαετία του 1970; Ίσως είναι πολύ απλοϊκή και αφελής στην πλοκή της για όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν στη χώρα. Η Ελλάδα είναι σταυροδρόμι και πολλοί πράκτορες καταφτάνουν για να παρέμβουν στις πολιτικές εξελίξεις.

Ας θυμηθούμε το πέρασμα του υπουργού προπαγάνδας του ναζιστικού Ράιχ Γιόζεφ Γκέμπελς στη μεταξική Ελλάδα και τον παπα-Δημήτρη των ανακτόρων που την ίδια περίοδο ορίστηκε εφημέριος στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Ο μοναχός ήταν ο λόρδος Ντέιβιντ Μπάλφουρ που είχε ασπαστεί το ορθόδοξο σχήμα και είχε στρατολογηθεί από τη βρετανική Ιντέλιτζενς Σέρβις. Κατασκόπευε κινούμενος με άνεση στα σαλόνια της «καλής κοινωνίας», έφυγε για Κάιρο και όταν επανήλθε έπαιξε σημαντικό ρόλο στα Δεκεμβριανά. Έφυγε από την Ελλάδα όταν καταγγέλθηκε ως πράκτορας από τον «Ριζοσπάστη».

Άλλη σκοτεινή φυσιογνωμία ήταν ο Ιωάννης Βουλπιώτης που είχε γίνει γαμπρός του μεγιστάνα Καρλ Φρίντριχ φον Ζίμενς και στέλεχος της εταιρείας. Ήρθε στην Ελλάδα κι αυτός στη μεταξική περίοδο και εκπροσώπησε τα γερμανικά συμφέροντα ακόμη και στην Κατοχή. Από τους εμπνευστές των Ταγμάτων Ασφαλείας, κατηγορήθηκε ως συνεργάτης μετά την απελευθέρωση και στην πρώτη δίκη απαλλάχτηκε από την κατηγορία ενώ στη δεύτερη απαλλάχτηκε λόγω αμφιβολιών καθώς απουσίαζαν (καταλαβαίνετε πού) πολλοί μάρτυρες κατηγορίας.

Μεταπολεμικά οι μυστικές υπηρεσίες σουλατσάριζαν στην Ελλάδα, αλλά κουμάντο ήδη έκαναν οι πρεσβευτές όπως ο Πιουριφόι. Η βασίλισσα Φρείκη, όπως αποκαλούσαν τη γερμανίδα σύζυγο του βασιλιά Παύλου, είχε επαφές με επιφανή μέλη της αμερικανικής κοινότητας των υπηρεσιών πληροφοριών: τον διευθυντή της CIA Άλεν Ντάλες. Μεταδικτατορικά ο σταθμάρχης της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς εκτελέστηκε από τη 17Ν και πρόσφατα μάθαμε πόσο σημαντικός ήταν, καθώς στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Άρλινγκτον, όπου κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια, η ταφόπλακά του ήταν η πρώτη στην οποία αναγράφηκε η επιγραφή Central Intelligence Agency για αξιωματικό της Υπηρεσίας.

Πριν από τέσσερα χρόνια, το Documento είχε αποκαλύψει την παρουσία μελών της ισραηλινής υπηρεσίας κυβερνοασφάλειας Unit 81 στην Αθήνα που είχαν ρόλο στο στήσιμο του Predator. Δύο χρόνια αργότερα το Documento αποκάλυψε τους ψηφιακούς δολοφόνους της Majoritas που μπήκαν στη δούλεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ στις αρχές του 2026 οι αποκαλύψεις της ισραηλινής εφημερίδας «Haaretz» επιβεβαίωσαν όσα είχε αναφέρει το Documento για τον βρώμικο μηχανισμό προπαγάνδας.

Η εφημερίδα έχει ερευνήσει πολλά θέματα χειραγώγησης και σκοτεινών επικοινωνιακών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Το έπραξε και το 2018 με τα έγγραφα της Integrity Initiative που διέρρευσαν από την ομάδα Anonymous. Είχε στηθεί μια επιχείρηση αντιρωσικής προπαγάνδας στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Μεταξύ άλλων αυτή η βρετανική οργάνωση που την έτρεχαν πρώην στρατιωτικοί των υπηρεσιών πληροφοριών κατάφερε και έπληξε τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Βρετανία Τζέρεμι Κόρμπιν. Όπως αποκαλύπτει το Documento, σε αυτή την οργάνωση «αξιολογητής» ήταν ο διαβόητος εργολάβος της CIA που είχε αναλάβει τις μεγαλύτερες καλυμμένες επιχειρήσεις μαύρης προπαγάνδας στον Παναμά για να ανατρέψει τον Νοριέγκα, στο Κουβέιτ όταν καταλήφθηκε από τους ιρακινούς για να γίνει αμερικανική επέμβαση και στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Ο Φόλκερ Μπρικ, αρχιτέκτονας πληροφορικών συστημάτων που διέσωσε και μελέτησε τα ντοκουμέντα της Integrity Initiative, αξιολόγησε τις επιχειρήσεις ως χειραγώγηση στο πλαίσιο κυβερνητικών-στρατιωτικών υπηρεσιών προπαγάνδας αλλά και χειραγώγησης ή διάσπασης αριστερών κομμάτων, όπως έπραξαν στους «πιο αριστερούς» από τη συνηθισμένη «γραμμή Μπλερ» Εργατικούς του Τζ. Κόρμπιν. Όσο για τον καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη, εμφανίζεται –στα έγγραφα πάντα– να είναι leader του ελληνικού cluster, να δίνει πληροφορίες για τον Ιβάν Σαββίδη ως άνθρωπο του Πούτιν πολύ προτού υπογράψει τη σύμβαση με τη βρετανική οργάνωση μέσω του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Όλα αυτά σε ένα δίκτυο αόρατων νημάτων που αποκαλύφθηκε το 2018. Η βρετανική κυβέρνηση δεν αμφισβήτησε τα έγγραφα,