ΣΤΗ ΓΡΑΒΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ-ΤΟ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ

ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΙΚΑ

ΤΣΙΠΡΑΣ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΕΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ!

Το έχουμε πει πολλές φορές το έχουμε επισημάνει σε όλους τους τόνους οτι,  Μητσοτάκης και Τσίπρας είναι άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος

Ο Ελληνικός λαός μετά από το ανθελληνικό κόμμα του Σύριζα επανέφερε στην εξουσία το εξίσου ανθελληνικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ένα καθόλα συστημικό κόμμα που παίρνει εντολές άνωθεν, που έχει προσκυνήσει το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και των Αμερικανων, όπως ακριβώς έκαναν και οι  επαναστάτες των σαλονιών  του Σύριζα.

Ο Ελληνικός μας πήγε από την Σκύλλα στην Χάρυβδη..

Υπηρετούν τα ίδια αφεντικά,όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια του συριζα πέρασαν είτε με την ψήφο είτε με την ανοχή της νέας δημοκρατίας.

Στο θέμα της Μακεδονίας μας οι νεοδημοκρατες ενω το έπαιξαν Μακεδονομάχοι προεκλογικά για τις ψήφους δηλώσαν τώρα ότι θα σεβαστούν την προδοτική συμφωνία των συριζαίων.

Στο θέμα του προσφυγικού ο Κούλης δήλωνε ότι δεν θέλει να μετεγκατασταθούν οι προσφυγες και μετανάστες από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Φανταστείτε ότι τώρα σαν κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα μετατρέποντας την χώρα όλη σε ένα απέραντο χοτ σποτ.

Κλείνοντας παραθέτω τις δηλώσεις του κ.Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής…τέτοιες διεθνιστικές δηλώσεις ούτε ο Τσίπρας δεν θα έκανε :

«Μακριά από εμάς οποιαδήποτε ξενοφοβία ή οποιοσδήποτε ρατσισμός. Είμαι υπερήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά – σιγά».

«Και αν η Ευρώπη ή η Ελλάδα θέλει να κάνει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική για να ενισχύσει το δημογραφικό της πρόβλημα έχει τη δυνατότητα να το κάνει, αλλά θα το κάνει οργανωμένα και θα το κάνει με κανόνες».

«Και βεβαίως οι πρόσφυγες οι οποίο τελικά θα επιλέξουν να κάνουν τη χώρα μας τη δεύτερη πατρίδα, τα παιδιά τους πρέπει να αισθάνονται και θα αισθάνονται Έλληνες. Αυτό είναι το σωστό. Και θα πάνε σε Ελληνικό σχολείο και εάν είναι άριστοι μαθητές, να σηκώσουν την Ελληνική σημαία. Αυτό είναι το σωστό».

Περαστικά μας…

Υγ1:Αντι να δώσουν κίνητρα,εργασία και οικονομική ασφάλεια στους νέους στην Ελλάδα για να μπορέσει να λυθεί το τεράστιο πρόβλημα του δημογραφικού θέλουν να το λύσουν με την αθρόα και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση…

Υγ2:Στην ουσία μιλάμε για αντικατάσταση πληθυσμού όπως παραδέχτηκε και ο αριστερός Ζουγανέλης(αρχίζουν σιγά σιγά και τα λένε και μόνοι τους).

Υγ3.:Δεν είναι πρόσφυγες αλλά λαθρομετανάστες,το 80 τοις εκατό σύμφωνα ακόμα και με παραδοχή του συριζαίου Μουζάλα δεν είναι πρόσφυγες από την Συρία αλλά μετανάστες από διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Υγ4:Ευτυχώς που ο Κούλης έκανε αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβει και ο τελευταίος νεοδημοκράτης πόσο πατριώτες είναι τελικά αυτοί που ψήφισε….

Υγ5:Περαστικά μας…

Υγ6:Κούληδες=Τσίπρες με γραβάτες…

Υγ7:Στην ουσία μόνο αυτό άλλαξε,

ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ: ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ Η ΕΛΛΑΔΑ

Του Μανώλη Κοττάκη

Οι οικονομολόγοι προειδοποιούν εδώ και καιρό ότι το εμπορικό έλλειμμα, σε συνδυασμό με το δυσθεώρητο ύψος του συνολικού χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού (πάνω από 600 δισ. ευρώ), αποτελεί το αμέσως επόμενο μεγάλο πρόβλημα της χώρας, καθώς την καθιστά ευάλωτη σε έκτακτες συνθήκες κρίσης. Η πολιτική μας τάξη, εφησυχασμένη από το ρεκόρ είσπραξης έμμεσων φόρων μέσω του πλαστικού χρήματος και από τα πρωτογενή πλεονάσματα που αποταμιεύει το κράτος, θεωρεί ότι μπορεί να ασχολείται μονίμως με τα αμέσως, ασφαλώς σοβαρά, προηγούμενα προβλήματα της χώρας. Όσα γέννησε το πρόσφατο παρελθόν: Τις παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις, τα Τέμπη και τις υποκλοπές, τα οποία συνδέονται όλα με ένα αόρατο νήμα.

– Μια μικρή και κλειστή ελίτ νέμεται εδώ και χρόνια το δημόσιο χρήμα εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος. 

– Οι επιδοτήσεις πήγαν στις «μητσοτακικές» «πράσινες» και «γαλάζιες» πελατειακές παρέες. 

– Τα χρήματα της σύμβασης 717 με τις διαρκείς παρατάσεις δόθηκαν σε οργανωμένα φιλικά συμφέροντα, ημεδαπά και αλλοδαπά. 

– Οι υποκλοπές έγιναν για οικονομικούς λόγους. Για να είναι βέβαιο το Μαξίμου ότι το κλειστό οικονομικό παιχνίδι για χάρη του κλαμπ των εκλεκτών του οργανώνεται με τους όρους του χωρίς να επιτρέπεται στους υπουργούς να «αυτοσχεδιάζουν» και να κάνουν προσωπικό παιχνίδι.

Και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ. Με ένα κρατικοδίαιτο μοντέλο που προβλέπει άπειρα επιδόματα δισεκατομμυρίων ευρώ κατά την περίοδο της πανδημίας (με συνέπεια τη δραματική επιβάρυνση του δημόσιου χρέους), άπειρες παροχές (500 εκατ. ευρώ το τελευταίο πακέτο, την ώρα που το Δημόσιο βάζει 1,5 δισ. ευρώ στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ για να σβήσει τα ίχνη διαφθοράς), σκανδαλώδεις κρατικές και κοινοτικές ενισχύσεις μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης (που ερευνάται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία) και, βεβαίως, ένα εκτεταμένο πελατειακό δίκτυο χορήγησης παράνομων επιδοτήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ), παράνομων επιδομάτων (δικαστική υπόθεση ΟΠΕΚΑ) και παράνομων προγραμμάτων μετανάστευσης (δικαστική υπόθεση Κρήτης). Κάπως έτσι, λίγο πριν ξεσπάσει αυτή ή μια μελλοντική ενεργειακή κρίση που θα διαβρώσει έτι περαιτέρω τις άρρωστες και απαρχαιωμένες οικονομικές δομές μας, η Ελλάς αντιμετωπίζει ένα τριπλό πρόβλημα:

– Η κοινωνία είναι χωρισμένη μεταξύ του 25% των βολεμένων, των εξαγορασμένων, των συμφερόντων, των υπεργολάβων τους και των λοιπών κρατικοδίαιτων αρίστων, από τη μία, και του 75% των αποκλεισμένων και των πεινασμένων, από την άλλη.

– Η πολιτική τάξη, κοιμώμενη, κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρήσει αυτή τη διαίρεση, αντί να την αλλάξει.

– Η υφιστάμενη παραγωγική δομή της οικονομίας δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε συνθήκες ανοίγματος της ψαλίδας και διεύρυνσης του εμπορικού ελλείμματος αλλά και του χρέους, ειδικώς αν κλείσει η παγκοσμιοποιημένη αγορά, μπει λουκέτο στα εθνικά σύνορα και καταστεί αδύνατη η συνέχιση των εισαγωγών για την τροφοδοσία της οικονομίας. Χάσαμε 15 χρόνια σε φιγούρες και σε ύμνους από τον «Economist» για το θαύμα της Ελλάδας που «χτυπά» επενδυτικές βαθμίδες και… προεδρίες στα Eurogroup.

– Εντάξει, οι ξένοι πιστωτές τα λεφτά τους πίσω ήρθαν να πάρουν με την τρόικα και να ελέγξουν για ένα κομμάτι ψωμί τις κρατικές μας δομές (τρένα, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες κ.λπ.). Σιγά μην ήθελαν μεταρρυθμίσεις. Εμείς, όμως; Ούτε με τον πρωτογενή αγροτικό τομέα ασχοληθήκαμε,

ANAMETΡΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Η ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυσανασχετεί με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» για το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015. Αντίθετα, έχει αρκετούς λόγους να θεωρεί ότι η υπενθύμιση εκείνης της περιόδου μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του. Αντί να τον εξαφανίσει πολιτικά, η συνεχής και εμμονική επίκληση του παρελθόντος τον νομιμοποιεί ξανά ως βασικό πόλο αντιπολίτευσης. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση δεν απλώς δεν τον εξουδετερώνει, αλλά τον επαναφέρει στο κάδρο ως τη ρεαλιστική εναλλακτική που διαθέτει σήμερα ο χώρος της αντιπολίτευσης....

Όμως η στρατηγική του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μπλοκ έχει πλέον εξαντληθεί οριστικά. Λειτούργησε αποτελεσματικά το 2019 και το 2023, όταν ο φόβος της επιστροφής στο χάος του πρώτου εξαμήνου του 2015 κινητοποίησε το εκλογικό σώμα και έδωσε στη ΝΔ ποσοστά κοντά στο 41%....

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο φόβος έχει ημερομηνία λήξης. Οι πολίτες, όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, έχουν πλέον ξεπεράσει εκείνο το τραύμα. Οι ανάγκες και οι προτεραιότητές τους έχουν αλλάξει δραματικά. Δεν τους απασχολεί πια τι συνέβη πριν δέκα χρόνια, αλλά τι πληρώνουν σήμερα στο ταμείο...

Στην τρέχουσα συγκυρία, όλοι συμφωνούν μάλιστα ότι δεν υπάρχει ισχυρός αντίπαλος. Αυτό αλλάζει ριζικά τους όρους του πολιτικού και εκλογικού παιχνιδιού. Μη έχοντας έναν ισάξιο πολιτικό αντίπαλο να χρησιμοποιήσει ως σημείο σύγκρισης, η κυβέρνηση -και προσωπικά ο Κ. Μητσοτάκης- είναι αντιμέτωπος πλέον με την ίδια την σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες: την ακρίβεια που καλπάζει, τους λογαριασμούς ρεύματος που τσακίζουν νοικοκυριά, την καθημερινή ανασφάλεια, το διαλυμένο σύστημα υγείας, τα διαρκή σκάνδαλα και τον προκλητικό νεποτισμό.

Παρ’ όλα αυτά, στο Μέγαρο Μαξίμου στρουθοκαμηλίζοντας επιμένουν πεισματικά στην παλιά συνταγή. Πιστεύουν ότι ανασύροντας τα φαντάσματα του 2015 θα λειτουργήσει και πάλι το φθηνό δίλημμα «καλύτερος από τους χειρότερους». Η Ιστορία όμως έχει δείξει επανειλημμένα ότι αυτή η λογική είναι κολοσσιαίο στρατηγικό λάθος, που συνήθως γυρίζει μπούμερανγκ και οδηγεί σε πολιτική κατάρρευση.

Ακόμα κι αν η σκληρή κομματική βάση κινητοποιηθεί και λειτουργήσει ως ανάχωμα στην αποχή, η θετική νομιμοποίηση για τη ΝΔ έχει ήδη χαθεί για τα καλά. Κι η πραγματική μάχη δεν δίνεται πια απέναντι στα φαντάσματα του 2015, αλλά απέναντι στον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ και του ρεύματος.

Ο πολίτης δεν θέλει άλλη υπενθύμιση των κινδύνων που απέφυγε. Θέλει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα και προοπτική, ελπίδα,

Η ΣΑΠΙΛΑ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ – ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ Η ΔΥΣΩΔΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σήμερα το Documento ξεγυμνώνει τη δυσωδία που επικρατεί στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. επί διοίκησης του νυν Α’ Υπαρχηγού Παναγιώτη Πούπουζα. Το ρεπορτάζ αποκαλύπτει ένα αποκρουστικό τοπίο όπου παράνομες ανακριτικές μεθοδεύσεις, «φυτεμένα» στοιχεία και στημένες δικογραφίες μετατράπηκαν σε πρώτη ύλη για να χτιστούν υποθέσεις που αργότερα εξαργυρώθηκαν σε γαλόνια, προαγωγές και εξουσία.

Ας μιλήσουμε όμως χωρίς περιστροφές.

Το αφήγημα της «αυτοκάθαρσης» του κράτους και της αστυνομίας είναι παλιό, δύσοσμο και πολυχρησιμοποιημένο. Κάθε φορά που η διαφθορά ξεχειλίζει, κάθε φορά που οι λαμογιές γίνονται τόσο κραυγαλέες ώστε η κοινωνική οργή να απειλεί να σπάσει τη βιτρίνα της κανονικότητας, το σύστημα επιστρατεύει τους «αδιάφθορους», τους «εσωτερικούς ελεγκτές» και τους επαγγελματίες πλασιέ της δήθεν διαφάνειας. Όχι για να καθαρίσει τη σαπίλα, αλλά για να προστατεύσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Το είδαμε με τον Τζαβέλλα. Το βλέπουμε ξανά με τους μπάτσους.

Από το 2015 έως το 2017 η ΕΥΠ είχε σχηματίσει έναν ολόκληρο φάκελο-μαμούθ που αποκάλυπτε τη βαθιά διαπλοκή ανώτατων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. με το οργανωμένο έγκλημα. Υψηλόβαθμοι αστυνομικοί φέρονταν να προστατεύουν, έναντι αδρών ποσών, εκατοντάδες παράνομα καζίνο, λέσχες και νυχτερινά μαγαζιά· να τοποθετούν «δικούς τους» σε κομβικές θέσεις μέσω κρίσεων και μεταθέσεων και να αποκομίζουν μυθικά κέρδη. Η σήψη είχε απλωθεί παντού, ξεπερνώντας ακόμη και τα σύνορα της χώρας.

Και όπως είχε πει ο μακαρίτης Βασίλης Στεφανάκος:

Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, ο Χρυσοχοΐδης ίδρυσε το 1999 την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, παρουσιάζοντάς την ως το «μαχαίρι» απέναντι στη διαφθορά. Στην πράξη όμως δημιουργήθηκε μια προνομιακή υπηρεσία-φρούριο: ειδικές αποζημιώσεις, ξεχωριστό καθεστώς επιλογής, παχυλές παροχές, θεσμική θωράκιση και σχεδόν απόλυτη ασυλία. Μια ελίτ μέσα στην ίδια την ελίτ των μηχανισμών καταστολής.

Σήμερα όμως, σύμφωνα με το Documento, αυτή ακριβώς η υπηρεσία εμφανίζεται να έχει μετατραπεί από «διώκτη της διαφθοράς» σε μηχανισμό κατασκευής υποθέσεων, φυτέματος στοιχείων και βρώμικων δικονομικών παιχνιδιών, προκειμένου να εξυπηρετηθούν καριέρες, ισορροπίες και εξουσίες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία:

Το κράτος δεν αυτοκαθαρίζεται ποτέ πραγματικά. Όταν ένα σύστημα σαπίζει, δεν θεραπεύει τη διαφθορά· τη διαχειρίζεται. Δεν ξηλώνει το παρακράτος· το αναδιοργανώνει. Δεν τιμωρεί τους μηχανισμούς που το υπηρετούν· απλώς αλλάζει τους διαχειριστές τους.

Υ.Γ. Όταν τελικά οδηγήθηκαν στα δικαστήρια στελέχη αυτού του «παρακράτους» —όπως το είχε αποκαλέσει ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης— όλοι αθωώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Και ο εισαγγελέας είχε το θράσος να δηλώσει: «Δυστυχώς, παρά τη βαρύτητα της κατηγορίας, το αποδεικτικό υλικό είναι ανύπαρκτο».

Το ίδιο σύστημα που τους εξέθρεψε,

ΠΑΛΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΨΕΥΤΗΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΑΔΩΝΙΣ

Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που θεωρητικοποίησε το ρουσφέτι, την ανισότητα και τη διαφθορά στο job description του βουλευτή, ανέσυρε μια είδηση όπως τον βολεύει: «Ο Γάλλος Πρωθυπουργός πήρε τηλέφωνο έναν φούρναρη και του υποσχέθηκε να του σβήσει το πρόστιμο που του επέβαλε η Επιθεώρηση Εργασίας… ώπα! Κάνουν και τέτοια στην Γαλλία; Για να καταλάβετε τι παραμύθια ακούμε κάθε μέρα εδώ!».

Διαβάζοντας με καθαρό το μυαλό τον γαλλικό Τύπο βλέπουμε ότι ο υπουργός διαστρεβλώνει κατά το δοκούν τα γεγονότα (άλλη μια φορά…). Ο γάλλος πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί επισκέφτηκε μπουλανζερί και υποσχέθηκε στον αρτοποιό ιδιοκτήτη να βρεθεί λύση εντός των πλαισίων του νόμου ώστε να ακυρωθεί το πρόστιμο που του επιβλήθηκε από την επιθεώρηση εργασίας επειδή άνοιξε Πρωτομαγιά και έβαλε εργαζόμενους να δουλέψουν ενώ απαγορεύεται.

Δεύτερη διαστρέβλωση του υπουργού από τον οποίο περιμένουμε ακόμη το βίντεο με τους τραμπουκισμούς του από γιατρούς στο νοσοκομείο της Νίκαιας ήταν ότι ρουσφέτια γίνονται και στη Γαλλία. Μόνο που διαβάζουμε ότι η Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν Λικ Μελανσόν ήδη ζήτησε να παραπεμφθεί ο Λεκορνί στη Δικαιοσύνη ακριβώς επειδή μερολήπτησε έναντι ενός πολίτη.

Επομένως ούτε η γαλλική κοινωνία κάνει αποδεκτή την ανισότητα του ρουσφετιού.

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΡΗΞΗ: ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΑΜΑΡΑ

Οι “ύποπτοι” βουλευτές και το σχέδιο αποτροπής διάσπασης της Ν.Δ

Στη σημερινή του στήλη στην Καθημερινή, ο δημοσιογράφος Σταύρος Παπαντωνίου καταπιάνεται με ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα τα δημοσιογραφικά γραφεία τις τελευταίες ημέρες: την εκτίμηση του Μεγάρου Μαξίμου ότι η ίδρυση νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά θεωρείται πλέον σχεδόν βέβαιη. Μια προοπτική που έχει σημάνει συναγερμό στην Ηρώδου Αττικού.

Στο πλαίσιο αυτό, η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει προχωρήσει σε λεπτομερή «χαρτογράφηση» των κυβερνητικών βουλευτών που θεωρούνται «ύποπτοι» ότι ενδέχεται να ακολουθήσουν τον πρώην πρωθυπουργό στο νέο του εγχείρημα. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος του σχετικού δημοσιεύματος: «Μασάζ στους σαμαρικούς».

Στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού έχουν αναλάβει να αφουγκραστούν τις ανησυχίες και τα παράπονα αυτών των βουλευτών, υπενθυμίζοντάς τους ταυτόχρονα την εμπειρία του 1993. Το μήνυμα είναι σαφές: οι διασπάσεις ιστορικά ζημιώνουν πρωτίστως εκείνους που τις επιχειρούν. Παρά τις ιδεολογικές ενστάσεις που εκφράζονται για επιμέρους κυβερνητικές επιλογές, η πλειονότητα των «σαμαρικών» φαίνεται προς το παρόν να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Μαξίμου. Αντιλαμβάνονται ότι η συμμετοχή σε ένα νέο, αβέβαιο πολιτικό σχήμα ενέχει σοβαρό κίνδυνο περιθωριοποίησης — ιδιαίτερα σε μια συγκυρία όπου υπάρχει και ο ανταγωνισμός από άλλες δεξιές εκδοχές. Άλλωστε, η εκλογική βάση της ΝΔ στην περιφέρεια έχει αποδείξει διαχρονικά ότι τιμωρεί την εσωστρέφεια και κάθε κίνηση που απειλεί τη σταθερότητα της διακυβέρνησης.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να «αφοπλίσει» πολιτικά τον Αντώνη Σαμαρά πριν εκείνος προχωρήσει σε επίσημες ανακοινώσεις. Αφαιρώντας του ενδεχόμενα κοινοβουλευτικά ερείσματα, το Μαξίμου επιδιώκει να μετατρέψει το νέο κόμμα από πιθανή υπαρξιακή απειλή σε περιορισμένης εμβέλειας εγχείρημα, διασφαλίζοντας τη συνοχή της Νέας Δημοκρατίας έως τις επόμενες εθνικές εκλογές.

Στο παρασκήνιο, κυκλοφορούν ονόματα βουλευτών που είτε διατηρούν διαχρονικούς δεσμούς με τον πρώην πρωθυπουργό είτε έχουν εκφράσει έντονη εσωκομματική κριτική. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται: ο Μίλτος Χρυσομάλλης, βουλευτής Μεσσηνίας και στενός συνομιλητής του Αντώνη Σαμαρά· ο Ανδρέας Κατσανιώτης από την Αχαΐα, που κινείται σταθερά στο ίδιο πολιτικό κλίμα· ο Ξενοφών Μπαραλιάκος από την Πιερία· ο Γιάννης Οικονόμου, πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος, που έχει συνυπογράψει αιχμηρές παρεμβάσεις για τον «συγκεντρωτισμό» του επιτελικού κράτους· καθώς και οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ιωάννης Παππάς, Στράτος Σιμόπουλος και Κώστας Βλάσης, πρόσωπα που φέρονται να κινούνται στη σφαίρα επιρροής της σαμαρικής πτέρυγας.

Το Μέγαρο Μαξίμου εστιάζει τις παρασκηνιακές του κινήσεις σε αυτήν ακριβώς την ομάδα,

41 «ΑΡΙΣΤΟΙ» ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αν και εμφανίστηκε το 2019 ως υπόδειγμα «εκσυγχρονισμού», εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα διεφθαρμένο οικοδόμημα

Από τον Κώστα Καββαδία

Στην πολιτική ιστορία της Μεταπολίτευσης καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να συνδέσει τόσο συστηματικά τις μέρες διακυβέρνησής της με έναν αδιάκοπο κύκλο σκανδάλων, παραιτήσεων, διαγραφών, δικογραφιών, ευρωπαϊκών εισαγγελικών ερευνών και θεσμικών εκτροπών όσο αυτή της επταετίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση, που εμφανίστηκε το 2019 ως δήθεν υπόδειγμα «αριστείας», «τεχνοκρατισμού» και «εκσυγχρονισμού», εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα πολιτικό οικοδόμημα όπου η παραγωγή σκανδάλων μετατράπηκε σε καθημερινό φαινόμενο, αγκαλιάζοντας πάνω από 40 υπουργούς, υφυπουργούς, βουλευτές, γενικούς γραμματείς, κομματικά στελέχη και στενούς συνεργάτες του ίδιου του πρωθυπουργού.

Το πλέον πρόσφατο και μακροσκελές κεφάλαιο αυτής της σκοτεινής διαδρομής γράφεται με τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις γύρω από το σίκουελ του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Το κουβάρι, που ακόμη ξετυλίγεται, αποκαλύπτει μια «γαλάζια» αλυσίδα εμπλοκών που περιλαμβάνει τους Κωνσταντίνο Τσιάρα, Κώστα (Αχ.) Καραμανλή, Φωτεινή Αραμπατζή, Σπήλιο Λιβανό, Γιάννη Κεφαλογιάννη, Δημήτρη Βαρτζόπουλο, Νότη Μηταράκη, Κώστα Σκρέκα, Θεόφιλο Λεονταρίδη, Μάξιμο Σενετάκη, Βασίλειο Βασιλειάδη και Γιώργο Στύλιο, με τις έρευνες να αφορούν παράνομες επιδοτήσεις, εικονικές βοσκοτοπικές δηλώσεις και διαχείριση κοινοτικών πόρων υπό βαριές σκιές πελατειακών πρακτικών. Τα νέα αυτά πρόσωπα ήρθαν να προστεθούν στο ήδη εκρηκτικό σκηνικό που είχε δημιουργήσει το πρώτο μέρος του σκανδάλου, με την παραίτηση του Μάκη Βορίδη, των Τάσου Χατζηβασιλείου, Διονύση Σταμενίτη, Χρήστου Μπουκώρου, του γενικού γραμματέα Γιώργου Στρατάκου, αλλά και των κομματικών στελεχών Ανδρέα Καρασαρίνη και Γιάννη Τρουλλινού.

Τον δικό του πρωταγωνιστικό ρόλο είχε και ο συνήθης ύποπτος για την ευρύτερη αμαρτωλή δράση του Λευτέρης Αυγενάκης. Στο ίδιο φόντο, η πρόσφατη υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη αποτέλεσε ακόμα ένα συμβολικό χτύπημα στον μύθο της κυβερνητικής αξιοκρατίας, μετά την ταχύτατη πολιτική του κατάρρευση, λόγω αποκαλύψεων για το πτυχίο του και την αμφιλεγόμενη πρόσληψή του ως επιστημονικού συνεργάτη χωρίς τα αναγκαία προσόντα.

Ωστόσο, το βαθύτερο ίσως θεσμικό τραύμα της κυβέρνησης ήρθε με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Η υπόθεση του παράνομου λογισμικού Predator, οι αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και κρατικών αξιωματούχων, οδήγησαν στην παραίτηση του Γρηγόρη Δημητριάδη, του πανίσχυρου ανιψιού και στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού, του διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντος και του γενικού γραμματέα του ΥΠΕΞ Γιάννη Σμυρλή, ο οποίος συνδέθηκε μέσω διεθνών δημοσιευμάτων με εξαγωγές Predator στη Μαδαγασκάρη.

Η υπόθεση εξέθεσε τη χώρα διεθνώς και μετέτρεψε το κυβερνητικό αφήγημα περί θεσμικής σοβαρότητας σε αντικείμενο διεθνούς δυσπιστίας σε μια υπόθεση. Η τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε άλλο ένα τεράστιο πολιτικό ρήγμα. Ο Κώστας Αχ. Καραμανλής πριν από την εμπλοκή του με κακουργηματικούς όρους στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από υπουργός Μεταφορών μετά το σιδηροδρομικό έγκλημα, όμως οι μεταγενέστερες εξελίξεις απέδειξαν ότι η πολιτική ζημιά δεν περιοριζόταν σε μια παραίτηση.

Ο Χρήστος Τριαντόπουλος παραιτήθηκε στη σκιά του μπαζώματος του χώρου του εγκλήματος, ο Βασίλης Παπαγεωργίου αποχώρησε από τη θέση του γενικού γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, ενώ ο Μιχάλης Ταμήλος διεγράφη από τη Ν.Δ. για τις προκλητικές του δηλώσεις εκείνη την περίοδο. Στις αρχές Μαρτίου του 2024 το email-gate αποδήμων αποτέλεσε ακόμα ένα σκανδαλώδες περιστατικό μιας βαθιάς και δυσώδους θεσμικής κρίσης. Η Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου οδηγήθηκε εκτός ευρωψηφοδελτίου, ενώ ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών Μιχάλης Σταυριανουδάκης και ο γραμματέας Αποδήμων της Ν.Δ. Νίκος Θεοδωρόπουλος παραιτήθηκαν αμφότεροι μετά τις αποκαλύψεις για διαρροή προσωπικών δεδομένων χιλιάδων αποδήμων, πλήττοντας ευθέως την αξιοπιστία της κυβέρνησης στον χειρισμό ευαίσθητων πληροφοριών.

Τα πρώτα δείγματα γραφής είχαν δοθεί από την αρχή της διακυβέρνησης και το μακρινό 2019,

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΟ ΖΕΛΕΝΣΚΙ!

Θρασύτατη αξίωση του Κιέβου για επιβολή περιορισμών δράσης στα θαλάσσια drones που μας πουλάει, προκειμένου να βάλει πλάτη στον σύμμαχό του Ερντογάν

Ως εδώ με τον αγνώμονα Ουκρανό πρόεδρο, καθώς, όπως επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά, «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος». Η φράση που συχνά αποδίδεται στον Ηράκλειτο θα πρέπει να γίνει «πόστερ» στα γραφεία των Ελλήνων κυβερνητικών, που όλα τα προηγούμενα χρόνια φρόντισαν να παράσχουν απλόχερα βοήθεια, στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική, στην Ουκρανία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ακόμα και εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Οι διαπραγματεύσεις Αθήνας και Κιέβου για τη συμπαραγωγή θαλάσσιων drones, που είχαν αρχίσει με προοπτική ενίσχυσης των ελληνικών ναυπηγείων και του εθνικού οπλοστασίου, προσκρούουν πλέον σε μια θρασύτατη ουκρανική αξίωση. Το Κίεβο, πέρα από κάθε λογική αλληλοβοήθειας και σε μια επίδειξη υπερφίαλης προσέγγισης, ζητεί να διατηρεί λόγο και δικαίωμα έγκρισης για τον τρόπο χρήσης των εν λόγω μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USV) από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Πρόκειται για τα προηγμένα θαλάσσια drones ουκρανικής τεχνολογίας, όπως τα γνωστά Magura, η συμπαραγωγή των οποίων είχε προγραμματιστεί να υλοποιηθεί σε ελληνικές εγκαταστάσεις, αξιοποιώντας τεχνογνωσία που αποκτήθηκε στο πεδίο της μάχης στη Μαύρη Θάλασσα. Πρωτοβουλία που είχε ανακοινωθεί με μπόλικα… ταρατατζούμ κατά την τελευταία επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα.

Οι όροι που τίθενται, ωστόσο, καθιστούν τα συστήματα αυτά πρακτικά άχρηστα για την ελληνική πραγματικότητα, καθώς περιορίζουν τη δυνατότητα χρήσης τους σε περιβάλλοντα όπου η χώρα αντιμετωπίζει άμεσες προκλήσεις, φωτογραφίζοντας με σαφήνεια το Αιγαίο και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Κόκκινη γραμμή

Η στάση αυτή θα έπρεπε να είναι η κόκκινη γραμμή για τη χώρα μας, καθώς η Ελλάδα έχει προσφέρει έμπρακτη στήριξη στην Ουκρανία από την αρχή του πολέμου, εφαρμόζοντας το εμπάργκο κατά της Ρωσίας και επωμιζόμενη το κόστος της ενεργειακής κρίσης, χωρίς ποτέ να θέσει περιορισμούς στο υλικό που παρέχει. Και έχει παρέχει πολύτιμο υλικό στρατιωτικής φύσης, προκαλώντας ακόμα και αντιδράσεις στο εσωτερικό για αποδυνάμωση της αμυντικής μας θέσης. Και συνεχίζει να… ζητεί, με χαρακτηριστική την κουβέντα των τελευταίων ημερών για παραχώρηση των Mirage 2000 στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα έκπτωση σε μελλοντικές παραγγελίες Rafale.

Δεν είναι η πρώτη φορά, πάντως, που οι Ουκρανοί κάνουν επίδειξη φιλοτουρκισμού. Ενώ η Αθήνα στηρίζει σταθερά το Κίεβο, επικαλούμενη πολλές φορές τους παραλληλισμούς με την Κύπρο, ο ίδιος ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιλέγει να διατηρεί μια αμήχανη στάση απέναντι στην παράνομη κατοχή της Κύπρου, αρνούμενος επίμονα να τοποθετηθεί για τις τουρκικές προκλήσεις και φτάνοντας μέχρι το σημείο να… κόβει την επικοινωνία, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η προτεραιότητά του φαίνεται να είναι η διατήρηση μιας ειδικής σχέσης με τον Ερντογάν, τον οποίο ο Ουκρανός πρόεδρος πρόσφατα μάλιστα ενέταξε στον πυρήνα μιας «νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας», προτάσσοντας έναν άξονα Ουκρανίας, Τουρκίας, Βρετανίας και Νορβηγίας.

Ακόμα και αυτές οι δηλώσεις όμως δεν αποτέλεσαν ηχηρό καμπανάκι για την ελληνική εξωτερική πολιτική, που συνεχίζει να στηρίζει το Κίεβο. Πάντως, η προσπάθεια επιβολής τέτοιων όρων στη συνεργασία για τα drones, σε μια εποχή που η προοπτική ευρωπαϊκής πορείας της Ουκρανίας συζητείται έντονα, αναδεικνύει τις πραγματικές προτεραιότητες του Κιέβου. Αν ο Ζελένσκι επιλέγει να θέτει τους εθνικούς του στόχους και τις προσωπικές του επαφές με την Άγκυρα,

ΓΙΑΤΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ

Του Παναγιώτη Λιάκου

«Με άφησαν μόνο να πεθάνω. Τώρα που γέρασα το μόνο που θέλουν από μένα είναι η κληρονομιά». 

Τούτη η φράση, που άλλοτε γίνεται βουβή σκέψη, στοιχειώνει τους ψυχρούς θαλάμους γηροκομείων και άλλων ιδρυμάτων, που «παρκάρονται» οι ηλικιωμένοι μέχρι την τελευτή τους. Παρόμοιες σκέψεις «σημαδεύουν» και τα διαμερίσματα, όπου έχουν εγκαταλειφθεί μητέρες, πατέρες, γιαγιάδες και παππούδες, με μοναδική τους συντροφιά την τηλεόραση και -συχνά- μια δεσποτική κυρία, που πληρώνεται για να «βοηθά» τον ηλικιωμένο πρόγονο. Επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα τούτη η φράση. Με το στόμα και με τα μάτια. Με τον νου και την καρδιά. Αρκεί να βρεθεί άνθρωπος με ευαισθησία να την ακούσει και να νιώσει τον καημό μιας οντότητας σε σωματική αποδρομή και πνευματική αγωνία. 

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ρωγμή στην αλυσίδα των γενεών. Οι γέροντες, οι φορείς της μνήμης, της εμπειρίας και του μόχθου, που ύφαναν το νήμα της ζωής μας στα πρώτα βήματά μας, αφήνονται να αργοσβήνουν βυθισμένοι στο έλος της μοναξιάς. Από σεβαστές μορφές υποβιβάζονται σε ενοχλητικά υπολείμματα ενός μακρινού, «άχρηστου» παρελθόντος.

Αυτή η γενιά που γιορτάζει με επισημότητα τα γενέθλια των… σκύλων της, που μαζεύει με θρησκευτική ευλάβεια τα περιττώματά τους από τον δρόμο φορώντας γάντια, δείχνει μια πρωτοφανή αδυναμία να ασχοληθεί με εκείνους που τη γέννησαν, την ανέθρεψαν, ξενύχτησαν, μάτωσαν και στερήθηκαν για να υπάρξει, να μεγαλώσει, να προκόψει. «Σιγά μην κάτσω να ξεσκατίζω τον γέρο» άκουσα να λέει φωναχτά μια γνωστή σε συνδιάλεξή της στο κινητό, την ώρα που μάζευε τα κόπρανα του σκύλου της από το πεζοδρόμιο. Ακόμα κι η ίδια θα εντυπωσιαζόταν από την ειρωνεία του πράγματος, αν συνειδητοποιούσε τι έπραττε την ώρα που τα ξεστόμιζε αυτά τα άθλια λόγια.

Ψυχαναλυτικά, το φαινόμενο είναι ενδεικτικό μιας βαθιά ναρκισσιστικής, αμυντικής στάσης. Η νέα γενιά, αντιμέτωπη με την περατότητα που ενσαρκώνει ο γέροντας, προβάλλει πάνω του τον δικό της φόβο του θανάτου και της φθοράς. Ο γονέας γίνεται καθρέφτης της δικής μας παρακμής, που έρχεται με βήμα αδυσώπητα σταθερό. Για να αποφύγει την αναγνώριση της κοινής μοίρας, το υποκείμενο επιλέγει την απόρριψη, την απόσταση, την εκχώρηση της φροντίδας σε τρίτους. Η οικιακή βοηθός γίνεται το ιδανικό «εργαλείο» απόσεισης ευθύνης. Πληρωμένο, αποστασιοποιημένο,

ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΑΣ! «"ΞΥΠΝΗΣΕ" Ο ΜΥΛΩΝΑΚΗΣ ΜΟΛΙΣ ...ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ»

Ο Κουλης ακριβως σαν τον χιριστουλη ξεκινησε απο ευκολα θαυματα οπως τον πολλαπλασιασμο ακινητων του και με σκληρη δουλεια καταφερε σιγα σι...

«ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΑΚΡΙΔΕΣ» ΠΑΝΤΟΥ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΝΔΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ… ΣΤΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΟΥ ΤΙΣ «ΞΕΠΕΡΑΣΕ»

Πριν λίγες μέρες γράφαμε για τα πανάκριβα ταξίδια της Λίνας Μενδώνη. Πάντα με τη γνωστή συνοδεία. Πάντα με χρήματα των φορολογουμένων. Τα βαφτίζουν «θεσμικές υποχρεώσεις». Στην πράξη, θυμίζουν πολυτελή κυβερνητικά σαφάρι.

Και ενώ αυτό ακόμη συζητιέται, εμφανίζεται νέα «πρωταθλήτρια». Η Αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού Κεντρικής Μακεδονίας, Βίκυ Χατζηβασιλείου — γνωστή και από την τηλεόραση.

Σύμφωνα με καταγγελία περιφερειακού συμβούλου, -δείτε το οπτικό στο τέλος της ανάρτησης- τα ταξίδια είναι ατελείωτα. Εκθέσεις, φεστιβάλ, Film Office. Βερολίνο, Κάννες, Βιέννη, Ελσίνκι. Παντού. Εκτός από ένα μέρος: την Αρχαία Πέλλα. Έναν από τους βασικούς τουριστικούς θησαυρούς της ίδιας της περιφέρειάς της. Ούτε μία επίσκεψη.

Τα ποσά που έχουν δαπανηθεί αυτά τα χρόνια; Τεράστια. Την ώρα που ο κόσμος μετράει το ρεύμα, τα καύσιμα, το ενοίκιο. Κάποιοι άλλοι μετρούν μίλια.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Είναι μοντέλο. Θέσεις σε «τουρισμό» και «πολιτισμό» γίνονται διαβατήριο για δημόσιες σχέσεις και ταξίδια. Η «προώθηση» λειτουργεί ως άλλοθι. Το αποτέλεσμα; Οι τόποι μένουν πίσω. Τα έξοδα μπροστά.

Από το Κάιρο μέχρι τις διεθνείς εκθέσεις, το μήνυμα είναι απλό: το δημόσιο χρήμα αντιμετωπίζεται σαν να μην τελειώνει ποτέ — αρκεί να είναι για τους «δικούς μας».

Και ο λογαριασμός; Πάντα στον ίδιο. Στον πολίτη.

Και μετά μιλάνε για «αριστεία». Για «μεταρρυθμίσεις» …

1. Reply