ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ...

Γράφει Ειδικός Συνεργάτης

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη και την Τετάρτη στην Άγκυρα, πρόκειται να συζητηθεί και η ίδρυση δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία, στο πλαίσιο του νέου σχεδίου Ενοποιημένης Αεροπορικής και Πυραυλικής Άμυνας (ΙΑΜD) της Συμμαχίας. Το ένα στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή τον έλεγχο των Στενών, την επιτήρηση της Κριμαίας και την παρακολούθηση των στρατιωτικών και οικονομικών κινήσεων της Ρωσίας από τη Μαύρη Θάλασσα προς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το δεύτερο στρατηγείο θα είναι στα Άδανα, με επιχειρησιακή ευθύνη τον έλεγχο της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να είναι αρνητικός για το στρατηγείο στα Άδανα, λόγω πιέσεων από το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.
Το προτεινόμενο σχέδιο, που θα καλύπτει ολόκληρη την περιοχή επιχειρησιακής ευθύνης του Ανώτατου Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί αντί της απλής και αυτόνομης επιτήρησης του εναέριου χώρου κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, θα προβλέπει πλέον ενιαία αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, με κεντρικό συντονισμό και υποστήριξη από ορισμένα περιφερειακά κέντρα-στρατηγεία.
Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει γεωστρατηγικά την Τουρκία μέσα στη Συμμαχία, καθώς της δίνει αυξημένη επιρροή σε κρίσιμες περιοχές. Γι’ αυτό και τουλάχιστον προβληματισμό προκαλεί η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ενόψει της Συνόδου.
Το μοναδικό ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι η δυνατότητα άσκησης βέτο στη δημιουργία των δύο αυτών στρατηγικών κέντρων. Εάν η Αθήνα δεν αξιοποιήσει έστω και τώρα -όπως επισημαίνουν έγκυροι διπλωματικοί παράγοντες- αυτό το δικαίωμα και επιτρέψει την ολοκλήρωση της διαδικασίας, τότε θα γίνει το καθοριστικό βήμα και οι νέες δομές θα κατοχυρωθούν θεσμικά και νομικά στο πλαίσιο της Συμμαχίας, αναβαθμίζοντας αποφασιστικά τη γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας.
Η σημασία των δύο εγκαταστάσεων μόνο αμελητέα δεν είναι. Η περιοχή των Αδάνων, με κεντρικό πυλώνα την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, αποτελεί το επιχειρησιακό νευρικό κέντρο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, με άμεση προβολή ισχύος προς τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Αντίστοιχα, η Κωνσταντινούπολη, μέσω του Ταχέως Αναπτυσσόμενου Σώματος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, βρίσκεται στον άξονα ελέγχου των Στενών - Βόσπορος και Δαρδανέλλια - δηλαδή στην καρδιά της σύνδεσης μεταξύ Μαύρης Θάλασσας, Αιγαίου και Μεσογείου.
Με την ελληνική συγκατάθεση, τα δύο νέα στρατηγεία αποκτούν πλήρη,

7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019: ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ...

Στις 7 Ιουλίου 2019 ο Κ. Μητσοτάκης κέρδιζε με αυτοδυναμία τις εκλογές υποσχόμενος μια νέα Ελλάδα. Ένα επιτελικό κράτος που θα λειτουργούσε με κανόνες, αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Μια χώρα που θα άφηνε πίσω της τις παθογένειες της μεταπολίτευσης και θα γινόταν επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Επτά χρόνια μετά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να παρουσιάζει τις υποσχέσεις της ως επιτυχίες. Η κοινωνία, όμως, παρουσιάζει έναν εντελώς διαφορετικό απολογισμό. Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να πάψει κανείς να κρίνεται από τις προθέσεις του και να κρίνεται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται μόνο στους λογιστικούς και ψυχρούς δείκτες της οικονομίας. Αποτυπώνεται στην ποιότητα των θεσμών, στην εμπιστοσύνη των πολιτών, στην καθημερινότητά τους και, τελικά, στο αν η χώρα προχώρησε πραγματικά μπροστά. Εκεί ο κυβερνητικός απολογισμός γίνεται πολύ πιο δύσκολος...

Η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην ακρίβεια βασικών αγαθών, οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν σπίτι, τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, οι μισθοί εξακολουθούν να υπολείπονται σε αγοραστική δύναμη και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δηλώνει πως οι μεγαλύτερες ανησυχίες της αφορούν την οικονομία, την εργασία και την υγεία. Οι κυβερνητικοί δείκτες μπορεί να βελτιώθηκαν. Οι δείκτες της κοινωνίας όχι...

Ακόμη πιο απογοητευτικός είναι ο απολογισμός των θεσμών. Το περίφημο επιτελικό κράτος που υποσχέθηκε αποτελεσματικότητα συνδέθηκε τελικά με τις υποκλοπές, την τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για πελατειακές πρακτικές και, πιο πρόσφατα, με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας που εξαπατήθηκε από δύο Ρώσους φαρσέρ. Σχεδόν κάθε κρίση συνοδεύτηκε από την ίδια συνταγή: επικοινωνιακή διαχείριση, διάχυση ευθυνών, περιορισμός της πολιτικής ζημιάς και καμία αυτοκριτική...

Υπάρχει και κάτι ακόμη που χαρακτηρίζει όλες τις κυβερνήσεις όταν συμπληρώνουν πολλά χρόνια στην εξουσία. Σταδιακά παύουν να ακούν περισσότερο την κοινωνία και αρχίζουν να ακούν περισσότερο τον εαυτό τους. Οι προειδοποιήσεις μετατρέπονται σε υπερβολές της αντιπολίτευσης,

ΌΤΑΝ ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ «ΚΑΡΦΩΝΕΙ» ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ…

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική προπαγάνδα καταρρέει όχι από τις αποκαλύψεις των αντιπάλων της, αλλά από τα ίδια τα λόγια των εκπροσώπων της. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη χθεσινή τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η οποία σήμερα μετατράπηκε σε πρωτοσέλιδο θέμα σε δύο από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας.

Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Όταν ακόμη και εφημερίδες που κάθε άλλο παρά μπορούν να χαρακτηριστούν «αντικυβερνητικές» αναδεικνύουν την υπόθεση, γίνεται φανερό ότι η κυβερνητική αμηχανία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.

Η αφορμή ήταν η κίνηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να ζητήσει από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου πλήρη διερεύνηση της παγίδευσης του τηλεφώνου του με το Predator. Αντί η κυβέρνηση να περιοριστεί σε μια ψύχραιμη δήλωση ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να υπερασπιστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και μέσα στη βιασύνη του άφησε να φανεί αυτό που εδώ και χρόνια η κυβέρνηση προσπαθεί να αρνείται: ότι θεωρεί τις υποκλοπές πολιτικό ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ίδια.

Η χαρακτηριστική αναφορά του ότι η υπόθεση «συζητείται από το 2022» και ότι «το 2023 ο κ. Σαμαράς ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία» προκάλεσε εύλογα ερωτήματα. Αν, όπως επί χρόνια υποστηρίζει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία σύνδεση του Μεγάρου Μαξίμου με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, γιατί επιχειρεί να συνδέσει την καταγγελία ενός πρώην πρωθυπουργού με την εκλογική πορεία της Νέας Δημοκρατίας;

Η απάντηση από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά ήταν άμεση και δηκτική:

«Αν θυμόμαστε καλά, η ΝΔ το 2023 είχε πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έχει κάποια σχέση η ΝΔ με την υπόθεση; Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μήπως; Γιατί λοιπόν ο κ. Μαρινάκης συσχετίζει την παρακολούθηση του κ. Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία και τις εκλογές του 2023;»

Το ερώτημα είναι πολιτικά βαρύ και δύσκολα αποφεύγεται. Εάν οι παρακολουθήσεις αποτελούν μια υπόθεση χωρίς καμία κυβερνητική εμπλοκή, γιατί κάθε αναφορά σε αυτές προκαλεί τέτοια νευρικότητα στο Μέγαρο Μαξίμου; Γιατί η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται πριν ακόμη της αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη;

Εδώ και χρόνια ακούμε τα ίδια επιχειρήματα: «δεν γνωρίζαμε», «δεν υπάρχει εμπλοκή», «όλα ερευνώνται», «φταίνε κάποιοι άλλοι». Ωστόσο, όταν ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπεύδει να ταυτίσει πολιτικά την υπόθεση των υποκλοπών με τη Νέα Δημοκρατία και την ηγεσία της, η εικόνα αλλάζει δραματικά.

Λέει ο λαός ότι «ομολογούν χωρίς ξύλο». Και στην προκειμένη περίπτωση, η πιο αποκαλυπτική ομολογία δεν προήλθε από κάποιον αντίπαλο της κυβέρνησης, αλλά από την ίδια την προσπάθειά της να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Το ερώτημα που απομένει είναι αν η Δικαιοσύνη θα διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες,

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ …

Να παραθέσουμε από τα σημερινά ΝΕΑ το σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού και ένα απόσπασμα από το άρθρο, στο ίδιο έντυπο, του Μιχάλη Μητσού, που ασχολούνται με το ίδιο θέμα.

Η ασφάλεια και το καθήκον

Η προσπάθεια να φιλτράρει κανείς την προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στη Δικαιοσύνη μέσα από το πρίσμα της όποιας πολιτικής ή προσωπικής άποψης έχει γι’ αυτόν, είναι μια αθλιότητα, όχι απέναντι στο πρόσωπο, αλλά στην εθνική ασφάλεια και την έννομη τάξη.

Τον Ιούλιο του 2024, η διάταξη του Αχιλλέα Ζήση έθεσε στο αρχείο το σκέλος της έρευνας των υποκλοπών που αφορούσε την ΕΥΠ και παρέπεμψε τους Ντίλιαν, Λαβράνο, Μπίτζιο και Χάρου για πλημμέλημα.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε τους ιδιώτες του Predator και ζήτησε νέα έρευνα για κατασκοπεία. Στις 27 Απριλίου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας την απέρριψε εσπευσμένα, αρνούμενος να παραλάβει νέα στοιχεία για θύματα με κρίσιμα χαρτοφυλάκια, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στον διάδοχό του, Ευάγγελο Μπακέλα.

Αυτή η διάταξη μπλόκαρε την έρευνα, πριν καν ανοίξει, γεγονός που δολίως αποκρύπτεται από κυβερνητικές δηλώσεις. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού. Το επιχείρημα του Μαξίμου ότι «το θέμα συζητείται από το 2022» και ότι ο Σαμαράς «ήταν υποψήφιος το 2023», είναι προκλητικό. Αν ο Σαμαράς είχε κινηθεί προτού εξαντληθούν οι δικαστικές διαδικασίες, η κυβέρνηση θα τον εγκαλούσε για «αντιπολιτευσιακή συμπεριφορά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Το επιχείρημα είναι και ψευδές. Ο Σαμαράς έλαβε την επίσημη επιβεβαίωση της στοχοποίησής του από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα τον Ιούλιο του 2023, δηλαδή μετά τις εκλογές. Και είναι και ύποπτο. Μήπως η παραπομπή δικώνει; Έγινε γιατί υπουργοί και αξιωματούχοι δεν πήγαν στη Δικαιοσύνη για τη δική τους παρακολούθηση, όπως εκ του νόμου και εκ των θέσεών τους όφειλαν;

Αυτό που οφείλουμε να αξιολογήσουμε όσοι προτεραιοποιούμε το δίκαιο και την ασφάλεια, είναι ότι φτάσαμε στο σημείο ένας πρώην πρωθυπουργός να αναγκάζεται να προσφύγει δικαστικά μπας και καταφέρει να προκαλέσει τη στοιχειώδη έρευνα για τη διαπιστωμένη παρακολούθησή του, λίγους μήνες πριν παραγραφεί. Σε ποιο μέρος του κόσμου ιδιώτες θα παρακολουθούσαν πρωθυπουργό, δικαστές, αξιωματικούς και η Δικαιοσύνη θα αρνιόταν να ερευνήσει; Φτάσαμε στο σημείο, αντί να λέμε ότι έκανε το χρέος του, να έχουν το απύθμενο θράσος αυτοί που βαφτίζουν την κατασκοπεία «απλή υπόθεση ιδιωτών», να τον εγκαλούν κι από πάνω.

Αν αυτό δεν μας σοκάρει, τότε έχουμε χάσει κάθε πυξίδα. Έχουμε τελειώσει.

***

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ οι μέλισσες – όπου τον ρόλο του φαντάσματος του παρελθόντος που αναστατώνει τη ζωή του πρωταγωνιστή υποδύεται ο Αντώνης Σαμαράς.

Στη χθεσινή αίτησή του τελευταίου προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διερευνηθεί η παρακολούθησή του με το Predator, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε με μια μνημειώδη γκάφα. Θέλοντας να εκθέσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αλλότρια κίνητρα,

ΜΑΖΙΚΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ! ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ FUNDS..

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΑ FUNDS ΤΟΝ ΑΝΟΙΞΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

Ένα πρωτοφανές δικαστικό και κοινωνικό μέτωπο διαμορφώνεται τις τελευταίες ώρες στην εγχώρια οικονομική σκηνή, καθώς εκατοντάδες πολίτες και συλλογικοί φορείς προχωρούν στην αποστολή μαζικού εξωδίκου κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) Γιάννη Στουρνάρα. Η δυναμική αυτή κίνηση έρχεται ως επιστέγασμα της έντονης κοινωνικής οργής για το καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας που επικρατεί στην αγορά διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων.
Η νομική αυτή παρέμβαση στρέφεται ευθέως κατά του ρόλου της κεντρικής τράπεζας ως ανώτατης εποπτικής αρχής του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι δανειολήπτες και οι φορείς που συνυπογράφουν το εξώδικο καλούν τον Γιάννη Στουρνάρα να απολογηθεί δημόσια και θεσμικά για την απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι καταγγελίες αναφέρουν ότι η Τράπεζα της Ελλάδος φαίνεται να κάνει συστηματικά τα «στραβά μάτια» απέναντι στις αυθαίρετες πρακτικές των funds και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (servicers), αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους.
Οι καταγγέλλοντες υπογραμμίζουν ότι οι servicers λειτουργούν πέρα και πάνω από κάθε δεοντολογία, αρνούμενοι ουσιαστικές ρυθμίσεις, προχωρώντας σε μονομερείς ενέργειες και επιβάλλοντας δυσβάσταχτες χρεώσεις, χωρίς να αντιμετωπίζουν καμία απολύτως κύρωση από την πλευρά της ΤτΕ.
Το εξώδικο, ωστόσο, προχωρά βαθύτερα, θίγοντας τον ίδιο τον πυρήνα της κρατικής στρατηγικής για την εξυγίανση των τραπεζικών ισολογισμών. Σοβαρότατες κατηγορίες διατυπώνονται για το πρόγραμμα «Ηρακλής», το οποίο περιγράφεται ως ένας «ύποπτος μηχανισμός» μαζικής μεταφοράς πλούτου και περιουσίας. Η κριτική επικεντρώνεται σε τρία βασικά σημεία:
● Αδιαφάνεια δικαιούχων: Παραμένει σκοτεινό το τοπίο γύρω από τους πραγματικούς τελικούς δικαιούχους των πακέτων των μη εξυπηρετούμενων δανείων, τα οποία αγοράστηκαν σε εξευτελιστικές τιμές (κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας), αλλά απαιτούνται στο ακέραιο από τους πολίτες.
● Ηλεκτρονικές δημοπρασίες: Καταγγέλλεται ο τρόπος διεξαγωγής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, οι οποίοι λειτουργούν ως βιομηχανία αναγκαστικής αφαίρεσης της λαϊκής στέγης, χωρίς ουσιαστικές δικλίδες ασφαλείας για την πρώτη κατοικία.
● Μεταφορά περιουσίας: Το πρόγραμμα ουσιαστικά διευκόλυνε το πέρασμα του εγχώριου real estate σε ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια, στερώντας από την ελληνική οικονομία ζωτικούς πόρους.
Η μαζική εξώδικη διαμαρτυρία κατά του Γιάννη Στουρνάρα αποτελεί σημείο καμπής. Μεταφέρει τη μάχη,

ΤΟ ...ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ!

Konstantinos Korikis
Ο Σαμαράς μάς έκανε χθες, χωρίς να το θέλει, το καλύτερο μάθημα για το πώς δουλεύει ο αλγόριθμος του Facebook.
Το πρωί ανέβασα στη σελίδα μου το βίντεο που ανέβασε ο ίδιος στο TikTok — επαγγελματική διαστροφή, αυτή είναι η δουλειά μου. Το ίδιο ακριβώς βίντεο υπήρχε και στη δική του σελίδα.
Δώδεκα ώρες μετά:
 Η σελίδα του πρώην πρωθυπουργού: 39.000 προβολές
 Η δική μου ανάρτηση: 222.000 προβολές
Σχεδόν 6 φορές πάνω. Με το δικό του υλικό.
Πού είναι η διαφορά; Σε μία λέξη: στα σχόλια.
Η σελίδα του έχει περιορίσει το ποιος μπορεί να σχολιάσει. Η δική μου όχι — και μάζεψε 456 σχόλια.
Γιατί μετράνε τόσο πολύ τα σχόλια:
 Το σχόλιο είναι το «βαρύτερο» σήμα για τον αλγόριθμο. Το like είναι ένα κλικ. Το σχόλιο είναι χρόνος, σκέψη, πληκτρολόγηση. Το Facebook το διαβάζει ως «εδώ γίνεται συζήτηση» και δείχνει την ανάρτηση σε περισσότερους.
 Κάθε σχόλιο ξαναζωντανεύει την ανάρτηση. Όταν κάποιος σχολιάζει, η ανάρτηση εμφανίζεται και σε δικούς του φίλους. Κάθε απάντηση μετράει ξανά. 456 σχόλια σημαίνει εκατοντάδες μικρές «επανεκκινήσεις» στη διανομή.
 Ο αλγόριθμος δεν ξέρει από θετικό και αρνητικό. Μετράει διάδραση. Ακόμα και το αρνητικό σχόλιο σπρώχνει την ανάρτηση πιο μακριά.
Και το επαγγελματικό συμπέρασμα, για όσους διαχειρίζονται σελίδες πολιτικών:
Το κλείδωμα των σχολίων είναι το πιο ακριβό «ήσυχο κεφάλι» που υπάρχει. Κόβεις μόνος σου τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή που έχεις.
Η σωστή δουλειά δεν είναι να κλείνεις τη βρύση. Είναι να είσαι από πάνω: παρακολουθείς τα σχόλια και τα τοξικά τα κάνεις hide. Το κρυμμένο σχόλιο συνεχίζουν να το βλέπουν μόνο αυτός που το έγραψε και οι φίλοι του — εκείνος δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο αλγόριθμος έχει ήδη μετρήσει τη διάδραση, και η συζήτηση για όλους τους υπόλοιπους μένει καθαρή.
Ο Σαμαράς πάτησε το κουμπί. Και μας θύμισε ότι όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική επικοινωνία θα έχουμε πολλή δουλειά.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

 

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ

Από το πούρο στο κότερο μετά το Μάτι στην «ηθική επανάσταση», τώρα τον επανάφερε η πρεσβεία για το Αιγαίο, γιατί έκανε «καλή δουλειά» στην Μακεδονία.

Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο Τσίπρας επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν όμως τόσο πολύ με τα παλιά. Οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες: πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης.

Ηλίας Κανέλλης 

Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση. Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές.  Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ.  Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;». Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση.  Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023,

ΜΙΣΘΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΤΟ ΦΕΚ – ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΖΑΛΙΖΟΥΝ

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το νέο μισθολογικό καθεστώς για τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλάζοντας τον τρόπο υπολογισμού των αποδοχών του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Βοηθών Επισκόπων.

Με τη δημοσίευση του ΦΕΚ τίθεται σε εφαρμογή η νέα ρύθμιση, η οποία αφορά αποκλειστικά την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία και όχι τους απλούς εφημερίους. Πρόκειται για αλλαγή που έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις ακόμη και στους κόλπους της Εκκλησίας.
Η ρύθμιση τροποποιεί το άρθρο 145 του ν. 4472/2017 και εγκαταλείπει το προηγούμενο αυτόνομο μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων, συνδέοντας πλέον τις αποδοχές τους με το ανώτατο μισθολογικό όριο που ισχύει στον δημόσιο τομέα και ειδικότερα με τις αποδοχές του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.
Πώς διαμορφώνονται οι αποδοχές....,

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ …

 

Της Τ. Γ.

Κοιτώ την μπλούζα του. Πόσος αγώνας, πόση προσπάθεια, μελέτη, ξενύχτι, πόση προσμονή και πόσες ελπίδες χώρεσαν σε τούτο το ρούχο; Πόση χαρά τη μέρα που τη πρωτοφόρεσε, πόση προσμονή της προσφοράς στο συνάνθρωπο;

Μα δεν ήξερες γλυκό μου παιδί πως στο βασίλειο της λαμογιάς τούτες οι μπλούζες δεν έχουν καμιά αξία. Ειδικά σαν οι κάτοχοι τους έχουν φωνή και διεκδικούν συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να κάνουν με αξιοπρέπεια το καθήκον τους. Να σώζουν ζωές.

Δεν γνώριζες καημένο μου παλικάρι πως στη χώρα- τσιφλίκι της δεξιάς, το μέλλον το έχουν τα άσπρα μπλουζάκια που πάνω τους γράφουν “Δεν σας φοβόμαστε” και στέκουν έξω από τα νοσοκομεία, με τις κομματικές τους ταυτότητες, και ορισμένα με κατηγορίες και καταδίκες για διαφθορά που ποτέ δεν θα υλοποιηθούν…

Του φόρεσαν και χειροπέδες! Αυτές, που αν υπήρχε μια στάλα Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να “κοσμούν” εκατοντάδες γαλάζια χέρια, μαθημένες στα” χεράτα” της διαφθοράς και της ανηθικότητας.

ΝΤΡΟΠΗ. Κι αν τούτη η λέξη έχει δια παντός εξαφανιστεί από τα πολιτικά τους κατάπια, ΝΤΡΟΠΗ σε μας που ανεχόμαστε μια χώρα- φυλακή της ζωής, μια χώρα βορά στη φαυλότητα.

Υ.Γ. Και για όποιον τυχόν δεν γνωρίζει το περιστατικό, ο συγκεκριμένος γιατρός υπηρετούσε στο Καστελόριζο, και συνελήφθη με την διαδικασία του αυτοφώρου, κατόπιν μήνυσης που υπέβαλε ο δήμαρχος του νησιού για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο γιατρός είχε καταγγείλει τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης του.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΦΙΜΩΤΡΟ

Γράφει ο mitsos175

Δεν έπρεπε να πούμε πως ο δήμιος, βασανιστής και κάθαρμα Ευάγγελος Μάλλιος ήταν δήμιος που βασάνιζε και εγκληματίας, γιατί τον στοκοποιήσαμε και τον τιμώρησε η 17 Νοέμβρη. Πόσοι «λαϊκιστές» είχαμε πει τότε «να αγιάσουν τα χέρια όσων καθάρισαν τον τόπο από το τέρας;» Τέλος πάντων.

Από τον Νονό που αποκαλούν «Πρωθυπουργό» ως τον τελευταίο οπαδό συμμοριών η νοοτροπία είναι ακριβώς η ίδια. «Μη μας λέτε αυτό που είμαστε, κρύψτε την αλήθεια!» Μην ξαναπούμε τους δολοφόνους – δολοφόνους, τους κλέφτες – κλέφτες, τους απατεώνες – απατεώνες, τους παιδεραστές – παιδεραστές κοκ. Δεν είναι αυτοί καθάρματα, εμείς τους «στοχοποιούμε!».

Μας το είπαν οι ΑΡΔ με την πρόσφατη επίθεση. Κανένα στοιχείο ακόμα για το ποιος την έκανε, αλλά κατηγόρησαν όλους εμάς που διαμαρτυρόμαστε για τη σαπίλα, τη διαφθορά! Αν σπάσει κάνα νύχι η Πόπη του ΟΠΕΚΕΠΕ ή στραβοκαταπιεί κάνα πόμολο ο Φραπές, θα μας βάλουν μέσα!

Σύμβουλος Στόκος στους Ρώσους φαρσέρ, που τους πέρασε για Ουκρανούς: Ας αλωνίζουν τα drones στο Αιγαίο, αλλά όχι και σε προεκλογική ή τουριστική περίοδο! Δηλαδή «εντάξει, να εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά μη χάσουμε λεφτά και ψήφους!» Στο μεταξύ οι ΑΡΔ έκαναν το μαύρο άσπρο. Δε φταίνε οι ηλίθιοι και οι υποταγμένοι, οι Ρώσοι φταίνε!

Αμ ο δήμαρχος; Κατηγορούμενος ο γιατρός ακριτικού νησιού γιατί είπε πως ζει! «Συκοφάντης!» Τέλεια ζει, απλά δεν το ξέρει! Μετά θα αναρωτιούνται γιατί έμειναν χωρίς γιατρό, γιατί δε θέλει κανένας να πάει στο μούφα «Παράδεισο». Όπως αναρωτιούνται άλλα αφεντικά, γιατί δεν πάνε οι άνεργοι να γίνουν σκλάβοι στα νησιά να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες και να γεμίσουν τις τσέπες των αφεντάδων…

Από τον πρώτο ως τον τελευταίο ίδια νοοτροπία. Αντί να πουν «να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα», λένε «δεν υπάρχει πρόβλημα!» Το έκαναν πολλοί αυτό. Ο Χίτλερ ένας από αυτούς. Του είπαν οι στρατηγοί «μας κύκλωσαν στον Στάλινγκραντ, να την κάνουμε όσο είναι καιρός», «όχι» τους είπε «δεν υπάρχει πρόβλημα». Ευτυχώς για την ανθρωπότητα είχε αυτή τη νοοτροπία, κι έτσι έληξε ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα.

Έπιασε φωτιά, κάηκαν άνθρωποι; «Φταίνε όσοι δεν καθάρισαν τα οικόπεδα!»

Πνιγόμαστε! «Φταίει ο καιρός!»

Διαλύθηκε η Υγεία! «Μη συκοφαντείτε το ΕΣΥ, φταίνε τα… τροχαία!»

Έχουμε μαύρη αγορά! «Φταίει ο πόλεμος!»

Ε θα το πω δεν αντέχω: Οι γονείς τους φταίνε, που δεν πήραν προφυλάξεις κατά το σεξ.

ΘΕΛΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ…

Του Θανάση Κ.

Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ’ όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.

Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα.

Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει Τσίπρα.

Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν.

Τι έγινε τώρα;

* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!

Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί – όπως είπε – «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».

Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.

Περίεργη διευκρίνιση.

Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως.

Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.

Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.

* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας.

Το πρόβλημα δεν είναι η “κριτική” (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).

Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά “υπερασπίζονται” την πολιτική Γεραπετρίτη!

Κι αποδοκιμάζουν ως “δεξιούς” όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή.

Δηλαδή αποδοκιμάζουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν ευθέως από το Δίκαιο της Θάλασσας.

* Εδώ όμως αρχίζει η αντιστροφή της πραγματικότητας.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ανακηρύσσεται “μονομερώς”.

Αυτό ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, Μontego Bay, 1982).

Εκεί όπου υπάρχουν επικαλυπτόμενες αξιώσεις,

ΝΤΟΚΟΣ Η… ΣΤΟΚΟΣ;

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν είναι ο πρώτος Έλληνας αξιωματούχος που πέφτει θύμα των περιβόητων Ρώσων φαρσέρ, ο Θάνος Ντόκος. Είχε προηγηθεί ο Κωστάκης Μπακογιάννης, που νόμιζε ότι μιλάει με τον ομόλογό του της Βαρσοβίας. Αλλά ο Μπακογιάννης ήταν ένας απλός δήμαρχος και δεν φημίζεται για την πολιτική του οξυδέρκεια. Ο Ντόκος, προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, απευθείας από το ευγενές… φυτώριο του ΕΛΙΑΜΕΠ, ήταν ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας. Ο κατεξοχήν αρμόδιος, δηλαδή, για τον εντοπισμό και την ανάσχεση εξωτερικών απειλών.

Το πάθημα είναι ακόμη πιο βαρύ αν αναλογιστεί κανείς ότι το γραφείο του κυρίου Ντόκου βρίσκεται μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, την ίδια την καρδιά, δηλαδή, του επιτελικού κράτους. Και ότι επί ημερών Μητσοτάκη συστήθηκε με πολλά… ταρατατζούμ, Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας για να αποτρέπει -υποτίθεται- τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μπροστά στον διασυρμό η κυβέρνηση επιστράτευσε, όπως συνηθίζει, θεωρίες για… εξωγήινους. Ότι δεχτήκαμε μια υβριδική επίθεση, ανώτερου τεχνολογικού επιπέδου, που «έσπασε» τα πρωτόκολλα και εισχώρησε στο δικό μας -πολυδιαφημισμένο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό- δίχτυ ψηφιακής ασφάλειας.

Εδώ ισχύει η παλιά λαϊκή ρήση… κολοκύθια τούμπανα. Το κόλπο των Ρώσων φαρσέρ είναι γνωστό και απολύτως συμβατικό, όταν υποδύονται Ουκρανούς. Είτε οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι μιμούνται την τραχιά αγγλική προφορά των ανθρώπων του Ζελένσκι και αν χρειαστεί «παγώνουν» στην οθόνη την εικόνα,  επικαλούμενοι… προβλήματα σύνδεσης λόγω υποτιθέμενων ρωσικών παρεμβολών.

Κάπως έτσι κοίμισαν τον… Στόκο, συγγνώμη τον Ντόκο, ο οποίος δεν κατάλαβε την τρολιά, ακόμη κι όταν ο υποτιθέμενος ομόλογός του, Ρουστέμ Ουσμέροφ, άρχισε να του λέει παλαβά πράγματα. Ότι, δηλαδή, ο υπουργός άμυνας του Ζελένσκι και στενός του συνεργάτης Μιχαΐλο Φεντόροφ δεν ελέγχεται, κάνει του κεφαλιού του και επειδή είναι θερμόαιμος ετοιμάζεται να μας ξαναστείλει οπλισμένα drones για να χτυπήσει ρωσικά πλοία σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα.

Το σοβαρό της υπόθεσης

Προσέξτε τώρα,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 8,9 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ. ΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ, ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΟΥΣΙΑ.

                                                                                  Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Αφορμή για την ανάρτηση στάθηκε το σημερινό εξώφυλλο του Documento  και το παρακάτω πόστ του Κώστα Βαξεβάνη στο Χ:

«Το θέμα δεν είναι αν ο γιος του Τάκη Θεοδωρικάκου διέπραξε κάποιο αδίκημα όταν αυτός ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Το θέμα, που εξελίχθηκε σε σκάνδαλο, είναι πώς επιχειρήθηκε αρχικώς να καλυφθεί η υπόθεση και στη συνέχεια πώς, όταν αποκαλύφθηκε, η Δικαιοσύνη μπήκε σε εμφύλιο για να ματαιωθεί η παραπομπή σε δίκη. Με νομικά τερτίπια και εισαγγελικές προτάσεις copy-paste».

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Αν υπήρξε απόπειρα συγκάλυψης, αν ασκήθηκαν πιέσεις, αν έγιναν παρεμβάσεις στην αστυνομική ή δικαστική διαδικασία, τότε πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα. Σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις που αντιμετωπίζονται διαφορετικά επειδή αφορούν συγγενείς υπουργών.

Από την άλλη όμως, ας μη χάνουμε το μέτρο.

Η ίδια η υπόθεση αφορά συνολικά 8,9 γραμμάρια ακατέργαστης κάνναβης που βρέθηκαν σε παρέα τεσσάρων νεαρών το 2021. Αν δεν υπήρχε η συγγενική σχέση με υπουργό, είναι πολύ πιθανό να μην είχε απασχολήσει ποτέ την επικαιρότητα.

Γι’ αυτό χρειάζεται να διαχωρίζουμε δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα.

Άλλο η ίδια η μικροποσότητα κάνναβης.

Και άλλο η ενδεχόμενη συγκάλυψη ή η διαφορετική μεταχείριση από τις αρχές.

Το πρώτο, από μόνο του, προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι σοβαρό. Το δεύτερο, αν αποδεικνύεται, αφορά την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου, για την οποία θα αφήσουμε να μας μιλήσει αναλυτικότερα ο συντάκτης του εντύπου Θανάσης Καραμπάτσος.

Ο Τάκης Θεοδωρικάκος έχει δώσει, όλα αυτά τα χρόνια, αρκετές αφορμές για σκληρή πολιτική κριτική. Δεν υπάρχει ανάγκη να διογκώνονται υποθέσεις για να ασκηθεί αντιπολίτευση. Η αξιοπιστία της κριτικής δεν ενισχύεται από την υπερβολή· αντίθετα, αποδυναμώνεται.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν τέσσερις νέοι είχαν στην κατοχή τους συνολικά 8,9 γραμμάρια κάνναβης.

Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας της ιδιότητας του πατέρα ενός από αυτούς, λειτούργησαν μηχανισμοί που επιχείρησαν να αλλοιώσουν ή να επηρεάσουν τη θεσμική πορεία της υπόθεσης.

Αν η απάντηση είναι “ναι”, εκεί βρίσκεται το σκάνδαλο. Όχι στα 8,9 γραμμάρια κάνναβης, αλλά στην πιθανότητα ότι για ακόμη μία φορά το κράτος λειτούργησε με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Και φυσικά έχει δίκιο ο δημοσιογράφος του Documento Θανάσης Καραμπάτσος, όταν επισημαίνει τα αυτονόητα για τις “επιδόσεις” της αστικής “δικαιοσύνης”:

Αντί η Δικαιοσύνη να εμφανιστεί ως κολόνα, στήριγμα στην κοινωνία, σύμβολο υπεράσπισης των αδυνάτων έναντι των παμφάγων ισχυρών, βρέθηκε να κυλιέται στα μεταξωτά σεντόνια της εξουσίας και της ελίτ. Βοούσε η διαφθορά και βρίσκονταν νομικά παραθυράκια. Οι νομικοί ακροβατισμοί (άρθρο περί ανεύθυνων υπουργών, χρηματισμός μόνο κατά την άσκηση των καθηκόντων ή δεν σχετίζεται με την ιδιότητα κ.ά.) παγιώνονταν και γίνονταν νόμοι και συνταγματικά άρθρα. Διότι τι πιο καλό για να είσαι χρήσιμος κονσιλιέρε της εξουσίας από το να βρίσκεις λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα. Και η Δικαιοσύνη ήταν πάντοτε ευρηματική.

Καθώς όμως εναγκαλιζόταν με την εκτελεστική εξουσία,