Ο «καλλιτέχνης» Χάρης Ρώμας, ο γνωστός κολαούζος του συστήματος, βρέθηκε καλεσμένος στην κυβερνητική προπαγανδιστική μηχανή που βαφτίστηκε «Ομάδα Αλήθειας». Και από εκεί αποφάσισε να μας παραδώσει μαθήματα… δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού. Με ύφος αυθεντίας υποστήριξε ότι «οι αριστεροί θέλουν να σε βρίζουν και εσύ να μη μιλάς».
Περίεργη αντίληψη. Γιατί αυτό που περιγράφει δεν είναι η στάση της Αριστεράς, αλλά η διαχρονική επιδίωξη κάθε εξουσίας που δεν αντέχει την κριτική: να μπορεί να συκοφαντεί, να λασπώνει, να στοχοποιεί και, όταν δεχτεί απάντηση, να διαμαρτύρεται ότι… δέχεται επίθεση.
Είναι η γνωστή δεξιά λογική: «Ελευθερία του λόγου» για τους δικούς μας, φίμωση για όσους ενοχλούν. Να μπορούν τα φιλικά ΜΜΕ και οι μηχανισμοί προπαγάνδας να κατασκευάζουν αφηγήματα, αλλά όποιος αντιδρά να χαρακτηρίζεται «τοξικός», «λαϊκιστής» ή «υβριστής».
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Χριστόφορος Ζαραλίκος για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους με μία μόνο φράση, αποδομώντας όλη αυτή την υποκρισία:
«Μπράβο Χάρη!! Έπρεπε όμως να πεις πως και οι δεξιοί θέλουν μόνο αγκαλίτσες!!»
Μερικές φορές ένα σαρκαστικό σχόλιο αρκεί για να ξεγυμνώσει μια ολόκληρη προπαγανδιστική αφήγηση. Γιατί όσοι σήμερα εμφανίζονται ως θύματα της «τοξικότητας», είναι συχνά οι ίδιοι που χειροκροτούν την πολιτική και επικοινωνιακή στοχοποίηση κάθε αντίθετης φωνής.
Τελικά, δεν τους ενοχλεί η ένταση στον δημόσιο διάλογο. Τους ενοχλεί όταν η απάντηση είναι εύστοχη,
Υπάρχουν επέτειοι που δεν αφορούν το παρελθόν. Αφορούν το ποιοι είμαστε σήμερα. Και η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο είναι μία από αυτές. Γι’ αυτό και η εικόνα που παρουσιάστηκε φέτος στην Αθήνα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Δεν ήταν απλώς ένα υποβαθμισμένο μνημόσυνο. Ήταν μια πολιτική δήλωση. Μια δήλωση διά της απουσίας...
Την ώρα που τελούνταν το ετήσιο μνημόσυνο για τους πεσόντες του 1974, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η υπουργός Πολιτισμού βρίσκονταν στα Ιωάννινα εγκαινιάζοντας αναστηλωμένα οθωμανικά μνημεία. Η κυβέρνηση εκπροσωπήθηκε τυπικά και διεκπεραιωτικά. Κανείς κορυφαίος υπουργός δεν έδωσε το παρών. Ούτε καν μια κυπριακή σημαία δεν υπήρχε έξω από τη Μητρόπολη για να θυμίζει τον λόγο της τελετής...
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ακόμη και όσοι μίλησαν έμοιαζαν να φοβούνται τις λέξεις. Η λέξη «Τουρκία» σχεδόν εξαφανίστηκε. Η «τουρκική εισβολή» μετατράπηκε σε μια γενική και αφηρημένη αναφορά σε παραβιάσεις δικαιωμάτων. Η κατοχή μισού ευρωπαϊκού κράτους παρουσιάστηκε περίπου ως μια ιστορική εκκρεμότητα χωρίς υπεύθυνο...
Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Πρόκειται για μια ευρύτερη πολιτική αντίληψη που κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια. Μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία η εθνική μνήμη θεωρείται ενοχλητική, η ιστορική αλήθεια υπερβολική και η υπενθύμιση των ευθυνών επικίνδυνη για το κλίμα των «ήρεμων νερών». Οι λέξεις επιλέγονται με υπερβολική προσοχή, οι συμβολισμοί αποφεύγονται και οι επέτειοι αντιμετωπίζονται περισσότερο ως διπλωματικό βάρος παρά ως εθνικό χρέος. Σαν να πιστεύουν ορισμένοι ότι η Ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί, αρκεί να σταματήσουμε να τη θυμόμαστε.
Όμως τα ήρεμα νερά δεν χτίζονται πάνω στη λήθη. Δεν οικοδομούνται πάνω στη σιωπή. Και πολύ περισσότερο δεν μπορούν να στηριχθούν στην υποβάθμιση μιας εθνικής τραγωδίας που παραμένει ανοιχτή πληγή πενήντα και πλέον χρόνια μετά.
Η Αποστασία αποτέλεσε προείκασμα της στρατιωτικής δικτατορίας. Η ορμητική εισβολή κοινωνικών δυνάμεων ενός ευρέος φάσματος ξεπέρασε τους περιορισμούς του ιστορικού ορίζοντα, ακόμη και τις πολιτικές και κομματικές δυνάμεις που εκπροσωπούσαν τη μεγάλη αυτή κοινωνική πλειοψηφία. Με τις ταξικές-κοινωνικές διεκδικήσεις του διατύπωσε με απόλυτη σαφήνεια τα ιστορικά αιτήματα για δημοκρατία και δικαιοσύνη, για ελευθερία και αξιοπρέπεια
Η δολοφονία του Γρ. Δαμπράκη τον Μάιο του 1963 αποτέλεσε την είσοδο σε μια νέα πολιτική περίοδο. Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, το σκληρό πρόσωπο του μετεμφυλιακού καθεστώτος, ο ρόλος του παλατιού και των παράκεντρων εξουσίας δεν μπορούσαν πλέον να αποκρυβούν. Είχε επέλθει ιστορικά η πολιτική και κοινωνική τους απονομιμοποίηση.
H κρίσιμη περίοδος που ξεκινά με την είσοδο στη δεκαετία του 1960 και καταλήγει στην επιβολή της δικτατορίας το 1967 αποτελεί μια «πύκνωση» της Ιστορίας, που όχι μόνο έκφρασε και συναίρεσε τη μετεμφυλιακή περίοδο αλλά και προκαθόρισε, σε σημαντικό βαθμό, τις εξελίξεις της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Γ! αυτό και η αναφορά στην περίοδο της περίφημης Αποστασίας του 1965 δεν έχει τον χαρακτήρα μιας παρελθοντολογικού τύπου αναδρομής. Γιατί στην πραγματικότητα η περίοδος αυτή αποτελεί ένα αυτόνομο ιστορικό «παράδειγμα», το οποίο έθεσε θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούσαν τον τύπο και τις δομές της μετεμφυλιακής δημοκρατίας, τον ιστορικό ρόλο της μαζικής κοινωνικής δράσης, τις ιδεολογικές και πολιτισμικές ορίζουσες της περιόδου.
Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα «χώνεψε» ο ιστορικός χρόνος, οι δεκαετίες που κύλησαν από τότε. Αντίθετα, το ιστορικό «παράδειγμα» της Αποστασίας του ’65 παραμένει εναργές και αποτελεί πεδίο σύγκρισης και αναστοχασμού για όλες τις κρίσιμες περιπέτειες της δημοκρατίας μέχρι τις ημέρες μας.
Η σύμφυση κράτους – παρακράτους
Η δομή του πολιτικού συστήματος της δεκαετίας του 1960 διαμορφώθηκε μέσα από τρεις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις: του 1956, του 1958 και του 1961. Η ανάδυση και συγκρότηση του δεξιού – συντηρητικού πόλου μέσα από τον σχηματισμό της ΕΡΕ με κυρίαρχη προσωπικότητα τον Κ. Καραμανλή, η πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση των «ηττημένων του Εμφυλίου» μέσα από το κόμμα της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και η μορφοποίηση ενός ετερογενούς, κεντρώου κόμματος, της Ενωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, αποκρυστάλλωσαν τους κομματικούς φορείς του πολιτικού συστήματος οι οποίοι θα κυριαρχούσαν κατά τη δεκαετία του 1960. Ομως στην πραγματικότητα η δομή και η λειτουργία των μηχανισμών εξουσίας διαμόρφωναν το σχήμα μιας στρεβλής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Στην ουσία αυτή η στρεβλή κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελούσε το τυπικό προκάλυμμα ενός καθεστώτος έκτακτων εξουσιών, ενός κρότους ανάγκης το οποίο παρέμενε ενεργό στο… ημίφως και αναλάμβανε εμφανείς δράσεις όταν εκτιμούσε ότι κινδύνευε το καθεστώς. Το 1961, η Αποστασία και τα Ιουλιανά του 1965 και η δικτατορία του 1967 αποτελούν χαρακτηριστικό παραδείγματα.
Το καθεστώς αυτό των έκτακτων εξουσιών είχε εγγυήτρια δύναμη τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας που τελούσαν υπό τον έλεγχο του παλατιού. Ο πυρήνας αυτός περιβαλλόταν και συλλειτουργούσε αρμονικά με ένα σύνθετο πλέγμα παρακρατικών οργανώσεων και μηχανισμών που εκτείνονταν σχεδόν σε κάθε θεσμό,
Για ακόμα μια φορά η ΕυρωπαϊκήΕπιτροπή δίνει πλήρη κάλυψη σε έργα εγκατάστασης φωτοβολταϊκών σε περιοχή Natura στην Αγία Ευθυμία Φωκίδας, με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμπλέοντας με την κυβέρνηση της ΝΔ ουσιαστικά φανερώνει το πώς οι ευρωενωσιακοί κανονισμοί «δίνουν το ελεύθερο» για τέτοιες εγκαταστάσεις, τόσο με τις σχετικές οδηγίες όπως και τον κανονισμό για την λεγόμενη «αποκατάσταση της φύσης».
Η απάντηση της Ευρωπαίας Επιτρόπου στην ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος, είναι εξόχως αποκαλυπτική καθώς αποδεικνύεται ότι δεν αρκεί η βλάβη στην φύση από την εγκατάσταση των φωτοβολταϊκών για να απαγορευτεί αυτή, αλλά πρέπει με βάση τους κανονισμούς της ΕΕ να είναι και «σημαντική». Κι αν όμως τελικά η βλάβη θεωρηθεί «σημαντική», αρκεί και μόνο ότι πλέον κάθε εγκατάσταση ΑΠΕ «υπηρετεί σημαντικό δημόσιο συμφέρον», όρος-λάστιχο για να χωρά με σκοπιμότητα τα πάντα.
Τέλος για στάχτη στα μάτια επιστρατεύεται κι η λεγόμενη «δέουσα εκτίμηση-επιμέλεια» με τον ίδιο τον επιχειρηματικό όμιλο ανάδοχο να διαβεβαιώνει με κατά παραγγελία «μελέτη» ότι ο ίδιος …σέβεται το περιβάλλον.
«Να πώς γίνονται "σκόνη" όλα τα αφηγήματα που καλλιεργούν διάφοροι ευρωλάγνοι της "πράσινης ανάπτυξης" που ισχυρίζονται ότι τάχα οι κανονισμοί της ΕΕ μπορούν να προστατέψουν τη φύση και να βάλουν φρένο στην ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ΑΠΕ», τονίζει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, και επισημαίνει:
«Αυτόν τον κανονισμό άλλωστε έχουν υπερψηφίσει στο ευρωκοινοβούλιο οι ευρωβουλευτές της ΝΔ,
Ιούλης 1974... «Αλλαγή ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής φρουράς στον τόπο μας»...
52 χρόνια μετά, η αποικία Ελλάδα δεν ήταν ποτέ τόσο υποταγμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού... Ξεπούλημα της Μακεδονίας, αλλαγή αμυντικού δόγματος (ΑΟΖ, 12 μίλια), Κύπρος, Αιγαίο, δολοφονικά-παράνομα εμπάργκο εναντίον της Συρίας, του Ιράν, της ανυπόταχτης Λατινικής Αμερικής, της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας... ΚΑΙ... δουλική στράτευση στο πλευρό του Νατοϊκού κοκαϊνομανή των ουκροναζί!
Κύπρος...15 Ιούλη 1974... Αμερικανοκίνητο Νατοϊκό πραξικόπημα... Ατιμώρητοι οι φονιάδες! Κι ήρθε η 20η Ιούλη 1974... Εισβολή και κατοχή σχεδιασμένη από το ΝΑΤΟ!
52 χρόνια Κατοχής, 52 χρόνια Αντίστασης! Η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής και κατοχής με τη στήριξη των ΗΠΑ και σχεδιασμένη από το ΝΑΤΟ!
Ποια «αποκατάσταση της δημοκρατίας», ποιας «δημοκρατίας» κι από ποιόν «εθνάρχη»;
Αρκετά με τον καθωσπρεπισμό των δήθεν "ρεαλιστών", των δεξιών και "αριστερών μεταρρυθμιστών" αβανταδόρων του νεοφιλελευθερισμού, των προστατών από τον κίνδυνο "κλιματικής αλλαγής", για "πράσινη ανάπτυξη" και πράσινα άλογα, για μαζικούς υποχρεωτικούς "εμβολιασμούς" με τα τα πειραματικά σκευάσματα των πολυεθνικών, για αντιμετώπιση του "κινδύνου της κλιματικής αλλαγής", το κοινό Μέτωπο εναντίον του Ρωσικού ιμπεριαλισμού, Τρανσεξουαλισμό ως "ανθρώπινο δικαίωμα"...
Τον Ιούλη του 1974 έγινε «Αλλαγή ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής φρουράς στον τόπο μας», όπως με σαφήνεια προσδιόρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου!
52 χρόνια από την Αλλαγή Φρουράς στην Ελλάδα, η κυρίαρχη ιδεολογία -με την πλήρη κάλυψη και στράτευση του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού»- επιχειρεί αδιάκοπα να «αγιοποιήσει» τον άνθρωπο που επέλεξαν οι Αμερικανοί για τη... συνέχιση της κυριαρχίας τους στην Ελλάδα. Μια ιστορική διαστρέβλωση και δυστυχώς με την ανοχή και συμπαράσταση της σημερινής Νατοϊκής "αριστεράς". Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο τα σχολικά βιβλία θα μιλούν πράγματι για «εθνάρχη» Καραμανλή. Ο εκλεκτός των Αμερικανών το 1974, ο άνθρωπός τους μαζί με τη Φρειδερίκη, ο εφιάλτης της βίας και νοθείας, εμφανίζεται σήμερα ως εθνάρχης… Ας τελειώνουν κι οι ξεπλυμένοι ψευτοπροοδευτικοί με την «άφεση αμαρτιών» στον κύριο εκπρόσωπο των Αμερικανών στην Ελλάδα! Ας διατηρήσουμε το δικαίωμα στη μνήμη!
Ας μην επιτρέψουμε τη διαστρέβλωση της ιστορίας!
15 Ιούλη 1965: να μην ξεχνάμε την αποσταCia, τους αποστάτες και τον εφιάλτη της δημοκρατίας... Να μην ξεχνάμε την ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, το χρηματισμό βουλευτών της Ε.Κ., τους Αμερικανούς, το παλάτι και τον αρχιμάγειρα της αποσταCiaς Μητσοτάκη!
Ιούλης 1989... το «Βρώμικο '89»
«Μου είπαν: Είσαι μικρός. Αν κάνεις ένα ακόμα βήμα θα σε αφανίσουν. Είπα: Αν δεν το κάνω θα είμαι ακόμα πιο μικρός (...) (...) όσος μού έμεινε χρόνος ανήκει στον αγώνα για λευτεριά και δικαίωση. Τότε μόνο θα αναπαυθώ ζωντανός ή νεκρός, όταν λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο. Εγώ θα ξανανέβω στον Πενταδάκτυλο. Αν δεν προλάβω να με πάτε σεις. Μου το χρωστάτε!» Βάσος Λυσσαρίδης ➦«Θα ξανανέβω στον Πενταδάκτυλο. Αν δεν προλάβω ,
Η ανατροπή του Μακαρίου στις 15 Ιούλη 1974 με το
πραξικόπημα της ελληνικής χούντας, άνοιξε το δρόμο στην Τουρκία να εισβάλλει
και να καταλάβει το 37% της Κύπρου, το οποίο και κατέχει μέχρι σημερα
Το
στρατιωτικοφασιστικό καθεστώς της Ελλάδας, αποφάσισε να ανατρέψει τον νόμιμα
εκλεγμένο- προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο, για να διορίσει θέση του
έναν αχυράνθρωπο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στην Τουρκία να εισβάλλει και να
καταλάβει το 37% της Κύπρου, το οποίο και κατέχει μέχρι σήμερα.
Τα γεγονότα, εξελίχθηκαν ως εξής:
Στις 15 Ιούλη 1974, η χούντα των Αθηνών (με επικεφαλής τον
ταξίαρχο Ιωαννίδη) σε αγαστή συνεργασία με την εθνικιστική αντικομουνιστική
οργάνωση ΕΟΚΑ Β΄, ανέτρεψε με πραξικόπημα τον Μακάριο και διόρισε στη θέση του
έναν φασίστα με το όνομα Σαμψών. Με την εγκληματική αυτή ενέργεια, που είχε τις
ευλογίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδας, έστρωνε το χαλί
για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Αξιοποιώντας την
ευκαιρία που της πρόσφερε η ελληνική χούντα με το πραξικόπημα, η Τουρκία (μαζί
με την Ελλάδα και την Αγγλία, ήταν μια από τις 3 εγγυήτριες δυνάμεις της
Κύπρου), αντέδρασε δυναμικά. Τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974,
ξεκίνησε στις ακτές της Κερύνειας η τουρκική εισβολή («ΑΤΤΙΛΑΣ 1»), η
οποία ολοκληρώθηκε στις 16 Αυγούστου 1974 με την επιχείρηση «ΑΤΤΙΛΑΣ
2». Από τότε η μέχρι σήμερα η Τουρκία κατέχει παράνομα, κατά παράβαση του
διεθνούς δικαίου, το 37% της Κύπρου και το μεγαλύτερο τμήμα της
ακτογραμμής της Μεγαλονήσου.
Η πρώτη Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
(ΑΤΤΙΛΑΣ 1), αντιμετώπισε τη σθεναρή- αλλά ασυντόνιστη- αντίσταση της κυπριακής
εθνοφρουράς και των δυνάμεων της ΕΛΔΥΚ. Παρά τα ανακοινωθέντα της χούντας των
Αθηνών, για θριαμβευτικές νίκες των Ελλήνων, οι Τούρκοι εισβολείς είχαν
δημιουργήσει μέχρι το βράδυ της 20ής Ιουλίου μικρό προγεφύρωμα δυτικά της
Κυρήνειας και με την αεροπορία τους είχαν εξαρθρώσει την Εθνοφρουρά, σπέρνοντας
πανικό σε ολόκληρη την Κύπρο.
Την ημέρα της εισβολής των Τούρκων
στην Κύπρο βρισκόταν το ελικοπτεροφόρο «HMS Hermes» της Αγγλίας, μαζί με ένα
αντιτορπιλικό και δύο φρεγάτες
Το πρωί της 20ής Ιουλίου- και ενώ οι Τούρκοι εισβολείς προχωρούσαν στην
Κύπρο ακάθεκτοι- στην Αθήνα, συσκεπτόταν στο γραφείο του αρχηγού των Ενόπλων
Δυνάμεων στρατηγού Γρ. Μπονάνου, η στρατιωτική ηγεσία της χούντας
με τους Αμερικανούς. Στη σύσκεψη αυτή μετείχαν,
«Έσπασε» ο Μέσι στην παραλαβή των μεταλλίων, με το MetLife να τον αποθεώνει όρθιο και τον αρχηγό να λύγισε σε κλάματα, σαν Θεός του ποδοσφαίρου που για μια στιγμή άφησε να φανεί όλη η συγκίνηση!
«Έσπασε» ο Μέσι όταν το γήπεδο τον αποθέωσε στην παραλαβή των μεταλλίων! Λίγη ώρα μετά την ήττα της Αργεντινής από την Ισπανία στην παράταση, ο αρχηγός της «αλμπισελέστε» είχε παραμείνει ψύχραιμος, με ένα φορτισμένο αλλά ήρεμο βλέμμα που δεν θύμιζε το κενό του 2014. Έμοιαζε να αποδέχεται σιωπηλά το τέλος μιας ακόμη μεγάλης διαδρομής.
Όμως η στιγμή της παραλαβής άλλαξε τα πάντα. Το MetLife Stadium σηκώθηκε όρθιο και τον αποθέωσε με ένα χειροκρότημα που έμοιαζε να τον αγκαλιάζει ολόκληρο.Ο Μέσι λύγισε. Έβαλε κλάματα και έμεινε ακίνητος, σαν Θεός του ποδοσφαίρου που για μια στιγμή άφησε να φανεί όλο το βάρος, η πορεία, η αγάπη και η ιστορία που κουβαλάει.
Ήταν το «αντίο» του 𝚲𝚰𝚶𝚴𝚬𝚲 𝚳𝚬𝚺𝚰 στο Παγκόσμιο Κύπελλο, το τελευταίο παιχνίδι στο οποίο τον παρακολούθησε ποτέ ταυτόχρονα όλος ο πλανήτης. Δεν σκόραρε, δεν έβγαλε ασίστ, δεν ντρίμπλαρε σαν δαίμονας, οριακά μπόρεσε να πάρει την μπάλα, όντας εγκλωβισμένος στη φυλακή που έφτιαξε μόνο για χάρη του η σπουδαία Ρόχα.
Φρόντισε, όμως, να κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Υπενθύμισε τοις πάσι μετά από χρόνια πως, ναι, τελικά είναι άνθρωπος. 𝚻𝚸𝛀𝚻𝚶𝚺. Ακόμη κι αν ανάγκασε αμέτρητους «πιστούς» σε όλην την υφήλιο να περιμένουν κάτι που φαινόταν πως δεν γίνεται να έρθει. Ακόμη κι αν τους έκανε να μείνουν εκεί, ως το τελευταίο λεπτό, να μη σταματήσουν να πιστεύουν, ξέροντας πως, όσο μάταιο κι αν έδειχνε, ο μόνος τρόπος να έρθει αυτό το «κάτι» ήταν από τα δικά του πόδια.
Δεν ήταν ποτέ ομαλό αυτό το ταξίδι για τον Μέσι. Από την απογοήτευση στη δόξα και από την καθολική αποθέωση στην επιστροφή στην τρωτότητα. Ξέμεινε από ανάσες, από αστερόσκονη, από μαγικά ξόρκια. Δεν είχε να δώσει τίποτα άλλο, άδειασε, στο τέλος μόνο δάκρυα μπορούσε να αφήσει στο χορτάρι. 𝚬𝚵𝛀𝚪𝚮𝚰𝚴𝚶𝚺 από ανθρώπινη σάρκα,
.jpg)
