Ενώ η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα σενάρια επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα ή γύρω από την πολιτική δυναμική που καταγράφει η Μαρία Καρυστιανού, στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται πως οι πραγματικές ανησυχίες βρίσκονται αλλού. Και έχουν ονοματεπώνυμο: Αντώνης Σαμαράς.
Οι πληροφορίες που διακινούνται το τελευταίο διάστημα συγκλίνουν στο ότι το πολιτικό εγχείρημα που φέρεται να προετοιμάζει ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική πολιτική κίνηση, αλλά μια οργανωμένη απόπειρα παρέμβασης στον χώρο της κεντροδεξιάς. Δημοσιογραφικές εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ο Σαμαράς διαθέτει ήδη έναν πυρήνα εκατοντάδων στελεχών, με ονόματα που θα μπορούσαν να στελεχώσουν ψηφοδέλτια σε ολόκληρη τη χώρα.
Η σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των στελεχών ή στην οργανωτική της διάσταση. Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θα μπορούσε να εμφανιστεί στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας ένας πολιτικός αντίπαλος με πρωθυπουργικό παρελθόν, κυβερνητική εμπειρία και δυνατότητα να απευθυνθεί σε τμήματα της παραδοσιακής εκλογικής της βάσης.
Ένας πολιτικός σχηματισμός υπό τον Αντώνη Σαμαρά δεν θα διεκδικούσε απλώς ψήφους διαμαρτυρίας. Θα επιχειρούσε να παρουσιαστεί ως η «αυθεντική» έκφραση της κεντροδεξιάς, αμφισβητώντας ευθέως την ηγεμονία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί νευρικότητα στο κυβερνητικό επιτελείο.
Το άνοιγμα προς το ΠΑΣΟΚ
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι παρατηρήσεις που καταγράφονται σήμερα στην “Καθημερινή” από τον δημοσιογράφο Σταύρο Παπαντωνίου, για τη συγκέντρωση του Σαμαρά στο Ηράκλειο. Σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες, στο ακροατήριο βρέθηκαν αρκετοί άνθρωποι που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να κάνει ένα προσεκτικό αλλά σαφές άνοιγμα προς τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Δεν πρόκειται για μια κίνηση χωρίς πολιτικό υπολογισμό. Αντίθετα, φαίνεται να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο ανασύνθεσης συμμαχιών με βασικό κοινό παρονομαστή την αμφισβήτηση της κυριαρχίας Μητσοτάκη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολιτικοί παρατηρητές θεωρούν πιθανό, σε περίπτωση που η Ν.Δ. καταγράψει χαμηλές επιδόσεις σε μια εκλογική αναμέτρηση, να ανοίξει μια συζήτηση αμφισβήτησης της σημερινής ηγεσίας της, με πρωταγωνιστές πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Η αντίφαση που δεν κρύβεται
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή εμπεριέχει μια εμφανή πολιτική αντίφαση.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει επανειλημμένα καταγγείλει την «πασοκοποίηση» της Νέας Δημοκρατίας, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι έχει απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές δεξιές και συντηρητικές της αναφορές. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να απευθύνεται σε τμήματα του ΠΑΣΟΚ και να αναζητά πολιτικές συγκλίσεις με στελέχη που βρίσκονται απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η παρατήρηση που διατυπώνουν ακόμη και άνθρωποι προερχόμενοι από το σαμαρικό περιβάλλον είναι εύστοχη: αν το πρόβλημα ήταν πραγματικά η «πασοκοποίηση», τότε θα έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα ανεξαρτήτως προσώπων. Όταν όμως το «κακό ΠΑΣΟΚ» γίνεται αποδεκτό μόλις στραφεί εναντίον του Μητσοτάκη, τότε το ζήτημα παύει να είναι ιδεολογικό και γίνεται καθαρά πολιτικό.
Με άλλα λόγια, η ουσία της αντιπαράθεσης δεν φαίνεται να είναι η περίφημη «πασοκοποίηση» της Ν.Δ., αλλά η σύγκρουση για την ηγεμονία στον χώρο της δεξιάς παράταξης.
Και αυτό ίσως εξηγεί γιατί, παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις περί πολιτικής σταθερότητας, το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή κάθε κίνηση του πρώην πρωθυπουργού. Γιατί ένας Τσίπρας μπορεί να είναι ένας γνώριμος αντίπαλος. Ένας Σαμαράς, όμως, που διεκδικεί κομμάτια της ίδιας εκλογικής δεξαμενής,
