Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΩΚΙΔΑΣ

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2021 από την ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας παρουσίασε μείωση σε σχέση με το 2011. 

Συνολική Μεταβολή Πληθυσμού

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 36.199 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 40.343 κάτοικοι.
• Ποσοστό Μείωσης: Περίπου -10,3%. 

Κυριότερες πόλεις

Στοιχεία Πληθυσμού Ιτέας, που δεν ακολούθησε την πτωτική πορεία του νομού και παρουσίασε αύξηση 4,2% (2011-2021)

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 4.546 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 4.362 κάτοικοι.
• Μεταβολή: Αύξηση κατά 184 άτομα (περίπου +4,2%).

Δημοτική Ενότητα Ιτέας

Η Δημοτική Ενότητα Ιτέας (που περιλαμβάνει την Ιτέα, την Κίρρα και την Τριταία) κατέγραψε συνολικά 6.050 μόνιμους κατοίκους το 2021. 

• Κίρρα: 1.392 κάτοικοι (από 1.385 το 2011).
• Τριταία: 145 κάτοικοι (από 141 το 2011).
• Νόμιμος Πληθυσμός (Δημότες): Ο αριθμός των εγγεγραμμένων δημοτών στη Δ.Ε. Ιτέας ανέρχεται σε 5.809 άτομα

Στην Άμφισσα, σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία της απογραφής του 2021 από την ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός παρουσίασε μείωση σε σχέση με το 2011, ακολουθώντας τη γενική τάση της Φωκίδας.

Στοιχεία Πληθυσμού Άμφισσας (2011-2021)

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 6.334 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 6.919 κάτοικοι.
• Μεταβολή: Μείωση κατά 585 άτομα (περίπου -8,5%)

Η μείωση είναι εμφανής και στους δύο δήμους της περιοχής, με τον Δήμο Δωρίδος να πλήττεται περισσότερο από τη δημογραφική συρρίκνωση.

Δήμος	Μόνιμος Πληθυσμός 2021	Μόνιμος Πληθυσμός 2011	Μεταβολή (%)
Δήμος Δελφών	24.160	26.716	-9,6%
Δήμος Δωρίδος	12.039	13.627	-11,7%

Κυριότερες Πόλεις και Κοινότητες (2021)

Ακολουθούν στοιχεία για τις μεγαλύτερες περιοχές βάσει της τελευταίας απογραφής:

• Δελφοί: Η Δημοτική Κοινότητα Δελφών κατέγραψε 867 μόνιμους κατοίκους.
• Δεσφίνα: Η Δημοτική Κοινότητα Δεσφίνης έχει 1.748 κατοίκους.
• Χρισσό: Κατέγραψε 598 κατοίκους. 

Σημειώνεται ότι ο Νόμιμος Πληθυσμός (δημότες) της Φωκίδας, ο οποίος χρησιμοποιείται για την κατανομή των εδρών, ανήλθε σε 39.800 άτομα. 

ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. – ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ VS ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Οι ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις έχουν και τα… καλά τους. Γιατί όταν συγκρούονται συμφέροντα, όταν τα «μαγαζιά» των ισχυρών διασταυρώνουν τα ξίφη τους, τότε σκάνε στην επιφάνεια οσμές συστηματικής σαπίλας που αλλιώς θα έμεναν επιμελώς κρυμμένες κάτω από το χαλί της «αντικειμενικής ενημέρωσης».

Πριν λίγες μέρες, από το συγκρότημα του ΜΟΛ και συγκεκριμένα από “Το Βήμα“, – ιδιοκτησίας του Βαγγέλη Μαρινάκη –, πληροφορηθήκαμε ότι «ο Αλαφούζος παίρνει “δώρο” 250-300 εκατ. για τον Παναθηναϊκό – και θέλει κι άλλα». Η είδηση δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική δημοσιογραφική ευαισθησία απέναντι στη διαπλοκή κεφαλαίου – ποδοσφαίρου – κράτους. Πρόκειται για μια βολή σε έναν αντίπαλο επιχειρηματικό πόλο.

Από την άλλη, ο όμιλος του Γιάννη Αλαφούζου δεν θα μπορούσε να μείνει άπραγος. Και έτσι, σήμερα, το «πρώτο δημοσιογραφικό πιστόλι» του, ο Άρης Πορτοσάλτε, με αφορμή τη δίκη για την υπόθεση Λυγγερίδη, περνά στην αντεπίθεση. Κάνει λόγο για «συμμορία εγκληματιών της Θύρας 7», για «ομερτά», για σιωπή που – όπως υπονοεί – καλύπτει τη διοίκηση του Ολυμπιακού.

Δεν παρακολουθήσαμε την εκπομπή από το χαμαιτυπείο του Σκάι. Η πληροφόρησή μας είναι μόνο από το παραπάνω ηχητικό που ανέβασε στο διαδίκτυο η Ομάδα Αλητείας.

Ομως και αυτό από μόνο του είναι ικανό να μας κάνει να υπογραμμίσουμε ότι ξαφνικά, εκεί που επί χρόνια βασίλευε η επιλεκτική ευαισθησία, ξεχειλίζει η αγωνία για το «κράτος δικαίου». Εκεί που για τις παρακολουθήσεις, το Predator και τις διασυνδέσεις με το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη όλα αντιμετωπίζονταν με ένα βολικό «δεν αποδεικνύεται», τώρα ανακαλύπτεται η ανάγκη να μιλήσουμε για εγκληματικές δομές, για συγκάλυψη, για σιωπή.

Τι άλλαξε; Η ηθική; Η δημοσιογραφική δεοντολογία; Η ευαισθησία απέναντι στη διαφθορά;
Όχι βέβαια.

Αυτό που άλλαξε είναι η ισορροπία συμφερόντων. Όταν τα επιχειρηματικά κέντρα εξουσίας συγκρούονται, τα μέσα ενημέρωσης που τα υπηρετούν μετατρέπονται σε πολιορκητικούς κριούς. Τότε θυμούνται σκάνδαλα, τότε ξεθάβουν υποθέσεις, τότε καταγγέλλουν «συμμορίες» και «ομερτά».

Η ουσία όμως παραμένει ίδια: το ποδόσφαιρο, τα ΜΜΕ, οι κρατικές χρηματοδοτήσεις, οι δικαστικές εξελίξεις, όλα εντάσσονται σε ένα πλέγμα αλληλοεξυπηρετήσεων και ανταγωνισμών. Όχι για το «δημόσιο συμφέρον», αλλά για το ποιος επιχειρηματικός όμιλος θα έχει το πάνω χέρι.

Και μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, ο λαός παρακολουθεί σαν θεατής σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι «αντιμαχόμενοι» μοιράζονται την ίδια ταξική αφετηρία. Σήμερα καταγγέλλει ο ένας τον άλλο. Αύριο μπορεί να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, αν το απαιτήσουν τα συμφέροντα.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τις «αποκαλύψεις» τους σαν να πρόκειται για πράξεις κάθαρσης. Είναι απλώς στιγμές όπου η σαπίλα του συστήματος γίνεται ορατή επειδή κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν τον υπόνομο για να πνίξουν τον αντίπαλο.

Το ζητούμενο δεν είναι ποιος καπιταλιστής θα επικρατήσει στον μεταξύ τους πόλεμο. Το ζητούμενο είναι να βλέπουμε καθαρά ότι το ίδιο το σύστημα που γεννά αυτές τις αντιπαραθέσεις είναι αυτό που αναπαράγει τη διαπλοκή, την ατιμωρησία και την υποκρισία.

Και αν κάτι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, είναι ότι η «ομερτά» δεν είναι χαρακτηριστικό μιας κλίκας. Είναι δομικό στοιχείο ενός συστήματος όπου οικονομική δύναμη,

Η ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΞΑΝΑ ΕΜΠΛΕΚΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΥΠ, ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ.

Πηγή: Βηματοδότης

Πριν από αρκετές εβδομάδες σας έγραφα ότι «…ασφαλώς αυτό το δικαστήριο δεν μπορεί να υπερβεί την αρμοδιότητά του και να δικάσει τους κατηγορούμενους για κάτι άλλο ή κάτι βαρύτερο από αυτά για τα οποία παραπέμφθηκαν, αλλά ότι είναι φανερό ότι θα διαβιβάσει την δικογραφία για την άσκηση νέων ποινικών διώξεων σε βαθμό κακουργήματος αυτήν την φορά καθώς και την άσκηση ποινικών διώξεων σε νέα πρόσωπα είτε για την εμπλοκή τους στην υπόθεση είτε για ψευδείς καταθέσεις». Και κατά την γνώμη μου αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο της χθεσινής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Ασφαλώς στις ειδήσεις προβάλλεται το εντυπωσιακό «126 χρόνια έκαστος» (που στην πραγματικότητα είναι 8 χρόνια, το ανώτερο δυνατόν που μπορούσε να επιμετρήσει το δικαστήριο και το οποίο εσφαλμένα μεταδίδεται ως «εκτιτέα» ποινή, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σχολίου) , αλλά η ενοχή και οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτόδικα στους τέσσερεις κατηγορούμενους δεν είναι αυτό με το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα. Εξ άλλου ακόμη κατηγορούμενοι είναι οι άνθρωποι και τεκμαίρονται αθώοι. Η απόφαση, όμως, να διαβιβαστεί η δικογραφία στην Εισαγγελία Αθηνών για να διερευνηθούν ποινικές ευθύνες και άλλων προσώπων για άλλα αδικήματα δεν χρειάζεται να τελεσιδικήσει για να επιφέρει αποτελέσματα.

Η διαβίβαση αυτή πρακτικά σημαίνει ότι το περίφημο πόρισμα Ζήση «αναντίλεκτα» έγινε σκόνη και θρύψαλα. Η κυβέρνηση μπορεί να έλεγε τότε «Η Δικαιοσύνη μίλησε και παρουσίασε το ενδελεχές και εμπεριστατωμένο αποτέλεσμα της έρευνάς της», αλλά αποδείχθηκε ότι η Δικαιοσύνη τότε μασούσε τα λόγια της, μέχρι που μίλησε χθες. Στην δίκη που ολοκληρώθηκε στον πρώτο βαθμό, παρουσιάστηκαν σε κοινή θέα στοιχεία που κανείς πια δεν μπορεί να αγνοήσει. Στοιχεία που επιβάλλουν την ανάσυρση συνολικά της υπόθεσης από το αρχείο και ανοίγουν και καινούριες υποθέσεις με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως για παράδειγμα την υπόθεση της «εσωτερικής» πληροφόρησης και της χειραγώγησης μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, οι οποίοι, όπως κατατέθηκε ενόρκως, πήραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν βουλευτές της ΝΔ στην επιτροπή και δασκαλεύτηκαν να απαντήσουν κατάλληλα.

Και φυσικά ανοίγουν όλο το κεφάλαιο της συμμετοχής κρατικών οργάνων τόσο στα αδικήματα που βαρύνουν τους τέσσερεις «ιδιώτες», όσο και για πολλά άλλα αδικήματα, που μπορεί να πάρουν κακουργηματική μορφή στην πορεία. Από κατασκοπεία μέχρι παράνομη διακίνηση λογισμικού. Ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού – και ανιψιός του, και κουμπάρος και φίλος του πρωτόδικα καταδικασθέντος σε οχτώ χρόνια φυλάκισης Γιάννη Λαβράνου – είχε διανείμει δήλωση τότε στην οποία μεταξύ άλλων έλεγε ότι «η σημερινή απόφαση της Δικαιοσύνης θέτει οριστικό τέλος σε κάθε εικασία και λοιπά ευφάνταστα κατασκευάσματα.» Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που εξέδωσε όντως απόφαση, μάλλον δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη και παίρνει πολύ σοβαρά τα όσα ο Ζήσης με την «απόφασή» του τα θεώρησε κι αυτός «ευφάνταστα κατασκευάσματα» και «εικασίες» κι έτσι ελπίζω ότι θα μάθουμε κι εμείς πόσα από αυτά είναι κατασκευάσματα και πόσα είναι πραγματικότητα. Η πραγματικότητα «ενός θεσμικού εγκλήματος που διαπράχθηκε από συμπράττουσες εκδοχές παρακράτους», όπως είπε χθες ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Πάντως, το «οριστικό τέλος» που πολλοί πανηγύρισαν δεν ήρθε. Μάλλον τώρα αρχίζουν όλα. Η δικογραφία ανοίγει ξανά στην Ελλάδα και θυμίζω ότι το ΕΔΔΑ αποφάσισε να εισάγει την προσφυγή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη ως κατεπείγουσα και θα την εκδικάσει μέσα στο 2026. Και αυτή είναι μια υπόθεση που εμπλέκει προσωπικά τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σας είχα πει πριν πολλές εβδομάδες ότι οι υποκλοπές «είναι χαίνουσα πληγή και κακοφορμίζει. Και πολύ συχνά κάποιος δεν πεθαίνει ευθέως από τα τραύματά του, αλλά από γάγγραινα». Ας δούμε τις αντοχές του κυβερνητικού οργανισμού,

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΙ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b

Η απόφαση του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, του δικαστηρίου πλημμελημάτων στο οποίο η ανώτατη εισαγγελική αρχή της χώρας νόμιζε πως θα “παρκάρει” το σκάνδαλο των υποκλοπών με κατηγορίες κατά τεσσάρων ιδιωτών (και κανενός κρατικού αξιωματούχου), είναι ιστορική, όχι μόνο για την καταδίκη ούτε για τις ποινές. Ακόμα και με τη μετατροπή του “κατ’ εξακολούθηση” σε “κατά συρροή”, η ανώτατη έκτιση για τα πλημμελήματα δεν ξεπερνά τα οκτώ έτη (παρά την καμπάνα των 126 χρόνων για κάθε κατηγορούμενο). Και βέβαια η ποινική απαξία των πράξεων στο συγκεκριμένο σκάνδαλο υπερβαίνει κάθε πλημμεληματική ποινή.

Το μείζον της απόφασης έγκειται στη διαβίβαση των πρακτικών της δίκης στην Εισαγγελία για τη διερεύνηση αξιόποινων πράξεων και προσώπων που δεν είχαν διερευνηθεί, και σε κάθε περίπτωση για τα οποία δεν είχαν απαγγελθεί κατηγορίες από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Στα αδικήματα περιλαμβάνονται και τα κακουργήματα των άρθρων 146 και 148 του Ποινικού Κώδικα περί παραβίασης μυστικών της πολιτείας και κατασκοπείας. Κάποιοι νόμιζαν ότι τα συγκεκριμένα αδικήματα αφορούν μόνο κάποιους διασώστες προσφύγων και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αιγαίο. Τώρα, ο πρωτοδίκης που δίκασε την υπόθεση Νίκος Ασκιανάκης, μετά από πρόταση του Εισαγγελέα Δημήτρη Παυλίδη, επανεκκινεί τη διερεύνηση και την αποκαθιστά στις πραγματικές της διαστάσεις.

Ταπεινωμένοι από τη σημερινή απόφαση στέκουν περιέργως οι “δικαιωμένοι”, οι – κατά το κατηγορητήριο – στόχοι των παρακολουθήσεων που όμως δεν έκαναν μήνυση και δεν παρέστησαν προς υποστήριξη της κατηγορίας, πιθανόν γιατί γνωρίζουν τους δράστες ή/και ήρθαν σε συνεννόηση μαζί τους.

Ξεχωρίζουν στον μακρύ κατάλογο:

– ο στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, τέως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

– ο Νίκος Δένδιας, τότε Υπουργός Εξωτερικών και νυν Υπουργός Εθνικής Άμυνας,

– ο Γιώργος Γεραπετρίτης, νυν Υπουργός Εξωτερικών,

– ο Άκης Σκέρτσος, νυν Υπουργός Επικρατείας,

– ο Μάκης Βορίδης, τέως Υπουργός Επικρατείας και Εσωτερικών,

– ο Κωστής Χατζηδάκης, νυν Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Οι απόντες από την ακροαματική διαδικασία θα κληθούν τώρα από την Εισαγγελία για να ερωτηθούν αν αντιλήφθησαν τη σε βάρος τους παρακολούθηση και αν υποπτεύονται τους πιθανούς δράστες τους οποίους θα κληθούν να κατονομάσουν.

Κόλαφος.

Και βέβαια, παρόμοια ταπείνωνη μοιράζονται ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αχιλλέας Ζήσης και η τέως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη που υποβάθμισαν (τόσο κατά χαρακτηρισμό όσο και κατ’ άτομο) και αρχειοθέτησαν την υπόθεση όσον αφορά τους υψηλά ιστάμενους κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Ένας πρωτοδίκης τούς δίδαξε κάτι παραπάνω από μαθήματα Γενικού Ποινικού Δικαίου τρίτου εξαμήνου. Τους δίδαξε δίκαιο.

Αναντίλεκτο φιάσκο.

Τιμή σε όσες και όσους έδωσαν τη μάχη για να ξανανοίξει η υπόθεση, παθόντες, μάρτυρες, δικηγόρους, δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, απλούς πολίτες. Τιμή στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που το Α και το Β τμήμα του συνεδριάζει τιμητικά στις αίθουσες των θαρραλέων δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωίδη στο κτίριο 9 της παλιάς Σχολής Ευελπίδων.

Κανένα δικαστήριο δεν είναι “μικρό” όπως λέγεται. Τα δικαστήρια τα “μικραίνουν” ή τα “μεγαλώνουν” οι λειτουργοί τους.

Κύριε Μητσοτάκη και κύριε Δημητριάδη, έχετε το τεκμήριο της αθωότητας. Τα δικαιώματά σας θα γίνουν σεβαστά. Αλλά θα κληθείτε να λογοδοτήσετε. Η υπόθεση τώρα αρχίζει.

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, Η ΠΕΙΘΩ, Η ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ!

Του Νικόλαου Ταμουρίδη*        

Επειδή κατά τη σημερινή εποχή η προπαγάνδα, με τη χρησιμοποίηση των παντοδύναμων ΜΜΕ, βασιλεύει παντού και κανονίζει τη σκέψη μας, τις αντιδράσεις μας και τις δραστηριότητές μας, ας δούμε τα πιο βασικά στοιχεία αυτής.

Προπαγάνδα είναι η επιστημονική  τεχνική της διαδόσεως των ιδεών με σκοπό τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. 

Η τεχνική του επηρεασμού της κοινής γνώμης ακολουθεί δύο δρόμους:

α. Τον δρόμο που οδηγεί τις ιδέες στο μυαλό και τις ψυχές, και που περνά από το μυαλό μας, δηλαδή από τη λογική, το συνειδητό, τη νόηση. Αυτός ο δρόμος επιβάλλει τη μέθοδο της πειθούς.

β. Τον δρόμο που επίσης οδηγεί τις ιδέες στο μυαλό και τις ψυχές, αλλά που περνά από την καρδιά μας, δηλαδή από το ένστικτο, από το υποσυνείδητο, από τα συναισθήματα. Αυτός ο δρόμος επιβάλλει τη μέθοδο της υποβολής.

Η πειθώ. Είναι η διαδικασία που χρησιμοποιείται προκειμένου να επηρεάσουμε τη συμπεριφορά και τις σκέψεις μιας ομάδας ανθρώπων (ενός στόχου) στο συνειδητό, χρησιμοποιώντας λογικά επιχειρήματα, αποδείξεις, έγκυρες πληροφορίες και συναισθηματική σύνδεση.  Η μέθοδος αυτή δεν προϋποθέτει την επιτυχία, καθόσον ο στόχος έχει τη δυνατότητα να αξιολογήσει το μήνυμα και να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.

Η υποβολή. Είναι η διείσδυση ορισμένων ιδεών στο υποσυνείδητο των ανθρώπων. Αν στο υποσυνείδητο καρφωθεί μια ιδέα, μια τάση, τότε γίνεται χίλιες φορές πιο ισχυρή από ό,τι η πειθώ στο συνειδητό. Έτσι μετατρέπεται σε αυταπόδεικτη αλήθεια και οδηγεί ασυναίσθητα, ασυνείδητα και αυθόρμητα σε ενέργειες. Με τον τρόπο αυτόν επηρεάζονται και καθοδηγούνται οι μάζες, καθόσον η ιδέα μετατρέπεται σε υλική δύναμη όταν μπει μέσα στις μάζες.

Βασικό εργαλείο, λοιπόν, της προπαγάνδας είναι η υποβολή, η οποία απευθύνεται στην καρδιά των ανθρώπων (οδός του συναισθήματος), σε αντίθεση με την πειθώ, που απευθύνεται στο μυαλό τους (οδός της λογικής). Όταν η καρδιά και το μυαλό συγκρούονται, νικά πάντα η καρδιά.

Ο (προπαγανδιστικός) μύθος. Μύθος είναι η ιδέα στην κοινωνικοποιημένη μορφή της. Είναι η κινητήρια δύναμη μιας εθνικής, κοινωνικής ή θρησκευτικής κοινότητας. Ο μύθος ζει στον κόσμο των απλών ανθρώπων, γοητεύει τα πλήθη,

ΤΟ «ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ» ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΟΜΕΡΤΑ»

Όταν διενεργείται μια εξεταστική επιτροπή επί Μητσοτάκη, το αποτέλεσμα είναι πάντα διασφαλισμένο και οι έννοιες «συγκάλυψη», «πλυντήριο», «μπάζωμα» ταιριάζουν γάντι κάθε, μα κάθε φορά.

Στόχος επί Κυριάκου είναι να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια για στελέχη της διακυβέρνησής του ή τον ίδιο σε κανένα σκάνδαλο. Από αυτό των υποκλοπών, μέχρι εκείνο των Τεμπών και τώρα του ΟΠΕΚΕΠΕ η «γνωμάτευση» της κυβερνητικής εξεταστικής είναι «αθώοι όλοι». 

Είναι έτσι δομημένες οι εξεταστικές της φαρσοκωμωδίας που η κυβέρνηση αποφασίζει και διατάζει. Η πλειοψηφία είναι δική της, συνεπώς όποιο σκάνδαλο κι αν βγει σε βάρος του πρωθυπουργού, όπως με τις υποκλοπές, των υπουργών όπως με τα Τέμπη και τώρα των Βορίδη, Αυγενάκη θα καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων. Θα πρέπει να γίνουν προανακριτικές για να υπάρξει -κι αν υπάρξει και τότε- κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Ασφαλώς παρόμοιας «ποιότητας» εξεταστικές είχαμε και επί άλλων κυβερνήσεων, όμως καμία τις τελευταίες δεκαετίες δεν «γέννησε» τόσα σκάνδαλα και τέτοιας ισχύος που καθένα από μόνο του θα μπορούσε να γκρεμίσει την κυβέρνηση. Όμως, δίχως στιβαρή αντιπολίτευση με στόχο την εξουσία, δεν θα κουνηθεί ο Μητσοτάκης από την πρωθυπουργική καρέκλα. 

Παρά τα στοιχεία και τις καταγγελίες επικράτησε τελικά και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ το «δικαίωμα της σιωπής», το οποίο επικαλέστηκαν κάποιοι «γαλάζιοι» κομματάρχες. Είναι αυτό «το δικαίωμα στην ομερτά», πρακτικά. Δηλαδή, αυτοί οι «τσέλιγκες» που συμμετείχαν στην κομπίνα δεν θα μιλήσουν επειδή κρατούν αρκετούς στο χέρι. Όχι τουλάχιστον στη Βουλή και δίχως να πιεστούν από τη Δικαιοσύνη. 

Κάθε εξεταστική επιτροπή είναι και μια μαύρη σελίδα. Μια πρακτικά άχρηστη διαδικασία που εκθέτει το κοινοβουλευτικό έργο επειδή πρόκειται για μια παρωδία που, ό,τι στοιχείο κι αν προκύψει, θα το σβήσει με γομολάστιχα η κυβερνητική πλειοψηφία.

Μια κυβερνητική πλειοψηφία που δεν δίστασε να διαλύσει την αξιοπιστία της εξεταστικής για τα Τέμπη, σε ένα δυστύχημα με 57 νεκρούς, και σε μια επιτροπή για τις υποκλοπές, ακόμα και σε υπουργούς, δεν θα πατούσε φρένο για ένα οικονομικό έγκλημα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Η αντιπολίτευση δικαίως διαμαρτύρεται και καταγγέλλει τις διαδικασίες και το φαιδρό πόρισμα της Νέας Δημοκρατίας. Όμως,

ANOIKTH ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ ΣΤΟΝ ΆΔΩΝΙ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ...

Την αντίθεσή του με την αντίδραση και τις επιλογές του Άδωνι Γεωργιάδη κατά την επίσκεψή του στο νοσοκομείο Νίκαιας εκφράζει ο Νικήτας Κακλαμάνης στη Ράνια Τζίμα στο πλαίσιο της συζήτησής τους για την ενότητα interviews του in, που θα δημοσιευθεί στο σύνολό της αύριο.

«Χωρίς ‘ναι μεν, αλλά’ και αστερίσκους», όπως χαρακτηριστικά λέει, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλάμανης ξεκαθαρίζει ότι δεν του άρεσε η εικόνα με τον σιδηροδέσμιο γιατρό μέσα στο νοσοκομείο, επιπλήττει τον Άδωνι Γεωργιάδη που λόγω «του εκρηκτικού χαρακτήρα του» έχασε τελικά το δίκιο του, καταδικάζει βεβαίως και τη συμπεριφορά όσων εμπόδισαν την είσοδο του υπουργού στο νοσοκομείο.
Με τη νηφαλιότητα που τον διακρίνει πάντα και με ειλικρίνεια ο κ. Κακλαμάνης τονίζει ότι είναι απαράδεκτο «ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος σε ένα νοσοκομείο να λέει δεν επιτρέπω στον υπουργό να μπει στο νοσοκομείο» για να προσθέσει όμως ότι «εάν λοιπόν ο Άδωνης σταματούσε εκεί, στο ότι κύριοι, όποιοι και αν είστε […] δεν μπορείτε να απαγορεύσετε σε έναν υπουργό να μπαίνει στον χώρο ευθύνης της δουλειάς του, θα είχε όλα τα δίκια με το μέρος του».

Τα προσεκτικά καρφιά ωστόσο του κ. Κακλαμάνη προς τον Αδωνι Γεωργιάδη αφορούν και τη ρητορική του υπουργού Υγείας που έσπευσε να μιλήσει για κομμουνιστές και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χρωματίζοντας πολιτικά τις διαμαρτυρίες και δυναμιτίζοντας το κλίμα. «Δεν είναι ανάγκη να ονοματίζεις είναι της τάδε πολιτικής χροιάς ή όχι» λέει ο κ. Κακλαμάνης.
Απαρατήρητη δεν περνά και η επισήμανση του κ. Κακλαμάνη ότι «στα δύο χρόνια που ήμουν υπουργός Υγείας δεν μου έτυχε ποτέ τέτοιο πράγμα» με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις εντάσεις που πυροδοτεί η συμπεριφορά και οι δηλώσεις του Αδωνι Γεωργιάδη, που δεν φαίνεται να έχει αναπτύξει διαύλους επικοινωνίας και να επιδιώκει εποικοδομητικό διάλογο με το υγειονομικό προσωπικό του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

ΜΙΑ “ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ”, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 53 ΧΡΟΝΙΑ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΕΜΤΖΗ ΚΑΙ ΕΝΑ 12ΛΕΠΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ-ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΑΣΙΟΥ “ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ”

Συμπληρώθηκαν 53 χρόνια από τα ξημερώματα της 25η Φλεβάρη του 1973, μια εποχή που επικρατούσε η δικτατορία των συνταγματαρχών, οι μπάτσοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους “κράτος εν κράτει” και η προκλητικότητά τους ήταν η αιτία να δημιουργηθεί το μακελειό που δημιούργησε ο  Νίκος Κοεμτζής, σκοτώνοντας δυο απ’ αυτούς, καθώς και έναν άλλο τύπο από την παρέα τους και τραυματίζοντας άλλους 7 θαμώνες που βρισκόταν στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα».

Ηταν η εποχή που ο Ν. Κοεμτζής μόλις είχε βγει από την  φυλακή, όπου είχε εκτίσει την ποινή που του είχε επιβληθεί του για μικροκλοπές. Μαζί με τον αδερφό του, Δημοσθένη, και με την παρέα του, πηγαίνει στην Κυψέλη σε ένα μαγαζί για να γιορτάσει την ελευθερία του.

Οπως αναφέρουν δημοσιεύματα ο Νίκος Κοεμτζής είχε ανέκαθεν  προβλήματα με την αστυνομία.  Ήταν γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας Κοεμτζή, οι οποίοι, λόγω της συμμετοχής τους στο ΕΑΜ επί Κατοχής, υπέστησαν διώξεις από τις κρατικές αρχές κατά την μεταπολεμική περίοδο.
Το ξύλο στον πατέρα του, οι συνεχείς φυλακίσεις του κατά την  περίοδο  του εμφυλίου και το  κυνηγητό, που οδήγησε την οικογένεια στο να  μετακομίζει συνεχώς για να γλιτώσει, «γέννησαν» το μένος του Νίκου απέναντι στις Αρχές και στους ένστολους.

Όταν δε άρχισαν να κυνηγούν τον ίδιο, λόγω του αριστερού παρελθόντος του πατέρα του, και να τον τραβολογούν κάθε τόσο στην Ασφάλεια, αλλά και να τον κακομεταχειρίζονται, το μίσος μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο.
Μάλιστα, κάποια στιγμή, αστυνομικοί είχαν ζητήσει από τον «συνήθη ύποπτο», Νίκο, να γίνει  χαφιές,  αλλά ο Νίκος αρνήθηκε.

Ο ίδιος, πάντως, θεωρούσε πως οι αστυνομικοί που διασκέδαζαν το μοιραίο βράδυ στη «Νεράιδα» τον είχαν αναγνωρίσει και γι’ αυτό  παρενόχλησαν την παρέα του.

Το τι ακριβώς συνέβη το βράδυ του μακελειού, στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» μας περιγράφει με πολύ παραστατικό τρόπο ο Παύλος Τάσιος που σκηνοθέτησε το 1980 την ταινία- αριστούργημα
«Παραγγελιά!», το σχετικό απόσπασμα της οποίας παραθέτουμε.

Υ.Γ: Για την ιστορία να προσθέσουμε ότι ο Νίκος Κοεμτζής καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και επτά σε ισόβια και ο αδελφός του, Δημοσθένης, σε τρία χρόνια φυλάκιση. Λόγω της κατάργησης της θανατικής ποινή του επιβλήθηκαν ισόβια και έμεινε στην φυλακή για 23 ολόκληρα χρόνια.

Αποφυλακίστηκε τον Μάρτη του 1996 και από τότε ζούσε φτωχός και μόνος του.

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Όπου και να πας, ο φάκελος θα σε ακολουθεί” του είπε ο κομμουνιστής πατέρας του.
Και τον ακολουθούσε και δεν τον άφηναν να ησυχάσει, αλλά αυτός είπε “Δεν θα γίνω ρουφιάνος της αστυνομίας”

“Θόλωσε” το μυαλό του, και πήρε το αίμα του πίσω, όταν αστυνομικοί προσέβαλαν την ιερή μυσταγωγία του ζεϊμπέκικου του “μικρού” και τους πήρε στον όλεθρο, μαζί του, σαν σήμερα, γι’ αυτή την παραγγελιά..

3 σε θάνατο, 8 ισόβια, αποφυλακίστηκε το 1996.

Σκληρός με κάθε μορφή εξουσίας, ευαίσθητος με ό,τι αγαπούσε.
Θα τον θυμάμαι πάντα, έξω από τη πύλη της Ευελπίδων πουλώντας το βιβλίο του για να ζήσει, ήρεμος και πάντα ανυπότακτος

“Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο”
Έπος!

Είχε γράψει την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Νίκος Κοεμτζής – Το μακρύ ζεϊμπέκικο». Μέχρι την τελευταία του πνοή, μια μέρα του Σεπτέμβρη του 2011, στα 73 του χρόνια,

Η ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Γράφει ο mitsos175

Μόνο εθνική υπερηφάνεια μπορεί να νιώθουν οι υποτακτικοί των ΗΠΑ, αφού οι ιμπεριαλιστές διάλεξαν τη Μπανανία μας για να ανακουφιστούν οι μισθοφόροι τους.

Τέσσερα αεροπλανοφόρα κινάν και παν για πόλεμο στο μακρινό Ιράν. Στο ένα χάλασαν οι τουαλέτες του και που θα χέσουν τώρα οι Αμερικάνοι; Μα εκεί που χέζουν και οι εφοπλιστές, εκεί που αποπατούν χρόνια τώρα όλοι οι τουρίστες: Στην Ελλαδάρα, που άλλου;

Φυσικά γίνεται μεγάλο πανηγύρι στα σχόλια. Πολλοί γελάνε, αλλά οι περισσότεροι ανησυχούν που μπλεκόμαστε πάλι στις βρομοδουλειές των φονιάδων των λαών. Να πούμε πως δε μας έκανε ο Χουντικούλης τη χέστρα του πλανήτη. Ήμασταν εδώ και πάρα πολύ καιρό. Όπως και ο οίκος ανοχής της Γης.

Παλιά έρχονταν τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα κι έψαχναν γυναίκες. Τώρα ψάχνουν και τουαλέτες. Είναι η συνεισφορά της συμμαχικής χώρας. Στο μεταξύ οι Αμερικανοτσολιάδες πετάνε από τη χαρά τους. Ένα δολάριο να χρεώσουν την είσοδο στην τουαλέτα… Είναι πολλοί οι ναύτες, κι αν μάλιστα φάνε και τη φασολάδα από προχτές; Χρυσές δουλειές θα κάνουν στην Κρήτη! 50% η γαλάζια συμμορία!

Στο μεταξύ «η φρεγάτα «ΥΔΡΑ» βρίσκεται στον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα από τον Ιανουάριο του 2026». Ο Κόλπος του Άντεν βρίσκεται στην Αραβική Θάλασσα ανάμεσα στην Υεμένη της νότιας ακτής της Αραβίας και τη Σομαλία στο Κέρας της Αφρικής.

Τι δουλειά έχουμε εκεί; Θα μας πουν τα αφεντικά από το Αμέρικα. Ποιος προστατεύει τα νησιά μας; Κανείς! Δε χρειάζονται προστασία. Έχετε δει ποτέ σκοπούς στις τουαλέτες; Λεκάνες να υπάρχουν και χαρτιά υγείας!

Λέγεται πως τα πλοία μας, τα ακριβοπληρωμένα, θα έχουν τον κρίσιμο ρόλο της μεταφοράς του χαρτιού υγείας για τους Αμερικάνους προστάτες μας. Γι’ αυτό επενέβηκαν στη Βενεζουέλα: Δεν υπήρχε χαρτί υγείας! Τώρα όμως – μετά την απαγωγή του Μαδούρο – οι πολυεθνικές μπορούν να χέσουν με την ησυχία τους. Μετά να κάνουν πλιάτσικο στο πετρέλαιο. Όπως πάνε να λεηλατήσουν και το Ιράν.

Θα τα καταφέρουν; Κάποιοι είπαν πως «δεν μπορούν να φτιάξουν μια τουαλέτα της προκοπής, θα κάνουν πόλεμο;» Κοιτάξτε. Οι Αμερικάνοι ξέρουν καλά ένα πράγμα: Να σκοτώνουν. Δεν φημίζονται για τον πολιτισμό τους, για τις καταστροφές φημίζονται.

Τι μπορούν να κάνουν οι Ιρανοί; Υπομονή. Εδώ γλύτωσαν από το Μέγα Αλέξανδρο, δε θα γλυτώσουν από τον Τραμπ; Ένας ακόμα κλέφτης, ένας εγκληματίας. Ούτε κι Μακεδόνες είχαν τουαλέτες, γι’ αυτό τα έκαναν σκατά μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι Ρωμαίοι είχαν, αλλά όχι σαν τις δικές μας. Ποιος άλλος θα είχε τον πρωθυπουργό μέσα στη λεκάνη να σκουπίζει τον κώλο των ισχυρών; Μόνο εμείς! Τι «τούρκικες τουαλέτες»; Ελληνικές! Σ’ ό,τι έχει σχέση με τον πισινό και τα παράγωγά του,