ΑΝΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε πριν από λίγες ημέρες στα Ιωάννινα για να εγκαινιάσει ανακαινισμένα τουρκικά χαμάμ και τζαμιά και να μακαρίσει την παράδοση της πόλης στους Τούρκους το 1430 και τη λήψη προνομίων από τον… σουλτάνο! Αυτή η αδιανόητη ντροπή, που δεν θα είχε θέση ούτε σε διήγημα επιστημονικής φαντασίας, έγινε στην πραγματικότητα!

Συγκεκριμένα, ο κ. Τασούλας είπε: «Πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν αυτά να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια. Και δεν πήραν προνόμια μόνο οι Γιαννιώτες. Πήρε προνόμια και το Ζαγόρι».

Στη μακραίωνη πορεία του ελληνικού έθνους, ο εκάστοτε ηγέτης όφειλε να είναι θεματοφύλακας της εθνικής μνήμης, της αξιοπρέπειας και της αφοσίωσης στην ελευθερία. Το αυτό ισχύει και σήμερα. Η αποστολή του πολιτειακού ηγέτη δεν συνίσταται στην ωραιοποίηση της υποταγής, αλλά στη διατήρηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Οταν, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, επιλέγει να εγκωμιάσει δημόσια την παράδοση των Ιωαννίνων στους Οθωμανούς το 1430 ως δήθεν «σύνεση» που εξασφάλισε «προνόμια», τότε και διασύρεται το πρόσωπο και ευτελίζεται ο θεσμός.

Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ελεύθερου ελληνικού κράτους που ο πρώτος πολίτης της χώρας εξυμνεί τη συνθηκολόγηση και την οικειοθελή παράδοση στον κατακτητή έναντι ανταλλαγμάτων. Ετι δε, το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκστομίστηκαν αυτοί οι λόγοι αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση. Στην καρδιά του Ιουλίου, την ίδια ακριβώς περίοδο που ο απανταχού Ελληνισμός αναστοχάζεται τις μαύρες μέρες της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο και θρηνεί τα τραγικά αποτελέσματα της κατοχής, ο κ. Τασούλας δεν έδωσε το «παρών» στο αρχιερατικό μνημόσυνο της Μητρόπολης Αθηνών για τους πεσόντες της Κύπρου. Επέλεξε να απουσιάζει. Προτίμησε να φωτογραφίζεται χαμογελαστός και καμαρωτός στα εγκαίνια ανακαινισμένων οθωμανικών χαμάμ και τζαμιών.

Η σκοπιμότητα πίσω από αυτή τη συμπεριφορά είναι ολοφάνερη: στέλνει σήμα υποταγής απευθυνόμενο προς την Αγκυρα,

ΑΛΛΑ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

ΚΕΡΒΕΡΟΣ

Μητσοτάκης ως αντιπολίτευση: «Ο άνεμος φυσούσε για όλους»... 

Μητσοτάκης ως κυβέρνηση: «Η φύση ξεπερνά κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό»... Είναι ο πιο αδίστακτος κωλοτούμπας τυμβωρύχος που έχει υπάρξει ποτέ!!!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠΑΙΤΕΙ «ΣΕΒΑΣΜΟ», ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΕΧΕΙ ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Πριν από κάποιο καιρό ο Άδωνις Γεωργιάδης, στη Λέσβο, έβγαλε όλο το ακροδεξιό δηλητήριο που κουβαλά για το δημόσιο σύστημα Υγείας και τους ανθρώπους του. Αποκάλεσε τους υγειονομικούς «κάφρους», «ασήμαντα ανθρωπάκια» και τους προέτρεψε «να κάνουν καμιά δουλειά». Οι γιατροί και οι νοσηλευτές που κρατούν όρθια τα δημόσια νοσοκομεία μέσα σε δραματικές ελλείψεις προσωπικού, εξαντλητικές εφημερίες και χρόνια υποχρηματοδότηση, έγιναν στόχος χλευασμού και απαξίωσης από τον ίδιο τον πολιτικό τους προϊστάμενο.

Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται να επικαλείται τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα για να απαιτήσει «υποχρεωτικό σεβασμό» προς τον πολιτικό προϊστάμενο. Η ειρωνεία περισσεύει.

Η απάντηση του νευροχειρουργού Πέτρου Γ. Παπανικολάου είναι αποστομωτική. Δεν περιορίζεται σε μια προσωπική αντιπαράθεση. Θυμίζει ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με εγκυκλίους ούτε κατακτιέται με απειλές για ΕΔΕ. Κερδίζεται από τη στάση, τις πράξεις και την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που υπηρετούν το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Ο γιατρός αντιπαραθέτει συγκεκριμένες καταγγελίες για καθυστερήσεις στην προμήθεια κρίσιμου υγειονομικού υλικού και για επιλογές που, κατά την άποψή του, αποτυπώνουν στρεβλές προτεραιότητες στη διαχείριση δημόσιου χρήματος. Κυρίως, όμως, υπενθυμίζει κάτι που η κυβέρνηση φαίνεται να έχει ξεχάσει: δεν μπορείς επί μήνες να λοιδορείς τους υγειονομικούς ως «τεμπέληδες», «αχάριστους» ή «κάφρους» και στη συνέχεια να αξιώνεις από αυτούς άνευ όρων σεβασμό προς το πρόσωπό σου.

Η εξουσία συγχέει συχνά τον θεσμικό ρόλο με την προσωπική αυθεντία. Θεωρεί ότι η υπακοή είναι συνώνυμη της σιωπής και ότι κάθε δημόσια κριτική συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα. Όμως οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ δεν είναι αυλικοί υπουργών. Είναι επιστήμονες και λειτουργοί που έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να μιλούν όταν βλέπουν το σύστημα να υποβαθμίζεται ή όταν γίνονται επιλογές που θέτουν σε κίνδυνο την ποιότητα της περίθαλψης.

Ο πραγματικός σεβασμός προς το δημόσιο σύστημα Υγείας δεν αποδεικνύεται με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ούτε με επίκληση πειθαρχικών διατάξεων. Αποδεικνύεται με επαρκή χρηματοδότηση,

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ? - ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ: ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

Η ΖΩΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΑΙ Η 

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ

«Δεν τραγούδησα απλώς την Ιστορία· κουβάλησα το βάρος της σαν οικογενειακό χρέος» είχε πει ο Λάκης Χαλκιάς, τεκμηριωμένα και καθολικά μία από τις πιο επιβλητικές, δωρικές και αδιαπραγμάτευτες μορφές του ελληνικού τραγουδιού.

Σε ένα μουσικό βιομηχανοποιημένο τοπίο που κατασκευάζεται στους θαλάμους ηχογράφησης και λειαίνεται στις γυαλιστερές επιφάνειες των μιντιακών μηχανισμών, ο Λάκης Χαλκιάς εκπροσώπησε (ως όφειλε) μια φωνητική και ηθική πάστα που δεν χρειάστηκε ποτέ το πρόσκαιρο χάδι των δημοσίων σχέσεων για να επιβιώσει.

Δέσμιος της γενεαλογίας του, το μέταλλο της φωνής του Χαλκιά σφυρηλατήθηκε πολύ πριν από την εφεύρεση των σύγχρονων μικροφώνων, φέροντας επάνω του ίζημα αιώνων αλλά και τον τόπο του. Την υγρασία του ηπειρώτικου τοπίου, το πέταγμα του κλαρίνου πάνω από τις χαράδρες του Βίκου και τον πικρό, αδιάκοπο βηματισμό της ελληνικής διασποράς.

Λάκης Χαλκιάς, Γιάννης Ρίτσος, Στέλιος Καζαντζίδης

Ο Λάκης Χαλκιάς, που περνά πλέον στην απέναντι όχθη της εγχώριας μουσικής μυθολογίας,

ΤΣΙΠΡΑΣ, ΑΠΟ «ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ» ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ… ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΟ ΖΩΟΔΟΤΗ ΤΗΣ ΝΔ

Γιώργος Καρβουνιάρης Πηγη www.topontiki.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται μια δεύτερη πολιτική νιότη. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να παραποιεί την ιστορία και να μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε βολικό μπαμπούλα, προκειμένου η Νέα Δημοκρατία να παίρνει ανάσα κάθε φορά που στριμώχνεται.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ όταν ο κ. Τσίπρας ήταν ένας πολιτικά άφωνος βουλευτής των πίσω εδράνων. Ήταν εδώ όταν συγκρούστηκε με τη Δεξιά, όταν πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα για να μείνει η χώρα όρθια μέσα στην Ευρώπη, όταν έχτιζε το ΕΣΥ, την ΑΣΕΠ, τη Διαύγεια και δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Και είναι εδώ σήμερα, η μόνη πολιτική δύναμη που καταφέρνει συστηματικά να φέρνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμέτωπη με τις ευθύνες της σε διαφάνεια, θεσμούς και κοινωνικό κράτος.

Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση ότι κάθε φορά που η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στα σχοινιά, ο κ. Τσίπρας στρέφει τα πυρά του στο ΠΑΣΟΚ αντί στην κυβέρνηση. Το έκανε χθες, το κάνει και σήμερα, λίγο μετά μετά το πολυδιαφημισμένο rebranding της προσωπικής του πολιτικής επιχείρησης με νέο ΙΧ κόμμα. Αντί να ασκήσει πραγματική αντιπολίτευση, προτιμά να χτυπάει τον μόνο αντίπαλο που τον τρομάζει πραγματικά.

Ξαναθυμήθηκε λοιπόν τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια γνωστά, καταγεγραμμένα, ελεγμένα και ρυθμισμένα δάνεια, για τα οποία δεν πάρθηκε ούτε ένα ευρώ νέου δανεισμού επί σημερινής ηγεσίας και τα οποία αποπληρώνονται κανονικά, βάσει συγκεκριμένων συμφωνιών με τις τράπεζες.

Εκεί όμως που η φωνή του κ. Τσίπρα χάνεται μυστηριωδώς είναι όταν η κουβέντα φτάνει στα δικά του οικονομικά. Ποιοι πλήρωσαν τις πανάκριβες προεκλογικές του καμπάνιες; Ποιοι χρηματοδότησαν τις επικοινωνιακές στρατιές και τις πολυδάπανες εκστρατείες προβολής των τελευταίων ετών; Ποιοι είναι οι χορηγοί που παραμένουν βολικά στο σκοτάδι; Σε αυτά, σιωπή ασυρμάτου.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και τον αφορά προσωπικά: το ΠΑΣΟΚ χρωστά στις τράπεζες και το αποδεικνύει κάθε δόση που πληρώνει. Ο κ. Τσίπρας σε ποιους χρωστά και γιατί επιμένει να μην το λέει;

Ακόμη πιο αποκαλυπτικός είναι ο χρόνος που διάλεξε για την επίθεση. Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ παλεύει το νερό να μείνει δημόσιο αγαθό, συγκρουόμενο ανοιχτά με κυβερνητικές επιλογές και ισχυρά συμφέροντα, την ώρα που ξαναφέρνει στο προσκήνιο μεγάλα θεσμικά και κοινωνικά ζητήματα, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μασάει ξανά παλιά αφηγήματα για δάνεια κομμάτων. Σύμπτωση; Δύσκολο να πειστεί κανείς.

Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα μετρήσιμο. Η κυβέρνηση βγαίνει από τη γωνία,

ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ Η… ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΉ ΑΞΙΟΠΙΣΤΊΑ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Υπάρχουν στιγμές που ένας πρωθυπουργός δεν κρίνεται από τις δηλώσεις του ή από το πόσο συγκινημένος εμφανίζεται μπροστά στις κάμερες για μια καταστροφή. Κρίνεται από το αν έχει το πολιτικό θάρρος να αναλάβει την ευθύνη όταν αποτυγχάνει το ίδιο το κράτος που ο ίδιος σχεδίασε και διοικεί.

Στο υπουργικό συμβούλιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε βαθιά προβληματισμένος για τη νέα πύρινη τραγωδία. Μίλησε για την κλιματική κρίση, επικαλέστηκε παραδείγματα από το εξωτερικό, επιχείρησε να πείσει ότι ανάλογες καταστροφές συμβαίνουν παντού. Μόνο που μέσα σε όλα αυτά έλειπε η σημαντικότερη λέξη: ευθύνη.

Ακόμα μία φορά προσπάθησε να μετατρέψει μια συγκεκριμένη πολιτική αποτυχία σε ένα γενικό φυσικό φαινόμενο. Όμως, οι υψηλές θερμοκρασίες δεν εξηγούν από μόνες τους την έκταση της καταστροφής. Η όποια κλιματική κρίση δεν καταργεί την υποχρέωση ενός κράτους να προετοιμάζεται, ούτε απαλλάσσει την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη να διαθέτει τα μέσα, το προσωπικό και τον σχεδιασμό που απαιτούνται για να περιοριστούν οι συνέπειες μιας μεγάλης πυρκαγιάς.

Επτά χρόνια μετά τις εξαγγελίες για το περίφημο «επιτελικό κράτος», ο απολογισμός είναι βαρύς. Το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ», που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη ασπίδα της Πολιτικής Προστασίας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό σχέδιο επί χάρτου. Η Πυροσβεστική εξακολουθεί να λειτουργεί με χιλιάδες οργανικά κενά. Η χώρα συνεχίζει να καταφεύγει σε πανάκριβες ενοικιάσεις εναέριων μέσων αντί να αποκτήσει επαρκή ιδιόκτητο στόλο. Και ο αρμόδιος υπουργός,

Η ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΟΦΑΝΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ Η ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΣΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΕΒΗ ΤΙΠΟΤΕ...

Γεράσιμος Κρούσος
ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ. ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ...
Ένας  άνθρωπος στον οποίο έχουν αναθέσει τα επικοινωνιακά ενός κόμματος βλέπει δελτία τύπου που δεν έχουν περάσει από τα χέρια του.
Κάποια από αυτά -έστω κι ένα- είναι για γέλια και για κλάματα. Τα άλλα, βλέπει να εκδίδονται επί 15θήμερο, χωρίς κανείς να τον έχει ενημερώσει για το οτιδήποτε. 
 Άνθρωπος μετρημένος και αξιοπρεπής, το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνει ήταν αυτό που έκανε ο Θανάσης:
Δημοσιοποίησε αυτό που συνέβαινε κι ανακοίνωσε αναχώρηση για διακοπές. 
ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Ούτε καταγγελτικός λόγος, ούτε αποχωρήσεις, ούτε απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί στο πρόσωπο της καπετάνισσας, όπως συνηθίζεται τελευταία.  
Έδωσε τη δυνατότητα στους σοβαρούς της υπόθεσης να λένε «παραμένει μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και θα αξιοποιηθεί σε άλλη θέση». 
Δεν γίνονται, βέβαια, έτσι τα πράγματα στα κόμματα που ιδρύονται με κεντρικό άξονα το ήθος, αλλά οι καθώς πρέπει  άνθρωποι δεν ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Δίνουν χρόνο στον εαυτό τους, αλλά και σε άλλους, για να καταλάβουν τι συμβαίνει. 
Βεβαίως,

TΩΡΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Ο,ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ...

Tasos Kourkoutas
Το 21 καίγονται τα Βίλια και ο Πατέρας. (100.000 στρ.) Το 23 η φωτιά σαρώνει Δερβενοχώρια, περνάει από Μάνδρα και φτάνει Νέα Πέραμο. (120.000 στρ.) Την ίδια χρονιά καίγονται και τα Γεράνεια (75.000 στρ). Και στις 3 φωτιές, οι δορυφόροι δείχνουν ότι οι καπνοί έχουν φτάσει στην Αφρική. Για άλλη μία φορά όμως η Δυτική Αττική γίνεται ορατή στη γειτονική ήπειρο.
Όμως τώρα καίγεται ότι απέμεινε. Ότι πιο όμορφο στην Δυτική Αττική. Υπάρχει μεγάλος θυμός και προφανώς τεράστιες ευθύνες για αυτό που έχει συμβεί και συνεχίζει να συμβαίνει στον τόπο αυτό...
Προς το παρόν η σκέψη μας σε όσους πλήττονται άμεσα και όσους αγωνίζονται με το τέρας.

«ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΣ»; ΌΧΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Κάθε καλοκαίρι το ίδιο έργο. Οι επιστήμονες προειδοποιούν μήνες πριν για έναν ακόμη δύσκολο αντιπυρικό κύκλο. Οι μετεωρολόγοι μιλούν για υψηλές θερμοκρασίες, ξηρασία και ισχυρούς ανέμους. Οι δασολόγοι επισημαίνουν τα χρόνια προβλήματα στην πρόληψη και τη δασοπροστασία. Και όταν τελικά οι φωτιές ξεσπούν, η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι ανακαλύπτουν… τον «αιφνιδιασμό».

Ακόμη και το Κυριακάτικο Βήμα, με πρωτοσέλιδο τίτλο «Γιατί χάνεται η μάχη με τις φλόγες», κάνει λόγο για αιφνιδιασμό στην Πολιτική Προστασία. Όμως ποιος ακριβώς αιφνιδιάστηκε; Οι άνεμοι; Οι υψηλές θερμοκρασίες; Η δύσκολη μορφολογία του εδάφους; Αυτά δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Είναι οι παράγοντες που οι ίδιοι οι επιστήμονες επαναλαμβάνουν εδώ και χρόνια ότι πρέπει να αποτελούν τη βάση κάθε σοβαρού σχεδιασμού.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο ενοχλητική.

Δεν χάθηκε η μάχη επειδή φύσηξε. Χάθηκε γιατί η πρόληψη αντιμετωπίζεται ως κόστος. Γιατί η δασοπροστασία υποχρηματοδοτείται. Γιατί τα δάση μένουν ακαθάριστα, οι υπηρεσίες αποδυναμώνονται και η αντιπυρική θωράκιση περιορίζεται σε επικοινωνιακές εξαγγελίες.

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: από τη μία, οι ανάγκες μιας χώρας που καίγεται – πυροσβεστικά οχήματα, ασθενοφόρα, μέσα πολιτικής προστασίας. Από την άλλη, οι κυβερνητικές προτεραιότητες των τελευταίων ετών: περιπολικά, οχήματα καταστολής και εξοπλισμός που ενισχύει κυρίως τον αστυνομικό μηχανισμό.

Δεν πρόκειται να ισχυριστεί κανείς ότι δεν χρειάζεται η αστυνομία ή ότι οι πυρκαγιές σβήνουν μόνο με περισσότερα οχήματα. Όμως οι πολιτικές προτεραιότητες αποτυπώνονται στους προϋπολογισμούς. Και αυτοί δείχνουν τι θεωρεί μια κυβέρνηση πραγματική απειλή.

Όταν επενδύεις περισσότερο στην καταστολή παρά στην πρόληψη, όταν θεωρείς τη δασοπροστασία δευτερεύουσα δαπάνη και τις πυρκαγιές ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο, τότε δεν μπορείς να επικαλείσαι «αιφνιδιασμό».

Ο αιφνιδιασμός είναι μια βολική λέξη. Απαλλάσσει από ευθύνες. Μετατρέπει την πολιτική επιλογή σε φυσική καταστροφή.

Η αλήθεια, όμως,