Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι οδεύει προς μια εκλογική ήττα. Πασχίζει όμως να πείσει ότι εξακολουθεί να ελέγχει τις πολιτικές εξελίξεις
Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος – in.gr
Στη δημοκρατία υποτίθεται ότι τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Εάν κερδίσεις τις εκλογές, δηλαδή με τον κάθε φορά ισχύοντα εκλογικό νόμο μπορείς να εκλέξεις 151 βουλευτές, σχηματίζεις κυβέρνηση. Κατά κύριο λόγο αυτό σημαίνει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, όμως υπήρξαν και περιπτώσεις που έγινε με συμμαχία. Εάν δεν το καταφέρεις έχεις χάσει τις εκλογές. Και αυτό σημαίνει είτε ότι τις κέρδισε κάποιος άλλος που σχημάτισε κυβέρνηση, είτε ότι η κάλπη δεν έβγαλε συσχετισμό που να επιτρέπει σχηματισμό κυβέρνησης, οπότε χρειάζονται και νέες εκλογές, από τις οποίες μέσα από τα πολύ πιο σαφή διλήμματα, θα φανεί ποιος είναι ο νικητής.
Στη Νέα Δημοκρατία κάνουν ως αυτή η βασική αρχή να μην έχει πια ισχύ. Ως εάν η Νέα Δημοκρατία να μπορεί να χάσει τις εκλογές, δηλαδή να πάρει ένα ποσοστό αρκετά κάτω από την αυτοδυναμία, αλλά τελικά να μην χάσει την εξουσία.
Και αυτό το κάνουν με δύο βασικούς τρόπους. Ο ένας είναι ότι αρχίζουν να «αθροίζουν» προκαταβολικά συνεταίρους από τώρα. Παραβλέποντας ότι είναι μια κυβέρνηση τόσο πολωτική που κατάφερε να πάει σε αναθεώρηση του Συντάγματος και σύσσωμη η αντιπολίτευση να δηλώσει ότι δεν θα δώσει ενισχυμένη πλειοψηφία από τώρα. Ο άλλος τρόπος είναι να φτιάχνουν μια εικόνα ότι όλες οι πολιτικές εξελίξεις, ό,τι και να γίνει, θα περιστρέφονται γύρω από τη Νέα Δημοκρατία. Ως εάν κανένα άλλο κόμμα να μην μπορεί να κυβερνήσει.
Τα «σενάρια» αυτά αναπαράγονται ποικιλοτρόπως στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, παραβλέποντας ότι η επανάληψη μιας αβάσιμης θέσης, δεν πρόκειται να της προσδώσει πιστότητα. Αξιοποιούνται σε αυτή την κατεύθυνση και οι δημοσκοπήσεις, με την ίδια επικέντρωση στην «πρωτιά» της ΝΔ, προσπερνώντας όλα τα άλλα ποιοτικά στοιχεία που αυτές έχουν.
Και κάπου εδώ είναι που η πραγματικότητα αρχίζει και παίρνει την εκδίκησή της.
Το πρώτο και βασικό στοιχείο είναι ο τρόπος που η κοινωνία τοποθετείται απέναντι στην κυβέρνηση. Και ως προς αυτό όλες οι έρευνες συγκλίνουν στην ίδια κατεύθυνση. Υπάρχει ένα βαθύ ρήγμα με την κοινωνία, που στον πυρήνα του έχει όχι απλώς την ακρίβεια, αλλά τη συνειδητοποίηση από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ότι μπορεί να αυξάνονται τα ονομαστικά εισοδήματα, αλλά το πραγματικό κόστος ζωής αυξάνεται πολύ περισσότερο, όπως και η ανασφάλεια που αυτό συνεπάγεται. Αυτό δεν έχει να κάνει απλώς με μια «δυσαρέσκεια» (άλλωστε σχεδόν πάντοτε «δυσαρέσκεια» δηλώνουν οι πολίτες), αλλά πρωτίστως με το γεγονός ότι οι πολίτες θεωρούν ότι η κυβέρνηση δεν τήρησε τη δέσμευση που ανέλαβε ήδη το 2019 για μια «κανονικότητα» που θα σήμαινε και μικρότερη οικονομική ανασφάλεια. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο τρίμηνο του 2026 το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών υποχώρησε κατά 2,5%.
Αυτό το ρήγμα βάθυνε και από τον τρόπο που οι πολίτες αισθάνονται ότι το κράτος δεν προσφέρει πια τη στοιχειώδη προστασία που όφειλε (και που ξεπερνάει κατά πολύ την ταύτιση της ασφάλειας με τη μεγαλύτερη αστυνομική παρουσία), κάτι που αποτυπώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο στην τραγωδία των Τεμπών. Η κρίση των θεσμών,