ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗ… ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ

Του Μανώλη Κοττάκη

Kορυφαίος παράγοντας του δημόσιου βίου διατύπωνε την προηγούμενη εβδομάδα την εκτίμηση ότι «η κυβέρνηση στην κατάσταση που είναι σήμερα δεν αντέχει άλλη υπόθεση Λαζαρίδη». Το «βαθύ λαρύγγι» του Μαξίμου, που είχε «φακελωμένο» τον βουλευτή και άφησε να διαρρεύσει την υπόθεση του πτυχίου του προς τα έξω, κόστισε στη Ν.Δ. τότε την απώλεια ποσοστού 2% στις μετρήσεις.

Το δυστύχημα για τη φιλελεύθερη παράταξη είναι ότι το τοπίο επιδεινώνεται με την υπόθεση Αβραμόπουλου, όχι με βάση την ουσία της (η διαλεύκανση είναι αρμοδιότητα των Αρχών) αλλά με την τυπολογία της. Η υπόθεση Αβραμόπουλου δεν κινήθηκε από την «κακιά» Ευρωπαία εισαγγελέα Κοβέσι, αλλά από τις βελγικές Αρχές, είτε έχουν αυτές δίκιο στον ισχυρισμό ότι ο πρώην επίτροπος παραβίασε με το ταξίδι στη Ντόχα για τις βίζες τους όρους της αδείας που του παρείχε για «λόμπινγκ» η Κομισιόν είτε όχι.

Και τούτο διότι άρχισε να δημιουργείται, αν όχι να σχηματοποιείται, στη συνείδηση της κοινής γνώμης ένα δίπολο: Ο πρώτος πόλος είναι ο ευρωπαϊκός. Ο μέσος Έλληνας συνειδητοποιεί σε αδρές γραμμές πως όποια απόπειρα κάθαρσης του δημόσιου βίου γίνεται επί των ημερών της παρούσης κυβερνήσεως αυτή εκκινεί από τις Βρυξέλλες και όχι από την Αθήνα. Από το εξωτερικό και όχι από το εσωτερικό. Από την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη και όχι από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Η Ελληνική Δικαιοσύνη σε επίπεδο κορυφής συνήθως αρχειοθετεί. Οι πρωτοδίκες ανθίστανται μόνο, συν μερικοί γενναίοι αρεοπαγίτες και σύμβουλοι Επικρατείας.

Τα ποσοστά εμπιστοσύνης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην πατρίδα μας, παρά τον πετροπόλεμο που δέχεται από περιθωριακές και άλλες γραφικές φωνές, είναι αστρονομικά, άνω του 80%. Και, αντί να απομειώνονται, αυξάνονται, σε σημείο που οι θεσμοί και το κράτος δικαίου να ανάγονται πλέον από μια ισχυρή μερίδα του κράτους δικαίου σε κριτήριο ψήφου παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς ότι αυτά δεν απασχολούν κανέναν.

Αυτό φαίνεται ότι άρχισε να το καταλαβαίνει και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος, αναθεωρώντας την παλιά τακτική του -η στήλη γνωρίζει ότι παρουσίασε στην Κοβέσι νομοθετική ρύθμιση για την αλλαγή του τρόπου επιλογής των Ευρωπαίων εισαγγελέων στα μέτρα της κυβέρνησης-, τώρα δηλώνει (στους Νίκο Χατζηνικολάου και Αντώνη Δελατόλα) ότι «το θέμα αυτό δεν αφορά την ελληνική κυβέρνηση»! Και τούτο διότι διαβλέπει καθαρά πλέον τον κίνδυνο παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Καλώς τον.

Ο έτερος πόλος που σχηματοποιείται στη συνείδηση των πολιτών ύστερα από πλήθος περιστατικών που παύουν να είναι πια συμπτώσεις (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, πολεοδομίες – απόρριψη εξεταστικών και προανακριτικών) είναι ο πόλος της συγκάλυψης και της ωμής παραβίασης του κράτους δικαίου.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, που παρακολουθήσαμε στον Σκάι χθες, ήταν αγνώριστος. Πέραν του ότι λέξεις και φράσεις του τύπου «μπούρδες» και «δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά» είναι εντελώς ξένες προς το δημόσιο ύφος που καλλιεργεί εδώ και 40 χρόνια στα κοινά, όσα αποκάλυψε δείχνουν πώς λειτουργεί το κράτος στην πατρίδα μας.

Αποκάλυψε ο κ. Αβραμόπουλος ότι για το ένταλμα σύλληψής του (καταχωρίστηκε στη βάση δεδομένων SIRENE του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ενημερώθηκε ο εισαγγελέας εκδόσεων και συνακόλουθα θα ενημερωθεί η Βουλή) εκείνος ενημερώθηκε από το… γραφείο του πρωθυπουργού! Αυτά στις δημοκρατίες δεν γίνονται. Η Βουλή έπρεπε να ενημερώσει τον κ. Αβραμόπουλο όταν ο εισαγγελέας θα της διαβίβαζε τον φάκελο για την άρση της ασυλίας.

Το τι κάνει η Δικαιοσύνη απαγορεύεται να το γνωρίζει το γραφείο του πρωθυπουργού και, αν το γνωρίζει, δεν πρέπει να κάνει χρήση αυτού. Γιατί, σε περίπτωση που στη θέση Αβραμόπουλου ήταν κάποιος άλλος και το «έσκαγε» στο εξωτερικό στο άκουσμα της πληροφορίας ότι εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του (όπως κάποτε ο Χριστοφοράκος ενημερωθείς από κάποια), το όποιο Μαξίμου δεν θα είχε πού να κρυφτεί.

Πέραν αυτού εγείρεται το ζήτημα της δωσιδικίας, το πού θα δώσει τις τυχόν εξηγήσεις ο πρώην επίτροπος: Στις βελγικές Αρχές, που εξέδωσαν το ένταλμα, επειδή φέρεται ότι παραβίασε τους όρους αδειοδότησής του από την Κομισιόν, ή στην Ελληνική Δικαιοσύνη,

ΗΧΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΚΟΙΝΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ – ΣΑΜΑΡΑ

Συναντήθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Σάλλα

Η χθεσινή παρουσίαση του νέου βιβλίου του πρώην προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς και προέδρου του Lyktos Group, Μιχάλη Σάλλα, με τίτλο «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα – και τι θα μπορούσε να διορθωθεί», στην Εθνική Πινακοθήκη, εξελίχθηκε σε μια εκδήλωση με έντονο πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς πέρα από το περιεχόμενο του βιβλίου, τα βλέμματα συγκέντρωσε η νέα κοινή εμφάνιση των δύο πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.

Οι δύο άνδρες, οι οποίοι το τελευταίο διάστημα επιλέγουν συστηματικά να δίνουν το «παρών» στις ίδιες δημόσιες εκδηλώσεις, έστειλαν για ακόμη μία φορά το δικό τους ηχηρό μήνυμα με αποδέκτες το Μέγαρο Μαξίμου και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εξακολουθώντας να προκαλούν ισχυρούς κραδασμούς στο πρωθυπουργικό μέγαρο.

Παρότι κανείς εκ των δύο δεν προχώρησε σε δημόσιες δηλώσεις, η κοινή τους παρουσία αποτελεί αναμφίβολα ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των δημόσιων παρεμβάσεών τους για ζητήματα εθνικής στρατηγικής και κυβερνητικών επιλογών.

Η εικόνα των δύο πρώην πρωθυπουργών στον ίδιο χώρο, παρουσία κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών και πλήθους πολιτικών προσώπων, σχολιάστηκε έντονα στους διαδρόμους της εκδήλωσης.

Το βιβλίο του Μιχάλη Σάλλα παρουσιάστηκε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, με τη συμμετοχή της ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου, του καθηγητή του London Business School Ηλία Παπαϊωάννου και του ομότιμου καθηγητή Οικονομικών Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ενώ τον συντονισμό της συζήτησης είχε η δημοσιογράφος Δώρα Αναγνωστοπούλου.

Το «παρών» έδωσαν, μεταξύ άλλων, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, οι υπουργοί Νίκος Δένδιας, Άδωνις Γεωργιάδης, Θεόδωρος Λιβάνιος, Βασίλης Κικίλιας και Δημήτρης Παπαστεργίου, καθώς και οι Μαρία Δαμανάκη, Νίκος Χριστοδουλάκης, Γιώργος Αλογοσκούφης, Χρήστος Σταϊκούρας, Γιάννης Πλακιωτάκης, Γιάννης Οικονόμου, Στέλιος Πέτσας, Μιλένα Αποστολάκη, Ζέτα Μακρή, Λευτέρης Αυγενάκης, Ευάγγελος Αποστολάκης, Όλγα Γεροβασίλη, Χρήστος Παπουτσής, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου και Τάσος Γιαννίτσης.

Από τον επιχειρηματικό, ακαδημαϊκό και κοινωνικό χώρο παρευρέθησαν, μεταξύ άλλων, η Μαριάννα Λάτση, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Γιώργος Περιστέρης, ο εφοπλιστής Γιώργος Προκοπίου, ο μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, ο Κώστας και η Μαρίνα Λαλιώτη, ο Γιώργος και η Άννα Νταλάρα, καθώς και ο Άγγελος Φιλιππίδης,

ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΦΥΓΕΤΕ.. ΑΙΝΤΕ ΑΠΟ ΔΩ (ΒΙΝΤΕΟ)

john  ntin
Η οργή που έφαγαν σήμερα στο Άργος ο Πλεύρης και ο Ανδριανός ήταν η απάντηση της πραγματικής κοινωνίας. Πήραν ακριβώς αυτό που τους αξίζει τη χλεύη των ανθρώπων του μόχθου. ​Αυτοί που ρημάζουν τις ζωές μας, που μας έχουν πνίξει στην ακρίβεια, που διαλύουν την υγεία

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΕΡΑΤΑΣ

Γράφει ο mitsos175

Ποια η διαφορά κράτους και μπανανίας; Τα πραγματικά κράτη και οι μπανανίες έχουν παρόμοια προβλήματα, μη σας πω, πως τα μεγάλα κράτη έχουν περισσότερα. Η διαφορά είναι στο πως αντιμετωπίζονται, με τι σκοπό.

Στις μπανανίες ο σκοπός δεν είναι η επίλυση του προβλήματος, αλλά το συμφέρον της συμμορίας που έχει την εξουσία. Στα μεγάλα κράτη επίσης οι κυβερνόντες κοιτούν το προσωπικό τους συμφέρον, αλλά τηρούνται τα προσχήματα.

Στην Κίνα πχ έχουμε υπουργό που καταδικάστηκε σε θάνατο! Σε άλλες χώρες θα πήγαινε πολλά χρόνια φυλακή. Στη μπανανία μας, όχι μόνο δε θα τιμωρούνταν, όπως δεν τιμωρήθηκε κανένα κάθαρμα, αλλά θα μας κουνούσε και το δάκτυλο! «Είναι σκευωρία», «ντροπή και ντρέπομαι» και τα ρέστα.

Αβραμόπουλος «Δε θα απολογηθώ σε κανένα κερατά!». Γιατί το είπε; Γιατί γνωρίζει. Ξέρει πως οι ντόπιοι δικαστές θα τον αθωώσουν 1000%. Εδώ δέχτηκαν τη δικαιολογία για την πεθερά, κι αυτοί που το δέχτηκαν, είναι στη θέση τους κανονικότατα! Σε άλλη χώρα θα τους έβαζαν στο ίδιο ή σε διπλανό κελί.

Δεν έχουμε κυβέρνηση, συμμορία έχουμε. Στις εκλογές επιλέγουμε ποιος θα μας εξαπατήσει και θα κλέψει τα λεφτά μας. Φυσικά έχουν πάρει τα μέτρα τους σε περίπτωση που ένας από αυτούς χάσει την κουτάλα. Δικαστές, μπάτσοι, όλος ο παρακρατικός μηχανισμός, δικός τους!

Βγαίνει πχ το ΚΚΕ. Τι θα κάνει; Το αυτονόητο, αλλά θα αντιμετωπίσει όλο το σύστημα. Οπότε ή θα γίνει Επανάσταση, ή θα συντριβεί. Γιατί δεν αρκεί ένας νόμος, ακόμα και μια σειρά νόμων, για να ξεβρομίσει ο τόπος. Ποιοι εφαρμόζουν τις αποφάσεις; Αν είναι δικαστές – κομματόσκυλα σε καίριες θέσεις, τι θα γίνει; Και με ποιους θα πάνε οι μπάτσοι; Μάλλον μ’ αυτούς που τους διόρισαν.

Δε λέω «δεν αλλάζει η κατάσταση», κάθε άλλο. Πρέπει να αλλάξει. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο, χρειάζονται δραστικές και ριζικές αλλαγές, Επαναστατικές. Γιατί το ήθος τους, πιο σωστά την ανηθικότητα τους, τη βλέπουμε καθημερινά. «Δεν απολογούμαι εγώ». Γιατί; «Γιατί είμαι ΕΓΩ! Ο υπεράνω, ο γαλαζοαίματος!» Βρεγμένη σανίδα που θέλουν κάποιοι καβαλημένοι…

Τον είδατε τον κουστουμαρισμένο; Από κει που ήταν με το «μιλήστε μου στον πληθυντικό, θα με υποχρεώσετε», έγινε «κουτσαβάκης» μόλις στριμώχτηκε. Περιμένετε λοιπόν οι μαφιόζοι να παλέψουν τίμια στις εκλογές; Πότε το έκαναν για να το κάνουν τώρα;

Πράγματι κανένας κερατάς δεν πρόκειται να υποχρεώσει το Αβραμόπουλο και τους άλλους σαν αυτόν να απολογηθεί, πολύ περισσότερο να τιμωρηθεί.
Γιατί είναι κερατάς. Κερατάς που εξαπατάται, που πουλά την ψήφο για ένα ρουσφετάκι. Εκείνος που θα αναγκάσει τα λαμόγια να μαζέψουν τα ξερά τους θα είναι Επαναστάτης. Μπορεί να βγει με εκλογές ή αλλιώς, αλλά θα πρέπει να αλλάξει τα πάντα και τους πάντες. Τότε ακριβώς θα υπάρξει η μεγάλη σύγκρουση.

Μπορεί να δώσουν τον Αβραμόπουλο; Μπορεί. Αν είναι να γλυτώσουν οι παραπάνω και μόνο αν πιέσει πολύ ο κόσμος. Όπως έγινε με τους επίσημους ναζί εγκληματίες της δολοφονικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Αν βγούμε κι αγωνιστούμε συνέχεια,

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2022 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ: Η «ΖΩΓΡΑΦΙΑ» ΤΟΥ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Υπάρχουν πολιτικές ιστορίες που ξεχνιούνται γρήγορα. Και υπάρχουν κι εκείνες που επιστρέφουν ξανά και ξανά, λες και αρνούνται πεισματικά να κλείσουν τον κύκλο τους. Η υπόθεση του Δημήτρη Αβραμόπουλου και του QatarGate ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Για όσους κάνουν σήμερα πως πέφτουν από τα σύννεφα, αξίζει να θυμηθούμε ότι οι σχετικές αποκαλύψεις δεν εμφανίστηκαν χθες. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2022, όταν το σκάνδαλο QatarGate συγκλόνιζε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεθνή μέσα ενημέρωσης έφερναν στο φως στοιχεία που τοποθετούσαν τον πρώην επίτροπο και υπουργό πολύ πιο κοντά στην υπόθεση απ’ όσο θα ήθελαν οι επικοινωνιολόγοι του.

Οι εφημερίδες La Stampa και El Mundo αποκάλυπταν τότε ότι ο Αβραμόπουλος δεν ήταν απλώς ένα «επίτιμο μέλος» της ΜΚΟ Fight Impunity του Αντόνιο Παντσέρι, του ανθρώπου που βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, υπήρχε οικονομική σχέση με την οργάνωση, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από το 2020.

Η εικόνα που περιγραφόταν τότε απείχε πολύ από εκείνη ενός απλού συμβολικού υποστηρικτή. Η ίδια η La Stampa μιλούσε για «σκιές» γύρω από τον Αβραμόπουλο και για εμπλοκή που ξεπερνούσε εκείνη άλλων γνωστών προσώπων που είχαν συνδεθεί με τη συγκεκριμένη ΜΚΟ.

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά, η υπόθεση όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, αλλά επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Δημοσιεύματα και πληροφορίες φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το όνομα του πρώην υπουργού, ενώ η δημόσια υπερασπιστική γραμμή που προβάλλεται προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Διότι, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως φυσιολογικό, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πειστική η εξήγηση ότι κάποιος λάμβανε επί πολλούς μήνες σημαντικά χρηματικά ποσά χωρίς να του ζητηθεί απολύτως τίποτα ως αντάλλαγμα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό πρόβλημα.

Όχι μόνο στα χρήματα. Όχι μόνο στις έρευνες. Αλλά κυρίως στην αντίληψη που διαπερνά ένα τμήμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας: ότι η κοινή γνώμη είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται κάθε εξήγηση, όσο απίθανη κι αν ακούγεται.

Η ιστορία θυμίζει αναπόφευκτα παλαιότερες υποθέσεις και παλαιότερες δικαιολογίες. Τότε με τα περίφημα 500ευρα. Σήμερα με τις μηνιαίες αμοιβές που, υποτίθεται, δεν συνδέονταν με καμία υποχρέωση.

Από τον Δεκέμβρη του 2022 μέχρι σήμερα, η βασική εικόνα παραμένει αναλλοίωτη: νέες αποκαλύψεις, νέες δικαιολογίες και η ίδια αίσθηση ότι κάποιοι θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω κάθε πολιτικής λογοδοσίας.

Η «ζωγραφιά» δεν είναι καινούργια.

Απλώς προστίθενται συνεχώς καινούργια χρώματα στον ίδιο παλιό καμβά. Και όσο περνά ο χρόνος,

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ «ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ» ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ…

ΠΕΘΑΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -Ανεξάρτητα από την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός, ο Α.Π. αποτελεί πολιτικό ηγέτη τεράστιου ιστορικού βεληνεκούς: «Δαιμόνιο της Ιστορίας»!

Και ήταν «δαιμόνιο της ιστορίας», διότι συνδύαζε και συνέθετε τα συναρπαστικά στοιχεία της ιστορίας. Τα στοιχεία εκείνα της ΜΗ γραμμικής προέκτασης του σήμερα, τα στοιχεία εκείνα τα οποία, κατά κανόνα και συστηματικά, αιφνιδιάζουν όλους εκείνους που πίστεψαν ότι ελέγχουν το παιχνίδι.

Το Απρόβλεπτο, το ΜΗ γραμμικό, το Αιφνιδιαστικό, το Χαρισματικό και η «σαγηνευτική» σχέση που ανέπτυσσε με τον λαό, από τα προεκλογικά μπαλκόνια, καθώς και το στοιχείο της «ρήξης» με τις ποικίλες αγκυλώσεις, συνθέτουν, όλα μαζί, το συναρπαστικό «δαιμόνιο» του Α.Π.

Η πολιτική είναι Τέχνη. Η Τέχνη, βεβαίως, για να συγκινήσει πρέπει να ΜΗΝ είναι αποκομμένη από τη γενική ψυχολογία του κοινωνικού γίγνεσθαι, πρέπει να αντανακλά τα στοιχεία της πραγματικότητας…

Η τέχνη, λοιπόν, του πολιτικού είναι να βρίσκει εκείνες τις μορφές επικοινωνίας, κάθε φορά, όπου οι Ιδέες να αγγίζουν το Συναίσθημα, να αφομοιώνονται από τη Σκέψη αμέσως και να φαίνονται πειστικές.

Ο Ανδρέας εξελίχτηκε σε χαρισματικό και «σαγηνευτικό» Ηγέτη Ιστορικού βεληνεκούς, ακριβώς διότι είχε τη μεγάλη ικανότητα να αναδεικνύει ΠΑΝΤΑ, μέσα από την ποικιλία των μορφών της πραγματικότητας, ΟΧΙ μόνο το ΟΥΣΙΩΔΕΣ, αλλά και να διαβάζει με ακρίβεια την «ψυχολογία» κάθε κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας…

Αυτές οι μεγάλες ηγετικές ικανότητες του Ανδρέα «παρεξηγήθηκαν» από πολλούς, είτε συνειδητά από αντιπολιτευτική τύφλωση, είτε από άγνοια. Χαρακτηρίστηκαν «δημαγωγία», «λαϊκισμός» κ.λπ.

Η χαρισματική ικανότητα ενός μεγάλου ηγέτη, η οποία συνίσταται στη «συναρπαστική» ΤΑΥΤΙΣΗ και ΖΥΜΩΣΗ του ηγέτη με το λαό, πάντα χαρακτηρίζεται, από τους αντιπάλους, σαν «δημαγωγία» και «λαϊκισμός».

Καμία δημαγωγία, όμως, και κανένας λαϊκισμός δεν μπορεί να φτάσει σε υψηλές «σαγηνευτικές» ΤΑΥΤΙΣΕΙΣ και ΖΥΜΩΣΕΙΣ (ηγέτη και λαού), εάν ο ηγέτης δεν εκφράζει τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ και τις πολιτικές ΕΝΤΑΣΕΙΣ του λαού…

Για να ηλεκτρίζει ένα ηγέτης τα «πλήθη» σε τέτοιο βαθμό, όπως ο Α.Π., πρέπει ο ηγέτης και ο λαός να έχουν γίνει ΕΝΑ, να έχουν ταυτιστεί πλήρως.

Υπάρχει ΠΑΝΤΑ μια σχέση ηγέτη-λαού και οι «μικρές ιδέες» (όπως λέει Γκράμσι), συνακόλουθα και η τεχνητή δημαγωγία των «μικρών ιδεών» δεν μπορεί να «ηλεκτρίσουν» αυτή τη σχέση. Η σχέση αυτή αποκτάει το χαρισματικό χαρακτήρα της «σαγήνης» και της έντασης, μόνο όταν η «δημαγωγία» του Ηγέτη αποτελεί το αγωνιστικό απόσταγμα των μεγάλων Ιδεών και της «ΖΥΜΩΣΗΣ» του ηγέτη μέσα στις κοινωνικές ανάγκες του λαού.

Αυτή τη σχέση του Ανδρέα με τον ελληνικό λαό δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ΠΟΤΕ, ηθελημένα οι αντίπαλοι και από άγνοια οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Και δεν μπόρεσαν να καταλάβουν, το ΓΙΑΤΙ ο Ανδρέας εξελίχτηκε σε Ηγέτη χαρισματικού ιστορικού βεληνεκούς, διότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ κατάλαβαν την εκρηκτική ΔΥΝΑΜΙΚΗ της χειμαρρώδους ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ.

Και σήμερα ακόμα δεν μπορεί να αντιληφτούν ότι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα παραμένει παρασάγγας πιο ριζοσπαστικό, πιο σοσιαλιστικό και πιο αριστερό από όλα τα σχήματα της νεοταξικής «αριστεράς», ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχείρησε να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό, φορώντας τις «πανοπλίες» του Ανδρέα…

Αυτό που αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν ΟΛΟΙ αυτοί είναι τούτο: Ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το προϊόν και ο πολιτικός εκφραστής ενός ΡΩΜΑΛΕΟΥ και εκρηκτικού λαϊκού κινήματος, το οποίο αναπτύχθηκε μετά την πτώση της χούντας.

Ο Ανδρέας έγινε ο κόμβος αυτού του Κινήματος. Δεν δημιούργησε ο Ανδρέας το κίνημα, αλλά το Κίνημα τον Ανδρέα.

Ο Ανδρέας ήταν η Ατομική Προσφορά σε μια παλιρροϊκή Ομαδική Ζήτηση: Για αυτό «ζυμώθηκε» και ταυτίστηκε με το λαό, δηλαδή έγινε Χαρισματικός ηγέτης…

Να, γιατί συκοφαντούν τον Ανδρέα σαν «δημαγωγό» και «λαϊκιστή». Δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την τεράστια ηγετική ανύψωση του Ανδρέα, η οποία συνίσταται στη συναρπαστική ιστορική ΤΑΥΤΙΣΗ του ηγέτη με το λαό: Ατομική Προσφορά σε μια ομαδική Ζήτηση…

Σχηματοποιώντας: Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας εκφράζανε ταυτόχρονα: Τη ρωμαλέα και εκρηκτική άνοδο του μαζικού κινήματος, αλλά και το καθυστερημένο επίπεδο της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ αυτού του κινήματος.

Και ακριβώς, επειδή το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας, σαν Βοναπάρτης, είχαν το ΚΥΡΟΣ αυτού του ρωμαλέου ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ κατόρθωσαν, όταν ανέλαβαν την κυβερνητική διαχείριση του συστήματος (διαδικασίες ενσωμάτωσης του ΠΑΣΟΚ) να το χειραγωγήσουν.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, επέφερε καταλυτικές «ανατροπές» στην ελληνική κοινωνία (ακριβώς γιατί ήταν προϊόν κινήματος) και στα πρώτα χρόνια άλλαξε τους κοινωνικούς συσχετισμούς υπέρ των πληβείων…

Γι αυτό και σήμερα, ο Ανδρέας εξακολουθεί να συγκινεί και να προκαλεί, στα λαϊκά στρώματα, αισθήματα νοσταλγίας.

Γι αυτό, μέσα στο σημερινό οδοστρωτήρα του 4ου Ράιχ και των ασύλληπτων λαϊκών ΣΥΜΦΟΡΩΝ, ο Ανδρέας …Αναζητείται!!!

                   Η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί σωσίβιο

                  του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλισμού.

     Η ομοιότητα της σοσιαλδημοκρατίας με το σοσιαλισμό

    είναι όση και η ομοιότητα του φάντη με το ρετσινόλαδο.

                     Η σοσιαλδημοκρατία είναι μια προσπάθεια

                    διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος»

                                          Ανδρέας Παπανδρέου

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: ΌΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΕΣ» ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΟΕΞΟΦΛΟΥΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η προπαγάνδα του συστήματος αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε. Και μια τέτοια στιγμή ήταν η πρόσφατη τηλεοπτική παρέμβαση του Ανδρέα Δρυμιώτη, ενός ανθρώπου που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως ένας από τους πιο συνεπείς υπερασπιστές του μητσοτακικού οικοδομήματος.

Ο πολιτικός αναλυτής, στην προσπάθειά του να εξηγήσει γιατί η πιθανή ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά θα αποτελούσε πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία, κατέληξε να αποκαλύψει αυτό που φαίνεται ότι αποτελεί τον πραγματικό εφιάλτη του Μεγάρου Μαξίμου: την απώλεια της πολιτικής κυριαρχίας και το ενδεχόμενο λογοδοσίας για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Δρυμιώτης δεν στάθηκε σε ζητήματα κυβερνητικής σταθερότητας, οικονομίας ή διεθνούς θέσης της χώρας. Αντίθετα, έσπευσε να περιγράψει ένα σενάριο στο οποίο μια αποδυναμωμένη Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορεί πλέον να ελέγχει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αφήνοντας ανοιχτό τον δρόμο για πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Όταν οι πιο πιστοί απολογητές της κυβέρνησης αρχίζουν να μιλούν δημόσια για Ειδικά Δικαστήρια, δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης. Αποκαλύπτουν τους φόβους του ίδιου του συστήματος εξουσίας που υπηρετούν.

Για χρόνια το Μαξίμου επιχείρησε να θάψει το σκάνδαλο των υποκλοπών κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης. Ένα σκάνδαλο που παραμένει από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς αφορούσε παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και κρατικών αξιωματούχων. Παρά τις αποκαλύψεις, τις παραιτήσεις και τις διεθνείς επικρίσεις, η κυβέρνηση κατόρθωσε μέχρι σήμερα να αποφύγει ουσιαστικές πολιτικές συνέπειες.

Ωστόσο, φαίνεται πως η ανησυχία παραμένει.

Η παρέμβαση Δρυμιώτη έρχεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση διευρύνεται, ενώ οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σταθερή φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε ενδεχόμενο αναδιάταξης του δεξιού πολιτικού χώρου αντιμετωπίζεται από το κυβερνητικό επιτελείο ως απειλή.

Από τη δική μας σκοπιά, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι αν ο Σαμαράς θα κόψει ψήφους από τον Μητσοτάκη ή αν οι εσωτερικές αντιθέσεις της Δεξιάς θα οδηγήσουν σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς. Πρόκειται για αντιπαραθέσεις που εκτυλίσσονται στο εσωτερικό του ίδιου πολιτικού στρατοπέδου, το οποίο υπηρέτησε διαχρονικά τις ίδιες ταξικές επιλογές.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι το ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο εμφανίζεται πλέον να συζητά ανοιχτά το ενδεχόμενο πολιτικής αποδυνάμωσης και λογοδοσίας.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που εξέπεμψε άθελά του ο κ. Δρυμιώτης.

Γιατί όταν οι εκπρόσωποι του συστήματος αρχίζουν να μιλούν με τέτοια αγωνία για το μέλλον της εξουσίας τους, σημαίνει ότι αντιλαμβάνονται πως η εικόνα της παντοδυναμίας που καλλιεργούσαν τα τελευταία χρόνια αρχίζει να ραγίζει.

Κι όταν αρχίζουν οι ρωγμές, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο γρήγορα θα καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα.

Υ.Γ: Εναυσμα για το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε ανάρτηση από το Σαμαρικό antinews,

AΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: «ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ»

Ο 83χρονος καταδικασμένος για συμμετοχή στη 17Ν σχολιάζει την απόφαση-παρωδία με την οποία επιστρέφει στη φυλακή, με επιστολή του αποκλειστικά στο Documento.

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ύστερα από περίπου τρεις εβδοµάδες ελευθερίας είναι και πάλι (από τις 15 Ιουνίου) κρατούµενος. Ετσι, η δηµοκρατία µας δεν κινδυνεύει πλέον από έναν 83χρονο που έχει παραµείνει στις φυλακές για 24 χρόνια και ο οποίος µε αφορµή την ολιγοήµερη αποφυλάκισή του δικάστηκε ξανά από την αρχή. Το κατηγορητήριο συντάχθηκε µε συνοπτικές διαδικασίες. Το περιεχόµενό του; Ενα συνονθύλευµα παρερµηνειών του νόµου. Τόσο από ειδήµονες που έκαναν λάστιχο τις διατάξεις του, οι οποίες έχουν βρει πεδίο εφαρµογής σε πλείστες περιπτώσεις πολυϊσοβιτών χωρίς κανείς ποτέ να αντιδράσει, όσο και από αδαείς που έχουν από ελάχιστη έως καθόλου γνώση για τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόµος για την υπό όρους απόλυση ενός κρατουµένου. Και οι οποίες επ’ ουδενί σχετίζονται µε τη φύση των αδικηµάτων για τα οποία είχε καταδικαστεί ούτε από τη στάση του απέναντι στις κατηγορίες που του είχαν αποδοθεί.

Ηταν δεδοµένο ότι η είδηση της υπό όρο απόλυσης του Αλ. Γιωτόπουλου θα προκαλούσε θόρυβο. Ηταν βέβαιο ότι ο Αρειος Πάγος θα έβρισκε τον τρόπο να ευτελίσει την κρίση έµπειρων εφετών προκειµένου να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων το βούλευµα αποφυλάκισης Γιωτόπουλου. Οπως βέβαιο ήταν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα έσκιζε και τα ιµάτιά της αντιδρώντας στον εµετό που ξέρασε το Στέιτ Ντιπάρτµεντ πάνω στο «κράτος δικαίου» µιας ξένης χώρας διατάσσοντάς τη να… διορθώσει τα πράγµατα. Στην Ελλάδα 2.0 ζούµε…

Η παρωδία κορυφώθηκε µε τον τραγέλαφο που σηµειώθηκε από τη βιασύνη να επιστρέψει στο κελί του ο Αλ. Γιωτόπουλος. Με αποτέλεσµα να τον περιφέρουν, υπό το άγρυπνο βλέµµα των καναλιών, από την κατοικία του στον Βύρωνα στον Κορυδαλλό και από εκεί στη ΓΑ∆Α. Και το επόµενο πρωί από τη ΓΑ∆Α στην Εισαγγελία Πειραιά για να καταλήξει στον τελικό προορισµό: τις φυλακές Κορυδαλλού.

Ο ίδιος, όπως έκανε και όταν αποφυλακίστηκε, επιλέγοντας να µιλήσει µε παρέµβασή του στο documentonews.gr, έτσι και τώρα σπάει τη σιωπή του µε µια επιστολή προς το Documento που συνέταξε λίγες ώρες πριν από την απόφαση του ΑΠ για την επιστροφή του στη φυλακή και τιτλοφορείται «Κανιβαλισµός στα κανάλια» και στην οποία επιχειρηµολογεί ακόµη και για την ηθική αυτουργία που του έχει αποδοθεί ώστε να καταδείξει ότι «δεν υπήρξε ποτέ». Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή.

Ολόκληρη η επιστολή Γιωτόπουλου αποκλειστικά στο Documento

Μετά τη δηµοσίευση του πρόσφατου βουλεύµατος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρο, θα περίµενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να επαινέσουν ως νοµικά και ορθολογικά τέλειο. Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και µετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά εκδόθηκε ένα σωστό βούλευµα από τίµιους και άξιους δικαστές. Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώµιο. Αντίθετα όµως παρακολουθούµε µια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισµένων πολιτών, πολιτικών και δηµοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούµαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια. Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ. Λένε ότι τα προηγούµενα 4 βουλεύµατα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγµα ψευδές. Τα 4 προηγούµενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη. Αρα και αυτά συµφωνούσαν στα 19 έτη. Αποκρύβουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη.

Αποκρύβουν ότι στο 4ο Συµβούλιο του ∆εκέµβρη 2024 –όπου ήµουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή µου, αλλά µειοψήφησε. Οτι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος µίλησε θετικά για µένα,

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πολλά έχει διαπράξει. Το χειρότερο όλων είναι πως όλο και συχνότερα κάνει απόπειρες επιβολής απόλυτης κυριαρχίας στους θεσμούς, υπονομεύοντας το κράτος δικαίου. Αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τους πολίτες, από συλλογικούς φορείς, αλλά και από την ίδια την Ε.Ε.

Χθες έγινε κάτι που ενίσχυσε αυτή την αίσθηση: Ο λόγος για την αποχή ανώτατων δικαστών από τη διαδικασία ακρόασης στη Βουλή για την επιλογή της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου.

Κλήθηκαν οι υποψήφιοι ώστε να παρουσιαστούν ενώπιον των εκπροσώπων των κομμάτων και δεν προσήλθαν άπαντες στη διαδικασία. Όπως ήδη αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, από την ακρόαση των αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου απουσίασαν οι περισσότεροι, κάτι που θεωρείται πρωτοφανές.

Είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ιστορία που η ανησυχία για τη συρρίκνωση των δημοκρατικών εγγυήσεων λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις. Από τον ασφυκτικό έλεγχο των ανεξάρτητων Αρχών μέχρι τις μεθοδεύσεις στις κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές και τις διαδικασίες της συνταγματικής αναθεώρησης γίνεται σαφές ότι το καθεστώς Μητσοτάκη δεν επιθυμεί θεσμική ενδυνάμωση της χώρας. Μόνο υπακοή. 

Είναι αυτονόητο ότι η διατήρηση των διακριτών ρόλων των εξουσιών αποτελεί το θεμέλιο κάθε λειτουργικής δημοκρατίας. Τώρα, όμως, η εκτελεστική εξουσία επιδεικνύει μια συστηματική και απεγνωσμένη τάση να ελέγξει, να χειραγωγήσει ή να απονευρώσει κάθε ανεξάρτητο θεσμικό αντίβαρο. Γι’ αυτό το πολίτευμα αντιμετωπίζει βαθύ δομικό πρόβλημα. 

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η στάση των ανωτάτων δικαστών δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Η έντονη αναστάτωση και οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται στους κόλπους της Δικαιοσύνης αποτελούν ηχηρό καμπανάκι κινδύνου. Οι δικαστικοί λειτουργοί, ως θεματοφύλακες του Συντάγματος, καλούνται να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην κυβερνητική… βουλιμία. Η δημόσια έκφραση της δικής τους ανησυχίας δείχνει ότι το ποτήρι της υπομονής ξεχείλισε και ότι τμήμα της Δικαιοσύνης αρνείται να μετατραπεί σε θεραπαινίδα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.

Η προσπάθεια ελέγχου των πάντων από το Μέγαρο Μαξίμου αλλοιώνει το DNA της δημοκρατίας μας. Αν οι ανώτατοι δικαστές κρατήσουν σταθερή και ανυποχώρητη στάση υπεράσπισης της ανεξαρτησίας τους, υπάρχει ελπίδα ανάσχεσης αυτού του αυταρχικού κατήφορου. Αν όχι,

200.000 ΕΥΡΩ! ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤ. ΜΠΙΖΙΟΥ...

Τυρναβίτικα Μασλάτια
Πολιτικός σεισμός στη Λάρισα: Στο μικροσκόπιο η βουλευτής της ΝΔ, Στέλλα Μπίζιου, για εξαγορά ψήφων από τους Βιλανάκηδες όπου φαίνεται να πλήρωσε
200.000 ευρώ για να εξαγοραστούν 10.000 ψήφοι και η προεκλογική της καμπάνια με την ΝΔ άγγιξε τα 700.000 ευρώ.
Μοιάζει με επένδυση και προσδοκώμενη απόδοση.
Γιατί κανείς δεν δίνει τέτοια ποσά αν δεν έχει ήδη υπολογίσει ότι, αν εκλεγεί, θα τα πάρει πίσω πολλαπλάσια. Όσο μας παρουσιάζεται η ΝΔ ως κυβέρνηση Άριστων τόσο θα αναπαράγεται ο ίδιος βούρκος και θα βλέπουμε την ίδια σαπίλα, λεφτά για ψήφους, ψήφοι για εξουσία, εξουσία για περισσότερα λεφτά….
Κρίμα ……
Tolis Matas