ΤΡΑΜΠΙΚΗ ΚΑΚΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ

Του Χαράλαμου κ. Τσούκα* – Καθημερινή

«Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του», κατά τον Ηράκλειτο. Ο χαρακτήρας θέτει τις ράγες στις οποίες ο καθένας κινείται. Από έναν πρόεδρο που χαρακτηρίζεται από ασυγκράτητη εγωπάθεια, διανοητική αυταρέσκεια και ξεδιάντροπη διαφθορά (το 2025 ο Τραμπ έγινε πλουσιότερος κατά 1,5 δισ. δολάρια από κρυπτονομίσματα), δύσκολα θα ανέμενε κανείς καλύτερες επιλογές αξιωματούχων από την Κιμπερλί Γκιλφόιλ.

Το 2020, ο Τραμπ διόρισε την Γκιλφόιλ υπεύθυνη χρηματοδότησης της προεκλογικής εκστρατείας του. Η πρώην τηλεπαρουσιάστρια όργωνε την Αμερική επαινώντας δουλοπρεπώς τα δήθεν επιτεύγματά του και εξυμνώντας, με οιονελι θρησκευτική γλώσσα, την αποστολή του «να σώσει την Αμερική». Η πολιτική της άνοδο ξάφνιασε. Η θητεία της στο φιλοτραμπικό στο Fox News δεν ήταν ανέφελη. Το δίκτυο την απέπεμψε τον Ιούλιο του 2018, πριν λήξει το συμβόλαιό της. Μερικούς μήνες αργότερα, η τότε νεαρή βοηθός της στο Fox News υπέβαλε πολυεπίπεδη καταγγελία στο δίκτυο, κατηγορώντας την για «κακοποιητική και σεξουαλικώς ανάρμοστη συμπεριφορά». Ισχυριζόταν, μεταξύ άλλων, ότι η Γκιλφόιλ της μιλούσε πρόστυχα για τη σεξουαλική της ζωή και την προέτρεπε να κοιμηθεί με ισχυρούς άνδρες για να προωθήσει την καριέρα της. Η Γκιλφόιλ, τα αρνήθηκε. Το δίκτυο, πάντως, κατέβαλε στη βοηθό της πάνω από 4 εκατ. δολάρια αποζημίωση.

Ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται σε κρίσιμες στιγμές – εκεί που καλείσαι να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις. Το 2016, ο τότε επικεφαλής του Fox News Ρότζερ Έιλς μηνύθηκε από την παρουσιάστρια Γκρέτσεν Κάρλσον για σεξουαλική παρενόχληση (η υπόθεση έγινε αργότερα η ταινία «Bombshell»). Παρόμοιες εμπειρίες ανέφεραν πάνω από 20 γυναίκες. Το δίκτυο ανέθεσε σε νομική εταιρεία να ερευνήσει τις καταγγελίες. Μετά την έρευνα, το Fox News ζήτησε συγγνώμη από την Κάρλσον και της κατέβαλε αποζημίωση 20 εκατ. Ο Έιλς ωθήθηκε σε παραίτηση. Η Γκιλφόιλ, στην διάρκεια της έρευνας, είχε οργανώσει καμπάνια υπεράσπισης του σεξουαλικώς αρπακτικού αφεντικού της! Ένας τέτοιος άνθρωπος, που πρόσφατα αποπέμφθηκε με υποψίες διαφθοράς, είχε διοριστεί από τον Τραμπ πρέσβειρα στην Ελλάδα και γοήτευε τους κάθε λογής ιθαγενείς εξουσιοκόλακες,αναγεννημένους ευρωλάκες, οι οποίοι ξερογλείφονταν δίπλα της για status και επιρροή.

Αρκετές επιλογές του διεφθαρμένου ηγέτη ανέδειξαν την προτίμησή του στην κακιστοκρατία. Διόρισε πρέσβη στο Παρίσι τον πεθερό του (με καταδίκη για φοροδιαφυγή), υπουργούς Δικαιοσύνης δύο προσωπικούς δικηγόρους του, διευθυντή του FBI άνθρωπο που κατηγορείται ότι δίνει μπόνους σε κολλητούς του, υπεύθυνο συνόρων κάποιον που εμφανίζεται σε ηχητικό να παίρνει 50.000 δολάρια σε μετρητά,

ΜΑΦΙΟΖΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ, ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΛ.ΑΣ. ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ…

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η αστυνομία, όντας χωρισμένη από το λαό, αποτελώντας επαγγελματική κάστα, συγκροτημένη από ανθρώπους «ξεσκολισμένους» στη βία ενάντια στο φτωχό πληθυσμό, ανθρώπους που έχουν κάπως μεγαλύτερο μισθό και το προνόμιο της «εξουσίας» (αφήνουμε πια «τα τυχερά»), παραμένει αναπόφευκτα σε οποιαδήποτε αστικοδημοκρατική δημοκρατία, εφόσον κυριαρχεί η αστική τάξη, το πιο πιστό της όργανο, στήριγμα και φρουρός της.

Κείμενο του Ι.Β. Λένιν (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, “Απαντα Λένιν” τομ, 32, σελ.25),

Ένας άνδρας, ηλικίας περίπου 50-60 ετών, βρέθηκε νεκρός τα ξημερώματα της Κυριακής στη Γλυφάδα, με τραύμα από σφαίρα στο κεφάλι, μας ενημερώνει η ειδησεογραφία.

Ευτυχώς, και σ’ αυτή την περίπτωση, επιβεβαιώθηκε η «θεωρία» του Άρη Πορτοσάλτε ότι οι μαφιόζοι, «δόξα τω Θεώ, ξέρουν από σημάδι και καθαρίζουν κατευθείαν». Σύμφωνα με τον υπάλληλο του Αλαφούζου, από τα δολοφονικά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ των μαφιόζων δεν κινδυνεύει η δημοκρατία, ούτε απειλούνται οι ανυποψίαστοι πολίτες. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα έπρεπε να μας ανησυχεί πολύ λιγότερο από τα «τρομοκρατικά τρικάκια» του Ρουβίκωνα, μπροστά στα οποία βρέθηκε ο ίδιος.

Μόνο που η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να διαψεύδει τις βολικές θεωρίες των τηλεοπτικών παπαγάλων. Οι σφαίρες πέφτουν δίπλα μας σαν το χαλάζι και είναι ζήτημα χρόνου να θρηνήσουμε και αθώους ανθρώπους, θύματα αυτού του αιματηρού πολέμου που μαίνεται εδώ και χρόνια με τις ελληνικές και ξένες εγκληματικές συμμορίες. Όταν οι εκτελέσεις γίνονται σχεδόν καθημερινό θέαμα, οι ανταλλαγές πυροβολισμών εκτυλίσσονται σε κατοικημένες περιοχές και οι ένοπλοι κυκλοφορούν σαν να βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η επόμενη σφαίρα δεν θα βρει έναν περαστικό, έναν εργαζόμενο, έναν άνθρωπο που απλώς βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Κι εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα για τις προτεραιότητες της αστυνομίας και της πολιτικής ηγεσίας της.

Η κυβέρνηση και ο πολιτικός προϊστάμενος των μπάτσων, ο υπουργός «γενίτσαρος» Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, φαίνεται πως έχουν επιλέξει διαφορετικό πεδίο δράσης. Πριν από μερικούς μήνες, ο δημοσιογράφος Βασίλης Λαμπρόπουλος, μέσα από τις σελίδες του «Βήματος», περιέγραφε μια πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και μια κυβέρνηση που σχεδόν αδιαφορούν για τη σοβαρή εγκληματικότητα.

Η κυβερνητική προτεραιότητα, όπως αποτυπώνεται στην αστυνομική πρακτική, -υπάρχει παρακάτω και ομολογία υψηλόβαθμου μπάτσου γ’ αυτό-  είναι να αντιμετωπίζονται ως μείζον ζήτημα το λεγόμενο «πολιτικό έγκλημα», δηλαδή οι κοινωνικές αντιδράσεις και οι κινηματικές αντιστάσεις, την ώρα που η βαριά εγκληματικότητα -μαφίες, διακίνηση ναρκωτικών, trafficking- εξακολουθεί να δεσπόζει στην καθημερινότητά μας. Η καταστολή απέναντι σε όσους διαμαρτύρονται μπορεί να είναι άμεση και αποτελεσματική. Όταν, όμως, πρόκειται για οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα με όπλα, χρήμα και διασυνδέσεις, τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά.

Και οι ίδιοι οι εγκληματίες φαίνεται να αντιλαμβάνονται αυτή την πραγματικότητα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος», 15 ξένες συμμορίες και περίπου 3.000 αλλοδαποί κακοποιοί φέρονται να δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Ένα τέτοιο δημοσίευμα αποτελεί από μόνο του απόδειξη ότι η χώρα μας θεωρείται ασφαλές καταφύγιο για τις εγκληματικές οργανώσεις.  

Υπάρχει, βέβαια, και μια ακόμη σκοτεινή πλευρά αυτής της ιστορίας.

Όταν ο ίδιος ο Βασίλης Στεφανάκος,

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: ΣΑΜΑΡΑΣ

Το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά δεν αναστατώνει τη Νέα Δημοκρατία μόνο για τις ψήφους που μπορεί να της αφαιρέσει, αλλά και για τα στελέχη που ενδέχεται να αποσπάσει από το εσωτερικό της.

Ενδιαφέρουσες διαστάσεις αποκτά η συζήτηση για το υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά, όπως προκύπτει από το σημερινό δημοσίευμα του Τάσου Παππά στην Εφημερίδα των Συντακτών, με τίτλο «Ο φόβος των πρώην και των νυν».

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων στα ψηφοδέλτια του νέου κόμματος θα προέρχεται από τις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας: πρώην υπουργοί, πρώην βουλευτές, πολιτευτές και στελέχη που έχουν διανύσει τη δική τους διαδρομή στον γαλάζιο κομματικό μηχανισμό.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Δεν πρόκειται απλώς για τη δημιουργία ενός ακόμη κόμματος στον ήδη κατακερματισμένο δεξιό χώρο. Πρόκειται για το ενδεχόμενο μιας εσωτερικής διάσπασης της ΝΔ, με ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα, μηχανισμούς και εκλογικές περιφέρειες, έχοντας υπηρετήσει επί χρόνια το ίδιο κόμμα που τώρα ενδέχεται να αμφισβητήσουν.

Όπως επισημαίνει επίσης ο Τάσος Παππάς, το Μέγαρο Μαξίμου φοβάται όχι μόνο την αποχώρηση πρώην στελεχών, αλλά και το ενδεχόμενο να μετακινηθούν προς τον Σαμαρά εν ενεργεία βουλευτές και κομματικοί παράγοντες.

Αν επιβεβαιωθεί ένα τέτοιο σενάριο, η αναμέτρηση δεν θα αφορά αποκλειστικά την εκλογική επιρροή ενός νέου πολιτικού σχηματισμού. Θα αφορά και τη συνοχή της κυβερνητικής παράταξης, τη δυνατότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη να διατηρήσει τον έλεγχο του κόμματός του και τις ισορροπίες σε ολόκληρη τη δεξιά πολυκατοικία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά του δημοσιεύματος στο 25%, το οποίο παρουσιάζεται ως το όριο που έχει θέσει ο πρωθυπουργός για την εκλογική επίδοση της ΝΔ: πάνω από αυτό, νίκη· κάτω από αυτό, πανωλεθρία.

Εδώ διαψεύδεται τουλάχιστον η βεβαιότητα όσων θεωρούν ότι η εμφάνιση του Σαμαρά θα έχει αμελητέες συνέπειες για τη ΝΔ. Οι δημοσκοπήσεις, άλλωστε, έχουν καταγράψει αξιοσημείωτη δυνητική απήχηση για ένα τέτοιο εγχείρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα ποσοστά δυνητικής ψήφου μεταφράζονται αυτομάτως σε πραγματική εκλογική δύναμη.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσοι ψηφοφόροι θα εγκαταλείψουν τη ΝΔ. Είναι πόσοι από αυτούς θα ακολουθήσουν τον Σαμαρά, πόσα στελέχη θα τον πλαισιώσουν και αν το νέο κόμμα θα καταφέρει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε συγκροτημένη πολιτική παρουσία.

Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση Σαμαρά,

ΤΣΙΠΡΑΣ, ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ “ΦΕΛΛΟΣ” ΠΟΥ ΕΠΙΠΛΕΕΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΜΑΣ

Ο ορισμός του πολιτικού απατεώνα.

Έχουμε γράψει σε σωρεία κειμένων ότι ο Τσίπρας θα καταγραφεί στην ιστορία σαν ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας και πειθήνιο όργανο των μαφιόζων του διεθνούς ολοκληρωτισμού (4ο Ράιχ).

Τσίπρας και Μητσοτάκης και η όμοια πολιτική τουςφιλοσοφία και νοοτροπία. Αυτοί οι πολιτικοί “φελλοί”, οι οποίοι συνεχίζουν επιπλέουν εξαιτίας μας.

Και συνεχίζουν να υπάρχουν χάρη στην παρουσία ο ένας του άλλου. Αν δεν υπήρχε ο ενας από τους δυο θα είχε εξαφανιστεί και ο άλλος.

Με το γνωστό του στυλ, ύφος και «αύρα» ο πολύς αμερικανο-Τσίπρας την ώρα που έχει πατώσει σε τρεις εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις ως αρχηγός κόμματος: το 2019 και δύο φορές το 2023, (Εκλογές 7 Ιουλίου 2019, Εκλογές 21 Μαΐου 2023, Εκλογές 25 Ιουνίου 2023) οξύνει την δημαγωγία του, κατάλληλη κατά πρώτο λόγο για τα «ευήκοα ώτα»  των Συριζοστρωμάτων.  

Κατηγορεί όποιους γουστάρει, προσπαθεί να ισορροπήσει τις αντίρροπες τάσεις στο εσωτερικό του Πολιτικού Χαμαιτυπείου του και παριστάνει τον Γητευτή του Μεγάλου Κεφαλαίου.

Ποιος;;;

Ο άνθρωπος που σκανδαλωδώς ευνοήθηκε από την Ελίτ, δηλαδή την Μεγάλη Αστική Τάξη και την οποία όχι απλώς δεν πείραξε αλλά ευνόησε κατά κόρον πηγαίνοντας μάλιστα διακοπές με τα κότερά της και διορίζοντας εκπροσώπους της Ελίτ σαν Συμβούλους .

Το ονοματεπώνυμο του Αλέξη Τσίπρα καθίσταται συνώνυμο, πλέον, με την εγκαθίδρυση της δεξιάς στην χώρα.

H δεξιά, η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης, αποτελούν κρυστάλλινους Κοσμοθεωρητικούς Αντίπαλους – ξέρουμε όμως και αντιμετωπιζουμε τον «καθαρό» αντίπαλο από τον πολιτικό δούρειο ίππο απατεώνα ΣΥΡΙΖΑΙΟ– γιατί έχουν σαφές Πολιτικό στίγμα και είναι περισσότερο προβλέψιμοι, συγκρίνοντάς τους με τις απάτες και τις κουτοπονηριές των ξελιγωμένων ΤΣΙΠΡΟΣΥΡΙΖΑΙΩΝ.

Διαρκής, ασίγαστη και μαχητική κριτική κατά του Καρκινώματος που λέγεται Λούμπεν Τσίπρας και ο οποίος αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο και τον πλέον ύπουλο εχθρό του Λαού μας. 

«Ουαί και αλλοίμονο» για τον ελληνικό λαό εάν επανερχόταν ο Πολιτικός Απατεώνας ΤΣΙΠΡΑΣ και ο Κοινωνικός Χυλός της Λουμπεναρίας.

Ο άνθρωπος που έχει προσδώσει στο  ψεύδος, στην πολιτική απάτη και στη διαστροφή της πραγματικότητας, μορφές παράνοιας.

Ο άνθρωπος που στέρησε από τον πολίτη αυτής της χώρας και το τελευταίο πράγμα που του είχε μείνει, την ελπίδα,

Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΣΙΠΡΑΣ

Του Τσίπρα "Αριστερά" των σαλονιών, η αγράμματη και αστοιχείωτη, η ξένη προς την ιστορία του χώρου, θα μείνει μαζί με το δημαγωγό Τσιπροκαμμένο και τον Τζουμπέ στις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας

Ρε ξεφτίλες αν δεν λέγατε αυτά τα τερατώδη ψέματα και αν δεν κάνατε αυτή την ξεφτιλισμένη αντιπολίτευση, από το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης, που μας έφερε ο συνεργάτης σας Καραμανλής…

1)Δεν θα γινόσαστε ποτέ κυβέρνηση και θα βρισκόσασταν ακόμα στο 3%.
2)Ο Σαμαράς δεν θα γινόταν ποτέ Πρωθυπουργός.
3)Η Χρυσή Αυγή δεν θα έμπαινε ούτε στο δημοτικό συμβούλιο Αθηναίων, και τον Σώρα δεν θα τον ξέραμε.
4)Η ελληνική κοινωνία δεν θα είχε βουλιάξει στο μίσος, το διχασμό και την παράνοια
5)Σήμερα η ΝΔ θα ήταν το πολύ δεύτερη

6) Ο κάθε παλαβός δεν θα σκεπτόταν  να κάνει κόμμα να κυβερνήσει την Ελλάδα..

7) Βγάλατε όλους τους ψυχοπαθείς στην επιφάνεια και έχουμε ακούσει και έχουμε δει πράγματα που δεν είχαμε φανταστεί.

Επειδή ο Μητσοτάκης διαχειρίζεται την χώρα ως ιδιοκτησία του, δεν σημαίνει πως ξεχνάμε τον ΤΣΙΠΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙ ΤΟ ΡΗΤΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΟΙΟΣ ΝΑ 'ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ.

ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΤΤΟΥ,  ΜΑΓΕΙΡΟΙ ΤΟΥ ΨΕΜΑΤΟΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΙ, ΑΔΕΞΙΟΙ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ.

                                                    

αναγνώστης

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΕΚΕΠΕ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ: ΌΤΑΝ ΤΑ «ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ» ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΠΟΠΑΙΔΙΑ!

Η αστική  πολιτική υποκρισία έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: όταν τα πράγματα ζορίζουν, οι μέχρι χθες έμπιστοι συνεργάτες μετατρέπονται εν μία νυκτί σε ανεπιθύμητους. Οι άλλοτε πολύτιμοι συνοδοιπόροι εξαφανίζονται από τις λίστες, οι στενοί συνεργάτες ανακαλύπτεται ότι λειτουργούσαν ως ανεξάρτητες προσωπικότητες και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι εμφανίζονται σαν ανυποψίαστοι παρατηρητές.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα, ο Θανάσης Καρτερός, πρώην διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο της πρωθυπουργίας του, σημερινός λογογράφος του και επιτελικό στέλεχος του νέου πολιτικού του εγχειρήματος, φέρεται να μπήκε στο περιθώριο μετά το πρόσφατο άρθρο του, το οποίο προκάλεσε επικοινωνιακή αναστάτωση. Ενώ είχε ανακοινωθεί ως μέλος της νέας Πολιτικής Επιτροπής, το όνομά του αφαιρέθηκε από τη σχετική λίστα.

Τι ακριβώς επιχειρείται να διασωθεί μ’ αυτή την κίνηση; Μήπως η εικόνα του πολιτικού αρχηγού που θέλει να εμφανίζεται απαλλαγμένος από τις επιλογές, τις απόψεις και τις δημόσιες παρεμβάσεις των στενών συνεργατών του; Μήπως, όταν ένας άνθρωπος του στενού του περιβάλλοντος προκαλεί πολιτικό κόστος, πρέπει ξαφνικά να παρουσιαστεί ως αυτόνομος δημοσιογράφος, χωρίς να θυμάται κανείς τον θεσμικό και πολιτικό του ρόλο δίπλα στον πρώην πρωθυπουργό;

Δεν γνωρίζουμε αν αυτή είναι η πραγματική αιτία της απομάκρυνσης. Η σύμπτωση, ωστόσο, γεννά πολιτικά ερωτήματα. Και η πολιτική διαχείριση των εντυπώσεων δεν μπορεί να υποκαθιστά τις καθαρές απαντήσεις.

Και κάπου εδώ έρχεται αναπόφευκτα στον νου ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Θυμάστε τι συνέβη όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι σκοτεινές διαδρομές των επιδοτήσεων και να έρχονται στο προσκήνιο πρόσωπα όπως ο «Φραπές» και ο «Χασάπης»; Εκείνοι που εμφανίζονταν να κινούνται μέσα σε ένα ευρύτερο κομματικό και πελατειακό περιβάλλον άρχισαν να αντιμετωπίζονται σαν ανεπιθύμητοι συγγενείς. Οι αποστάσεις μεγάλωναν, οι ευθύνες εξατομικεύονταν και το πολιτικό σύστημα επιχειρούσε να διασώσει τον εαυτό του, αφήνοντας τα εκτεθειμένα πρόσωπα να σηκώσουν το βάρος.

Η λογική είναι γνώριμη: όσο είσαι χρήσιμος, είσαι δικός μας. Μόλις γίνεις βαρίδι, δεν σε γνωρίζουμε.

Φυσικά,

ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΔΗΜΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ INTERVIEW

Στις 29 Σεπτέμβρη είχαμε  δημοσιεύσει το άρθρο «Η “βιομηχανία” των στημένων γκάλοπ: Η Interview, ο κουμπάρος του Άδωνη και η δημοσκόπηση-εξπρές που παραδόθηκε πριν καν… γεννηθεί!», αναδεικνύοντας την καταγγελία του δικηγόρου Άρη Παπαδόπουλου σχετικά με τη διακίνηση δημοσκόπησης πριν από την ημερομηνία ολοκλήρωσης που αναγραφόταν στην ταυτότητα της έρευνας.

Τώρα, λίγες μόλις εβδομάδες αργότερα, ο ίδιος δικηγόρος επανέρχεται, αυτή τη φορά με καταγγελία προς τον ΣΕΔΕΑ για τη δυνατότητα πολλαπλών συμμετοχών στην ηλεκτρονική δημοσκόπηση του Οκτώβρη. Μάλιστα τεκμηριώνει την καταγγελία του παραθέτοντας βίντεο. Κι αυτό αποδεικνύει ότι η διαδικασία είναι διαβλητή, καθώς το ερωτηματολόγιο επέτρεπε στους χρήστες να συμμετάσχουν όσες φορές ήθελαν, αρκεί να έβαζαν τον browser τους σε λειτουργία ανώνυμης περιήγησης.

Δύο καταγγελίες, δύο διαφορετικά ζητήματα, ένας κοινός παρονομαστής: η ανάγκη να ελεγχθεί με διαφάνεια ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται οι συγκεκριμένες έρευνες. Κι αυτό γιατί άσχετα την αξιοπιστία των δημοσκοπικών ευρημάτων κάποια προσχήματα πρέπει να τηρούνται.

Συνήθως οι δημοσκοπήσεις δεν αποτυπώνουν το κλίμα αλλά φτιάχνουν κλίμα. Στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό, οι δημοσκοπήσεις έχουν μετατραπεί από εργαλεία καταγραφής σε μηχανισμούς κατασκευής πολιτικού κλίματος και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Μέσω επιλεκτικών δειγμάτων και τεχνητών διλημμάτων, στόχος τους είναι η επιβολή της κυρίαρχης ατζέντας.

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΦΑΠΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ.

Δεν θυμόμαστε ποτέ τον Άδωνι Γεωργιάδη να έχει επιδείξει ανάλογο ζήλο και άμεση αντίδραση, όπως τώρα με τον δημοσιοκάφρο Ζαχαρό, για απολυμένους εργάτες, ούτε να τοποθετείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του, για τις εργοδοτικές ευθύνες σε εργατικά δυστυχήματα. Εκεί, η ευαισθησία του υπουργού Υγείας είναι ανύπαρκτη.

Για τον Ζαχαρό, όμως, βρήκε χρόνο και χώρο να παρέμβει, εκθειάζοντας τις δημοσιογραφικές του ικανότητες και εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για την απόλυσή του.

Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυτονόητο. Ο Ζαχαρός δεν είναι απλώς ένας δημοσιοκάφρος επιπέδου Πορτοσάλτε και υποΠρετεντέρη.. Είναι, ένα κλασικό παπαγαλάκι του Μαξίμου κάτι που συνέβαλε καθοριστικά στο να είναι μεγαλομέτοχος εταιρείας συμβούλων, της οποίας τα έσοδα φέρονται να εκτοξεύτηκαν επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Οπότε δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ βιοποριστικό πρόβλημα, άσε που φήμες κάνουν λόγω ότι άμεσα θα εξασφαλίσει άλλο πλουσιοπάροχα αμειβόμενο πόστο.

Για τους εργάτες που χάνουν τη δουλειά τους, σιωπή, από τον Αδωνι. Για τις εργοδοτικές ευθύνες όταν άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη δουλειά, ούτε κουβέντα. Για τον Ζαχαρό, όμως, δημόσια παρέμβαση και μαθήματα επαγγελματικής αξιοπρέπειας!

Μας άρεσε πάντως η διαδικτυακή φάπα που δέχτηκε, με το ερώτημα «Μονιμότητα στον ιδιωτικό τομέα; Είστε κομμουνιστής;». Η ειρωνεία είναι προφανής. Εκείνοι που επικαλούνται διαρκώς την ελεύθερη αγορά για να δικαιολογήσουν τις απολύσεις των πολλών,

«ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ». ΚΑΙ ΒΙΑ

«Πατρίς – θρησκεία – οικογένεια»; Μα και βέβαια. Για του Χριστού την πίστη την αγία πολεμούσαν τα παλικάρια, για τις πατροπαράδοτες αξίες. Και ποια αξία πιο πατροπαράδοτη από την οικογένεια; Δεν είδατε τον Τραμπ, το πρότυπο όλων των επί γης ακροδεξιών; Κι αυτός χρηστός χριστιανός δηλώνει, κι αυτός είναι έτοιμος να χύσει αίμα (των άλλων το αίμα) για την πατρίδα του, κι αυτός τυγχάνει άψογος οικογενειάρχης — απόδειξη και οι συμβάσεις 6 δισ. δολαρίων που εξασφάλισαν από το Πεντάγωνο οι γιοι του Ντόναλντ Τζούνιορ και Έρικ, ως εταίροι ισχνών εταιρειών πολεμικής τεχνολογίας, που έγιναν πανίσχυρες χάρη στην εσωτερική πληροφόρηση.
Μήπως δεν καυχιόταν προ καιρού ο Πατήρ ότι τα βλαστάρια του όλο και κάτι απόρρητο εκμεταλλεύονται και προκόβουν; Ας του δοθεί επιτέλους το Νόμπελ Αμοραλισμού.

«Πατρίς – θρησκεία – ιδιοτέλεια». Αυτό ισχύει. Ανέκαθεν. Καπηλική αποβαίνει συχνότατα η δράση των Ταρτούφων του υπερπατριωτισμού, των φαρισαίων της θρησκείας. Αν ούτε κοτζάμ Τραμπ δεν νίκησε τον πειρασμό, παρότι αυτοεικονίζεται σαν νέος Ιησούς, τι θα μπορούσαν να κάνουν τα ημιδεπά τσικό, οι προφυλακισθέντες κληρονόμοι του ΛΑΟΣ, μιας από τις πιο πετυχημένες κομματικές επιχειρήσεις, αν κρίνουμε από την προκοπή κάμποσων στελεχών του; Έλεος πια.
Αν σε τρώει νύχτα και μέρα η αγωνία για τον τόπο, αν πάσχεις βλέποντας τους μουσουλμάνους να εκτοπίζουν τους χριστιανούς της Ευρώπης, με τον ΕΦΚΑ θ’ ασχοληθείς; Πού μυαλό και χρόνος;

Ένα κιτς απολειφάδι είναι το σημερινό ΛΑΟΣ, της αρχηγίας Φίλιππου Καμπούρη, όστις διέγραψε τον ιδρυτή Γεώργιο Καρατζαφέρη, νυν ταπεινοκολάκα του Κυριάκου Μητσοτάκη, κι ας τον μεμφόταν το 2015 ως «ακραία νεοφιλελεύθερο, ταυτισμένο με τη σκληρή πλευρά της τρόικας». Η βία του ΛΑΟΣ, και γενικά της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς, είναι μόνο λεκτική. Άλλων κληρονόμοι είναι οι αιμοβόροι του χώρου αυτού: της «Χρυσής Αυγής» και των παραφυάδων της, όπως η φασιστική «Propatria», ως μέλη της οποίας κατηγορούνται οι δύο μαχαιροβγάλτες της Ελευσίνας.

«Σφάξ’ τον!» ούρλιαζε ο ένας λεβέντης, «Είμαστε φασίστες ρε!» γάβγιζε ο άλλος. Ας το σκεφτούν αυτό, κι ας θυμηθούν τον Σαχζάτ Λουκμάν και τον Παύλο Φύσσα, όσοι κάνουν παιχνίδι με τον Κασιδιάρη: όσα μίντια τον «αξιοποιούν» με τους βλακώδεις όρους του λάιφ στάιλ και όσοι κομματάρχες κάνουν ύπουλους υπολογισμούς, αν τους συμφέρει να μένει ανοιχτό ένα παράθυρο συμμετοχής του στις εκλογές,

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟΥ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ: ΈΝΑ ΔΥΤΙΚΟ SUCCESS STORY

Του Νίκου Αργεάδη

Γιατί να χτίζεις Παρθενώνες όταν μπορείς να νοικιάζεις ξαπλώστρες; Έτσι δεν είναι; Προς τι όλος αυτός ο πανικός για την «παρακμή»; Ας είμαστε ειλικρινείς: η παρακμή είναι εξαιρετικά αναπαυτική. Γιατί να παιδεύεται κανείς με αυτή την ξεπερασμένη αρχαιοελληνική εμμονή, το περίφημο thumos; Τι να την κάνεις τη φιλοδοξία, το πάθος για διάκριση και την ανάγκη να χτίσεις κάτι που ξεπερνά τη μικρή σου ύπαρξη; Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Παράγουν ανισότητες, γεννούν αριστεία και —το χειρότερο απ’ όλα— απαιτούν κόπο.

Πολύ πιο σοφό είναι να σκάβουμε σταθερά προς τα κάτω. Να ντρεπόμαστε για την ιστορία μας, να θεωρούμε κάθε εθνικό όραμα “ύποπτο” και να παραδίδουμε με χαμόγελο την παραγωγική και τεχνολογική μας ισχύ στους γείτονες. Εξάλλου, είναι εντελώς “φυσιολογικό” να ζεις σαν παράσιτο, καταναλώνοντας τα αποθέματα των προγόνων σου μέχρι να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο. Κι αν τύχει να σου περισσεύει και λίγη εθνική κληρονομιά, όπως ας πούμε το όνομα, η γλώσσα και η ιστορία της Μακεδονίας, τα χαρίζεις κι αυτά με άπλετη “προοδευτική” γενναιοδωρία στους αλυτρωτιστές και εθνικιστές των Σκοπίων — έτσι, για να αποδείξεις πόσο ανώτερος είσαι από τις ξεπερασμένες σου ρίζες.

Δύο Ρητορικές, Ένας Κοινός «Εφιάλτης»

Όταν ένας Αμερικανός αξιωματούχος στήνεται μπροστά στον Παρθενώνα για να θρηνήσει τη χαμένη ισχύ της Δύσης —τη βιομηχανία, τα σύνορα, την ενέργεια— και ένας εγχώριος πολιτικός γκρινιάζει για την πνευματική ερήμωση, τον υλισμό και την έλλειψη προτύπων, ουσιαστικά διαπράττουν το ίδιο «λάθος»: αρνούνται να αποδεχτούν τη βολική μας νωθρότητα.

• Ο ένας αγωνιά επειδή θυμάται ότι η αρχαία Αθήνα δεν έφτιαξε τον Παρθενώνα για να διεκπεραιώνει τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, ούτε έκανε θέατρο για να περνάει η ώρα με «ελαφρύ θέαμα».
• Ο άλλος επιμένει ενοχλητικά ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση της μιζέριας και δημόσιες σχέσεις, αλλά ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Πόσο αναταρακτικά όλα αυτά! Πόσο πιο ήσυχο θα ήταν να συμφωνήσουμε όλοι ότι το μέλλον δεν μας αφορά και ότι η ελευθερία δεν χρειάζεται κανένα πνευματικό περιεχόμενο για να επιβιώσει.

Μαθήματα «Υψηλής» Διπλωματίας: Το Καλώδιο και η Τέχνη της Υποταγής

Φυσικά, η πραγματικότητα φροντίζει πάντα να μας προσγειώνει ανώμαλα. Όταν ζητάς από τους ισχυρούς προστάτες σου να πάρουν θέση για τα κυριαρχικά σου δικαιώματα (όπως ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που ενοχλεί τον ταραξία της γειτονιάς), εκείνοι σοφά σου απαντούν: «Βρείτε τα μεταξύ σας, παιδιά».

Και γιατί να μην τα βρούμε; Ας κάνουμε μια δημιουργική αναθεώρηση της Ιστορίας:

1. Στα Μηδικά: Γιατί να τρέχουν,

ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ! 8,5 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΕΙΡΞΗ ΣΕ «ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ»...

Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Β’ Κρήτης να επιβάλει ποινή κάθειρξης 8,5 ετών χωρίς αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 21.000 ευρώ στον 56χρονο πρώην διοικητή της Τροχαίας ΒΟΑΚ και πρώην πρόεδρο των αστυνομικών υπαλλήλων Χανίων Νίκο Ξανθουδάκη, άνθρωπο της πρωθυπουργικής οικογένειας Μητσοτάκη στα Χανιά, επισφράγισε σε δεύτερη βαθμό τις κατηγορίες για τη δράση ενός επίορκου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ.
Ο Ξανθουδάκης, φροντίζοντας να προβάλλει εδώ και πολλά χρόνια ακόμα και μέσω φωτογραφιών στο facebook τους στενούς δεσμούς με την οικογένεια Μητσοτάκη, είχε μετατραπεί σε τοπικό «σερίφη», που κατά το κατηγορητήριο είχε επιδοθεί σε εκβίαση κατ’ επάγγελμα, δωροληψίες και άσκηση βίας κατά συναδέλφων του, δράση που οδήγησε και στην καταδίκη του από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, χωρίς να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό.

Φωτογραφίες
Πίσω από τη βιτρίνα του αστυνομικού διευθυντή, συνδικαλιστή και «μητσοτακικού» κομματάρχη, αλλά και του «κολλητού» του πρώην βουλευτή Στέλιου Νικηφοράκη, του οποίου ήταν σωματοφύλακας, κρυβόταν μια βαριά εγκληματική δραστηριότητα, όπως αποτυπώθηκε στη δικογραφία και την καταδικαστική απόφαση.
Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο της διαδρομής του είναι ότι ο επίορκος αξιωματικός και πρώην διοικητής της Τροχαίας ΒΟΑΚ δεν κινούνταν στο περιθώριο, αλλά στην «καρδιά» του συστήματος της πολιτικής εξουσίας των Χανίων, προβάλλοντας τον εαυτό του ως μέρος του στενού πολιτικού περιβάλλοντος της οικογένειας Μητσοτάκη. Ο ίδιος διαφήμιζε δημόσια στο facebook ότι η οικογένειά του συνδέεται στενά «από πάππου προς πάππου» με την οικογένεια Μητσοτάκη, αναρτώντας φωτογραφίες δίπλα στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στην Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ηταν άνθρωπος της πρωθυπουργικής οικογένειας στα Χανιά.

Υπηρέτησε ως σωματοφύλακας του πρώην βουλευτή Χανίων Στέλιου Νικηφοράκη, τον οποίο αποκαλούσε «πολιτικό μέντορα» και ο οποίος τυγχάνει σύντεκνος του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχοντας βαφτίσει τον γιο του Κωνσταντίνο. Η βεβαιότητα της ασυλίας που του παρείχε η εγγύτητα με την «αγία οικογένεια» των Χανίων ήταν τέτοια,

Ο ΤΡΑΜΠΙΚΟΣ «ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΣΜΟΣ» ΜΕ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΤΖΕΤ, ΧΛΙΔΑΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΚΑΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ! – ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΛΑΦΟΥΖΟ ΠΟΥ ΛΑΔΩΝΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΥΛΙΔΗ ΠΟΥ “ΑΜΑΡΤΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ”

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το αντισυστημικό παραμύθι της ακροδεξιάς ελίτ και του τραμπισμού ξεφτίζει για ακόμη μια φορά, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Πίσω από τις εθνικιστικές κορώνες, τις δημαγωγικές αναφορές στον «ξεχασμένο λαό» και τις υποσχέσεις για σύγκρουση με το κατεστημένο, αποκαλύπτεται ένας κόσμος προνομίων, επιχειρηματικών διασυνδέσεων και στενών σχέσεων με το μεγάλο κεφάλαιο.

Αυτή τη φορά, το υλικό έρχεται από την Wall Street Journal, η οποία δημοσιοποίησε ηχητικό ντοκουμέντο από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, τον Γενάρη του 2026. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα και πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος Τραμπ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Γκιλφόιλ περιγράφει τις πολυτελείς μετακινήσεις και διαμονές της, αναφερόμενη σε Έλληνες επιχειρηματίες που φέρονται να κάλυψαν σχετικά έξοδα. Ανάμεσά τους, ο Αλέξανδρος Εξάρχου, επικεφαλής του ομίλου Aktor, και ο εφοπλιστής Νικόλας Τσάκος. Η ηχογράφηση καταγράφει επίσης τις προσπάθειές της να εξασφαλίσει πρόσβαση σε κλειστές εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου, μεταξύ άλλων σε δείπνο προς τιμήν του Έρικ Τραμπ.

Η ίδια η Γκιλφόιλ φέρεται, μάλιστα, να αναφέρεται στην προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων του Εξάρχου στο εξωτερικό. (για την ψυχή της μάνας της λέτε;). 

Ως γνωστό η οικονομική ολιγαρχία δεν έχει πατρίδα. Έχει συμφέροντα, διασυνδέσεις και πρόθυμους μεσάζοντες. Στον πραγματικό κόσμο της εξουσίας, οι εκπρόσωποι του τραμπικού στρατοπέδου συναντούν τους επιχειρηματικούς ομίλους, τους εφοπλιστές και τους μεγιστάνες σε πολυτελή ξενοδοχεία, ιδιωτικά αεροσκάφη και κλειστές δεξιώσεις. Δεν κάνει δηλαδή κάτι ιδιαίτερο η Αμερικανίδα πρέσβης στην Ελλάδα.

Για την τάξη μας, η αστική πολιτική εξουσία εμφανίζεται συνήθως ως φορολογία, ακρίβεια, εργασιακή ανασφάλεια και απαιτήσεις για νέες θυσίες. Για τους οικονομικά ισχυρούς, αντίθετα, αποτελεί πλεονέκτημα πολύτιμο στις επιχειρηματικές τους επιδιώξεις. Κι αυτό ισχύει διαχρονικά και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη.

Στην ντόπια πολιτική σκηνή έχουμε άπειρα παραδείγματα πολιτικών που συμπεριφέρονται σαν κανονικοί υπάλληλοι της πλουτοκρατίας. Από τον Αριστείδη Αλαφούζο, που σε ένορκη κατάθεσή του αναφέρθηκε σε χρηματοδοτήσεις προς τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μέχρι τον πρώην υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη, γύρω από το όνομα του οποίου ξέσπασε η γνωστή υπόθεση με τις καταγγελίες για οικονομικές συναλλαγές, και τον πρώην υπουργό της Ν.Δ. Γιάννη Μιχελάκη, που κατηγορήθηκε για την υπόθεση χρηματισμού του από τον επιχειρηματία Αναστάσιο Πάλλη, προκειμένου να καταθέτει κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Διαφορετικές υποθέσεις, διαφορετικά πρόσωπα, αλλά ένα κοινό νήμα: Οτι η πολιτική εξουσία και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα είναι δεμένα όπως το νύχι με το κρέας.  Ετσι είναι η φύση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως ονομάζουν εύηχα την αστική δικτατορία.  (Κι αυτά που έχουν αποκαλυφθεί με προσωπικές συναλλαγές πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, είναι σταγόνα στον ωκεανό).

Και φυσικά, η πολιτική εξάρτηση από το μεγάλο κεφάλαιο δεν περιορίζεται στους δεξιούς πολιτικάντηδες. Οι παλιότεροι θυμούνται τον Στέφανο Τζουμάκα να μιλά για «βουλευτές υπαλλήλους βιομηχάνων» και τη Βάσω Παπανδρέου να δηλώνει ότι δεν μπορούσε να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα με ανθρώπους που πλούτισαν από την παραμονή τους στην εξουσία.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν. Η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας δεν είναι κάποια περιστασιακή «παραφωνία» του συστήματος, ούτε αποκλειστικό προνόμιο ενός κόμματος. Η υπόθεση Siemens αποκάλυψε ένα εκτεταμένο δίκτυο παράνομων πληρωμών και σχέσεων με πολιτικά πρόσωπα,

ΣΠΙΤΙΑ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥΣ, ΕΞΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ! - ΤΟ «ΑΡΙΣΤΟ» REAL ESTATE ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Την ώρα που η εργατική τάξη, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα ασφυκτιούν κάτω από το βάρος μιας ολοένα και βαθύτερης στεγαστικής κρίσης, οι «άριστοι» του κυβερνητικού θιάσου εξακολουθούν να απολαμβάνουν προνόμια και διευκολύνσεις που για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Η νέα αποκάλυψη της εφημερίδας Documento φέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση που γεννά σοβαρά πολιτικά και ηθικά ερωτήματα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Μιχάλης Μπεκίρης, κουμπάρος και στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, φέρεται να αγόρασε πολυτελή κατοικία στην Πάτρα έναντι 194.000 ευρώ.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Στο ίδιο συγκρότημα, για ακίνητα αντίστοιχων χαρακτηριστικών, άλλοι αγοραστές φέρονται να κατέβαλαν από 360.000 έως 425.000 ευρώ. Μια τεράστια διαφορά στην τιμή, που απαιτεί σαφείς απαντήσεις: Πώς εξηγείται αυτή η απόκλιση; Ποιες συνθήκες επέτρεψαν μια τόσο ευνοϊκή αγορά; Και ποια σχέση έχουν όλα αυτά με τις προσβάσεις και τις διασυνδέσεις στον στενό κύκλο της κυβερνητικής εξουσίας;

Γιατί στην Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η στεγαστική κρίση έχει δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα.

Από τη μία, ο κόσμος της εργασίας: εργαζόμενοι που βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται στα πανάκριβα ενοίκια, νέοι που αναβάλλουν επ’ αόριστον την αυτονόμησή τους, οικογένειες που μετρούν ευρώ για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, άνθρωποι αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της έξωσης και των πλειστηριασμών.

Από την άλλη, ο κόσμος της εξουσίας: οι εκλεκτοί του πολιτικού συστήματος, που εμφανίζονται να αποκτούν ακίνητα με όρους εντελώς διαφορετικούς από εκείνους που αντιμετωπίζει η κοινωνική πλειοψηφία. Για τους πολλούς, η κατοικία μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Για τους λίγους, φαίνεται πως μπορεί να αποτελεί μια εξαιρετικά προνομιακή συναλλαγή.

Δεν πρόκειται απλώς για μια υπόθεση που αφορά την τιμή ενός ακινήτου. Πρόκειται για ένα ερώτημα βαθιά πολιτικό: Ποιοι πληρώνουν το τίμημα της στεγαστικής κρίσης και ποιοι καταφέρνουν να εξασφαλίζουν ευνοϊκούς όρους μέσα σε αυτήν;

Αυτή είναι η ταξική ανισότητα στην πράξη. Μια κοινωνία όπου η κατοικία, αντί να αποτελεί αυτονόητο κοινωνικό δικαίωμα,