Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026

Η ΜΑΣΤΙΓΑ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΙ

Είναι απορίας άξιον πώς καταδέχονται νοήμονες άνθρωποι να καταναλώνουν ετοιματζίδικα άρθρα, αναλύσεις (ακόμα και λογοτεχνία!!!) κατασκευασμένα από μηχανή 

Του Παναγιώτη Λιάκου

Συνεχίζοντας στο μοτίβο του χθεσινού άρθρου της στήλης, προσφέρονται σήμερον στο κοινό μερικές απλές συμβουλές εντοπισμού των κειμένων που γράφτηκαν από πρόγραμμα Τεχνητής Νοημοσύνης (ChatGPT, Grok, DeepSeek). Σημαντικό γνώρισμα των ετοιματζίδικων κειμένων, που βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής προγράμματος ΑΙ, είναι η γλώσσα που χρησιμοποιούν, που παραπέμπει σε ντοκιμαντέρ του BBC της δεκαετίας του ’80 ή σε σπικάζ δελτίου ειδήσεων, που ικετεύει για τηλεθέαση: «Μια γυναίκα. Χωρίς οικογένεια. Χωρίς χρήματα και άκρες. Κληρονομιά της ο πόνος του χωρισμού από τον Κεν Κεν. Μόνο της εφόδιο η φλόγα της θέλησης να διακριθεί. Κι αυτή η διάκριση ήρθε από εκεί που κανείς δεν το περίμενε. Από τη λαχαναγορά. Η Κέιτλιν άνοιξε πάγκο στη λαϊκή. Και διαπίστωσε κι η ίδια με έκπληξη ότι είχε μοναδικό ταλέντο στη διαπραγμάτευση με τους χονδρέμπορους. Αγόραζε καλυβιώτικα αγγούρια με δέκα λεπτά από τον Ρέντη και τα μοσχοπουλούσε για ένα ευρώ το κομμάτι στη Γ΄ Λαϊκή Αγορά των Αθηνών». 

Δηλαδή, στην αρχή των κειμένων βλέπουμε ένα σχήμα με μικρές φράσεις, υποτιθέμενα «δυνατές», που «ψαρεύουν» συναισθήματα. Θέλουν να συγκινήσουν τους αναγνώστες και κάποιοι «σοφοί» σχεδιαστές προγραμμάτων ΑΙ θεωρούν ότι η ντοκιμαντερίστικη γλώσσα ή αυτή που χρησιμοποιείται στα σαχλά σπικάζ των ειδήσεων είναι η καταλληλότερη όλων. 

Μία από τις αστείες παραμέτρους του ζητήματος είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Θεωρεί ότι τα κείμενά της δεν χαρακτηρίζονται από την ανοστιά και τα κλισέ τους, αλλά από τη συντακτική και λογική «αρτιότητά» τους. Ρώτησα χθες το ChatGPT: Ποια είναι τα βασικά γνωρίσματα κειμένου που γράφτηκε με Τεχνητή Νοημοσύνη; 

Ιδού η απάντηση της μηχανής:

🔹 Γλωσσικά & υφολογικά

Υπερβολικά «καθαρή» γλώσσα: σωστή σύνταξη, λίγα λάθη, ομοιόμορφο ύφος από την αρχή ως το τέλος.

Ουδέτερος τόνος: έλλειψη προσωπικής φωνής, συναισθηματικών αιχμών ή αυθορμητισμού.

Γενικόλογες διατυπώσεις: πολλά «συχνά», «γενικά», «σε πολλές περιπτώσεις», χωρίς συγκεκριμένα παραδείγματα.

Επαναληπτικές δομές: παρόμοιες προτάσεις ή παράγραφοι με ελαφρώς διαφορετικά λόγια.

🔹 Περιεχόμενο & σκέψη

Καλή οργάνωση αλλά ρηχή ανάλυση: λογική ροή, αλλά χωρίς πρωτότυπες ιδέες ή ρίσκο στη σκέψη.

Ισορροπημένη παρουσίαση απόψεων: αποφεύγει έντονη θέση ή προσωπική κρίση.

Έλλειψη βιωματικών στοιχείων: δεν υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες, λεπτομέρειες ή «φωνή» συγγραφέα.

🔹 Μορφή

Τέλειες μεταβάσεις μεταξύ παραγράφων, συχνά με λέξεις-γέφυρες («Επιπλέον», «Συμπερασματικά»).

Σαφής δομή τύπου σχολικού εγχειριδίου: εισαγωγή – κύριο μέρος – συμπέρασμα, χωρίς αποκλίσεις.

⚠ Σημαντική διευκρίνιση

Πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά,

… ΜΑΓΑΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΘΕΙ

Του Μανώλη Κοττάκη 

Η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος και οι θεσμικές αλλαγές ιστορικά συνδέονται με δύο ειδών ανάγκες: με τις ανάγκες της χώρας στο νέο περιβάλλον, εσωτερικό και διεθνές, και με τις ανάγκες της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία σε ορισμένες ιστορικές στροφές της πατρίδας μας ανέμισε το Σύνταγμα της χώρας και τις αλλαγές στους θεσμούς σαν σημαία για να συσπειρώσει ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις γύρω της.

Το Σύνταγμα του 1974 του Κωνσταντίνου Καραμανλή προσάρμοσε τη χώρα στις ανάγκες της μεταπολιτευτικής περιόδου και ιδιαίτερα στην ανάγκη χάραξης μιας βαθιάς διαχωριστικής γραμμής με τη διεφθαρμένη και ασταθή Ελλάδα της προδικτατορικής περιόδου. Έπρεπε να ακυρώσει τις έξωθεν παρεμβάσεις και να διαγράψει τις αιτίες που οδήγησαν στη φθορά και κατάρρευση της δημοκρατίας σε συνθήκες ελευθερίας. Ήταν μία στιγμή οριακή για το πολίτευμα, το οποίο μετετράπη από βασιλευόμενη σε προεδρευόμενη δημοκρατία. Μέσα στο corpus του Συντάγματος διέκρινε κανείς τις αγωνίες των συντακτών του να απαλλαγούν από όλες τις παθογένειες που οδήγησαν την πατρίδα μας στην εκτροπή, στη δικτατορία και στην εθνική τραγωδία με τον διαμελισμό της Κύπρου.

Το Σύνταγμα του 1986 με την αναθεώρηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας είχε φωτογραφικό χαρακτήρα. Υπηρετούσε τις εκλογικές ανάγκες της στιγμής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και στόχευε ευθέως στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως προέδρου της Δημοκρατίας και ρυθμιστού του πολιτεύματος. Η αφαίρεση των κρίσιμων αρμοδιοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δημιούργησε αντιδεξιά ατμόσφαιρα, συνετέλεσε στην εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και γέννησε την πρωθυπουργοκεντρική δημοκρατία. Την κατάργηση της εξισορρόπησης των εξουσιών και τελικώς έναν ανεξέλεγκτο πρόεδρο κυβερνήσεως που χωρίς έλεγχο καταχρέωσε τη χώρα. Η μήτρα της χρεοκοπίας της πατρίδας μας μπορεί να ανιχνευτεί στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986. 

Η αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 επί κυβερνήσεως Σημίτη στόχευσε και αυτή στο να θεσπίσει κανόνες που θα προστάτευαν το τότε πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Το πολιτικό κατεστημένο, με την αλλαγή του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, με το οποίο αφαιρέθηκε από τους εισαγγελείς η αρμοδιότητα να διερευνούν μέχρι τέλους ως φυσικοί δικαστές υποθέσεις σκανδάλων στις οποίες εμπλέκονταν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και να αποστέλλουν τον φάκελο με τα διαγραφόμενα αδικήματά τους στο Κοινοβούλιο. Το οικονομικό κατεστημένο διευκολύνθηκε με τη νομοθέτηση του άρθρου 14 για τον βασικό μέτοχο, το οποίο υποθετικά ερχόταν να αντιμετωπίσει πλείστα όσα ασυμβίβαστα μεταξύ εργολάβων, επιχειρηματιών, προμηθευτών του Δημοσίου και ιδιοκτητών ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα όμως για να τα διευκολύνει. Λίγο πριν από τις εκλογές του 2004 το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη,

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός.

Σύμφωνα με έρευνα, η οικονομική δυσχέρεια των νέων ζευγαριών είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν κάνουν παιδιά

Η οικονομική ασφυξία για την πλειονότητα της κοινωνίας αγγίζει περισσότερο τους νέους και επηρεάζει στον μέγιστο βαθμό τις αρνητικές προοπτικές της χώρας σε ό,τι αφορά το Δημογραφικό. Έρευνα της Interview για λογαριασμό του Capital.gr δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις, καθώς η οικονομική δυσχέρεια και ανασφάλεια είναι για την πλειονότητα των ερωτηθέντων ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν κάνουν παιδιά. 

Σύμφωνα με την έρευνα, οι κυριότεροι λόγοι αποφυγής του γάμου είναι η οικονομική αδυναμία (24,8%) και η αδυναμία εύρεσης κατάλληλου συντρόφου (14,5%). Ακολουθούν η προτεραιότητα στην καριέρα (11,7%) και ο φόβος διαζυγίου (14,9%). Το οικονομικό κόστος του γάμου αναφέρεται από το 11%, ενώ ένα μικρό αλλά σταθερό ποσοστό δηλώνει ότι είναι γενικά αντίθετο με τον θεσμό. 

Όσοι εν τέλει αποφασίζουν να ενωθούν υπό την ίδια σκέπη -και ανεξαρτήτως της μορφής (θρησκευτικός, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης ή τίποτε από αυτά)- κρίνουν ως τον πλέον ανασχετικό παράγοντα το οικονομικό: η οικονομική δυσχέρεια αποτελεί τον κυρίαρχο λόγο αποφυγής τεκνοποίησης με ποσοστό 45,7%, ενώ ακολουθεί η επαγγελματική ανασφάλεια με 14,8%. Η αβεβαιότητα στη σχέση καταγράφεται στο 7,9%, ενώ το 15,5% αναδεικνύει τη δυσκολία των γυναικών να ισορροπήσουν μεταξύ οικογένειας και εργασίας. Επιπλέον, το 4,6% δηλώνει ότι η ηλικία του δεν επιτρέπει πλέον την απόκτηση παιδιών. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι το παιδί αντιμετωπίζεται ως μακροπρόθεσμη δέσμευση σε ένα ασταθές περιβάλλον.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, μόλις το 13% των ερωτώμενων δηλώνει παντρεμένο, ενώ το 12% βρίσκεται σε μόνιμη ή περιστασιακή σχέση χωρίς γάμο. Την ίδια στιγμή, το 5% δηλώνει χωρισμένο και ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό δηλώνει ότι ζει μόνο του. Τα στοιχεία αποτυπώνουν τη σαφή αποδυνάμωση του γάμου ως κυρίαρχου θεσμού, αλλά και τη διάχυτη αβεβαιότητα στις προσωπικές σχέσεις. Η επιλογή της μοναχικής διαβίωσης ή της μη θεσμοθετημένης σχέσης λειτουργεί σωρευτικά εις βάρος της επιλογής για δημιουργία οικογένειας και της τεκνοποίησης, ενισχύοντας τη δημογραφική καθοδική τάση.

Ο μέσος όρος μελών του ελληνικού νοικοκυριού ανέρχεται πλέον σε μόλις 2,9 άτομα, στοιχείο που καταδεικνύει τη μετάβαση σε μικρότερες οικογενειακές μονάδες. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκριση μεταξύ γενεών: οι ερωτώμενοι δηλώνουν ότι μεγάλωσαν σε οικογένειες με κατά μέσο όρο τρία αδέλφια, ενώ οι ίδιοι έχουν σήμερα κατά μέσο όρο 1,5 παιδί, δηλαδή μείωση κατά 50%. Η τάση αυτή επιβεβαιώνει ότι το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό, αλλά διαγενεακό και δομικό.

Οι προηγούμενες γενιές διέθεταν ευρύτερα συγγενικά δίκτυα, καθώς οι ερωτώμενοι δηλώνουν ότι είχαν κατά μέσο όρο 5,7 θείους και θείες. Αντίθετα, τα σημερινά παιδιά έχουν μόλις 3,6, δηλαδή 2,1 λιγότερους συγγενείς στον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Η αριθμητική αυτή μείωση δεν αφορά μόνο το μέγεθος της οικογένειας, αλλά και τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, με λιγότερα υποστηρικτικά δίκτυα για γονείς και παιδιά.

Η ηλικία γάμου έχει αυξηθεί σημαντικά: οι παππούδες παντρεύονταν κατά μέσο όρο στα 25-27 έτη, οι γονείς στα 27-30, ενώ οι σημερινοί ερωτώμενοι παντρεύονται κοντά στα 32 έτη οι άνδρες και στα 30 οι γυναίκες. Η αύξηση της μέσης ηλικίας γάμου κατά πέντε έως επτά έτη περιορίζει αντικειμενικά τον χρόνο απόκτησης παιδιών και εντείνει την υπογεννητικότητα,

ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΙ: ΚΑΘΕ ΠΡΑΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΟΥ…

Από τον Κώστα Πρώιμο

*** Όχου τώρα, καλά… Ανακάλυψε και η Μαρία το εκτελεσθέν σχέδιο με τις «Πρέσπες του Αιγαίου», το οποίο υλοποιείται υπό τις εντολές αλλότριων συμφερόντων διεθνούς κλίμακας και εντολοδόχο τον «καλύτερο» πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης… Μόνο που η υπόθεση των Πρεσπών συγκριτικά με το τι πρόκειται να επακολουθήσει γύρω από το Αιγαίο είναι εθνικό πταίσμα… Η ουσία όμως στην πολιτική είναι μία: Ποιος μπορεί να τον εμποδίσει τον κύριο Μητσοτάκη; Κανείς. Όλα τα υπόλοιπα είναι προς εσωτερική κατανάλωση.

*** Ο διαμοιρασμός του Αιγαίου εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες, απλώς «κάθε πράγμα στον καιρό του με τον κατάλληλο πρωθυπουργό του». Ο τύπος δεν ορρωδεί προ ουδενός. Στο Αιγαίο θα κωλώσει ή θα φοβηθεί επειδή τον καταγγέλλει η Καρυστιανού; Τουλάχιστον αυτή κάτι σιγοψιθυρίζει αν και παντελώς άπειρη, γιατί όλοι οι υπόλοιποι μπατριώτες είναι εμφανώς μέσα στο ευρύτερο κόλπο ή κι αυτό δεν το αντιλαμβάνεστε;

*** Μα, με συγχωρείτε, πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος με στοιχειώδη πολιτική αντίληψη ότι αν δεν «έπρεπε» η χώρα να κοντύνει και να μικρύνει εθνικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και οικονομικά θα άφηναν το Μητσοτακέικο να αλωνίζει ανενόχλητο επί μια επταετία ενώ θα παρουσίαζαν στην πλέμπα και τους γκρούπηδες τα πολιτικά του ανοσιουργήματα ως επιτυχίες;

*** Βγήκε και η άλλη της ΝΔ να υπερασπιστεί την τρελή αύξηση των ενοικίων. Ή καμιά σοβαρή κληρονομιά με δεκάδες διαμερίσματα κατέχει η κυρία ή το έχουν χάσει τελείως. Με το κόμμα της να χρωστά δεξιά και αριστερά πάνω από μισό δισ. εδώ και δεκαετίες βγήκε η ξανθιά θεά της πολιτικής να δηλώσει δημοσίως προκλητικότατα και σχετικώς ότι το τζάμπα πέθανε! (Ζήτω το τζάμπα!!!)

*** Ασφαλώς, αυτούς όλους κάποιοι από εμάς τους ψηφίζουν… Δεν τους φύτεψε κανείς μέσα στο κοινοβούλιο μήτε είδαν φως και μπήκαν από μόνοι τους… Περισσότερο προβληματικοί από τους ίδιους είναι οι ψηφοφόροι τους, για να μη μασάμε τα γραφόμενά μας…

*** Τώρα, αρχίζουν τα ωραιότερα καθώς ο Κυριάκος το παίζει και ο εκφραστής της μεγίστης ρήξης με το παρελθόν και τις όποιες διαχρονικές του παθογένειες. Θα συζητηθεί οσονούπω στην ολομέλεια μεταξύ άλλων κάλπικων αναθεωρήσεων προς επισκίαση προφανώς του εθνομηδενισμού που λέγαμε και η καυτή πατάτα περί της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο. Οι γνωστοί-άγνωστοι πολιτικά ηλίθιοι έσπευσαν να τον αναγορεύσουν ως επαναστάτη-εξυγιαντή (κατά το τραγελαφικό Μωυσή που του κοτσάρισε ο Μαυρίδης παλιότερα) και ούτω καθεξής…

*** … Δηλαδή, πολύ θέλει να αντιληφθούμε ότι ο κύριος Μητσοτάκης με τους συν αυτώ θα επιχειρήσουν για ακόμη μια φορά στην ύστατη και καλά οργανωμένη προσπάθειά τους ώστε να διασώσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα να φορέσουν τη μάσκα του στυγνού εκβιασμού για να ελέγχουν απόλυτα τις πελατειακές τους σχέσεις; Εκτιμάτε ότι θα τολμά ο δημοσιο-υπαλληλάκος να κουνηθεί, ή να διαμορφώσει αλλαγή πολιτικού τοπίου με ψήφο διαμαρτυρίας σε νέο ή διαφορετικό κόμμα; Αν ήδη τον τρομοκρατούν ποικιλοτρόπως, όταν διά νόμου θα βρίσκουν αιτίες και αφορμές να τον στείλουν σπίτι του καταλαβαίνετε τι μέλλει γενέσθαι. Και το πιο σημαντικό: ο δημόσιος υπάλληλος είναι μια μεγάλη κατηγορία από μόνος του ως θεσμός γιατί όχι μόνο έχει σχέσεις εξάρτησης από το Σύστημα αλλά και γιατί αριθμητικά δύναται να διαμορφώσει εκλογικό αποτέλεσμα… Αφήστε που,

ΑΙΧΜΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΣΑΜΑΡΑ: ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΕΜΠΕΙΡΟΥΣ, ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ

Στην Καλαμάτα βρέθηκε σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης της πόλης. Στην ομιλία του, άφησε αιχμές για τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία και αναφέρθηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ παράλληλα εξέφρασε θερμά λόγια για τον πρώην πρωθυπουργό.

«Βεβαίως να χαιρετίσω τον φίλο Πρόεδρο, πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Πλήρως αφοσιωμένος στην Μεσσηνία και τους ανθρώπους της. Γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μας συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες. Από σήμερα φίλε Αντώνη είμαστε και συντοπίτες» ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του. Έπειτα αναφέρθηκε στα ελληνοτουρκικά λέγοντας: «η Ελλάδα έχει πάντα δίπλα της έναν δύσκολο γείτονα, που μεθοδικά και συστηματικά επιχειρεί να ανατρέψει το υφιστάμενο status quo στην περιοχή μας, όπως αυτό προβλέπεται από τη Συνθήκη της Λοζάνης, το Δίκαιο της Θάλασσας και άλλες διεθνείς συμφωνίες. Που επιχειρεί με ακραίες προκλήσεις, όπως η τελευταία αορίστου διαρκείας NAVTEX που εξέδωσε, να επιβάλλει με την απειλή χρήσης βίας τις αυθαίρετες διεκδικήσεις της, τα αναθεωρητικά της ιδεολογήματα και τις ηγεμονικές της βλέψεις. Και μάλιστα τις παραμονές της προγραμματισμένης συνάντησης κορυφής Ελλάδας-Τουρκίας».

Και συνέχισε αφήνοντας αιχμές: «Γι’ αυτό θα τονίσω για μια ακόμη φορά πόσο σημαντικό είναι να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας, να μην στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα, να ενισχύουμε διαρκώς το αξιόμαχο και το φρόνημα των ενόπλων μας δυνάμεων. Πάνω από όλα να σφυρηλατούμε καθημερινά πνεύμα αποφασιστικότητας, εθνικής συνεννόησης και υπεράσπισης των δικαίων του Ελληνισμού. Και ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά».

Η ομιλία του Κώστα Καραμανλή

«Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος καθώς η εορτάζουσα σήμερα την πολιούχο της Παναγία Υπαπαντή ιστορική πόλη της Καλαμάτας μου επιφυλάσσει αυτήν την ξεχωριστή τιμή.

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κκ Χρυσόστομο, ο οποίος πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο την ανακήρυξή μου σε Επίτιμο Δημότη της πόλης. Τον Δήμαρχο Καλαμάτας Θανάση Βασιλόπουλο και το Δημοτικό Συμβούλιο για την αποδοχή της πρότασης. Η ευγνωμοσύνη μου για την απόφασή σας εδράζεται στην αιτιολόγησή της. Γιατί το πρώτο κίνητρό μου σε όλη την πορεία μου υπήρξε και παραμένει πάντα η προσφορά στον τόπο.

Χαίρομαι ακόμα ιδιαίτερα γιατί στην σημερινή μας συνάντηση βλέπω πολλούς καλούς και δοκιμασμένους στα δύσκολα φίλους. Μεταξύ αυτών θέλω να ευχαριστήσω για την παρουσία του τον αγαπητό μας Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο. Έναν επιφανή Μεσσήνιο, λαμπρό ακαδημαϊκό και πολιτικό με αξιοζήλευτη σταδιοδρομία, κορυφαίος σταθμός της οποίας ήταν η υποδειγματική θητεία του ως Πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας. Φίλε Πρόεδρε η παρουσία σας με τιμά ιδιαίτερα.

Και βεβαίως να χαιρετίσω τον φίλο Πρόεδρο, πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Πλήρως αφοσιωμένος στην Μεσσηνία και τους ανθρώπους της. Γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μας συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες. Από σήμερα φίλε Αντώνη είμαστε και συντοπίτες.

Κυρίες και Κύριοι,

Προτεραιότητα όλων μας, πολιτών και, ιδιαιτέρως μάλιστα, πολιτικών ηγεσιών είναι, η πρέπει να είναι, η αναζήτηση πεδίων συνεννόησης, τουλάχιστον στα αυτονόητα. Είναι το να εστιάζουμε σε αυτά που μας ενώνουν. Να συζητάμε μεταξύ μας με καλή προαίρεση και ειλικρίνεια. Να καλύπτουμε αποστάσεις, να λειαίνουμε διαφορές, που πολλές φορές συντηρούνται και παρουσιάζονται ως τάχα ανυπέρβλητες από σκοπιμότητες και σχεδιασμούς ξένους προς το συμφέρον των πολιτών.

Είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από τις ακρότητες και την τοξικότητα που συχνά χαρακτηρίζουν τον δημόσιο βίο. Είναι ανάγκη να αποκαταστήσουμε την τραυματισμένη σήμερα εμπιστοσύνη στους θεσμούς και πρωτίστως στη Δικαιοσύνη. Είναι ανάγκη να πεισθούν οι πολίτες ότι το πολιτικό σύστημα και μάλιστα η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί προς όφελός τους και όχι προς όφελος των λίγων προνομιούχων. Είναι ανάγκη όσοι διακονούν τον δημόσιο βίο να εκπέμπουν ταπεινότητα και σεμνότητα και όχι αλαζονεία και αυταρέσκεια.

Σήμερα πάντως όλους εμάς μας ενώνει η Καλαμάτα.

Μια πόλη ιστορική, που πρώτη απελευθερώθηκε από τον Οθωμανικό ζυγό, δύο ημέρες πριν την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης.

Μια πόλη που με εφαλτήριο το λιμάνι της και διαπιστευτήρια τα εξαίρετης ποιότητας προϊόντα της μεσσηνιακής και πελοποννησιακής γης ανοίχτηκε στον κόσμο, συναλλάχθηκε με νέους πελάτες, φορείς νοοτροπιών και αντιλήψεων που μπολιάστηκαν με το ελληνικό δαιμόνιο, ευνοώντας τη δημιουργία μιας δυναμικής αστικής τάξης, που εν πολλοίς σημάδεψε την πορεία της.

Μια πόλη που δοκιμάστηκε από το παγκόσμια οικονομικό κραχ των αρχών του 20ου αιώνα, τους δύο παγκόσμιους πολέμους και τον εμφύλιο.

Μια πόλη που πέτυχε να ανακάμψει συμμετέχοντας στο εθνικό αναπτυξιακό θαύμα της δεκαετίας 1955-1965 και αξιοποιώντας αργότερα τα οφέλη της ένταξης της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές κοινότητες.

Μια πόλη που δοκιμάστηκε το 1986 από τον ισχυρό σεισμό που άφησε πίσω του είκοσι νεκρούς και τεράστιες καταστροφές.

Η Καλαμάτα για μια ακόμη φορά στάθηκε στα πόδια της. Με όραμα για το μέλλον,

AYTH ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ... ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΝΕΚΕΣ

Γιώργος Χελάκης ΙΙ
Ενας πολιτικός τενεκές εκλέγεται, με δική μας ευθύνη, στο νομό Αχαίας. Τη ρωτάει ο δημοσιογράφος Τάκης Χατζής πώς θα ζήσει ο εκπαιδευτικός που πάει σε νησί με μισθό 800€ και ενοίκιο 400€ και εκείνη απαντάει:
"Το τζάμπα πέθανε, κύριε Χατζή. ..αυτό με τις ζακετούλες και τα παιδάκια που λιποθυμούσαν μας οδήγησαν στον Σύριζα και κλείσανε οι τράπεζες". Η κυρία Χριστίνα Αλεξοπούλου εκλέγεται βουλευτίνα στο νομό μας..

Η ΦΑΜΙΛΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΘΕΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΟΥΛΑΕΙ “ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ” – ΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ


Πηγή: Του Θανάση Καμπαγιάννη – f/b

Στην υπόθεση του Περάματος, οι μηχανισμοί του βαθεός κράτους ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή την επιχείρηση συγκάλυψης. Οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί της ΔΙΑΣ συνεννοήθηκαν την υπερασπιστική τους γραμμή (“συμπλοκή”, “ενεργός κίνδυνος ζωής”, “ο νεκρός ήταν ο οδηγός”) και στη συνέχεια το έργο της μετάδοσης ανέλαβαν τα γραφεία τύπου (επίσημα και ανεπίσημα) της ΕΛΑΣ.

Με το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, τα στοιχειώδη αληθινά περιστατικά αποκαθίστανται. Κι όμως, τα δημοσιεύματα του Πρώτου Ψέματος και τα δελτία τύπου της ΕΛΑΣ που προδίκαζαν το έργο της δικαστικής διερεύνησης εξακολουθούν να είναι αναρτημένα. Όπως εξακολουθεί να είναι Υπουργός ο Τάκης Θεοδωρικάκος που, ως Υπουργός ΠΡΟΠΟ τότε, επισκέφθηκε τους κρατούμενους αστυνομικούς για να δηλώσει την αλληλεγγύη του. Και, βέβαια, εξακολουθούν να είναι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αστυνομικών, αυτοί που πανηγύριζαν έξω από τα δικαστήρια του Πειραιά όταν οι κατηγορούμενοι αφήνονταν ελεύθεροι από την ανακρίτρια χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο.

Αυτό είναι το “βαθύ κράτος” με το οποίο ποτέ κανένας Μητσοτάκης δεν πρόκειται να συγκρουστεί, παρά τις σημερινές μεγαλοστομίες με αφορμή την έναρξη της συνταγματικής αναθεώρησης.

Κι αυτό γιατί η φαμίλια Μητσοτάκη είναι ο κατεξοχήν πολιτικός εκφραστής του βαθέος κράτους στο οποίο παραδοσιακά πουλάει “προστασία” – με όλη τη σημασία,

ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΕΣ ΜΕ ΠΛΑΤΕΣ: ΠΩΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑΒΕΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ 12ΧΡΟΝΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΛΩΝΟ: 213 ΠΕΛΑΤΕΣ, 17 ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΗ ΣΙΩΠΗ


Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το σκάνδαλο Επστάιν που συγκλονίζει τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς μια ακόμη υπόθεση σεξουαλικών εγκλημάτων. Είναι η ωμή αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας μπορεί να προστατεύει επί δεκαετίες οργανωμένα κυκλώματα παιδοβιαστών, όταν αυτά διασταυρώνονται με την πολιτική, την οικονομική και μιντιακή ελίτ. Τα «αρχεία Επστάιν» δείχνουν ότι η συγκάλυψη δεν είναι παρενέργεια· είναι δομικό στοιχείο του συστήματος.

Πριν όμως βιαστούμε να δείξουμε με το δάχτυλο την

«αμερικανική διαφθορά», ας σταθούμε στα δικά μας.

Οι βιασμοί ανήλικων παιδιών από δεξιά, διαστρεμμένα καθάρματα, δεν είναι κάτι καινούργιο στη χώρα μας. Έχουν παρελθόν, συνέχεια και – κυρίως – κοινό μοτίβο: θεσμική ανοχή, καθυστερήσεις, σιωπή, θαψίματα. Όχι ως ατυχία, αλλά ως πολιτική επιλογή.

Δεν θα κάνουμε ιστορικές αναφορές και θα επικεντρωθούμε στην εποχή μας.

Γνωρίζουμε πώς το αστικό σύστημα καταφέρνει να ξεπερνά «ανώδυνα» τέτοιες υποθέσεις – όπως στην περίπτωση του Δημήτρη Λιγνάδη – ή στο πώς φροντίζει να μην ακουμπήσει ποτέ το πολιτικό περιβάλλον της εξουσίας, ακόμη κι όταν τα ερωτήματα είναι κραυγαλέα, όπως σε υποθέσεις που αφορούν τον Νίκο Γεωργιάδη. Άλλες φορές ξεπλένει, άλλες φορές θάβει κανονικά.

Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι ποτέ δεν μάθαμε ποιος ήταν ο περιβόητος «παρτουζάκιας υπουργός της ΝΔ» που – σύμφωνα με δημοσιεύματα – ήθελε να δείρει και να βιάσει 16χρονη. Η υπόθεση εξαφανίστηκε. Όχι επειδή απαντήθηκαν τα ερωτήματα, αλλά επειδή δεν έπρεπε να απαντηθούν.

Και ας πάμε σε μια άλλη ιστορία, που – όσο κι αν ενοχλεί – παραλληλίζεται ευθέως με την υπόθεση Επστάιν.

Θυμάστε τα δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι η αστυνομία είχε εντοπίσει 213 πελάτες-βιαστές της 12χρονης από τον Κολωνό; Πώς γίνεται, από αυτούς, να βρίσκονται τελικά κατηγορούμενοι μόνο 17; Οι υπόλοιποι τι απέγιναν; Χάθηκαν στη γραφειοκρατία ή απλώς κρίθηκε σκόπιμο να χαθούν;

Θυμάστε επίσης τα σοκαριστικά μηνύματα της μητέρας της 12χρονης προς τον παιδοβιαστή Νίκος Μίχος, από τα οποία προκύπτει ότι ο μαστροπός πήγαινε το παιδί σε εκκλησία, όπου το βίαζε παπάς;

«Κλαίω όλη νύχτα… που έπαιρνες το παιδί και το πήγαινες στον ανώμαλο στον Άγιο Α.»
Πώς και δεν μάθαμε ποτέ το όνομα του παπά; Πώς και αυτή η διάσταση της υπόθεσης εξαφανίστηκε;

Γιατί δεν δόθηκε καμία βαρύτητα στη συγκλονιστική καταγγελία του αδερφού της 12χρονης,

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΔΙΧΑΣΜΟ

Του Γιώργου Κ. Στράτου

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, στη συνέντευξή του στην εκπομπή του Ν. Μάνεση στον Alpha στις 17/1/2026, απαντώντας σε ερώτηση για την επικείμενη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε πως αυτή θα γίνει μέσα στον Φεβρουάριο. Εν όψει της, ας επιχειρήσουμε μία άσκηση διορατικότητας, συνδυάζοντας υποθέσεις, προθέσεις και πραγματικά δεδομένα από αμφότερες τις πλευρές, πριν κληθούμε να αποφασίσουμε σχετικώς. 

Η Τουρκία, όπως δηλώνει διαρκώς σε όλους τους τόνους, πότε επισήμως και πότε με βάναυση προκλητικότητα, επιδιώκει τη μοιρασιά του Αιγαίου. Ο Ερντογάν έχει απόλυτη ανάγκη την επίτευξη αυτού του στόχου για να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση του καθεστώτος του από εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Η πρεμούρα τους είναι τέτοια, που διά στόματος του υπουργού των Εξωτερικών τους θεωρούν υπεύθυνες για την αδυναμία επίτευξης συμφωνίας «τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της Ελλάδος που δεν δίνουν τη δυνατότητα στους ηγέτες της να βάλουν την υπογραφή τους σε λύση»! Η εθνική μας ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα αντιμετωπίζονται ως «ζήτημα ισορροπιών»! Έτσι φαίνεται, αφού η δήλωση του κ. Φιντάν έμεινε κατ’ ουσία αναπάντητη.

Η κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά ασκεί μία προσωποπαγή διπλωματία, εν πολλοίς εν κρυπτώ, η οποία δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε τις θέσεις της, πέραν γενικόλογων αναφορών στο Διεθνές Δίκαιο και στην αδιαπραγμάτευτη εθνική θέση, ούτε τις προθέσεις της. Προφανώς η επίτευξη μίας συμφωνίας δεν μπορεί να υλοποιηθεί με τους ανωτέρω τρόπους. Το βάρος της είναι τόσο και τέτοιο, που κανείς δεν θα τολμούσε να το σηκώσει μόνος του δίχως τη διαβεβαίωση ότι ενεργεί κατόπιν εγκρίσεως του λαού. Κάπως έτσι θα οδηγηθούμε σε εκλογές. 

Αν υποθέσουμε ότι θέλει να αποδεχθεί μία συμφωνία εις βάρος μας όπως αυτή που προτείνουν οι Τούρκοι, θα πρέπει να πείσει τους Έλληνες πως το διακύβευμα σε περίπτωση μη επίτευξής της είναι μεγάλο. Και επειδή τα «ήρεμα νερά», η «συνεκμετάλλευση», τα «τραγούδια και η κουζίνα της γειτονιάς μας» ακούγονται και είναι γραφικά σε περιβάλλον τέτοιας έντασης, θα επιστρατευτεί το δίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος;». Πάνω σ’ αυτό κτίστηκε η λογική της υποχωρητικότητας και του κατευνασμού την οποία προωθούν κάποιοι αρμοί της εγχώριας εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής. Με τρόπο ανιστόρητο, κοντόφθαλμο, για λόγο ιδιοτελή, εκ της ανεπαρκείας τους να σχεδιάσουν και να στηρίξουν θέση περήφανη και αξιοπρεπή, με σεβασμό στην Ιστορία, με όραμα για το μέλλον του τόπου. Είναι αυτοί του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε…».

Τρέμω μπροστά στον νέο Διχασμό που θα δημιουργήσουν. Αυτή τη φορά ανάμεσα σε «ειρηνόφιλους ρεαλιστές» και «πολεμοχαρείς πατριδοκάπηλους»!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ “ΙΟΥΝΗΣ ’78” ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΑΡΧΙΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΠΕΤΡΟ ΜΠΑΜΠΑΛΗ


«Οι δίκες των βασανιστών της Χούντας διεξήχθησαν έναν χρόνο μετά την πτώση της χούντας, σε Αθήνα, Πάτρα και Χαλκίδα, με τους περισσότερους κατηγορουμένους να πέφτουν “στα μαλακά” και μερικούς να αθωώνονται. Μεταξύ των αθωωθέντων και οι -γνωστοί από πολλές καταγγελίες βασανισθέντων- αστυνόμοι Ευάγγελος Μάλλιος και Πέτρος Μπάμπαλης, που έπεσαν νεκροί λίγο αργότερα – ο πρώτος τον Δεκέμβριο του 1976 από τα όπλα της οργάνωσης “17 Νοέμβρη” και ο δεύτερος τον Ιανουάριο του 1979 από τα όπλα της οργάνωσης “Ιούνης ’78″», αναφέραμε σε περασμένη ανάρτησή μας που τιτλοφορούσαμε «Ελληνική Δικαιοσύνη: “Χρυσές” σελίδες μιας πολύ αμαρτωλής ιστορίας».

Σαν σήμερα, λοιπόν, 31 Γενάρη του 1979«σκοτεινοί κύκλοι της ανωμαλίας» προβαίνοντας σε «νέα πρόκληση» με σκοπό «την ματαίωση της αποκάλυψης των υπονομευτών της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας», σύμφωνα με το δημοσιογραφικό όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ «δολοφονούν τον Μπάμπαλη».

Η εκτίμηση όμως αυτή του ΚΚΕ δεν πρέπει να συμβάδιζε με τα αισθήματα που προκλήθηκαν στον ελληνικό λαό με την γνωστοποίηση της εκτέλεσης του χουντικού αρχιβασανιστή.

Αλλωστε ήταν σχετικά πρόσφατα όσα είχαν δει την δημοσιότητα για τα απάνθρωπα βασανιστήρια  που είχαν γίνει στην ΕΣΑ και στην Ασφάλεια από τους διεστραμμένους μπάτσους – βασανιστές που μάλλον χαροποίησε τον κόσμο η εκτέλεση του Μπάμπαλη.
Επίσης, όπως αναφέραμε σε άλλο κείμενο μας: Η κοινωνική οργή για την ατιμωρησία των  βασανιστών εκφράζεται με μια σειρά συνθημάτων, όπως «Οι φασίστες στο Γουδί», «Δίκες λαϊκές για τους βασανιστές», «Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ»,«Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά», κλπ, 

Η προκήρυξη της «Ομάδας Ιούνης ‘78» που ανέλαβε την ευθύνη της εκτέλεσης αυτού του καθάρματος –την αντιγράφουμε από τον τρίτο τόπο της σειράς «ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ»– είναι ξεκάθαρη για τους λόγους που αυτή η οργάνωση προχώρησε σ’ αυτή την ενέργεια:

ΓΙΑΤΙ ΕΚΤΕΛΕΣΑΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑΛΗ

Από σήμερα, ο άθλιος και μισητός βασανιστής, ο αστυνόμος Πέτρος Μπάμπαλης έπαψε να υπάρχει. Εκτελέστηκε από μια ομάδα αγωνιστών. Η προσωπικότητα και το έργο του Μπάμπαλη είναι γνωστά σε όλους. Στην περίοδο της χούντας η δράση του και η φήμη τον ξεπέρασαν και τα σύνορα της Ελλάδας.

Ήτανε από τους αρχηγούς των δυνάμεων καταστολής και επικεφαλής των καταδιωκτικών μηχανισμών της Ασφάλειας στη χουντική περίοδο. Με ιδιαίτερη λύσσα προσπάθησε να χτυπήσει τους αγωνιστές της αντίστασης ενάντια στη χούντα και το καθεστώς πού την είχε δημιουργήσει.

Ήτανε υπεύθυνος για την άγρια ασφαλίτικη τρομοκρατία. Ήτανε υπεύθυνος για τα φοβερά βασανιστήρια χιλιάδων και χιλιάδων ατόμων. Ήτανε υπεύθυνος για την καταστροφή της υγείας και της ζωής πολλών εκατοντάδων αγωνιστών και όχι μόνον αυτών, αλλά και όσων έτυχε,

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026

«Η ΓΙΑΓΙΑ ΠΕΘΑΝΕ»

Του Lycinos

Αυτή ήταν η κωδική ονομασία της προβοκάτσιας που οργανώθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό της τότε γερμανικής πόλης Γκλάιβιτς, Gleiwitz, για να δικαιολογηθεί η εισβολή των Γερμανών στη δυτική Πολωνία με ταυτόχρονη εισβολή των Σοβιετικών από τα ανατολικά, ο διαμελισμός της, όπως προέβλεπε το μεταξύ τους σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ και η αρχή του Β´ Παγκόσμιου Πολέμου.

Δυο τύποι με γελοία μουστάκια, ο Χίτλερ και ο Στάλιν, αιματοκύλισαν τον κόσμο γιατί ήθελαν να κάνουν ένα τύπου… ΜΑGA της εποχής εκείνης… Μεγάλη Γερμανία και μεγάλη Σοβιετική Ρωσία.

Πώς το είπε ο dr Μαρξ ; Στην ιστορία τα γεγονότα εμφανίζονται δυο φορές, την πρώτη σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα;

Λάθος. Αυτού του είδους τα γεγονότα επαναλαμβάνονται πάντα σαν τραγωδία…

Το σύγχρονο τριπολικό Lebensraum και τα έσω ενισχυτικά τρίγωνα.

Σαν ηχώ των ιδεών που έντυσαν θεωρητικά τη Χιτλερική Γερμανία, του Γερμανού νομικού και θεωρητικού του Ναζισμού Καρλ Σμιτ, Carl Schmitt.

Ένας τύπος με ένα γελοίο βαμμένο ξανθορόζ μαλλί, πρόεδρος της Αμερικής ονόματι Τραμπ.

Εφαρμόζει το δόγμα της υπεροχής των ΗΠΑ σε όλους τους τομείς, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό σύστημα, ιδέες  κ.λ.π.

Ένα αμερικανικού τύπου εξαιρετισμό, American exceptionalism και εξ αυτού το δικαίωμα να παρεμβαίνει καλεσμένος – ακάλεστος όπου θέλει… Στο Δυτικό Ημισφαίριο…

Για να δικαιολογήσει επέμβαση σε κυρίαρχο κράτος που έχει πολύ πετρέλαιο, Βενεζουέλα, οργάνωσε προβοκάτσιες, απήγαγε τον πρόεδρό της Nicolas Maduro και de facto την κυβερνά.

Το ότι ο Μαδούρο τα είχε κάνει σκατά, δεν ήταν ο λόγος που… Γιατί και άλλοι τα έχουν κάνει, αλλά δεν, γιατί είναι… Με τη σωστή πλευρά…

Επεμβαίνει σε χώρα, Παναμάς, που λόγω θέσεως έχει στρατηγική σημασία… «Λόγω κακόβουλης επιρροής από την κομμουνιστική Κίνα» όπως δήλωσε ο υπουργός Άμυνας της Αμερικής Πιτ Χέγκσεθ…

Έφτασε μάλιστα να απειλεί ακόμα και επαρχία του Καναδά με προσάρτηση!!!

Και τώρα.

Αναφέρεται ευθέως σε κατάληψη, με το καλό ή με το ζόρι, της Γροιλανδίας, για τον ορυκτό της πλούτο… Και απειλεί με οικονομικές κυρώσεις αυτούς που δεν του αναγνωρίζουν το  «δικαίωμα» να το κάνει…

Βεβαίως… Κοινωνική πρόνοια, δωρεάν εκπαίδευση, ήπιος Καπιταλισμός της Δανίας – Γροιλανδίας όλα στα σκουπίδια… Ζητώ το αποτυχημένο αμερικανικό μοντέλο.

Και μεταξύ αστείου και σοβαρού και την Ισλανδία… Ο νέος πρέσβης…

“This is our hemisphere”.

Αυτό είναι το ημισφαίριό μας, δήλωσε την επομένη της επέμβασης στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio. Τι ακριβώς εννοεί ημισφαίριο απομένει να το ιδούμε…

Και συνέχισε… «Και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε αντίμαχους, ανταγωνιστές και αντιπάλους να επιχειρούν στο Δυτικό Ημισφαίριο».

Εννοείται, ότι αν υπάρχει Δυτικό Ημισφαίριο,

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΕΝΤΟΠΙΣΕ ΦΑΚΕΛΟΥΣ ΜΕ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΣΤΟ ΒΑΝ

Συνεχίζονται οι έρευνες για τα αίτια του θανατηφόρου τροχαίου στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας την Τρίτη 27 Ιανουαρίου, που στοίχισε τη ζωή σε επτά οπαδούς του ΠΑΟΚ και προκάλεσε τον τραυματισμό σε άλλους τρεις επιβαίνοντες. Το δυστύχημα συνέβη ενώ οι οπαδοί ταξίδευαν με βαν προς τη Γαλλία για να παρακολουθήσουν τον αγώνα της αγαπημένης τους ομάδας με τη Λιόν.
Σύμφωνα με το ρουμανικό μέσο «digi24.ro», οι αρχές έχουν εντοπίσει ναρκωτικές ουσίες στο όχημα, γεγονός που ανοίγει νέο πεδίο έρευνας σχετικά με τη συμπεριφορά των επιβατών και του οδηγού πριν τη μοιραία σύγκρουση.
Οι ανακριτές εξετάζουν πλέον αν κάποιοι από τους επιβάτες κατανάλωσαν ουσίες πριν το δυστύχημα, με ιδιαίτερη προσοχή στον οδηγό.
Το βασικό ερώτημα της έρευνας αφορά τη στιγμή που ο οδηγός του βαν αποκλίνει από τη λωρίδα του μετά από προσπέραση και συγκρούεται μετωπικά με την νταλίκα που κινείται στο αντίθετο ρεύμα.
Οι Αρχές προσπαθούν να καταγράψουν με ακρίβεια τις κινήσεις του οδηγού, εξετάζοντας ταυτοχρόνως πιθανά ανθρώπινα λάθη ή τεχνικές βλάβες που μπορεί να συνέβαλαν στην τραγωδία.
Πηγές από το «digi24» αναφέρουν ότι κατά τις ιατρικές εξετάσεις ο οδηγός βρέθηκε θετικός σε απαγορευμένες ουσίες, ενώ στο βαν φέρεται να υπήρχαν ενεργειακά ποτά, αλκοόλ και πακέτα με ναρκωτικά.
Επιπλέον, σύμφωνα με το ρουμανικό Μέσο, ο συνοδηγός είπε ότι ο 29χρονος οδηγός είχε καπνίσει και έκανε μερικές ρουφηξιές από κάνναβη λίγο πριν από το δυστύχημα.
Οι Ρουμάνοι ανακριτές έχουν πλέον δημιουργήσει ποινικό φάκελο για ανθρωποκτονία από αμέλεια και σωματικές βλάβες από αμέλεια, ενώ συνεχίζουν να αναλύουν πλάνα του δυστυχήματος δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, ώστε να ανασυνθέσουν πλήρως τα γεγονότα.
Όλες οι πληροφορίες που προκύπτουν, αξιολογούνται για να διαπιστωθεί ο ρόλος του οδηγού και κάθε επιβάτη στην τραγωδία.
Τι αναφέρει η ρουμανική ιστοσελίδα digi 24.ro
Στο δημοσίευμά της η ρουμανική ιστοσελίδα αναφέρει επί λέξει πως:
«Στο μίνι λεωφορείο στο οποίο έχασαν τη ζωή τους επτά άτομα, φέρεται να βρέθηκαν απαγορευμένες ουσίες, διεγερτικά και αλκοόλ. Επίσης, κατά τη διάρκεια των ακροάσεων, ο επιβάτης στο δεξί μπροστινό μέρος του μίνι λεωφορείου φέρεται να δήλωσε ότι ο οδηγός είχε επίσης πάρει μερικές ρουφηξιές από ένα τσιγάρο κάνναβης πριν από το ατύχημα, και σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ο 29χρονος οδηγός που οδηγούσε αυτό το μίνι λεωφορείο βρέθηκε επίσης θετικός σε απαγορευμένες ουσίες, μετά την ανάλυση στο Εθνικό Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής.
Η έρευνα των αρχών επιβολής του νόμου κινείται τώρα και προς αυτή την κατεύθυνση για να επαληθεύσει όλες αυτές τις πληροφορίες που ανακαλύφθηκαν πριν από λίγο καιρό. Ταυτόχρονα,

ΚΡΑΤΟΣ-ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ


Το περιστατικό στο νοσοκομείο Ιωαννίνων δεν είναι «παρεξήγηση». Είναι η κανονικότητα της Δεξιάς όταν κυβερνά.

Πρόεδρος τοπικής ΝΔ να καλεί την αστυνομία για γιατρό, επειδή δεν τον εξυπηρέτησε κατά προτεραιότητα. Όχι για λόγους υγείας. Για λόγους εξουσίας.

Στο επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη, τα στελέχη της ΝΔ θεωρούν το Δημόσιο ιδιοκτησία τους. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι εργαζόμενοι δεν είναι λειτουργοί της κοινωνίας, αλλά υπηρέτες που οφείλουν να υποκλίνονται. Αν δεν το κάνουν, υπάρχει η ΕΛ.ΑΣ. ως μηχανισμός εκφοβισμού.

Την ώρα που το ΕΣΥ καταρρέει από την εγκατάλειψη, κάποιοι απαιτούν VIP μεταχείριση και συλλήψεις. Αυτό δεν είναι «αριστεία». Είναι αλαζονεία, αυταρχισμός και βαθιά αντιδημοκρατική νοοτροπία. Και όσο μένει ατιμώρητη, τόσο θα επιβεβαιώνει ότι για τη Δεξιά το κράτος και οι δομές του ανήκουν στους κομματικούς της φίλους.

Αυτή είναι η ουσία του «επιτελικού κράτους» Μητσοτάκη: μια διοίκηση που εκπαιδεύει τα στελέχη της να αισθάνονται πολίτες πρώτης κατηγορίας και όλους τους υπόλοιπους, γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικούς, υπαλλήλους, ως προσωπικό εξυπηρέτησης. Αν δεν υπακούσουν, υπάρχει πάντα η αστυνομία.

vathikokkino.

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗΣ ΚΑΙΡΟΥ

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

ΜΕ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ… ΠΑΣΟΚ – ΔΕΚΑΝΙΚΙ

Του Βασίλη Βέργη

Όταν τον Οκτώβριο του 2024 ο Νίκος Ανδρουλάκης επανεξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με 60%, ουδείς σοβαρός πίστεψε ότι το Κίνημα είχε βρει τον προσανατολισμό του και μπορούσε να πορευτεί προς την κορυφή. Και τούτο γιατί η προηγούμενη θητεία του Κρητικού πολιτικού στην ηγεσία του κόμματος δεν είχε δώσει εχέγγυα ανάλογης αισιοδοξίας.

Θα αναρωτηθείτε «τότε γιατί τον ξαναψήφισαν;» Έλα, ντε. Μπορεί κάποιους να τσάντισε το γεγονός ότι ο Χάρης Δούκας διεκδίκησε τον προεδρικό θώκο αν και ήταν δήμαρχος Αθηναίων και μάλιστα φρεσκοεκλεγμένος. Το θέμα όμως, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι ο κ. Δούκας, αλλά ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών, ο οποίος φανερά αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ ούτε καν στο μίνιμουμ των φιλοδοξιών του. Κι αυτό φαίνεται διαρκώς στις πράξεις και, φυσικά, στις δημοσκοπήσεις.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει υποπέσει σε οργιώδη λάθη και στη δεύτερη θητεία της. Αλλά το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη δεν καρπώθηκε το παραμικρό. Με το ζόρι βρίσκεται πάνω από το 10% και, βέβαια, «αξιωματική αντιπολίτευση» έγινε εξαιτίας της αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, όχι της ψήφου του λαού.

Οι τελευταίες εξελίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το Κίνημα με τη συγκεκριμένη ηγεσία πηγαίνει πίσω ολοταχώς! Η θολή πολιτική δημιουργεί νέους τριγμούς στο εσωτερικό, την ώρα που το «κόμμα Καρυστιανού» έριξε πολιτική βόμβα στις δημοσκοπήσεις και το «υπό δημιουργία κόμμα Τσίπρα» έρχεται να γίνει leader στον λεγόμενο δημοκρατικό χώρο.

Τι κάνει ο Ανδρουλάκης λίγο πριν από το κρίσιμο συνέδριο του Μαρτίου; Υποτίθεται ότι απηύθυνε πρόταση συνεργασίας στο «δημοκρατικό τόξο», την ίδια στιγμή που υψηλά στελέχη εκτιμούν πως παραμένει ανοιχτό το παράθυρο μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και απαιτούν από τον πρόεδρο να το κλείσει. Η κυρία Διαμαντοπούλου, υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού, άλλα λέει το πρωί και άλλα το βράδυ, ο κ. Δούκας ετοιμάζει την αντεπίθεσή του και ο κ. Ανδρουλάκης παρακολουθεί μια διαδικασία αλληλοσπαραγμού, η οποία επιβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο ΠΑΣΟΚ δεν έχει μέλλον. Ούτε πρόκειται να το σώσουν… μεταγραφές από τα Αριστερά.

Είναι ηλίου φαεινότερον πως σε ενδεχόμενη συζήτηση «συνεργασίας στην κάλπη των προοδευτικών δυνάμεων» ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο, πόσο μάλλον αν ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίσει να απευθύνει ανάλογη πρόσκληση. Η ηγεσία μιας συμπόρευσης για να «χτυπηθεί η πρωτιά του Μητσοτάκη δεν μπορεί να λειτουργεί προσθετικά στα ποσοστά των κομμάτων αλλά με κριτήριο ποιος διαθέτει το ειδικό βάρος. Και ο κ. Ανδρουλάκης αποδεδειγμένα δεν μπορεί…

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, πιο πιθανό είναι να επικρατήσει το «κεντροδεξιό στοιχείο» τύπου Διαμαντοπούλου, που από την εποχή Σημίτη κατοικοεδρεύει στο ΠΑΣΟΚ και έχει προσφέρει αρκετές μετεγγραφές στη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη. Με δυο λόγια, ακόμα ένα πιο αποψιλωμένο ΠΑΣΟΚ πιο εύκολα γίνεται «δεκανίκι» του σημερινού πρωθυπουργού την επομένη των εκλογών παρά οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό το καταλαβαίνουν πολλοί εντός Κινήματος,

ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!!!

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Η αιφνίδια ανακάλυψη του «βαθέος κράτους» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έπειτα από σχεδόν επτά χρόνια διακυβέρνησης, δεν μπορεί παρά να προκαλεί θυμηδία. Όχι βεβαίως γιατί το ελληνικό κράτος δεν πάσχει διαχρονικά από σοβαρές παθογένειες, αλλά γιατί επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης το «βαθύ κράτος» δεν καταπολεμήθηκε. Αντιθέτως, «εκσυγχρονίστηκε», μετεξελίχθηκε και, τελικά, χειροτέρεψε…

Μια αρνητική μετεξέλιξη του βαθέος κράτους δεν είναι, άραγε, το περιβόητο «επιτελικό κράτος»; Ένα κλειστό και απολύτως συγκεντρωτικό κέντρο λήψης αποφάσεων, με το Μέγαρο Μαξίμου να λειτουργεί ως υπερυπουργείο, απονευρώνοντας τη συλλογική κυβερνητική ευθύνη και μετατρέποντας τους υπουργούς σε απλούς εκτελεστές εντολών, σε κλητήρες;

Βαθύ κράτος δεν είναι η πλημμυρίδα μετακλητών υπαλλήλων -σε αριθμούς πρωτοφανείς- και μάλιστα με αυξημένες αποδοχές, την ώρα που το αφήγημα της «αξιοκρατίας» προβάλλεται ως άλλοθι; Βαθύ κράτος δεν είναι η εγκαθίδρυση ενός κομματικού μηχανισμού εντός του κράτους, με κομβικές θέσεις να καταλαμβάνονται συστηματικά από «ημετέρους»;

Βαθύ κράτος δεν είναι οι απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ σε φίλα προσκείμενες εταιρίες και «κολλητούς», με διαδικασίες fast track και ελάχιστο έλεγχο, που σωρευτικά συνιστούν μία από τις μεγαλύτερες αναδιανομές δημόσιου χρήματος προς συγκεκριμένα συμφέροντα;

Βαθύ κράτος δεν είναι οι κατά καιρούς λίστες Πέτσα, η κρατική διαφήμιση ως εργαλείο πολιτικής πειθάρχησης και η συστηματική αλλοίωση του μιντιακού τοπίου; Βαθύ κράτος δεν είναι η διαρκής υποβάθμιση της χώρας στις διεθνείς κατατάξεις ως προς την ελευθερία του Τύπου;

Βαθύ κράτος δεν είναι η χρήση του κράτους ως μηχανισμού αναπαραγωγής της «γαλάζιας» -αυτή τη φορά- εξουσίας και όχι ως εργαλείου ουσιαστικής μεταρρύθμισης κατά την τελευταία επταετία;

Βαθύ κράτος δεν είναι οι παρακολουθήσεις, η χειραγώγηση και ο έλεγχος της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, μέσω επιλογών που γεννούν εύλογα ερωτήματα για τη θεσμική της ανεξαρτησία και έχουν οδηγήσει τη συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης να μην την περιβάλλει πλέον με εμπιστοσύνη;

Βαθύ κράτος δεν είναι η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, η διάχυση των ευθυνών, η διαρκής προσπάθεια υποβάθμισης των πραγματικών αιτιών και η διατήρηση ενός πέπλου προστασίας για τους υπευθύνους;

Βαθύ κράτος δεν είναι η συνέχιση και η έκρηξη, μετά το 2019, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο -αν δεν υπήρχε η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας- θα είχε, κατά πάσα πιθανότητα, ακολουθήσει κι αυτό την πεπατημένη της συγκάλυψης;

Και, τέλος, βαθύ κράτος δεν είναι η «κανονικοποίηση» της ατιμωρησίας; Η επιδερμική ανάληψη «ευθυνών» χωρίς καμία ουσιαστική κύρωση, χωρίς παραιτήσεις, χωρίς πραγματική λογοδοσία για τα πολιτικά πρόσωπα;

Το βαθύ κράτος, τελικά, δεν είναι κάποιο αόρατο φάντασμα του παρελθόντος. Και όταν εκείνοι που, αντί να το γκρεμίσουν όπως υποσχέθηκαν, συνέχισαν επί χρόνια να το οικοδομούν με τα δικά τους χρώματα και υλικά, εμφανίζονται σήμερα ως δήθεν τιμητές του, τότε η υποκρισία είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που μπορεί να αποδοθεί. Πολύ απλά, το βαθύ κράτος επί Κ. Μητσοτάκη έγινε βαθύτερο…

ΝΩΘΡΗ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν «φτουράει» η αντιπολίτευση ενώ η κυβέρνηση διαπράττει τη μια αθλιότητα μετά την άλλη είναι απλή. Ασθμαίνει και φυτοζωεί επειδή είναι παράλογο να δίνεται έπαινος σε απόντες. Μόνο κοινωνίες σε βαθιά παρακμή, με πολίτες λειτουργούντες με το θυμικό αντί της λογικής, αποδίδουν τιμές σε όσους λείπουν από τις μάχες της καθημερινότητας αλλά και από εκείνες στις πολεμικές δοκιμασίες. Οι νοήμονες δεν τιμούν τους απόντες, αλλά τους ονειδίζουν. 

Η πρώην αλλά και η νυν μείζων αντιπολίτευση λείπει και από την κοινωνία και από τη Βουλή. Δεν κινητοποιεί κόσμο, δεν οργανώνει σημαντικές εκδηλώσεις και παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας, αποφεύγει τα θέματα που ορίζει ως «απαγορευμένα» η δικαιωματιστική ατζέντα, δεν διαφοροποιείται στα βασικά από όσα προτείνει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Μια από τις ηχηρές απουσίες της αντιπολίτευσης σημειώνεται στη Βουλή! Δηλαδή, δεν αντιδρά και δεν αναδεικνύει τις σημαντικότερες σκοτεινές πτυχές του κυβερνητικού έργου. Μια από αυτές είναι η υπερπαραγωγή τροπολογιών, που μπαίνουν άρον άρον σε άσχετα νομοσχέδια για να ψηφιστούν νύχτα, καλά κρυμμένες μέσα στα πολυσέλιδα κείμενα που εγκρίνουν οι βαριεστημένοι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. 

Η αντιπολίτευση ουδόλως ασχολείται. Ούτε πριν ούτε μετά το «ναι σε όλα» των βουλευτών, που λειτουργούν σαν υπάλληλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σε παλαιότερες εποχές, τουλάχιστον μέχρι και τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, τα «τμήματα τεκμηρίωσης» των αντιπολιτευτικών κομμάτων βρίσκονταν σε τακτική επαφή με τον Τύπο για να αποκαλύψουν και να καταγγείλουν σκάνδαλα που έφεραν την… υπογραφή της εκάστοτε κυβέρνησης. 

Τώρα στα ΜΜΕ, που έχουν και την πρόθεση και τη δυνατότητα να φέρουν στο φως πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης, η πηγή της αρχικής ενημέρωσης είναι άλλη. Τα σκάνδαλα και οι τροπολογίες για τους φίλους, χορηγούς και κολλητούς, που «χώνονται» σε νομοσχέδια, γίνονται συνήθως από ιδιώτες και από διάφορους φορείς, που θίγονται από τα κυβερνητικά κόλπα. 

Δεν είναι στραβός ο γιαλός,