ΔΕΞΙΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Γράφει ο mitsos 175

Η θέση του ΚΚΕ και πολλών κομμάτων της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς είναι υπέρ της ειρήνης, απόλυτα λογική και σύμφωνη με τα συμφέροντα της χώρας. Η ανακοίνωση του ΚΚΕ πχ λέει ξεκάθαρα:
«Πριν καλά – καλά υπογραφεί η εύθραυστη συμφωνία ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, η κυβέρνηση σπεύδει να δηλώσει παρούσα με πλοία του Πολεμικού Ναυτικού στα Στενά του Ορμούζ.
Όποια “ομπρέλα” και αν έχει αυτή η νέα αποστολή εκτός συνόρων, όποιο χρονοδιάγραμμα και αν διαμορφωθεί, αυτό που δεν αναιρείται είναι ότι πρόκειται για αποστολή στο “στόμα του λύκου”, για συμφέροντα ξένα με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι οι εξοπλισμοί που πληρώνει ακριβά ο λαός γίνονται με κριτήριο τη διαρκή και όλο πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ για να ικανοποιούνται οι βλέψεις και τα συμφέροντα των ξένων και εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων…»

Πράγματι η πρόκληση εναντίον του Ιράν (το οποίο νίκησε στον πόλεμο) βλάπτει πολλαπλά την Ελλάδα. Δημιουργεί εχθρούς, ενώ η ένταση μπορεί να βλάψει την οικονομία μας, όταν μάλιστα οι ΗΠΑ πρόκειται να άρουν τις κυρώσεις και έτσι να έχουμε την ευκαιρία να εμπορευθούμε φτηνά καύσιμα.

Σήμερα θα ασχοληθώ πάλι με τους δεξιούς προδότες. Η συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις, όταν δεν αφορά την άμυνά μας απέναντι σε εισβολέα, είναι εσχάτη προδοσία.

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ο πόλεμος του 1897 πχ εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Γερμανών και των Τούρκων. Αν όμως κάποιος μιλούσε λογικά στο ξεσαλωμένο πλήθος ηλιθίων πολεμοκάπηλων, θα θεωρούνταν αυτός «προδότης», κι όχι οι βλάκες που έβαζαν τη χώρα σε θανάσιμο κίνδυνο! Όταν λάκισαν μπροστά στους Οθωμανούς, έτρεχαν να παρακαλέσουν να σταματήσει η προέλαση του Τουρκικού στρατού!

Να πούμε πάλι για το 1919 και 1922; Να θυμηθούμε την Κύπρο; Όλα αυτά τα γεγονότα έγιναν από πολεμοχαρείς δεξιούς και το αποτέλεσμα ήταν μεγάλες καταστροφές.

Τα τρολ της γαλάζιας εγκληματικής οργάνωσης πήραν γραμμή να επιτεθούν στο ΚΚΕ. «Έχουμε συμφέροντα!» Ποιοι; Οι εφοπλιστές! Που δε βάζουν μια Ελληνική σημαία στα πλοία τους. Παρόλα αυτά δε σκέφτονται πως, αν προκαλέσουν το Ιράν, μπορεί να προβεί σε αντίποινα; Όχι στρατιωτικά, οικονομικά. Να βάλει πχ «πανάκριβο εισιτήριο» στα πλοία των χωρών που πάνε γυρεύοντας! Ακόμα κι αν δεχτούμε τα συμφέροντα των εφοπλιστών (που δε μας αφορούν), η λογική λέει να προτιμηθεί η διπλωματία και η ειρήνη.

Επίσης υποτίθεται πως τα πλοία φυλάνε τα Ελληνικά νησιά. Θα αφήσουν τα νησιά μας να πάνε στον Περσικό; Εντάξει, καταλαβαίνω γιατί γελάτε, ξέρουμε πως τα όπλα τα παίρνουμε για τις μίζες των πολιτικών και για να τα χρησιμοποιήσουμε όπου μας πει το ΝΑΤΟ. Πρέπει όμως να σταματήσει να βαφτίζεται η υποτέλεια που βλάπτει τα συμφέροντα των Ελλήνων «πατριωτισμός!» Πατριώτες είναι οι Κομμουνιστές κι αυτοί αντιστάθηκαν στους κατακτητές και όχι οι απόγονοι των δοσίλογων.

Καταλαβαίνω την πικρία των δούλων του ΝΑΤΟ, οι αφέντες τους έχασαν ένα σημαντικό πόλεμο, αλλά αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει τους δεξιούς, αν δεν ήταν ανεγκέφαλοι. Εκεί που απέτυχαν τα αεροπλανοφόρα, η πανίσχυρη αεροπορία του Ισραήλ, η υπερδύναμη που λέγεται ΗΠΑ, θα κάνουν τι μερικές φρεγάτες; Τους στόχους; Μήπως οι Αμερικάνοι ψάχνουν μαλάκες ,

ΤΟ “ΔΩΡΑΚΙ” ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΥ: ΠΩΣ Η BRIGHT ΤΟΥ ΣΑΚΚΑΡΗ, ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ REAL ΤΩΝ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ-ΚΟΥΡΗ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Όταν μια εταιρεία που τρέφεται από το κράτος Μητσοτάκη «δίνει ανάσα» σε έναν τεχνικά χρεοκοπημένο, αλλά πιστότατο, φιλοκυβερνητικό όμιλο ΜΜΕ, η διαπλοκή δεν κρύβεται πια. (Υπάρχουν φυσικά και κάποιοι ακριβοπληρωμένοι σφουγγοκωλάριοι του Χατζηνικολάου που σε τέτοιες περιπτώσεις … παθαίνουν αβλεψία). 

Θα επανέλθω στην πρόσφαρη συνέντευξη που έδωσε ο Μητσοτάκης στον Χατζηνικολάου, αναφερόμενος σε μια αθέατη πτυχή της υπόθεσης, γιατί θέλει συμπλήρωμα αυτό που έγραφα χτες ότι ο παρουσιαστής της εκπομπής “δεν αμφισβητήσει ούτε για δευτερόλεπτο τα λεγόμενα του πρωθυπουργού”. 

Σε μια χώρα όπου οι συνταξιούχοι ψάχνουν για ψίχουλα, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό και οι περισσότεροι νοικοκυραίοι μετράνε ευρώ για το σούπερ μάρκετ, κάποιοι συνεχίζουν να παίζουν το μεγάλο παιχνίδι της εξουσίας με δημόσιο χρήμα και αέρα κοπανιστό.

Πάμε από την αρχή. Τον Μάρτη του 2026, η Bright Group – με σημαντική συμμετοχή του Κώστα Σάκκαρη, του «εθνικού συμπέθερου» του Κυριάκου Μητσοτάκη – υπέγραψε Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) για την απόκτηση του 33,4% του Real Group των Νίκου Χατζηνικολάου και Ανδρέα Κουρή. Οι παλιοί ιδιοκτήτες διατηρούν πλειοψηφικό πακέτο και πλήρη διοικητικό έλεγχο. Το deal βαφτίζεται «στρατηγική επένδυση» και «προετοιμασία για Χρηματιστήριο».

Η σκληρή αλήθεια όμως είναι μία: πρόκειται για ένα πολιτικό δωράκι.Ο όμιλος Real είναι, στην κυριολεξία, χρεοκοπημένος. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία:Αρνητικά ίδια κεφάλαια -19 εκατ. ευρώ
Σωρευτικές ζημιές πάνω από 24,45 εκατ. ευρώ
Συνολικές υποχρεώσεις 30,78 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων περίπου 13 εκατ. προς Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία

Παρόλα αυτά, τα ΜΜΕ του ομίλου συνεχίζουν ακάθεκτα να λειτουργούν ως πρωτοπαλίκαρα της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Από την άλλη, η Bright ζει μια εκρηκτική άνοδο τα τελευταία χρόνια. Ο τζίρος της βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δημόσιες συμβάσεις – με χαρτοφυλάκιο που σε ορισμένα ρεπορτάζ ξεπερνά τα 150-200 εκατομμύρια ευρώ.

Μια εταιρεία που τρέφεται από το κρατικό ταμείο, δηλαδή από τα λεφτά των φορολογουμένων, έρχεται τώρα να «διασώσει» έναν όμιλο ΜΜΕ που με τη σειρά του στηρίζει με νύχια και με δόντια την κυβέρνηση που τροφοδοτεί τη Bright.

Και εδώ μπαίνει το κομμάτι που κάνει την υπόθεση να βρωμάει διαπλοκή: Ο Κώστας Σάκκαρης, πατέρας της Μαρίας Σάκκαρη και συμπέθερος του πρωθυπουργού, δεν είναι απλός μέτοχος. Είναι σημαντικός παίκτης στην Bright (πρώην πρόεδρος σε σχετικές εταιρείες). Δεν χρειάζεται άμεσο τηλεφώνημα από το Μαξίμου. Το περιβάλλον εμπιστοσύνης αρκεί: εύκολη πρόσβαση σε δημόσιες δουλειές, ρευστότητα, ανοχή σε ρυθμίσεις οφειλών και πολιτική κάλυψη.Αυτό δεν είναι ελεύθερη αγορά.

Είναι το κλασικό ελληνικό σύστημα αλληλοτροφοδοτούμενης διαπλοκής: Δημόσιο χρήμα → «Ημέτεροι» επιχειρηματίες → Οικονομική ενίσχυση φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ → Πολιτική προστασία και νέες αναθέσεις.Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όταν ένας φιλικός όμιλος κινδυνεύει να βουλιάξει, βρίσκεται πάντα ένα χέρι – γεμάτο δημόσια λεφτά – να τον τραβήξει πάνω. Και όταν αυτό το χέρι ανήκει σε οικογενειακό συγγενή του Πρωθυπουργού, η υπόθεση παύει να είναι απλώς «επιχειρηματική» και γίνεται σκανδαλώδης.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι σαφές: Πόσα ακόμα εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό θα διοχετευτούν έμμεσα για να στηριχθούν τα ΜΜΕ που υπηρετούν την επικοινωνιακή γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου; Πόσο ακόμα θα ανεχτούμε αυτό το καθεστώς όπου η «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία πληρώνεται με δημόσιο χρήμα μέσω «συμπέθερων» και «στρατηγικών επενδυτών»;

Η είσοδος της Bright στον Real Group δεν είναι απλώς μια επένδυση. Είναι πολιτική πράξη. Ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι όσοι υπηρετούν πιστά την κυβέρνηση, ακόμα και όταν οι ισολογισμοί τους είναι κατακόκκινοι, θα βρουν πάντα σωσίβιο. Με λεφτά μας.

Υ.Γ: Και φυσικά ,

ΝΔ Η ΚΟΜΜΑ ΣΑΜΑΡΑ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙ Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Έναν από τους σημαντικούς και ταυτόχρονα απρόβλεπτους παράγοντες για τις εξελίξεις στον χώρο της κεντροδεξιάς θεωρούν αρκετά στελέχη τη στάση που θα τηρήσει ο Κώστας Καραμανλής απέναντι στο υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και τη ΝΔ. 

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τις προσωπικές επιλογές του πρώην πρωθυπουργού, αλλά και τα πολιτικά μηνύματα που θα εκπέμψει η στάση του προς ένα σημαντικό τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Φιλία και… Σιβηρία 

Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις Καραμανλή και Σαμαρά βρίσκονται σε φιλικό επίπεδο. Οι συχνές κοινές δημόσιες εμφανίσεις τους τα τελευταία χρόνια, αλλά και η σύμπτωση απόψεων σε μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων, κυρίως στα εθνικά θέματα και στην εξωτερική πολιτική, έχουν τροφοδοτήσει σενάρια περί μιας ευρύτερης πολιτικής συνεννόησης μεταξύ των δύο πρώην πρωθυπουργών.

Στον αντίποδα, οι σχέσεις του Κώστα Καραμανλή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη παραμένουν εδώ και καιρό ψυχρές. Η απουσία του πρώην πρωθυπουργού από το πρόσφατο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ερμηνεύτηκε -και όχι άδικα- ως ακόμη ένα μήνυμα δυσαρέσκειας προς το Μαξίμου. Κυβερνητικές πηγές, πάντως, επιμένουν ότι το τελευταίο διάστημα καταβάλλονται προσπάθειες γεφύρωσης του χάσματος και αποκατάστασης των διαύλων επικοινωνίας, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι υπάρχουν θετικά σημάδια.

Ο θεσμικός ρόλος και οι παλιοί συνεργάτες 

Τι θα πράξει, όμως, όταν οι πολιτικές εξελίξεις φτάσουν στην κάλπη; Πρόσωπα που γνωρίζουν καλά τον χαρακτήρα και τη φιλοσοφία του Κώστα Καραμανλή θεωρούν εξαιρετικά δύσκολο να εμπλακεί ενεργά σε μια αντιπαράθεση μεταξύ της ΝΔ και ενός νέου κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Εκτιμούν ότι θα επιλέξει να διατηρήσει θεσμική απόσταση, αποφεύγοντας δημόσιες τοποθετήσεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως στήριξη της μίας ή της άλλης πλευράς.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το αποτύπωμα του καραμανλικού χώρου θα είναι αμελητέο. Σύμφωνα με πληροφορίες, αρκετά πρόσωπα που συνεργάστηκαν στενά με τον πρώην πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του φέρονται να εξετάζουν ή και να έχουν ήδη συμφωνήσει να συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτια του νέου κόμματος. 

Μια εξέλιξη που, ανεξάρτητα από τη δημόσια στάση του ίδιου του Κώστα Καραμανλή, θα αποτελέσει σαφές πολιτικό μήνυμα,

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ "ΚΛΕΒΕΙ" ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Νωρίς το πρωί, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης ξύπνησε κάθιδρος. Στον ύπνο του είχε επικοινωνήσει με δημοσκόπους -εκείνους τουλάχιστον με τους οποίους συνεργάζεται- και ρωτούσε για τις τελευταίες μετρήσεις, αυτές που δημοσιεύονται εντός εβδομάδας. Οι απαντήσεις που έλαβε -πάντα στο όνειρό του- ήταν απογοητευτικές. Μία απ' αυτές, μάλιστα, μετέτρεψε το όνειρο σε εφιάλτη. Ένας αθυρόστομος δημοσκόπος του ανακοίνωσε -στο όνειρο πάντοτε- ότι «η απειλή για το ΠΑΣΟΚ έρχεται από το μέλλον».

Στον ξύπνιο του τώρα, σημαντικά στοιχεία για το ενδεχόμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά έχουν προκύψει από παλιότερη δημοσκόπηση της MARC για τον ΑΝΤ1. Στην πιθανότητα ψήφου κόμματος Σαμαρά, στο σύνολο των ερωτηθέντων, το 5,8% λέει πως θα το ψήφισε «σίγουρα ναι», το 10,5% λέει «μάλλον ναι», το 18,9% λέει «μάλλον όχι» και το 62,5% λέει «σίγουρα όχι».

Το 26,6% από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι θα ψήφιζε ένα κόμμα Σαμαρά

Ενδιαφέρον είναι και ένα άλλο ποιοτικό στοιχείο της μέτρησης. Πρόκειται για την επιρροή του στους ψηφοφόρους άλλων κομμάτων. Το 8,7% από τους ψηφοφόρους της ΝΔ δηλώνει ότι θα ψήφιζε ένα κόμμα Σαμαρά, το 21% από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, το 26,6% από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, το 24,7% από τους ψηφοφόρους της Ελληνικής Λύσης, το 11,6% από τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ, το 11,6% από τους ψηφοφόρους της Πλεύσης Ελευθερίας και το 18,7% από άλλο κόμμα.

Όλα τελικά έχουν το κόστος τους και ο κ. Ανδρουλάκης αποφάσισε να προχωρήσει μόνος με την ομάδα του, χωρίς ανθρώπους που θα είναι ψηλότεροι πολιτικά από αυτόν, για να μπορέσει να διαχειριστεί το αποτέλεσμα των εκλογών που έρχεται και το γνωρίζει ο ίδιος πολύ καλά.

Θυμηθείτε τι είπε ο Δημήτρης Ρέππας, «Ο πολιτικός εξοστρακισμός του Χάρη Καστανίδη δεν μειώνει τον Καστανίδη, αλλά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ»

Θυμηθείτε τι είπε  μετα τη διαγραφή του  ο Οδυσσέας Κωνστανινόπουλος ...«Η διαγραφή είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας φοβικής ηγεσίας. Μετά από 20 χρόνια συνεπούς πορείας στο ΠΑΣΟΚ και όντας από τους ελάχιστους που παρέμειναν στα πέτρινα χρόνια στην παράταξη, ο κ. Ανδρουλάκης με διέγραψε γιατί είπα την αλήθεια: αυτό που γνωρίζουν όλοι και ο ίδιος αρνείται να αποδεχτεί».

Και η επιστολή καταπέλτης του Χάρη Καστανίδη

Στην πολιτική μου διαδρομή δεσμεύτηκα μόνο στο όνομα ιδεών και αρχών για τις οποίες έδωσα μάχη χωρίς συμβιβασμούς. Συχνά, με ανθρώπινο και πολιτικό κόστος. Διδάχτηκα από την έκπληξη των περιστάσεων, μα αδυνατώ να συνηθίσω την έκπληξη των προσώπων. Στις εκλογές του 2023, ο κ. Ανδρουλάκης πήρε την έδρα της Θεσσαλονίκης, αποκλείοντας την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των πολιτών της από αυτόν που εξέλεξαν πρώτο. Στη συνέχεια, συνεργάτες του, διορισμένοι στον Τομέα Οργανωτικού, ανέλαβαν να απειλούν οργανώσεις, που τολμούσαν να με καλέσουν ως ομιλητή. Και για μην μείνει καμμιά αμφιβολία για τις προθέσεις του, στο πρόσφατο συνέδριο, εφηύρε τροποποίηση του καταστατικού του ΠΑΣΟΚ για να αποκλείσει έναν και μοναδικό άνθρωπο από τα ψηφοδέλτια του Κινήματος. Το ανώτατο όριο θητειών που θεσμοθέτησε για τους βουλευτές στο καταστατικό του κόμματος, με αναδρομική μάλιστα ισχύ, δεν αφορά κανέναν άλλον, όπως ψευδώς διέδιδαν κάποιοι, παρά μόνον εμένα.

Στο forum των Δελφών δήλωσε ότι εισηγήθηκε το όριο των θητειών, γιατί οι βουλευτές με μακρά θητεία είναι υπαίτιοι πελατειακών σχέσεων και του ρουσφετιού. Ξέχασε, βέβαια, να πει ότι εξαίρεσε από τη ρύθμιση τους διατελέσαντες προέδρους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι μπορούν να συνεχίσουν να είναι βουλευτές, παρότι συμπλήρωσαν 20 χρόνια θητείας. Φαίνεται ότι οι διατελέσαντες πρόεδροι, όπως και ο ίδιος όταν στο μέλλον θα είναι «διατελέσας», καθαγιάζονται από τον τίτλο τους και μένουν «αμόλυντοι» από το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις.

Ο ισχυρισμός του κ. Ανδρουλάκη είναι προσβλητικός, ανιστόρητος και υστερόβουλος. Υστερόβουλος, γιατί ο κ. Ανδρουλάκης θέλει βιαστικά να προσπερνά την οδυνηρή αλήθεια, ότι τα περισσότερα των ελεγχόμενων πολιτικών προσώπων για τρέχουσες σκανδαλώδεις υποθέσεις έχουν μικρή κοινοβουλευτική θητεία, στην υπόθεση δε του ΟΠΕΚΕΠΕ, κατά διαβολική σύμπτωση, ερευνώνται άνθρωποι συνδεόμενοι στενά μαζί του, ένας εξ αυτών είναι και προφυλακισμένος. Ανιστόρητος και προσβλητικός για προσωπικότητες της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας μας, με πολύχρονη παρουσία στην πολιτική και στη Βουλή, προσωπικότητες που έλαμψαν με το ηθικό παράδειγμά τους, τίμησαν τη Δημοκρατία, υπηρέτησαν την κοινωνία των πολιτών και όχι των πελατών.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Ιωάννης Αλευράς ή ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος θα είχαν υποστεί την δοκιμασία να τεθούν υπό την κρίση του επιτήδειου Ανδρουλάκη, αν ήταν συγκαιρινός τους. Σε ό,τι με αφορά, μου αρκεί το γεγονός ότι οι πολίτες αναγνωρίζουν στο πρόσωπό μου τον άνθρωπο που συνέταξε τον ιδρυτικό νόμο για τον Συνήγορο του Πολίτη, που ίδρυσε την Ανεξάρτητη Αρχή για την καταπολέμηση του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, που δεν δίστασε να παραιτηθεί από υπουργός, υπερασπιζόμενος την διαφάνεια στις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, όταν η κυβέρνηση υπαναχώρησε από τις δεσμεύσεις της. Μου αρκεί το γεγονός ότι οι πολίτες γνωρίζουν πως βασικές διατάξεις νόμων κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής φέρουν την υπογραφή μου, ως υπουργού Δικαιοσύνης.

Η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια, η προσήλωση στο δημόσιο συμφέρον και όχι στις εκλογικές πελατείες έχουν σχέση με τη συνείδηση, τον χαρακτήρα, το ήθος των προσώπων και όχι με το εύρος των θητειών. Συμπεραίνω. Όταν η απρέπεια επαναλαμβάνεται, πρέπει η αξιοπρέπεια να απαντά. Ο κ. Ανδρουλάκης έδειξε με όλους τους πιθανούς τρόπους ότι δεν επιθυμεί την πολιτική παρουσία μου στο ΠΑΣΟΚ του οποίου ηγείται. Επιθυμεί να έχει ελεύθερο το πεδίο για τις αποφάσεις του και, κυρίως, για τις μετεκλογικές πολιτικές επιλογές του. Υποβάλλω, γι’ αυτό, την παραίτησή μου. Δεν παραιτούμαι από το ΠΑΣΟΚ των ιδεών του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Παραιτούμαι από το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη. Τον αποχαιρετώ με τη διατύπωση του Σατωβριάνδου: «Όσο πιο ασήμαντοι είναι αυτοί που κατέχουν εξουσία τόσο πιο πολύ ρέπουν προς την μικρότητα». Κρατώ μέσα στην καρδιά μου τους κοινούς αγώνες που δώσαμε με πολλούς φίλους και συντρόφους, αγώνες που θα συνεχισθούν.

Η φοβική ηγεσία Ανδρουλάκη κάνει επίδειξη ισχύος ελέγχοντας πλήρως το κόμμα με άτομα που δεν μπορούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο, ο οποίος θα είναι κόντρα με τον δικό του και γι’ αυτό μαζεύει στελέχη γ' κατηγορίας απομακρύνοντας παλιά  και έμπειρα στελέχη με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την επόμενη μέρα των εκλογών.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ! ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΚΟΒΕΣΙ ΣΤΟΝ ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ ΓΙΑ ΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΡΩΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ....

Στην αντεπίθεση πέρασε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO), επικεφαλής της οποίας είναι η Ευρωπαία γενική εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, για την πρόσφατη απόφαση του 11μελούς Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ) Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης του Αρείου Πάγου να παρατείνει για μία διετία τη θητεία των τριών Ελλήνων εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων, μη λαμβάνοντας υπόψη και μη συμμορφούμενο με την απόφαση του Κολεγίου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που ανανέωσε τη θητεία τους για μία πενταετία.

Προσφυγή

Η EPPO προσέφυγε στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου και ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη. Η υπόθεση θα συζητηθεί στον Αρειο Πάγο την τελευταία δικάσιμο πριν από τη λήξη του τρέχοντος δικαστικού έτους (30 Ιουνίου 2026).
Τον περασμένο Νοέμβριο το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο συγκροτείται από την Ευρωπαία γενική εισαγγελέα και 24 ευρωεισαγγελείς, έναν από καθεμία από τις συμμετέχουσες χώρες της Ε.Ε., είχε ανανεώσει ομόφωνα (μετά την πρόταση της κυρίας Κοβέσι) για μία πενταετία τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Η απόφαση αυτή του Κολεγίου είχε προκαλέσει τη δυσφορία των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών του Αρείου Πάγου.
Ωστόσο, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης τήρησε την τυπική προβλεπόμενη διαδικασία, εν όψει της λήξης της θητείας των εν λόγω τριών Ελλήνων εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων στο τέλος Ιουνίου, και απέστειλε τα σχετικά ερωτήματα στον Αρειο Πάγο.

Το 11μελές ΑΔΣ συνήλθε τον περασμένο μήνα (11.5.2026) και ομόφωνα παράτεινε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μια διετία. Στο ΑΔΣ συμμετείχαν τόσο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου όσο και ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Ποινικού Δικαστηρίου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ενώ εισηγητής ήταν ο αντιπρόεδρος Παναγιώτης Λυμπερόπουλος.
Από τους 11 ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς που μετείχαν στο ΑΔΣ κρίθηκε ότι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων πρέπει να παραταθεί και να παραμείνουν στη δύναμη της EPPO για δύο ακόμη χρόνια, μέχρι να ολοκληρώσουν τις εκκρεμείς δικογραφίες που έχουν στα χέρια τους.
Τα μέλη του ΑΔΣ κατά την έναρξη της επίμαχης συνεδρίασης εκείνης της ημέρας, εξέτασαν κατ’ αρχάς το θέμα αν θα πρέπει να παραταθεί ή όχι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Στη συνέχεια, αφού δόθηκε το πράσινο φως, καθορίστηκε ο χρόνος της παράτασης της θητείας τους για μια διετία.
Κι αυτό γιατί τα μέλη του ΑΔΣ έκριναν ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη νομοθεσία, η αρμοδιότητα ανανέωσης και παράτασης ή μη της θητείας των ευρωεισαγγελέων υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ΑΔΣ.
Ετσι, το τελευταίο δεν ανανέωσε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μία 5ετια, όπως είχε αποφασίσει το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αλλά επέλεξε την παράταση της θητείας τους για μία διετία.

Το θέμα της ανανέωσης της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων έχει απασχολήσει τον πολιτικό και δικαστικό κόσμο το τελευταίο διάστημα, λόγω των δικογραφιών που έχουν αποσταλεί από την Ευρωεισαγγελία στη Βουλή για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ωστόσο, η EPPO κατέθεσε στην ολομέλεια του Αρείου Πάγου αίτηση με την οποία ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Υποστηρίζει ότι το μόνο αρμόδιο όργανο για την ανανέωση της θητείας τους είναι το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο έχει ήδη αποφασίσει για 5ετή παράταση της.
Η EPPO υποστηρίζει ακόμη ότι το ΑΔΣ του άρθρου 90 του Συντάγματος είναι αρμόδιο να κρίνει μόνο για τις προαγωγές, τοποθετήσεις, μεταθέσεις κ.λπ. των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελέων, εντός της ελληνικής επικράτειας και όχι για τη θητεία των Ελλήνων δικαστικών που υπηρετούν τον ευρωπαϊκό θεσμό, για τον οποίο ισχύουν ειδικές διατάξεις του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι Ελληνες δικαστές έχουν ήδη διοριστεί σε ευρωπαϊκές θέσεις,

"ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ..."

Συμπληρώνονται σήμερα οκτώ χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Οκτώ χρόνια από μια από τις πιο μελανές στιγμές του σύγχρονου εθνικού βίου μας και από τις πιο φορτισμένες πολιτικές στιγμές της μεταπολίτευσης. Μια στιγμή που προκάλεσε οργή, κινητοποιήσεις, πολιτικές ανατροπές και βαρύτατους χαρακτηρισμούς, σηματοδοτώντας μια εθνικά επαίσχυντη υποχώρηση...

Ο χρόνος συνήθως καταλαγιάζει τα πάθη. Δεν σβήνει όμως τη μνήμη. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν αφορά πια αποκλειστικά τη συμφωνία αυτή καθαυτή. Αφορά ευρύτερα και τη στάση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην αλήθεια, τη συνέπεια και τελικά τους ίδιους τους πολίτες. Γιατί οι Πρέσπες δεν αποκάλυψαν μόνο ένα εθνικό ρήγμα. Αποκάλυψαν και ένα βαθύ έλλειμμα πολιτικής ειλικρίνειας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, ως αρχηγός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να επιστρέψει στην εξουσία, εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη συμφωνία σχεδόν ως ιστορικό θρίαμβο, αποφεύγοντας -αμετανόητοι- να αναγνωρίσουν το μέγεθος του κοινωνικού και εθνικού τραύματος που προκάλεσε.

Η ΝΔ, από την άλλη, ως αντιπολίτευση μιλούσε για εθνικά επιζήμια συμφωνία, για λάθος ιστορικών διαστάσεων, για απαράδεκτη παραχώρηση, επενδύοντας πολιτικά όσο λίγες φορές στο λαϊκό αίσθημα. Και όμως. Επτά χρόνια διακυβέρνησης μετά, όχι μόνο δεν έθεσε “βέτο” στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων όπως υποσχόταν, όχι μόνο δεν έχει καταγγείλει τις παραβιάσεις της συμφωνίας αλλά την εφαρμόζει κανονικά, ικετεύοντας ορισμένες φορές μάλιστα προς τούτο (οποία ειρωνεία!) και τη γειτονική κυβέρνηση...

Εκτός από την εθνική ζημιά, ο χρόνος ανέδειξε έτσι και την πολιτική υποκρισία. Η πληγή των Πρεσπών δεν ήταν μόνο γεωπολιτική. Ήταν και βαθιά πολιτική. Επιβεβαίωσε, για άλλη μια φορά, ότι στην Ελλάδα άλλα λέγονται από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και άλλα εφαρμόζονται από τα έδρανα της εξουσίας. Ο πολιτικός λόγος γίνεται εργαλείο συσπείρωσης και προεκλογικής εξαπάτησης και, μόλις έρθει η ώρα της διακυβέρνησης, ο ρεαλισμός βαφτίζεται υπευθυνότητα. Και αυτό οι πολίτες το καταγράφουν, έστω κι αν δεν το εκφράζουν πάντα δημόσια, αλλά με τη μνήμη που συσσωρεύει πικρία και δύσκολα διαγράφεται.

Η υπόθεση της Μακεδονίας μπορεί να έπαψε να κυριαρχεί στην καθημερινή επικαιρότητα, αν και ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Η προδοσία δεν έχει ξεχαστεί γιατί δεν ήταν ποτέ απλώς ένα διπλωματικό ζήτημα, αλλά θέμα ταυτότητας, ιστορικής μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας...

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ εργαλειοποίησαν τότε ένα εθνικό θέμα για μικροπολιτικά οφέλη και στη συνέχεια το ξεπούλησαν, δεν έχει ξεχαστεί. Γι’ αυτό, οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Πρέσπες ήταν σωστές ή λάθος. Το ερώτημα είναι και ποιος είπε την αλήθεια ή, για την ακρίβεια, ποιος τελικά κορόιδεψε ποιον...

Ο ΚΟΡΙΟΣ

«ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΛΑΒΕΙ Η ΠΓΔΜ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ» ΔΗΛΩΝΕ ΤΟ 1993 Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Ο ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΟΠΩΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΤΟ ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΕΝΑ ΚΟΠΑΔΙ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ, ΠΟΥ ΠΛΟΥΤΙΣΑΝ ΑΝΟΜΑ, ΚΛΕΒΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΑΜΕΙΟ

Η ξεκάρφωτη «ελληνική εθνική αστική τάξη» είναι αυτή που καλλιεργεί τους εθνικούς μύθους για να κλέβει με τρόπο μυθικό. Είναι αυτή που κάνει τους αξιωματικούς να πιστεύουν πως χωρίς αυτούς πατρίδα δεν υπάρχει. ‘Οχι, πάντως, γιατί την απειλούν εξωτερικοί εχθροί, αλλά διότι την απειλεί μονίμως η ανυπαρξία αληθούς εθνικής συνειδήσεως. Που να μην στηρίζεται, δηλαδή, στους μύθους….

… Οι κομπραδόροι (μεταπράτες μη παραγωγικοί, σαλτιμπάγκοι πάσης φύσεως) έχουν ανάγκη από έναν σταθερό «ιερό» πάσσαλο, γύρω απ’ τον οποίο θα μπορούσαν να γυρίζουν αιωνίως στο εθνικό αλώνι, αλέθοντας στάρι και κουτόχορτο ανάκατα, για τις ανάγκες ενός λαού που συνήθισε να τρέφεται με προγονικούς μύθους, που τους περιφέρει ανά την Εσπερία ζητώντας δάνεια για να κρατηθεί στη ζωή ένας ιστορικός τόπος, απ’ τον οποίο όντως εκπηγάζει ο σύγχρονος πολιτισμός. Πώς αλλιώς θα διατηρήσει τη συνοχή της μια αστική τάξη, που ούτε αστική είναι καλά καλά, ούτε εθνική; Τους ‘Ελληνες αστούς, πρώην τσαρουχάδες χωρίς αστικές ρίζες, πάντα τους στενεύουν τα λουστρίνια, διότι ακόμα δεν ξεσυνήθισαν τα τσαρούχια.

Οι ‘Ελληνες αστοί, πάντα και σ’ όλες τις περιπτώσεις ήταν οι πρώτοι και καλύτεροι που συνεργάστηκαν με τον κάθε κατακτητή αυτού του δύσμοιρου τόπου. Η ελληνική εθνική αστική τάξη ούτε ελληνική είναι ούτε τάξη ούτε αστική. Είναι ένα κοπάδι κοπρόσκυλα, που πλούτισαν άνομα, κλέβοντας το δημόσιο ταμείο, είτε ως εργολάβοι είτε ως μεσάζοντες ξένων εταιρειών, που εκείνες παράγουν κι αυτοί μεταπωλούν αυτό που εκείνες παράγουν, χωρίς να παράγουν ούτε ποδήλατα. Μόνο καρφίτσες, κι αυτές της μιας χρήσεως γιατί στραβώνουν με την πρώτη.

Η ξεκάρφωτη «ελληνική εθνική αστική τάξη» είναι αυτή που καλλιεργεί τους εθνικούς μύθους για να κλέβει με τρόπο μυθικό. Είναι αυτή που κάνει τους αξιωματικούς να πιστεύουν πως χωρίς αυτούς πατρίδα δεν υπάρχει. Όχι, πάντως, γιατί την απειλούν εξωτερικοί εχθροί, αλλά διότι την απειλεί μονίμως η ανυπαρξία αληθούς εθνικής συνειδήσεως. Που να μην στηρίζεται, δηλαδή, στους μύθους.

Βασίλης Ραφαηλίδης – «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974»

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ «ΔΟΥΛΕΥΕΙ»

Οι μισθοί στην Ευρώπη παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και με βάση την αγοραστική δύναμη, με το Λουξεμβούργο στην κορυφή και την Ελλάδα στην τελευταία θέση σύμφωνα με την Eurostat.    

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιες χώρες πληρώνουν τους καλύτερους μισθούς στην Ευρώπη; Ή πώς συγκρίνεται ο μισθός σας με τους άλλους μισθούς στην ΕΕ; Με το κόστος ζωής να διαφέρει σημαντικά, πώς συγκρίνεται ο μισθός σας όταν προσαρμόζεται με βάση τα πρότυπα αγοραστικής δύναμης;

Υπάρχουν διάφοροι δείκτες για τη σύγκριση μισθών και αποδοχών, αλλά ο νέος υπολογισμός της Eurostat, ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο, ξεχωρίζει ως ιδιαίτερα χρήσιμος. Υπολογίζεται από τον μέσο ετήσιο μικτό μισθό για εργασία πλήρους απασχόλησης.

Σύμφωνα με την Eurostat, το 2023 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο κυμαινόταν από 13.503 € στη Βουλγαρία έως 81.064 € στο Λουξεμβούργο, με τον μέσο όρο της ΕΕ να φτάνει τα 37.863 €.

Εννέα κράτη μέλη ανέφεραν μισθούς πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ 17 χώρες βρέθηκαν κάτω από αυτόν. Η Ολλανδία δεν περιλαμβάνεται στα δεδομένα λόγω διαφορών στη μεθοδολογία.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, ο προσαρμοσμένος μέσος μισθός ήταν πάνω από 50.000 € σε πέντε ακόμη χώρες: Δανία (67.604 €), Ιρλανδία (58.679 €), Βέλγιο (57.989 €), Αυστρία (54.508 €) και Γερμανία (50.988 €).

Η Φινλανδία, η Σουηδία και η Γαλλία κατατάσσονται επίσης πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Στην κατώτερη θέση, η Ελλάδα και η Βουλγαρία ακολουθείται από την Ουγγαρία , τη Ρουμανία (17.739 €), την Πολωνία (18.054 €) και τη Σλοβακία (19.001 €), όλες με ετήσιους μισθούς κάτω από 20.000 €.

Η Ιταλία και η Ισπανία βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, με ετήσιους μισθούς περίπου 32.500 €.

Πώς μεταβάλλονται οι ανισότητες με βάση την αγοραστική δύναμη;

Οι μέσοι μισθοί με βάση το πρότυπο αγοραστικής δύναμης (PPS) παρέχουν μια δικαιότερη σύγκριση, καθώς το κόστος ζωής, ιδιαίτερα τα έξοδα στέγασης, διαφέρει σημαντικά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Η ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) «εξαλείφει την επίδραση των διαφορών επιπέδου τιμών μεταξύ χωρών». Το PPS είναι «μια τεχνητή νομισματική μονάδα», όπου μία μονάδα PPS μπορεί θεωρητικά να αγοράσει την ίδια ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών σε κάθε χώρα.

Εξετάζοντας τον μέσο ετήσιο προσαρμοσμένο μισθό πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο σε PPS, τα κενά είναι σημαντικά μικρότερα σε σχέση με τα ονομαστικά στοιχεία. Ωστόσο, παραμένουν ουσιαστικές διαφορές στην ΕΕ. Για παράδειγμα, σε ονομαστικούς όρους, ο υψηλότερος μέσος μισθός ήταν έξι φορές μεγαλύτερος από τον χαμηλότερο, ενώ αυτή η αναλογία μειώνεται σε 2,5 φορές όταν προσαρμόζεται με βάση το PPS.

Η Ελλάδα στην τελευταία θέση στο PPS

Ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο, μετρούμενος σε PPS, κυμαινόταν από 20.525 στην Ελλάδα έως 53.745 στο Λουξεμβούργο. Σε ονομαστικούς όρους, η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση από το τέλος, αλλά είχε τη χειρότερη θέση στο PPS.

Σε αυτόν τον δείκτη,

Ο ΜΑΚΗΣ, ΤΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ, Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ΚΑΙ ΤΟ… ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

«Ο Βορίδης εμφανίστηκε στον ακροδεξιό χώρο πριν από το 1980. Τέσσερα χρόνια μετά ο Βορίδης εκλέγεται πρόεδρος της νεολαίας ΕΠΕΝ (το κόμμα που ίδρυσε ο Παπαδόπουλος το 1983 από τον Κορυδαλλό)…
Σε μια θυελλώδη συνεδρίαση, στις 15 Μαρτίου 1985, ο Μ. Βορίδης διαγράφεται από το σύλλογο φοιτητών της Νομικής λόγω της ακροδεξιάς του δράσης (…).

Μερικούς μήνες μετά, ο διαγραμμένος επικεφαλής ομάδας “ΕΠΕΝιτών” πολιόρκησε τη Νομική με τσεκούρια και σιδηρολοστούς.

Το 1994 ο Μ. Βορίδης ιδρύει το “Ελληνικό Μέτωπο”, ενώ λίγο μετά εκδίδει την εφημερίδα “Ελληνικές Γραμμές”. Στο κόμμα μετέχουν η νεοφασιστική ΕΝΕΚ, αλλά και πολλά στελέχη της ΕΠΕΝ. Αγαπημένος του στόχος οι μετανάστες, κυρίως οι Αλβανοί (…).

Στις 18 Οκτωβρίου 1997, ο Λεπέν αναγνώρισε το “Ελληνικό Μέτωπο”.
Το 2005, λίγο πριν το “Ελληνικό Μέτωπο” προσχωρήσει στο ΛΑ.Ο.Σ., ο Βορίδης έκανε επίδειξη της ισχύος του φέρνοντας τον Λεπέν στην Αθήνα για να παραστεί στο γάμο του. Κουμπάρος στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του κ. Βορίδη ένας άλλος Γάλλος ακροδεξιός, ο αντιπρόεδρος του Front National, ο Καρλ Λανγκ».

Με το παραπάνω κείμενο μας συστήνει τον Μάκη Βορίδη και μας γνωστοποιεί την πολιτική του διαδρομή μια φυλλάδα «υπεράνω υποψίας» για αντιδεξιό προσανατολισμό. Μιλάμε για την «Καθημερινή», (14.10.2007).

Η σημερινή κατάληξη του Μ. Βορίδη είναι γνωστή, όπως γνωστό είναι επίσης ότι η Ν.Δ αποτελεί την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να σταδιοδρομήσουν πολιτικά μια σειρά φασιστοειδή.

Να μιλήσουμε και για «φρέσκα κουλούρια».

Ο Μάκης Βορίδης βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο τον τρόπο λειτουργίας του καθεστώτος Μητσοτάκη. Η δικογραφία για το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ φωτίζει ένα πλέγμα σχέσεων, παρεμβάσεων και εξυπηρετήσεων που παραπέμπει σε οργανωμένη λεηλασία δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η μαρτυρία του Γρηγόρη Βάρρα, προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ το 2020, ο οποίος απομακρύνθηκε από τη θέση του έπειτα από απαίτηση του τότε υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αμέσως μετά την καρατόμησή του βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου ως συνεργάτης της κυβέρνησης. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Όπως έχουμε ήδη γράψει, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί τον καθρέφτη της σήψης ενός συστήματος εξουσίας που αντιμετωπίζει το δημόσιο χρήμα σαν λάφυρο, τα ευρωπαϊκά κονδύλια σαν ιδιοκτησία του και τη λογοδοσία σαν ενοχλητικό εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο Ηράκλειο ο πρώην υπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη λαϊκή οργή, δεχόμενος επίθεση με αυγά ενώ γευμάτιζε με την οικογένεια και φίλους του. Η κοινωνική αγανάκτηση δεν γεννιέται στο κενό. Τροφοδοτείται από την αίσθηση ότι οι ισχυροί απολαμβάνουν μια μόνιμη ασυλία, όσο σοβαρές κι αν είναι οι καταγγελίες που τους βαραίνουν.

Και βέβαια, αν κάποιος αναζητά ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υποταγής στο μητσοτακικό παρακράτος, αρκεί να θυμηθεί τη στάση του ίδιου του Βορίδη στην υπόθεση των υποκλοπών.

Ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των θεσμών και πρόεδρος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος είχε ενημερωθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2023, με επίσημη συστημένη επιστολή της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, ότι υπήρξε στόχος του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Κι όμως.

Δεν ζήτησε να πληροφορηθεί το περιεχόμενο της δικογραφίας. Δεν απαίτησε να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Δεν διεκδίκησε ούτε καν το στοιχειώδες δικαίωμα ενός θύματος να γνωρίζει ποιος το παρακολουθούσε και γιατί.

Ακόμη περισσότερο, απουσίασε από τη σχετική δίκη στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, γεγονός που συνέβαλε στο να αθωωθούν οι κατηγορούμενοι για την παράνομη πρόσβαση σε σύστημα πληροφοριών.

Πρόκειται για μια στάση που δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί ως αδιαφορία. Μοιάζει περισσότερο με πολιτική επιλογή. Με μια βαθιά υπόκλιση προς το σύστημα που οικοδόμησε το σκάνδαλο των υποκλοπών και φρόντισε να μην λογοδοτήσει κανείς γι’ αυτό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημερινό παράδοξο.

Ένας πολιτικός που το όνομά του εμφανίζεται σε μια δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ένας πολιτικός που ως θύμα του Predator δεν ζήτησε ποτέ να μάθει ποιος τον παρακολουθούσε, ένας πολιτικός που προτίμησε τη σιωπή από τη διεκδίκηση της αλήθειας, εμφανίζεται τώρα ως ο κατάλληλος άνθρωπος για να προεδρεύσει της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος.

Τελικά, ίσως να είναι πράγματι ο καταλληλότερος.

Γιατί σε ένα καθεστώς που μετατρέπει την ατιμωρησία σε κανόνα και τη συγκάλυψη σε κυβερνητική μέθοδο,