Διπλός εφιάλτης Βενιζέλου για τον Μητσοτάκη. Οι επαφές στο παρασκήνιο και η «σφήνα» στο αντισυστημικό ρεύμα της Καρυστιανού
Από τον Ανδρέα ΚαψαμπέληΗ δημόσια συζήτηση που άνοιξε μαζί με τις αντιπαραθέσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 86 για την ευθύνη των υπουργών δεν είναι καθόλου θεωρητική, όπως δείχνει εκ πρώτης όψεως. Συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές εξελίξεις, τις διεργασίες για την επόμενη μέρα και την κυβέρνηση που θα προκύψει εν μέσω ρευστότητας και αβεβαιότητας.
Την ώρα μάλιστα που στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας το αίτημα να μπει τέλος στην ατιμωρησία λαμβάνει σχεδόν καθολικές διαστάσεις, ήρθε να βάλει φωτιά σε αυτή τη συζήτηση με απανωτές παρεμβάσεις του ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος εξελίσσεται σε εφιάλτη και μάλιστα διπλό για το Μέγαρο Μαξίμου.
Από την πλευρά του ο Κ. Μητσοτάκης, κατά την κήρυξη της έναρξης των διαδικασιών για τη συνταγματική αναθεώρηση τις προηγούμενες εβδομάδες, υπήρξε μεν αόριστος για τις περισσότερες από τις αλλαγές που θα προτείνει, αλλά φρόντισε να είναι πιο συγκεκριμένος όσον αφορά το άρθρο 86, το οποίο αποκτά κομβικό ρόλο στην όλη διαδικασία.
Κατά τις προθέσεις του λοιπόν, οι οποίες αποτυπώνονται στην πρόταση που σχεδιάζει να καταθέσει η Ν.Δ., η παραπομπή των μελών της κυβέρνησης -πρωθυπουργός και υπουργοί- θα εξακολουθήσει να περνά από τη Βουλή, η οποία θα αποφασίζει εάν θα ασκηθεί ή όχι δίωξη σε βάρος τους, ανεξάρτητα από την αφαίρεση της αποσβεστικής προθεσμίας και την κατάργηση της σύντομης παραγραφής που ίσχυε με το προηγούμενο καθεστώς.
Αυτό, καταρχάς, ενώ ακούγεται ως πρόοδος, στην πραγματικότητα υποκρύπτει τη μεθόδευση για παρεμπόδιση της εξομοίωσης των πολιτικών προσώπων με τα φυσικά ως προς την απόδοση δικαιοσύνης. Και με την ελπίδα ότι θα έχει, αν μη τι άλλο, ρυθμιστικό ρόλο στην επόμενη Βουλή, ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι -διά της συμμετοχής στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία- θα μπλοκάρει τις πιθανές διώξεις σε βάρος μελών της κυβέρνησης και, επομένως, στην πράξη θα έχει «καεί» η όποια αλλαγή του άρθρου 86.
Αυτός είναι και ένας επιπλέον, μύχιος, λόγος που ο κ. Μητσοτάκης επιμένει από τώρα και πάση θυσία να γίνουν άμεσα επαναληπτικές εκλογές, όχι γιατί μπορεί ρεαλιστικά να κατακτήσει πάλι την αυτοδυναμία, αλλά, πρώτον, για να κρατηθεί εκβιαστικά επικεφαλής της Ν.Δ. και να μην μπορέσει να γίνει αλλαγή ηγεσίας στο ενδιάμεσο και, δεύτερον, για να ενισχύσει τον αριθμό των βουλευτών που θα του επιτρέψουν να κάνει τα παζάρια του.
Αλλωστε, ως προς το πρώτο στάδιο της «γαλάζιας» διακυβέρνησης, για να εξασφαλίσει την ατιμωρησία, φρόντισε να καθυστερήσει υπέρμετρα την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου για την κατάργηση της παραγραφής του άρθρου 86, με αποτέλεσμα ό,τι σκανδαλώδες έχει συμβεί μέχρι τις εκλογές του 2023 να τίθεται τουλάχιστον από ερμηνευτικής πλευράς ως παραγεγραμμένο.
Τον εφησυχασμό αυτό ήρθε να διαταράξει ο Ευ. Βενιζέλος, για τον οποίο ακόμη και άσπονδοι εχθροί τού αναγνωρίζουν ότι παίζει τα συνταγματικά θέματα στα δάχτυλα. Φαίνεται λοιπόν ότι ηγείται μιας ισχυρής και ενδεχομένως επικρατούσας σχολής στον νομικό και συνταγματικό κόσμο της χώρας, που θεωρεί ότι η ριζική αλλαγή του άρθρου 86 μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Μάλιστα η πρώτη σχετική δημόσια δήλωση, την οποία έκανε κατά την έναρξη της εκδήλωσης «Οι προϋποθέσεις της αναθεώρησης του Συντάγματος» του Κύκλου Ιδεών, προκάλεσε σεισμό στους πολιτικούς κύκλους και ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή πέριξ του Μαξίμου.
«Η κοινωνία αξιώνει, και ορθά, να αλλάξει ριζικά αυτή η διάταξη, γιατί πρέπει να ελεγχθούν στην επόμενη βουλευτική περίοδο πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης» είπε επί λέξει. Κι ενώ άρχισαν οι ερμηνείες και τα σενάρια για το «πού το πάει ο Βενιζέλος», μέσα σε λίγες ώρες έριξε και τη δεύτερη «βόμβα», μιλώντας στον Π. Τσίμα στο ραδιόφωνο του Σκάι, κάνοντας ευθέως λόγο για αναδρομικότητα, σε ό,τι αφορά την ευθύνη των υπουργών.
Μπορεί να μην το εξειδίκευσε, αλλά,