ΠΟΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Διαβάζοντας τον Μπολάνιο από την αγαπημένη μου βεράντα. Ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα για το κακό, τη διαφθορά και τη μνήμη της δημοκρατίας. «Ποιο άστρο πέφτει χωρίς να το προσέξει κανείς;» William Faulkner

Του Νίκου Καραχάλιου

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα να αγναντεύω ένα από τα πιο γαλήνια τοπία της Ελλάδας.

Από την αγαπημένη μου βεράντα στη Λευκάδα, το βλέμμα μου περιπλανιόταν στο στενό κανάλι που χωρίζει το νησί από την απέναντι στεριά.

Μπροστά μου ξεπρόβαλλαν τρία μικρά νησιά, το καθένα κουβαλώντας τη δική του ιστορία.

Η Μαδουρή, το νησί του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ενός από τους εθνικούς ποιητές της Ελλάδας.

Ο Σκορπιός, ο ιδιωτικός παράδεισος του Αριστοτέλη Ωνάση, που σήμερα ανήκει σε Ρώσο επιχειρηματία.

Λίγο πιο πέρα, το Μεγανήσι, καλοκαιρινό καταφύγιο ορισμένων από τις πιο ισχυρές οικογένειες της Ευρώπης, ανάμεσά τους και μέλη της οικογένειας Ρότσιλντ.

Ιστορία.

Ποίηση.

Πλούτος.

Εξουσία.

Όλα να συνυπάρχουν στον ίδιο γαλήνιο ορίζοντα.

Μέσα σε αυτό το σχεδόν ειδυλλιακό σκηνικό πέρασα αρκετές ημέρες διαβάζοντας τον Ρομπέρτο Μπολάνιο: Μακρινό Άστρο, Νυχτωδία της Χιλής, 2666 και Ο Ανυπόφορος Γκάουτσο.

Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί μεγαλύτερη αντίθεση.

Έξω από το παράθυρό μου επικρατούσε απόλυτη ηρεμία.

Μέσα στις σελίδες κυριαρχούσαν η δικτατορία, ο φόβος, η βία, η συνενοχή και η αργή διάβρωση των θεσμών.

Κι όμως, ο Μπολάνιο δεν έγραφε μόνο για τη Χιλή.

Έγραφε για κάτι πολύ πιο διαχρονικό.

Έγραφε για τις πολλές μεταμορφώσεις του κακού.

Όχι για το κακό ως μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά ως μια κοινωνική δύναμη. Μια δύναμη που εξαπλώνεται αθόρυβα,

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ…

Του Strange Attractor

Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2026, ανακαλύψαμε ξανά τον μεγαλύτερο πολιτικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, και τη δήθεν σταθερότητα! Τον Αντώνη Σαμαρά…

Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον πολιτικό τυχοδιώκτη που εμφανίστηκε χθες από το πουθενά.

Δεν είναι κάποιος τηλεοπτικός μαϊντανός που αναζητά κόμμα για να στεγάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Ο Σαμαράς είναι πολιτικά ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες.

Βουλευτής από νεαρή ηλικία, υπουργός, αρχηγός του κόμματος, πρωθυπουργός…

Κι όμως, σήμερα κάποιοι εμφανίζονται ως εισαγγελείς της κομματικής νομιμοφροσύνης, για να τον βαφτίσουν… «αποστάτη».

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι ο λαός έχει αυτό το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται μνήμη.

Και η μνήμη είναι συχνά ο χειρότερος εχθρός της πολιτικής υποκρισίας.

Γιατί ας θυμηθούμε ποιοι μιλούν για «παράταξη».

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν καν μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Εντάχθηκε σε αυτήν το 1977, έχοντας προηγουμένως μια μακρά και θυελλώδη πολιτική διαδρομή.

Λίγο πριν είχε δικό του κόμμα, με το οποίο πολεμούσε τη Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή (του κανονικού), ενώ πιο πριν ήταν το δεξί χέρι του Γεωργίου Παπανδρέου, τον οποίον «πούλησε» και γι αυτό έμεινε στην ιστορία ως ο «εφιάλτης».

Η πολιτική ιστορία του είναι γνωστή, και δεν χρειάζεται ξαναγράψιμο…

Αλλά φαίνεται ότι,

ΛΕΦΤΟΔΕΝΤΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ — ΑΠΛΩΣ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΩΝ «ΗΜΕΤΕΡΩΝ»

Λεφτόδεντρα υπάρχουν τελικά, αλλά φυτρώνουν αποκλειστικά στις αυλές των πολυεθνικών συμβουλευτικών εταιρειών και των ημετέρων του Μαξίμου, την ώρα που για τους λειτουργούς της υγείας και της εκπαίδευσης τα ταμεία είναι μονίμως «άδεια».

Και η χθεσινή κυβερνητική αντίδραση στις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.

Ο Τσίπρας παρουσίασε ένα σχέδιο με παρεμβάσεις σε μισθούς, φορολογία, στέγη, Υγεία και Παιδεία, με στόχο  – όπως υποστήριξε – να μειωθούν οι ανισότητες και να υπάρξει δικαιότερη κατανομή του πλούτου.

Η απάντηση της κυβέρνησης; «Πού θα βρεθούν τα λεφτά;»

 Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη πολιτική ειρωνεία. Θα μπορούσαμε να δίναμε πολλές απαντήσεις, αλλά θα αρκεστούμε να αναφέρουμε μια προκλητικότατη περίπτωση:

Σύμφωνα με τα συγκλονιστικά στοιχεία της ερευνητικής πλατφόρμας Consultocracy —μιας κοινής πρωτοβουλίας του Vouliwatch και του Solomon που χαρτογράφησε τις δημόσιες συμβάσεις— η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοίρασε το αστρονομικό ποσό των 1,18 δισ. ευρώ μόνο τη διετία 2024-2025 σε συμβουλευτικές υπηρεσίες και εξωτερικούς «εμπειρογνώμονες».

Η «Συμβουλοκρατία» ως καθεστώς εκχώρησης του κράτους

Η έρευνα αποκαλύπτει αυτό που βιώνουμε καθημερινά: την πλήρη απαξίωση και συστηματική παράκαμψη της δημόσιας διοίκησης. Αντί το κράτος να ενισχύσει τις δομές του και να προσλάβει μόνιμο, εξειδικευμένο προσωπικό, προχωρά σε χιλιάδες απευθείας αναθέσεις και παχυλές συμβάσεις δισεκατομμυρίων.Δεν μιλάμε απλώς για μια σπατάλη δημοσίου χρήματος,

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ “ΕΛΛΗΝΙΚΑ ES ES ΝΑ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΤΗΝΩΔΙΑ (ΒΙΝΤΕΟ)

Του Γ. Γ.

Ηταν 2 Σεπτέμβρη  του  1944. Με πρόσχημα μια αντάρτικη επίθεση και τον θάνατο ενός γερμανού στρατιώτη, ναζιστικά στρατεύματα με την συμμετοχή 80 «Σουπεριτών» –Γερμανοντυμένοι Ελληνες που η βιαιότητα και η σαδιστική συμπεριφορά τους σε βάρος αμάχων συμπατριωτών τους έκανε του Κρητικούς να θεωρούν ακόμα και σήμερα  τον  χαρακτηρισμό «Σουμπερίτης» βαριά βρισιά, που δηλώνει τον υπάνθρωπο, το απόβρασμα, τον χυδαίο προδότη– δημιούργησαν την φρικαλεότητα με το ολοκαύτωμα στον Χοριάτη Θεσσαλονίκης. 
Γερμανοί και ντόπιοι συνεργάτες τους συγκεντρώνουν στην πλατεία του χωριού όσους κατοίκους δεν έφυγαν για να κρυφτούν, μετά από παρότρυνση του διορισμένου από τους Γερμανούς Προέδρου, και μετατρέπουν το χωριό σε σφαγείο, με θύματα τους κατοίκους του.

Είναι συγκλονιστικά τα όσα ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε. Μωρά παιδάκια τα πετούσαν σε τοίχους και τα σκότωναν, πυροβολούσαν δολοφονώντας γυναίκες και ηλικιωμένους. Οι «Σουμπερίτες» προβαίνουν σε τέτοιες κτηνωδίες που δεν τις χωράει ανθρώπινος νους. Ανάμεσα στα άλλα συλλαμβάνουν μια μάνα και την 20χρονη κόρη της.  Δένουνε την μητέρα σε ένα δέντρο και βιάζουνε το κορίτσι μπροστά στα μάτια της δύστυχης μάνας. Αφού ικανοποίησαν τα διεστραμμένα ένστικτα τους «παλουκώνουν» το κορίτσι και στην συνέχεια δολοφονούν και την μάνα που παρακολούθησε όλο το μαρτύριο της κόρης της.  Την ίδια τύχη είχαν και τα κορίτσια του παπά του χωριού. Τα κτήνη, οι «Σουμπερίτες», τα βίασαν μπροστά στα μάτια του πατέρα τους και στην συνέχεια τους έκαψαν όλους ζωντανούς. 
Οι έλληνες ένοπλοι δωσίλογοι ξεπερνούν σε βιαιότητα και αυτούς ακόμα, τους Γερμανούς κατακτητές.

Τα ελληνόφωνα καθάρματα χωρίζουν τους κατοίκους του χωριού σε δυο μεγάλες ομάδες. Την μια την οδηγούν στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη που βρισκόταν στην πλατεία του χωριού και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρισκόταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Τα τομάρια του Σούμπερ έκλεισαν τις πόρτες του φούρνου, σκόρπισαν εμπρηστική σκόνη και έβαλαν φωτιά. 

Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζησάντων κατά την μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στον φούρνο, οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και,

Ο «ΑΜΝΗΜΩΝ» Κ. ΦΛΩΡΙΔΗΣ, Η ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΥΦΛΩΣΗ

Όταν ο καιροσκοπισμός συναντά την πολιτική αμνησία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως κωμικοτραγικό. Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης (και πρώην «εκσυγχρονιστής» του ΠΑΣΟΚ) Γιώργος Φλωρίδης, σε πρόσφατο τηλεοπτικό του παραλήρημα, ξεστόμισε το αμίμητο: «Δεν θυμάμαι στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας να επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα κόμμα με μοναδικό σκοπό να πλήξει το κόμμα από το οποίο προέρχεται».

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν ο κ. Φλωρίδης πάσχει από βαριά πολιτική άνοια ή αν απλώς εκτελεί συμβόλαιο συνειδητής παραπληροφόρησης για να προστατεύσει το νέο του κυβερνητικό στασίδι. Το ερώτημα είναι αν θεωρεί τους εργαζόμενους και τους σκεπτόμενους πολίτες τόσο ανιστόρητους όσο ο ίδιος.

Αν ο κ. Φλωρίδης άνοιγε έστω και ένα υποτυπώδες βιβλίο σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, ή αν απλώς θυμόταν τα όσα έζησε η ίδια η παράταξη την οποία σήμερα υπηρετεί, θα έβλεπε ότι η ιστορία του αστικού πολιτικού συστήματος -και ειδικότερα της «δεξιάς πολυκατοικίας»- είναι μια διαρκής ιστορία διασπάσεων, εμφυλίων και προσωπικών κομμάτων με κύριο στόχο τη φθορά της «μητρικής» παράταξης.

Ας του φρεσκάρουμε, λοιπόν, τη μνήμη, ξεκινώντας από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα που ο υπουργός «ξέχασε»:

Αντώνης Σαμαράς (Πολιτική Άνοιξη – 1993): Ο ίδιος ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάει ο κ. Φλωρίδης έχει ξανακάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Το 1993 ίδρυσε την ΠΟΛ.ΑΝ. με αποκλειστικό, τότε, στόχο να πλήξει και να ρίξει την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη —κάτι που πέτυχε.

➤ Κωστής Στεφανόπουλος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και το 1985 ίδρυσε τη Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗΑΝΑ).

➤ Στέφανος Μάνος (Οι Ταύροι / Οι Φιλελεύθεροι – 1999): Κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, που μόλις βρέθηκε εκτός γραμμής, έσπευσε να φτιάξει δικό του πολιτικό φορέα, στρεφόμενος ευθέως κατά της ηγεσίας του κόμματός του.

➤ Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ – 2000): Ο «αποπαίδι» της Ραφήνας, που εκδιώχθηκε από τον Κώστα Καραμανλή, έστησε ένα ολόκληρο ακροδεξιό μαγαζί με βασικό αιμοδότη και στόχο τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

➤ Ντόρα Μπακογιάννη (Δημοκρατική Συμμαχία – 2010): Ακόμα και η αδελφή του σημερινού πρωθυπουργού, όταν έχασε την εσωκομματική μάχη από τον Σαμαρά, δεν δίστασε να ιδρύσει δικό της κόμμα, χτυπώντας ευθέως τη τότε ηγεσία της ΝΔ.

➤ Πάνος Καμμένος (Ανεξάρτητοι Έλληνες – 2012): Μέσα στη δίνη των μνημονίων, η διάσπαση της ΝΔ γέννησε τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι αντλούσαν τη δύναμή τους αποκλειστικά από την αποδόμηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου.

Η λίστα περιλαμβάνει κι’ άλλους (Νικολόπουλος, Ζώης) και αποδεικνύει ότι τα αστικά κόμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από πεδία σύγκρουσης επιχειρηματικών συμφερόντων,

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ

ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ JUKEBOX» ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΆΛΛΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ, ΑΛΛΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

«Πραγματικά μόνο αηδία και θλίψη για το κατάντημα μπορεί να νιώσεις για το γλοιώδες, αποκρουστικό, υποκείμενο, ντουντούκα των συμφερόντων των αφεντικών του, που λέγεται Παύλος Τσίμας.

Ο υπάλληλος του Αλαφούζου σήμερα δεν προσποιείτε καν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι: δουλοπρεπή σκυλί του αφεντικού του και φερέφωνο του καθεστώτος Μητσοτάκη. Δεν θα είμαστε υπερβολικοί αν στην περίπτωση του Π. Τσίμα χρησιμοποιούσαμε τον νεολογισμό και λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εμετική περίπτωση “νεοφιλελεύθερου φασίστα”», γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας όταν σιτιζόταν από τον όμιλο ΜΜΕ του Φαλήρου.

Τώρα όμως “άλλοι παπάδες ήρθαν και άλλα παγκάρια έχουν” για να παραφράσουμε μια λαϊκή έκφραση. Κι έτσι βρέθηκε ο Τσίμας να σιτίζεται από τα ταμεία του Μαρινάκη.

Πάμε να σχολιάσουμε αυτή την εξέλιξη

Δεν αποτελεί κανένα επτασφράγιστο μυστικό το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι των επώνυμων κονδυλοφόρων και των τηλεοπτικών «αστέρων» της χώρας λειτουργεί ακριβώς όπως τα παλιά, θρυλικά αμερικανικά jukebox της AMI. Εκείνα τα ηλεκτρόφωνα που κυριαρχούσαν στα καφενεία των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Τους έριχνες το απαραίτητο κέρμα στην ειδική σχισμή και, ως δια μαγείας, εκείνα άρχιζαν να παίζουν με την ανάλογη ένταση τον συγκεκριμένο χαβά που ήθελε να ακούσει ο χρηματοδότης.

Η πρόσφατη, οργισμένη αντίδραση που προκάλεσε στα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» και στα τρολ του διαδικτύου η μεταγραφή του Παύλου Τσίμα στο νέο ραδιοφωνικό μαγαζί του ομίλου Μαρινάκη (Mega), αποτυπώνει με τον πιο γυμνό τρόπο τη σήψη του συστημικού μιντιακού συμπλέγματος. Όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε ανάρτηση του λογαριασμού @gio_Kk23 στο Χ, ο γνωστός αναλυτής, όσο βρισκόταν «κάτω από τα φίλτρα του Αλαφούζου» στον ΣΚΑΪ, δεν έβλεπε άδεια ράφια ούτε εξαθλίωση. Έβλεπε μόνο «ισορροπίες», «διεθνές περιβάλλον» και «εισαγόμενη ακρίβεια» που δεν σήκωνε φωνές.

Τώρα που άλλαξε το συμβόλαιο, όμως, ήρθε ξαφνικά η «φώτιση στο ταμείο του σούπερ μάρκετ»! Η γραβιέρα των 16,95 ευρώ έγινε ξαφνικά θέμα συζήτησης και η αγανάκτηση φόρεσε τον μανδύα του «λαϊκού τιμητή».

Για εμάς, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία· είναι ένα στυγνό, εταιρικό rebranding. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με άλλο τιμολόγιο.

Το να αυξομειώνεις την ένταση της κοινωνικής σου ευαισθησίας ανάλογα με το ποιος μεγαλοκαπιταλιστής κόβει κάθε φορά την επιταγή σου,

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ, ΤΟ «25%» ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Όταν ο Ανδρέας Δρυμιώτης εξέφραζε την ανησυχία ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών θα μπορούσε να διαμορφώσει τέτοιους πολιτικούς συσχετισμούς ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου, δεν εξέφραζε απλώς μια προσωπική πολιτική εκτίμηση. Ο συγκεκριμένος φόβος φαίνεται να υπάρχει και στους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου.

Και το ερώτημα που αρχίζει να τους απασχολεί δεν είναι μόνο αν η κυβέρνηση θα καταφέρει να διατηρήσει την πρωτιά. Είναι αν θα μπορέσει να συγκρατήσει τη δεξιά και κεντροδεξιά διαρροή που απειλεί να μετατρέψει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε πολιτικό εφιάλτη.

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να ανακόψει το κύμα δυσαρέσκειας με ένα πακέτο παροχών της τάξης των 2 δισ. ευρώ που αναμένεται να παρουσιαστεί στη ΔΕΘ, μπορεί να επενδύει επικοινωνιακά σε εξοπλιστικά προγράμματα και στην περίφημη «αντιαεροπορική ασπίδα» με το Ισραήλ -η αποτελεσματικότητα της οποίας ασφαλώς και επιδέχεται πολιτική και τεχνική συζήτηση— και μπορεί να επιστρατεύει πολιτικές εφεδρείες από τον χώρο του παλιού ΛΑΟΣ.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται τόσο εύκολα με παροχές, εξοπλισμούς και επικοινωνιακές επιχειρήσεις.

Το στοίχημα του Σαμαρά

Σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, το περίπου 15% ως δυνητική εκλογική δεξαμενή που του απέδωσε η τελευταία μέτρηση της MRB αποτελεί μεν μια ενθαρρυντική αφετηρία, αλλά δεν αποτυπώνει —κατά την άποψή τους— τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτυχθεί μετά την επίσημη ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.

Ένα κόμμα Αντώνη Σαμαρά,

Η «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» ΤΩΝ… ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΩΝ!

Του Θανάση Κ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μελετάει την τωρινή εποχή, πιθανότατα θα μένει έκπληκτος από πόσο παιδαριώδης είναι ο τρόπος που συζητάμε για την Εξωτερική Πολιτική.

Κι ίσως όχι μόνο γι’ αυτήν…

Πράγματι, σήμερα μιλάμε για Εξωτερική Πολιτική, λες και το μόνο ζήτημα είναι αν πρέπει να κάνουμε… διάλογο με την Τουρκία!

Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – κι από τις ελάχιστες στην καταγεγραμμένη ιστορία – που το κύριο ερώτημα που συζητάει σοβαρά είναι αν πρέπει να κάνει… “διάλογο” με τον εχθρό της!

(Υπάρχει ίσως και το ιστορικό προηγούμενο του “Μονάχου” το 1938)…

Κι είμαστε σίγουρα η ΜΟΝΗ χώρα στην Ιστορία, που συζητάει στα σοβαρά, αν πρέπει να διακηρύσσουμε τη… “φιλία” μας προς την χώρα που μας απειλεί ανοικτά και επιβάλλει συνεχώς νέα “τετελεσμένα” σε βάρος μας!

Ο ιστορικός του μέλλοντος μπροστά σε αυτά τα παράδοξα θα αναζητάει τα βαθύτερα αίτια της ΠΑΡΑΚΜΗΣ!

Διότι δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για βαθιά παρακμή.

Τα αίτια θα τον απασχολούν…

* Για να θυμίσω πού βρισκόμαστε: Είμαστε η χώρα όπου η Τουρκία απέναντί μας ανακοινώνει σοβαρά ότι προετοιμάζεται για Πόλεμο μαζί μας κι εμείς αναρωτιόμαστε, αν είναι σωστό να μιλάμε για #Αποτροπή έναντι της Τουρκίας!

Εκείνοι συζητάνε για #Πόλεμο κι εμείς αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστό που διακηρύξαμε τη “φιλία” μας μαζί τους…
Τόσο χάλια! Τόσο μακριά νυχτωμένοι!

* Πρώτα-πρώτα ΤΙ ΕΙΝΑΙ Εξωτερική Πολιτική.

Αρχίζοντας από τα γενικότερα προς τα ειδικότερα:   ,

ΤΟΥΣ “ΚΑΙΕΙ” ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

Πηγή: Zac Kesses – f/b

Η σημερινή κίνηση της κατάθεσης μήνυσης από στέλεχος της ΕΥΠ αναδεικνύει και την περίπτωση του Τάσου Παπαγεωργίου, η οποία είναι ομοίως κομβική, καθώς ο ίδιος την περίοδο της παγίδευσης του ήταν διευθυντής ασφαλείας της ΕΥΠ και είχε στην αρμοδιότητα του όλα τα ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας της υπηρεσίας. Στις αρμοδιότητες του ήταν μεταξύ άλλων η προστασία του προσωπικού της ΕΥΠ, η προστασία των διαβαθμισμένων πληροφοριών, η διερεύνηση περιστατικών παραβίασης ασφαλείας, η αξιολόγηση κινδύνων κατασκοπείας και διείσδυσης και ο έλεγχος της αξιοπιστίας προσώπων με πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες.

📍 Ο ίδιος παγιδεύτηκε με Predator με αλλεπάλληλα μηνύματα τις ίδιες περίπου ημέρες που παγιδεύτηκαν παράλληλα οι Υπουργοί Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Γεωργιάδης και Οικονόμου.

📍 Η περίπτωση του αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την ευθύνη της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για την αδικαιολόγητα επιφανειακή έρευνα, καθώς μέχρι και σήμερα το συγκεκριμένο θύμα δεν έχει κληθεί να καταθέσει ποτέ ούτε έχει εξεταστεί από οποιαδήποτε υπηρεσία μολονότι κατείχε τόσο κομβική θέση.

📍 Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι δεν διενεργήθηκε καμία έρευνα για τη φύση, την έκταση και τη διαβάθμιση των δεδομένων που αποσπάστηκαν από τη συσκευή του. Δεν διερευνήθηκε ποια προσωπικά και υπηρεσιακά δεδομένα ήταν προσβάσιμα,

ΌΤΑΝ ΤΑ ΧΡΕΩΜΕΝΑ ΜΜΕ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία» δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Με τον κραυγαλέο τίτλο «ΚΑΤΑΝΤΙΑ! Έβαλε τους “γενίτσαρους” να χτυπήσουν τον Σαμαρά», ο εκδοτικός όμιλος του Ιωάννη Φιλιππάκη επισημοποιεί με τον πλέον επιθετικό τρόπο την πλήρη πολιτική του συμπαράταξη με τον Αντώνη Σαμαρά, ενόψει των επερχόμενων εκλογικών διεργασιών.

Για όσους παρακολουθούν το πολιτικό παρασκήνιο, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι η φυσική κατάληξη μιας στρατηγικής που μετατρέπει τα παραδοσιακά έντυπα της «λαϊκής δεξιάς» σε επίσημο επικοινωνιακό προπύργιο της εσωκομματικής —και πλέον εξωκομματικής— σύγκρουσης με το Μέγαρο Μαξίμου.

Πίσω όμως από τα βαρύγδουπα πρωτοσέλιδα και την πολιτική οξύτητα, κρύβεται ένα βαθύ, δομικό παράδοξο του ελληνικού καπιταλισμού και του εγχώριου μιντιακού συστήματος: Πώς γίνεται επιχειρηματικοί όμιλοι που βρίσκονται στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να επεκτείνονται και να παρεμβαίνουν ρυθμιστικά στην πολιτική ζωή του τόπου;

Τα επίσημα στοιχεία της ΑΑΔΕ, που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, είναι αποκαλυπτικά για την οικονομική πραγματικότητα του ομίλου Φιλιππάκη. Συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 6,4 εκατομμυρίων ευρώ βαραίνουν τις πλάτες των δύο κεντρικών εταιρειών του: «Δημοκρατικός Τύπος Α.Ε.» (εκδότρια της Δημοκρατίας): Εμφανίζεται με χρέη ύψους 4,4 εκατ. ευρώ. «ΕΣΤΙΑ Επενδυτική Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.»: Ακολουθεί με οφειλές ύψους 2,01 εκατ. ευρώ.

Σε οποιοδήποτε υγιές οικονομικό περιβάλλον, ένας οργανισμός με τέτοια βάρη θα αντιμετώπιζε άμεσο λουκέτο. Στο ελληνικό «Μιντιακό Ελντοράντο», όμως,

ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Του Απόστολου Αποστόλου*

Υπάρχει σήμερα, με την υπάρχουσα κυβέρνηση, συντεταγμένη Πολιτεία;

Το ερώτημα μοιάζει απλό. Είναι όμως από εκείνα τα ερωτήματα που, μόλις τα πλησιάσεις, σου βγάζουν τη γλώσσα.

Και δεύτερο: υπάρχει συντεταγμένη Δικαιοσύνη;

Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο. Διότι για να υπάρχει συντεταγμένη Δικαιοσύνη πρέπει, πρωτίστως, να υπάρχει μια Πολιτεία που να ξέρει πού αρχίζει η εξουσία της, πού τελειώνει και πού αρχίζει η εξουσία του άλλου. Να υπάρχουν όρια. Αρμοδιότητες. Δικαιοδοσίες. Κανόνες. Και, κυρίως, η στοιχειώδης αίσθηση ότι το κράτος δεν είναι οικογενειακό οικόπεδο με περίφραξη κατά βούληση.

Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θεσμικό σκηνικό που θυμίζει σπίτι όπου όλοι έχουν από ένα κλειδί, κανείς δεν ξέρει ποια πόρτα ανοίγει και, όταν τελικά ανοίξει κάποια πόρτα βρίσκεται πίσω της άλλη πόρτα.

Η χειραγώγηση των θεσμών  έχει δημιουργήσει ένα απόλυτο μπέρδεμα αρμοδιοτήτων. Τα δικαιοδοτικά εργαλεία μοιάζουν να έχουν χαθεί κάπου ανάμεσα στα συρτάρια της εξουσίας και στις υποσημειώσεις των νόμων. Κι έτσι εισερχόμαστε σε έναν καινούργιο διάκοσμο. Εκείνον ενός συστήματος που μπάζει από παντού, αλλά εξακολουθεί να διαβεβαιώνει τον ένοικο ή ότι η στέγη είναι απολύτως στεγανή.

Πρόκειται για ένα αντι-υπόδειγμα πολιτικής.

Και το παράδοξο είναι πως δεν χρειάζεται καν να ψάξει κανείς πολύ για να το αντιληφθεί. Αρκεί να κοιτάξει γύρω του. Οι θεσμοί υπάρχουν τυπικώς. Οι διαδικασίες υπάρχουν τυπικώς. Οι νόμοι υπάρχουν βεβαίως. Όπως υπάρχει και η ταμπέλα «Δημοκρατία» στην πόρτα.

Το ζήτημα είναι τι υπάρχει πίσω από την πόρτα.

Διότι μια Δημοκρατία δεν κρίνεται από το πόσες φορές προφέρεται η λέξη «θεσμοί» από τα κυβερνητικά έδρανα. Κρίνεται από το αν οι θεσμοί μπορούν να σταθούν όρθιοι όταν απέναντί τους βρίσκεται η ίδια η κυβέρνηση.

Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.

Όταν τα πολιτικά ζητήματα φτάνουν να,

ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ «ΒΟΜΒΕΣ» ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ: ΌΤΑΝ Η «ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ» ΤΡΕΜΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Η αστική δικαιοσύνη και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου συναντιούνται για ακόμη μία φορά στο ίδιο σταυροδρόμι: εκεί όπου οι θεσμοί, οι πολιτικές σκοπιμότητες και οι ανάγκες της εξουσίας μπλέκονται μεταξύ τους, με φόντο τις επερχόμενες εκλογές.

Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Μίνας Μουστάκα για τις δικαστικές «βόμβες» που απειλούν να τινάξουν στον αέρα το κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθερότητας» φωτίζει ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει όλο και περισσότερο να ασφυκτιά μέσα στις ίδιες του τις αντιφάσεις. Οι ανοιχτές υποθέσεις πολλαπλασιάζονται, οι δικαστικές εκκρεμότητες βαραίνουν και η κοινωνική οργή δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιοι θα προτιμούσαν να την κρύψουν κάτω από το χαλί.

Υποκλοπές: Οι θεσμοί στα μέτρα της εξουσίας;

Η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών εξακολουθεί να αποτελεί μια βαθιά πληγή για τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Οι καταγγελίες για παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων, οι αποκαλύψεις για το Predator και οι κυβερνητικές ευθύνες που έχουν τεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης δεν μπορούν να εξαφανιστούν με δικαστικές αποφάσεις και επικοινωνιακούς χειρισμούς.

Η άρνηση του Αρείου Πάγου να ανασύρει τη σχετική δικογραφία, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, έρχεται να τροφοδοτήσει ακόμη περισσότερο την καχυποψία μιας κοινωνίας που έχει κάθε λόγο να απαιτεί πλήρη διαλεύκανση.

Γιατί όταν πρόκειται για παραβιάσεις δικαιωμάτων και πιθανή κρατική αυθαιρεσία, η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με μισόλογα, κλειστές πόρτες και θεσμικές δικλείδες ασφαλείας για τους ισχυρούς.

Τέμπη: Το έγκλημα δεν χωράει σε ένα «ανθρώπινο λάθος»

Και ύστερα είναι τα Τέμπη.

Η τραγωδία που συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία δεν πρόκειται να μετατραπεί σε μια βολική ιστορία περί «ανθρώπινων λαθών», όπου οι διαχρονικές πολιτικές ευθύνες, η εγκατάλειψη των σιδηροδρόμων και οι εγκληματικές ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού θα χαθούν μέσα σε έναν κυκεώνα επιμέρους ευθυνών.

Οι συγγενείς των θυμάτων επιμένουν. Η κοινωνία επιμένει. Και κάθε προσπάθεια περιορισμού της συζήτησης αποκλειστικά σε υπηρεσιακούς παράγοντες ή μεμονωμένα πρόσωπα αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα:

Ποιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δημιούργησε τις συνθήκες μέσα στις οποίες μια τέτοια τραγωδία μπορούσε να συμβεί;

Η δικαιοσύνη μπορεί να αποφανθεί για ποινικές ευθύνες. Δεν μπορεί, όμως,

ΘΕΣΣΑΛΙΑ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ DANIEL: «ΓΑΛΑΖΙΟΙ» ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΙ ΜΕ ΤΣΕΠΑΤΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΘΑΨΙΜΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 17 ΝΕΚΡΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ

Τρία χρόνια μετά τον Daniel: Η Θεσσαλία πνίγηκε, το πελατειακό κράτος επιβίωσε

Τρία χρόνια συμπληρώνονται από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα της κακοκαιρίας Daniel στη Θεσσαλία και η εικόνα που έχει απομείνει αποτελεί μια αποκαλυπτική τομή στην πραγματικότητα του καπιταλιστικού «επιτελικού κράτους».

Από τη μία, ο λαός της Θεσσαλίας εξακολουθεί να μετρά πληγές. Σπίτια, περιουσίες και καλλιέργειες καταστράφηκαν, άνθρωποι ξεκληρίστηκαν οικονομικά και οι αποζημιώσεις που περίμεναν χιλιάδες πληγέντες σκοντάφτουν σε έναν δαιδαλώδη κρατικό μηχανισμό.

Από την άλλη, όπως αποκαλύπτει σε εκτενές ρεπορτάζ η ιστοσελίδα Data Journalists, η κρατική μηχανή φαίνεται να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Την ίδια ώρα, ο γνωστός δικηγόρος Στέλιος Σούρλας και ένας εκ των πλημμυροπαθών, σε δήλωση του καταγγέλλει ότι κομματικά στελέχη της ΝΔ με τη βοήθεια τοπικών βουλευτών και υπουργών έχουν λάβει τρισανάλογες αποζημιώσεις τις οποίες δεν δικαιούνταν, ενώ κάτοικοι της Θεσσαλίας ακόμη δεν έχουν αποζημιωθεί.

Να λοιπόν η περίφημη «ισονομία» του κράτους τους: Για τον πληγέντα πολίτη, γραφειοκρατία και αναμονή. Για τους ημέτερους, οι πόρτες φαίνεται να ανοίγουν πολύ ευκολότερα.

Τρία χρόνια μετά, οι ευθύνες παραμένουν στα συρτάρια

Και σαν να μην έφτανε η καταστροφή, έρχεται η δικαστική διαχείριση της υπόθεσης να συμπληρώσει την εικόνα.

Οι εισαγγελικές έρευνες για τις καταστροφές έχουν προχωρήσει με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, ενώ, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα δημοσιεύματα για την υπόθεση, οι σχετικές δικογραφίες που αφορούν περιοχές όπως η Λάρισα, ο Βόλος και τα Τρίκαλα εξακολουθούν να βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Και όσο ο χρόνος περνά, τόσο μεγαλώνει το εύλογο ερώτημα: Ποιος θα λογοδοτήσει για τις πολιτικές αποφάσεις, τις παραλείψεις και την ανεπάρκεια των αντιπλημμυρικών υποδομών;

Οι μηνύσεις εκατοντάδων κατοίκων από τον Παλαμά, τη Φαρκαδόνα και τη Γιάννουλη, αλλά και η τεχνική έκθεση του αντιστράτηγου ε.α. Α. Γκουρμπάτση, που αποδίδει βαρύτατες ευθύνες και κάνει λόγο για ενδεχόμενο κακούργημα «θανατηφόρου έκθεσης», καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να διερευνηθούν όλες οι ευθύνες και σε όλα τα επίπεδα.

Γιατί η κλιματική κρίση μπορεί να,