ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

 

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ

Από το πούρο στο κότερο μετά το Μάτι στην «ηθική επανάσταση», τώρα τον επανάφερε η πρεσβεία για το Αιγαίο, γιατί έκανε «καλή δουλειά» στην Μακεδονία.

Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο Τσίπρας επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν όμως τόσο πολύ με τα παλιά. Οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες: πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης.

Ηλίας Κανέλλης 

Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση. Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές.  Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ.  Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;». Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση.  Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023,

ΜΙΣΘΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΤΟ ΦΕΚ – ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΖΑΛΙΖΟΥΝ

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το νέο μισθολογικό καθεστώς για τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλάζοντας τον τρόπο υπολογισμού των αποδοχών του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Βοηθών Επισκόπων.

Με τη δημοσίευση του ΦΕΚ τίθεται σε εφαρμογή η νέα ρύθμιση, η οποία αφορά αποκλειστικά την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία και όχι τους απλούς εφημερίους. Πρόκειται για αλλαγή που έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις ακόμη και στους κόλπους της Εκκλησίας.
Η ρύθμιση τροποποιεί το άρθρο 145 του ν. 4472/2017 και εγκαταλείπει το προηγούμενο αυτόνομο μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων, συνδέοντας πλέον τις αποδοχές τους με το ανώτατο μισθολογικό όριο που ισχύει στον δημόσιο τομέα και ειδικότερα με τις αποδοχές του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.
Πώς διαμορφώνονται οι αποδοχές....,

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ …

 

Της Τ. Γ.

Κοιτώ την μπλούζα του. Πόσος αγώνας, πόση προσπάθεια, μελέτη, ξενύχτι, πόση προσμονή και πόσες ελπίδες χώρεσαν σε τούτο το ρούχο; Πόση χαρά τη μέρα που τη πρωτοφόρεσε, πόση προσμονή της προσφοράς στο συνάνθρωπο;

Μα δεν ήξερες γλυκό μου παιδί πως στο βασίλειο της λαμογιάς τούτες οι μπλούζες δεν έχουν καμιά αξία. Ειδικά σαν οι κάτοχοι τους έχουν φωνή και διεκδικούν συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να κάνουν με αξιοπρέπεια το καθήκον τους. Να σώζουν ζωές.

Δεν γνώριζες καημένο μου παλικάρι πως στη χώρα- τσιφλίκι της δεξιάς, το μέλλον το έχουν τα άσπρα μπλουζάκια που πάνω τους γράφουν “Δεν σας φοβόμαστε” και στέκουν έξω από τα νοσοκομεία, με τις κομματικές τους ταυτότητες, και ορισμένα με κατηγορίες και καταδίκες για διαφθορά που ποτέ δεν θα υλοποιηθούν…

Του φόρεσαν και χειροπέδες! Αυτές, που αν υπήρχε μια στάλα Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να “κοσμούν” εκατοντάδες γαλάζια χέρια, μαθημένες στα” χεράτα” της διαφθοράς και της ανηθικότητας.

ΝΤΡΟΠΗ. Κι αν τούτη η λέξη έχει δια παντός εξαφανιστεί από τα πολιτικά τους κατάπια, ΝΤΡΟΠΗ σε μας που ανεχόμαστε μια χώρα- φυλακή της ζωής, μια χώρα βορά στη φαυλότητα.

Υ.Γ. Και για όποιον τυχόν δεν γνωρίζει το περιστατικό, ο συγκεκριμένος γιατρός υπηρετούσε στο Καστελόριζο, και συνελήφθη με την διαδικασία του αυτοφώρου, κατόπιν μήνυσης που υπέβαλε ο δήμαρχος του νησιού για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο γιατρός είχε καταγγείλει τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης του.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΦΙΜΩΤΡΟ

Γράφει ο mitsos175

Δεν έπρεπε να πούμε πως ο δήμιος, βασανιστής και κάθαρμα Ευάγγελος Μάλλιος ήταν δήμιος που βασάνιζε και εγκληματίας, γιατί τον στοκοποιήσαμε και τον τιμώρησε η 17 Νοέμβρη. Πόσοι «λαϊκιστές» είχαμε πει τότε «να αγιάσουν τα χέρια όσων καθάρισαν τον τόπο από το τέρας;» Τέλος πάντων.

Από τον Νονό που αποκαλούν «Πρωθυπουργό» ως τον τελευταίο οπαδό συμμοριών η νοοτροπία είναι ακριβώς η ίδια. «Μη μας λέτε αυτό που είμαστε, κρύψτε την αλήθεια!» Μην ξαναπούμε τους δολοφόνους – δολοφόνους, τους κλέφτες – κλέφτες, τους απατεώνες – απατεώνες, τους παιδεραστές – παιδεραστές κοκ. Δεν είναι αυτοί καθάρματα, εμείς τους «στοχοποιούμε!».

Μας το είπαν οι ΑΡΔ με την πρόσφατη επίθεση. Κανένα στοιχείο ακόμα για το ποιος την έκανε, αλλά κατηγόρησαν όλους εμάς που διαμαρτυρόμαστε για τη σαπίλα, τη διαφθορά! Αν σπάσει κάνα νύχι η Πόπη του ΟΠΕΚΕΠΕ ή στραβοκαταπιεί κάνα πόμολο ο Φραπές, θα μας βάλουν μέσα!

Σύμβουλος Στόκος στους Ρώσους φαρσέρ, που τους πέρασε για Ουκρανούς: Ας αλωνίζουν τα drones στο Αιγαίο, αλλά όχι και σε προεκλογική ή τουριστική περίοδο! Δηλαδή «εντάξει, να εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά μη χάσουμε λεφτά και ψήφους!» Στο μεταξύ οι ΑΡΔ έκαναν το μαύρο άσπρο. Δε φταίνε οι ηλίθιοι και οι υποταγμένοι, οι Ρώσοι φταίνε!

Αμ ο δήμαρχος; Κατηγορούμενος ο γιατρός ακριτικού νησιού γιατί είπε πως ζει! «Συκοφάντης!» Τέλεια ζει, απλά δεν το ξέρει! Μετά θα αναρωτιούνται γιατί έμειναν χωρίς γιατρό, γιατί δε θέλει κανένας να πάει στο μούφα «Παράδεισο». Όπως αναρωτιούνται άλλα αφεντικά, γιατί δεν πάνε οι άνεργοι να γίνουν σκλάβοι στα νησιά να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες και να γεμίσουν τις τσέπες των αφεντάδων…

Από τον πρώτο ως τον τελευταίο ίδια νοοτροπία. Αντί να πουν «να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα», λένε «δεν υπάρχει πρόβλημα!» Το έκαναν πολλοί αυτό. Ο Χίτλερ ένας από αυτούς. Του είπαν οι στρατηγοί «μας κύκλωσαν στον Στάλινγκραντ, να την κάνουμε όσο είναι καιρός», «όχι» τους είπε «δεν υπάρχει πρόβλημα». Ευτυχώς για την ανθρωπότητα είχε αυτή τη νοοτροπία, κι έτσι έληξε ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα.

Έπιασε φωτιά, κάηκαν άνθρωποι; «Φταίνε όσοι δεν καθάρισαν τα οικόπεδα!»

Πνιγόμαστε! «Φταίει ο καιρός!»

Διαλύθηκε η Υγεία! «Μη συκοφαντείτε το ΕΣΥ, φταίνε τα… τροχαία!»

Έχουμε μαύρη αγορά! «Φταίει ο πόλεμος!»

Ε θα το πω δεν αντέχω: Οι γονείς τους φταίνε, που δεν πήραν προφυλάξεις κατά το σεξ.

ΘΕΛΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ…

Του Θανάση Κ.

Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ’ όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.

Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα.

Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει Τσίπρα.

Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν.

Τι έγινε τώρα;

* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!

Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί – όπως είπε – «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».

Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.

Περίεργη διευκρίνιση.

Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως.

Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.

Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.

* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας.

Το πρόβλημα δεν είναι η “κριτική” (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).

Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά “υπερασπίζονται” την πολιτική Γεραπετρίτη!

Κι αποδοκιμάζουν ως “δεξιούς” όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή.

Δηλαδή αποδοκιμάζουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν ευθέως από το Δίκαιο της Θάλασσας.

* Εδώ όμως αρχίζει η αντιστροφή της πραγματικότητας.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ανακηρύσσεται “μονομερώς”.

Αυτό ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, Μontego Bay, 1982).

Εκεί όπου υπάρχουν επικαλυπτόμενες αξιώσεις,

ΝΤΟΚΟΣ Η… ΣΤΟΚΟΣ;

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν είναι ο πρώτος Έλληνας αξιωματούχος που πέφτει θύμα των περιβόητων Ρώσων φαρσέρ, ο Θάνος Ντόκος. Είχε προηγηθεί ο Κωστάκης Μπακογιάννης, που νόμιζε ότι μιλάει με τον ομόλογό του της Βαρσοβίας. Αλλά ο Μπακογιάννης ήταν ένας απλός δήμαρχος και δεν φημίζεται για την πολιτική του οξυδέρκεια. Ο Ντόκος, προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, απευθείας από το ευγενές… φυτώριο του ΕΛΙΑΜΕΠ, ήταν ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας. Ο κατεξοχήν αρμόδιος, δηλαδή, για τον εντοπισμό και την ανάσχεση εξωτερικών απειλών.

Το πάθημα είναι ακόμη πιο βαρύ αν αναλογιστεί κανείς ότι το γραφείο του κυρίου Ντόκου βρίσκεται μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, την ίδια την καρδιά, δηλαδή, του επιτελικού κράτους. Και ότι επί ημερών Μητσοτάκη συστήθηκε με πολλά… ταρατατζούμ, Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας για να αποτρέπει -υποτίθεται- τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μπροστά στον διασυρμό η κυβέρνηση επιστράτευσε, όπως συνηθίζει, θεωρίες για… εξωγήινους. Ότι δεχτήκαμε μια υβριδική επίθεση, ανώτερου τεχνολογικού επιπέδου, που «έσπασε» τα πρωτόκολλα και εισχώρησε στο δικό μας -πολυδιαφημισμένο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό- δίχτυ ψηφιακής ασφάλειας.

Εδώ ισχύει η παλιά λαϊκή ρήση… κολοκύθια τούμπανα. Το κόλπο των Ρώσων φαρσέρ είναι γνωστό και απολύτως συμβατικό, όταν υποδύονται Ουκρανούς. Είτε οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι μιμούνται την τραχιά αγγλική προφορά των ανθρώπων του Ζελένσκι και αν χρειαστεί «παγώνουν» στην οθόνη την εικόνα,  επικαλούμενοι… προβλήματα σύνδεσης λόγω υποτιθέμενων ρωσικών παρεμβολών.

Κάπως έτσι κοίμισαν τον… Στόκο, συγγνώμη τον Ντόκο, ο οποίος δεν κατάλαβε την τρολιά, ακόμη κι όταν ο υποτιθέμενος ομόλογός του, Ρουστέμ Ουσμέροφ, άρχισε να του λέει παλαβά πράγματα. Ότι, δηλαδή, ο υπουργός άμυνας του Ζελένσκι και στενός του συνεργάτης Μιχαΐλο Φεντόροφ δεν ελέγχεται, κάνει του κεφαλιού του και επειδή είναι θερμόαιμος ετοιμάζεται να μας ξαναστείλει οπλισμένα drones για να χτυπήσει ρωσικά πλοία σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα.

Το σοβαρό της υπόθεσης

Προσέξτε τώρα,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 8,9 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ. ΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ, ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΟΥΣΙΑ.

                                                                                  Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Αφορμή για την ανάρτηση στάθηκε το σημερινό εξώφυλλο του Documento  και το παρακάτω πόστ του Κώστα Βαξεβάνη στο Χ:

«Το θέμα δεν είναι αν ο γιος του Τάκη Θεοδωρικάκου διέπραξε κάποιο αδίκημα όταν αυτός ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Το θέμα, που εξελίχθηκε σε σκάνδαλο, είναι πώς επιχειρήθηκε αρχικώς να καλυφθεί η υπόθεση και στη συνέχεια πώς, όταν αποκαλύφθηκε, η Δικαιοσύνη μπήκε σε εμφύλιο για να ματαιωθεί η παραπομπή σε δίκη. Με νομικά τερτίπια και εισαγγελικές προτάσεις copy-paste».

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Αν υπήρξε απόπειρα συγκάλυψης, αν ασκήθηκαν πιέσεις, αν έγιναν παρεμβάσεις στην αστυνομική ή δικαστική διαδικασία, τότε πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα. Σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις που αντιμετωπίζονται διαφορετικά επειδή αφορούν συγγενείς υπουργών.

Από την άλλη όμως, ας μη χάνουμε το μέτρο.

Η ίδια η υπόθεση αφορά συνολικά 8,9 γραμμάρια ακατέργαστης κάνναβης που βρέθηκαν σε παρέα τεσσάρων νεαρών το 2021. Αν δεν υπήρχε η συγγενική σχέση με υπουργό, είναι πολύ πιθανό να μην είχε απασχολήσει ποτέ την επικαιρότητα.

Γι’ αυτό χρειάζεται να διαχωρίζουμε δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα.

Άλλο η ίδια η μικροποσότητα κάνναβης.

Και άλλο η ενδεχόμενη συγκάλυψη ή η διαφορετική μεταχείριση από τις αρχές.

Το πρώτο, από μόνο του, προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι σοβαρό. Το δεύτερο, αν αποδεικνύεται, αφορά την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου, για την οποία θα αφήσουμε να μας μιλήσει αναλυτικότερα ο συντάκτης του εντύπου Θανάσης Καραμπάτσος.

Ο Τάκης Θεοδωρικάκος έχει δώσει, όλα αυτά τα χρόνια, αρκετές αφορμές για σκληρή πολιτική κριτική. Δεν υπάρχει ανάγκη να διογκώνονται υποθέσεις για να ασκηθεί αντιπολίτευση. Η αξιοπιστία της κριτικής δεν ενισχύεται από την υπερβολή· αντίθετα, αποδυναμώνεται.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν τέσσερις νέοι είχαν στην κατοχή τους συνολικά 8,9 γραμμάρια κάνναβης.

Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας της ιδιότητας του πατέρα ενός από αυτούς, λειτούργησαν μηχανισμοί που επιχείρησαν να αλλοιώσουν ή να επηρεάσουν τη θεσμική πορεία της υπόθεσης.

Αν η απάντηση είναι “ναι”, εκεί βρίσκεται το σκάνδαλο. Όχι στα 8,9 γραμμάρια κάνναβης, αλλά στην πιθανότητα ότι για ακόμη μία φορά το κράτος λειτούργησε με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Και φυσικά έχει δίκιο ο δημοσιογράφος του Documento Θανάσης Καραμπάτσος, όταν επισημαίνει τα αυτονόητα για τις “επιδόσεις” της αστικής “δικαιοσύνης”:

Αντί η Δικαιοσύνη να εμφανιστεί ως κολόνα, στήριγμα στην κοινωνία, σύμβολο υπεράσπισης των αδυνάτων έναντι των παμφάγων ισχυρών, βρέθηκε να κυλιέται στα μεταξωτά σεντόνια της εξουσίας και της ελίτ. Βοούσε η διαφθορά και βρίσκονταν νομικά παραθυράκια. Οι νομικοί ακροβατισμοί (άρθρο περί ανεύθυνων υπουργών, χρηματισμός μόνο κατά την άσκηση των καθηκόντων ή δεν σχετίζεται με την ιδιότητα κ.ά.) παγιώνονταν και γίνονταν νόμοι και συνταγματικά άρθρα. Διότι τι πιο καλό για να είσαι χρήσιμος κονσιλιέρε της εξουσίας από το να βρίσκεις λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα. Και η Δικαιοσύνη ήταν πάντοτε ευρηματική.

Καθώς όμως εναγκαλιζόταν με την εκτελεστική εξουσία,

ΌΤΑΝ Η “ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ” ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ ΘΙΑΣΟΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να παρουσιάσει τη γκάφα του Συμβούλου της ως «υβριδική επίθεση», αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος ευθύνεται για την ασφάλεια των επικοινωνιών υψηλών στελεχών.

Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι η υπόθεση του Θάνου Ντόκου θα ξεχαστεί πίσω από τον βολικό χαρακτηρισμό της «φάρσας», κάνει λάθος. Δεν πρόκειται για ένα ατυχές περιστατικό ούτε για μια αστεία ιστορία που μπορεί να αντιμετωπιστεί με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Πρόκειται για μια υπόθεση που αποκαλύπτει τις επικίνδυνες ρωγμές ενός συστήματος το οποίο διαφημίστηκε ως «επιτελικό κράτος», αλλά στην πράξη λειτουργεί με όρους παρέας, αδιαφάνειας και ατιμωρησίας.

Ας τα πιάσουμε τα πράγματα με την σειρά. Δύο γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ, οι Vovan & Lexus, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς παγιδεύσει δεκάδες διεθνείς πολιτικούς και αξιωματούχους, εμφανίστηκαν ως Ουκρανοί αξιωματούχοι και κατάφεραν να συνομιλήσουν με τον Γενικό Γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού. Στη συνομιλία έγιναν αναφορές σε πολιτικές εξελίξεις, σε επικείμενες εκλογές, σε περιστατικά με drones και στις επιπτώσεις τους για την κυβέρνηση.

Μετά τη δημοσιοποίηση του υλικού, το Μέγαρο Μαξίμου επιχείρησε να περιορίσει τη ζημιά, μιλώντας για «υβριδική επίθεση με χρήση τεχνητής νοημοσύνης» και διαβεβαιώνοντας ότι δεν διέρρευσαν απόρρητες πληροφορίες.

Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς αυτή την εκδοχή, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή του μηχανισμού εθνικής ασφάλειας να μην προστατεύεται από μια τόσο στοιχειώδη επιχείρηση εξαπάτησης;

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που αποσιωπάται συστηματικά.

Ο Θάνος Ντόκος είναι ένας ακαδημαϊκός με εξειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις και τη στρατηγική. Δεν υπήρξε ποτέ ειδικός στις ασφαλείς επικοινωνίες, στην κυβερνοάμυνα ή στα πρωτόκολλα προστασίας κυβερνητικών στελεχών. Αυτή είναι ευθύνη των αρμόδιων υπηρεσιών της ΕΥΠ και των ειδικών επιτελείων που έχουν ως αποστολή τη θωράκιση των επικοινωνιών της πολιτικής και κρατικής ηγεσίας.

Γιατί, λοιπόν, κανείς δεν αναζητά εκεί τις ευθύνες;

Γιατί ορισμένα στελέχη της ΕΥΠ μοιάζουν να απολαμβάνουν καθεστώς μόνιμης ασυλίας,

ΆΧΡΗΣΤΟΙ - ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ! ΡΩΣΟΙ ΦΑΡΣΕΡ ΠΑΓΙΔΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΘΑΝΟ ΝΤΟΚΟ...

Θύμα δύο παγκοσμίως γνωστών Ρώσων φαρσέρ έπεσε ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, που φαίνεται πως οδηγήθηκε μεθοδικά σε μια τηλεδιάσκεψη-παγίδα, έχοντας την πεποίθηση πως συνομιλούσε με τον επίσημο σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ουκρανού Προέδρου Βολοντιμίρ Ζελένσκι, Ρουστέμ Ουσμέροφ και τους συνεργάτες του.
Πίσω από την καλοστημένη φάρσα βρίσκονται οι Ρώσοι «Vovan & Lexus», γνωστοί για τις παγίδες που κατά καιρούς στήνουν σε πολιτικούς και όχι μόνο, οι οποίοι προσποιήθηκαν τους Ουκρανούς αξιωματούχους, κατέγραψαν ολόκληρη τη συνομιλία και στη συνέχεια δημοσιοποίησαν το σχετικό βίντεο.


Στιγμιότυπο από την τηλεδιάσκεψη των Ρώσων φαρσέρ με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, Θάνο Ντόκο

Κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης, όμως ο Θάνος Ντόκος, πιστεύοντας πως συνομιλεί με πολιτικούς αξιωματούχους, προχώρησε σε αναφορές που αφορούν το πρόσφατο περιστατικό με το ουκρανικό drone ανοιχτά της Λευκάδας, τον ρόλο της ΕΥΠ, αλλά και το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, προαναγγέλλοντας μάλιστα και εκλογές στην Ελλάδα.
Το παρασκήνιο της συνομιλίας και οι προειδοποιήσεις για τα drone

Κατά τη διάρκεια του διαλόγου, οι δύο Ρώσοι φαρσέρ εμφανίζονται να «προειδοποιούν» τον σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μέσω αυτού την ελληνική πλευρά, για το ενδεχόμενο να επαναληφθεί ένα ανάλογο περιστατικό με drone κοντά σε ελληνικά νησιά. Μάλιστα, δεν διστάζουν να ισχυριστούν ακόμα και ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες ανάμεσα στο γραφείο του Ουκρανού προέδρου και το υπουργείο Άμυνας της χώρας τους, αναφορικά με τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον ρωσικών στόχων.


Οι δύο γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ Vovan and Lexus, που κατά καιρούς «στοχοποιούν» πολιτικά πρόσωπα

Απαντώντας στις υποτιθέμενες ανησυχίες, ο Θάνος Ντόκος υπογράμμισε τη σημασία του να παραμείνουν ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Στο πλαίσιο αυτό, αποκάλυψε μάλιστα ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) βρισκόταν στο Κίεβο προκειμένου να πραγματοποιήσει απευθείας επαφές με Ουκρανούς αξιωματούχους για το θέμα.
«Δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στα χωρικά μας ύδατα»

Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού δεν έκρυψε τον έντονο προβληματισμό του για το ενδεχόμενο ενός νέου συμβάντος στα ελληνικά ύδατα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην κρίσιμη παράμετρο του τουρισμού. «Παρακαλώ να προειδοποιήσετε όσους σχεδιάζουν μια τέτοια ενέργεια. Πρόκειται για ιδιαίτερα πολυσύχναστα ύδατα και οποιοδήποτε περιστατικό που θα επηρέαζε την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και τον τουρισμό θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στις διμερείς μας σχέσεις», φέρεται να λέει. Και πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα διατυπώνει τον εξής συλλογισμό: «Πρέπει να αποφασίσει (η Ουκρανία) αν αξίζει να χάσει την υποστήριξη της Ελλάδας για να καταστρέψει ένα ρωσικό πλοίο. Είναι τόσο απλό», αναφέρει.

«Είναι περίοδος τουρισμού, υπάρχει αυξημένη ναυτιλιακή κίνηση. Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου, αλλά δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στην επικράτεια ή στα χωρικά μας ύδατα»,

ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ: ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΥ.

Της Τ.Γ

“Πεδίον δόξης λαμπρόν” για τη Μητσοτάκη κλίκα οι επιθέσεις με τα γκαζάκια σε νεοδημοκράτες πολιτευτές και ο τραγικός θάνατός της Βάλιας Νέστορα. Ούτε παραγγελία να τον είχανε…

Η πολιτική ατζέντα άλλαξε και μια άθλια πολιτική τυμβωρυχία εκτυλίσσεται το τελευταίο τριήμερο. Νυχθημερόν τα δεξιά στελέχη, καταλαμβάνοντας τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στασίδια, επιδίδονται σε ένα παραλήρημα πλήρους διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, σε μια τόσο αισχρή προπαγάνδα που κι ο Γκεμπελς θα τη ζήλευε.

Σκόπιμα ανιστόρητες κατηγορίες, τοξικές κραυγές, αντιστροφή της αντικειμενικότητας… Μέχρι και η χτεσινή τους συγκέντρωση, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια εργαλειοποίηση του θανάτου… Ομοιόμορφα άσπρα μπλουζάκια με τυπωμένα γράμματα “Δεν σας φοβόμαστε”.

Εμείς φοβόμαστε. Όχι τα σιχαμένα δεξιά ανθρωπάκια, μα την ανηθικότητα, τον αμοραλισμό, την ατιμία, την διαφθορά τους που δεν σταματά πουθενά… Που δεν σκύβει το κεφάλι ούτε μπροστά στον θάνατο… Κι έτσι,προκειμένου να αποκτήσουν πολιτικά οφέλη, οι θύτες θυματοποιούνται. Όπως ακριβώς κάνουν οι φίλοι και συνεργάτες τους γενοκτόνοι, οι δολοφόνοι του Παλαιστινιακού λαού.

Όμως όσο κι αν θέλουν να παρουσιάσουν “ένα κόσμο ανάποδα “, δεν θα τα καταφέρουν. Θύτες και τρομοκράτες είναι οι ίδιοι. Και τα όπλα τους δεν είναι χαρτάκια και μπογιές που με τόση βδελυγμία καταδικάζουν ως βία, όπως έκανε έμπλεος οργής ο δεξιός βουλευτής Σιμόπουλος σε πρωινή εκπομπή.

Όπλα της τρομοκρατίας τους που εμείς βιώνουμε, είναι οι πολιτικές τους αποφάσεις που εξαθλιώνουν την επιβίωση μας, παίζουν κορώνα- γράμματα την υγεία μας και κατ’ επέκταση την ίδια τη ζωή μας, ελέγχουν και κατευθύνουν την Δικαιοσύνη προς όφελος τους, δημιουργούν την πιο ταξική κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών…

Όπλα τους και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ, για να καλλιεργούν με κάθε τρόπο τον ατομικισμό, τη φασιστική θεωρία της ζούγκλας όπου υπερισχύει “το δίκιο του ισχυρού ” γιατί όπως είχε πει και ο λαοπρόβλητος “δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν θα γίνουμε ποτέ”…
Όπλο, πίστη και ιδεολογία τους το χρήμα και η εξουσία, μ’ αυτά εξαγοράζουν, χειραγωγούν, αλλοτριώνουν , επιβιώνουν ….

Και πρόσκαιρα κάποιους τρομοκρατούν. Μα δεν μας σταματούν. Γιατί στο τέλος νικά “το μεγάλο, το όμορφο, το συγκλονιστικό”.

Μας το επιβεβαίωσαν μετά 80 χρόνια οι 200 της Καισαριανής, μας το έγραψε η Ιστορία. Τα συνθήματα στους τοίχους με μπογιές, οι τυπωμένες ιδέες στα χαρτιά, οι καθάριες φωνές στους δρόμους,

ΟΙ «ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ» ΚΑΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια ξεγλιστρά ακόμη και από τις σελίδες των εφημερίδων που παραδοσιακά εκφράζουν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Παπαντωνίου στην Καθημερινή.

Το κείμενο δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Παραδέχεται ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει ψηφοφόρους προς την Ελληνική Λύση και προς τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Μαρία Καρυστιανού. Και μάλιστα χαρακτηρίζει αυτές τις διαρροές ως τις πιο δύσκολες για το Μαξίμου.

Η διαπίστωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έρχεται από έναν δημοσιογράφο που κάθε άλλο παρά μπορεί να κατηγορηθεί για αντιπολιτευτική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Όταν ακόμη και από το εσωτερικό του συστήματος αναγνωρίζεται η πολιτική αιμορραγία της ΝΔ, τότε γίνεται φανερό ότι η εικόνα της «αδιατάρακτης κυριαρχίας» αρχίζει να παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το σημείο όπου γίνεται λόγος για τους «γαλάζιους ψεκασμένους». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που χρησιμοποιήθηκε επί χρόνια από κυβερνητικά στελέχη και φιλικά προς την εξουσία μέσα ενημέρωσης για να απαξιώσουν κάθε κοινωνική αντίδραση. Όμως, όπως παραδέχεται εμμέσως το ίδιο το άρθρο, πολλοί από αυτούς που σήμερα εγκαταλείπουν τη ΝΔ δεν είναι κάποιοι «γραφικοί συνωμοσιολόγοι». Είναι άνθρωποι που μέχρι χθες την ψήφιζαν.

Γιατί απομακρύνονται;

Η κυβέρνηση μπορεί να προτιμά τις εύκολες ετικέτες, όμως οι αιτίες είναι πολύ πιο σύνθετες. Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών και όσα ακολούθησαν, η αίσθηση συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών, η ασφυκτική ακρίβεια που διαλύει τα λαϊκά εισοδήματα, η στεγαστική κρίση, οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα και η αλαζονεία της εξουσίας έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα δυσαρέσκειας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το Μαξίμου επιλέγει τη γνωστή επικοινωνιακή συνταγή: όποιος διαφωνεί βαφτίζεται «λαϊκιστής», «ψεκασμένος», «συνωμοσιολόγος» ή «αντισυστημικός». Είναι μια μέθοδος που αποφεύγει τη συζήτηση για την ουσία. Αντί να απαντήσει στις καταγγελίες για διαπλοκή, για τις πολιτικές που ευνοούν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, τις τράπεζες και τα funds, επιχειρεί να απαξιώσει όσους αμφισβητούν την κυβερνητική αφήγηση.

Το πρόβλημα, όμως, για την κυβέρνηση είναι ότι οι χαρακτηρισμοί δεν γεμίζουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ, δεν μειώνουν τους λογαριασμούς, δεν σβήνουν την κοινωνική οργή ούτε απαντούν στα ερωτήματα για τα Τέμπη.

Και όταν ακόμη και αρθρογράφοι της Καθημερινής αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι η ΝΔ χάνει ψηφοφόρους προς κατευθύνσεις που μέχρι χθες λοιδορούσε, ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι οι «ψεκασμένοι». Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες δεν πείθονται πλέον από το αφήγημα πως η κυβέρνηση είναι η μοναδική «σοβαρή» επιλογή.

Υ.Γ. Οι ετικέτες είναι χρήσιμες μόνο όταν αντικαθιστούν τα επιχειρήματα. Όταν η κοινωνία αρχίζει να γυρίζει την πλάτη,