ANOIKTH ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ ΣΤΟΝ ΆΔΩΝΙ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ...

Την αντίθεσή του με την αντίδραση και τις επιλογές του Άδωνι Γεωργιάδη κατά την επίσκεψή του στο νοσοκομείο Νίκαιας εκφράζει ο Νικήτας Κακλαμάνης στη Ράνια Τζίμα στο πλαίσιο της συζήτησής τους για την ενότητα interviews του in, που θα δημοσιευθεί στο σύνολό της αύριο.

«Χωρίς ‘ναι μεν, αλλά’ και αστερίσκους», όπως χαρακτηριστικά λέει, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλάμανης ξεκαθαρίζει ότι δεν του άρεσε η εικόνα με τον σιδηροδέσμιο γιατρό μέσα στο νοσοκομείο, επιπλήττει τον Άδωνι Γεωργιάδη που λόγω «του εκρηκτικού χαρακτήρα του» έχασε τελικά το δίκιο του, καταδικάζει βεβαίως και τη συμπεριφορά όσων εμπόδισαν την είσοδο του υπουργού στο νοσοκομείο.
Με τη νηφαλιότητα που τον διακρίνει πάντα και με ειλικρίνεια ο κ. Κακλαμάνης τονίζει ότι είναι απαράδεκτο «ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος σε ένα νοσοκομείο να λέει δεν επιτρέπω στον υπουργό να μπει στο νοσοκομείο» για να προσθέσει όμως ότι «εάν λοιπόν ο Άδωνης σταματούσε εκεί, στο ότι κύριοι, όποιοι και αν είστε […] δεν μπορείτε να απαγορεύσετε σε έναν υπουργό να μπαίνει στον χώρο ευθύνης της δουλειάς του, θα είχε όλα τα δίκια με το μέρος του».

Τα προσεκτικά καρφιά ωστόσο του κ. Κακλαμάνη προς τον Αδωνι Γεωργιάδη αφορούν και τη ρητορική του υπουργού Υγείας που έσπευσε να μιλήσει για κομμουνιστές και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χρωματίζοντας πολιτικά τις διαμαρτυρίες και δυναμιτίζοντας το κλίμα. «Δεν είναι ανάγκη να ονοματίζεις είναι της τάδε πολιτικής χροιάς ή όχι» λέει ο κ. Κακλαμάνης.
Απαρατήρητη δεν περνά και η επισήμανση του κ. Κακλαμάνη ότι «στα δύο χρόνια που ήμουν υπουργός Υγείας δεν μου έτυχε ποτέ τέτοιο πράγμα» με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις εντάσεις που πυροδοτεί η συμπεριφορά και οι δηλώσεις του Αδωνι Γεωργιάδη, που δεν φαίνεται να έχει αναπτύξει διαύλους επικοινωνίας και να επιδιώκει εποικοδομητικό διάλογο με το υγειονομικό προσωπικό του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

ΜΙΑ “ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ”, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 53 ΧΡΟΝΙΑ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΕΜΤΖΗ ΚΑΙ ΕΝΑ 12ΛΕΠΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ-ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΑΣΙΟΥ “ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ”

Συμπληρώθηκαν 53 χρόνια από τα ξημερώματα της 25η Φλεβάρη του 1973, μια εποχή που επικρατούσε η δικτατορία των συνταγματαρχών, οι μπάτσοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους “κράτος εν κράτει” και η προκλητικότητά τους ήταν η αιτία να δημιουργηθεί το μακελειό που δημιούργησε ο  Νίκος Κοεμτζής, σκοτώνοντας δυο απ’ αυτούς, καθώς και έναν άλλο τύπο από την παρέα τους και τραυματίζοντας άλλους 7 θαμώνες που βρισκόταν στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα».

Ηταν η εποχή που ο Ν. Κοεμτζής μόλις είχε βγει από την  φυλακή, όπου είχε εκτίσει την ποινή που του είχε επιβληθεί του για μικροκλοπές. Μαζί με τον αδερφό του, Δημοσθένη, και με την παρέα του, πηγαίνει στην Κυψέλη σε ένα μαγαζί για να γιορτάσει την ελευθερία του.

Οπως αναφέρουν δημοσιεύματα ο Νίκος Κοεμτζής είχε ανέκαθεν  προβλήματα με την αστυνομία.  Ήταν γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας Κοεμτζή, οι οποίοι, λόγω της συμμετοχής τους στο ΕΑΜ επί Κατοχής, υπέστησαν διώξεις από τις κρατικές αρχές κατά την μεταπολεμική περίοδο.
Το ξύλο στον πατέρα του, οι συνεχείς φυλακίσεις του κατά την  περίοδο  του εμφυλίου και το  κυνηγητό, που οδήγησε την οικογένεια στο να  μετακομίζει συνεχώς για να γλιτώσει, «γέννησαν» το μένος του Νίκου απέναντι στις Αρχές και στους ένστολους.

Όταν δε άρχισαν να κυνηγούν τον ίδιο, λόγω του αριστερού παρελθόντος του πατέρα του, και να τον τραβολογούν κάθε τόσο στην Ασφάλεια, αλλά και να τον κακομεταχειρίζονται, το μίσος μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο.
Μάλιστα, κάποια στιγμή, αστυνομικοί είχαν ζητήσει από τον «συνήθη ύποπτο», Νίκο, να γίνει  χαφιές,  αλλά ο Νίκος αρνήθηκε.

Ο ίδιος, πάντως, θεωρούσε πως οι αστυνομικοί που διασκέδαζαν το μοιραίο βράδυ στη «Νεράιδα» τον είχαν αναγνωρίσει και γι’ αυτό  παρενόχλησαν την παρέα του.

Το τι ακριβώς συνέβη το βράδυ του μακελειού, στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» μας περιγράφει με πολύ παραστατικό τρόπο ο Παύλος Τάσιος που σκηνοθέτησε το 1980 την ταινία- αριστούργημα
«Παραγγελιά!», το σχετικό απόσπασμα της οποίας παραθέτουμε.

Υ.Γ: Για την ιστορία να προσθέσουμε ότι ο Νίκος Κοεμτζής καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και επτά σε ισόβια και ο αδελφός του, Δημοσθένης, σε τρία χρόνια φυλάκιση. Λόγω της κατάργησης της θανατικής ποινή του επιβλήθηκαν ισόβια και έμεινε στην φυλακή για 23 ολόκληρα χρόνια.

Αποφυλακίστηκε τον Μάρτη του 1996 και από τότε ζούσε φτωχός και μόνος του.

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Όπου και να πας, ο φάκελος θα σε ακολουθεί” του είπε ο κομμουνιστής πατέρας του.
Και τον ακολουθούσε και δεν τον άφηναν να ησυχάσει, αλλά αυτός είπε “Δεν θα γίνω ρουφιάνος της αστυνομίας”

“Θόλωσε” το μυαλό του, και πήρε το αίμα του πίσω, όταν αστυνομικοί προσέβαλαν την ιερή μυσταγωγία του ζεϊμπέκικου του “μικρού” και τους πήρε στον όλεθρο, μαζί του, σαν σήμερα, γι’ αυτή την παραγγελιά..

3 σε θάνατο, 8 ισόβια, αποφυλακίστηκε το 1996.

Σκληρός με κάθε μορφή εξουσίας, ευαίσθητος με ό,τι αγαπούσε.
Θα τον θυμάμαι πάντα, έξω από τη πύλη της Ευελπίδων πουλώντας το βιβλίο του για να ζήσει, ήρεμος και πάντα ανυπότακτος

“Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο”
Έπος!

Είχε γράψει την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Νίκος Κοεμτζής – Το μακρύ ζεϊμπέκικο». Μέχρι την τελευταία του πνοή, μια μέρα του Σεπτέμβρη του 2011, στα 73 του χρόνια,

Η ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Γράφει ο mitsos175

Μόνο εθνική υπερηφάνεια μπορεί να νιώθουν οι υποτακτικοί των ΗΠΑ, αφού οι ιμπεριαλιστές διάλεξαν τη Μπανανία μας για να ανακουφιστούν οι μισθοφόροι τους.

Τέσσερα αεροπλανοφόρα κινάν και παν για πόλεμο στο μακρινό Ιράν. Στο ένα χάλασαν οι τουαλέτες του και που θα χέσουν τώρα οι Αμερικάνοι; Μα εκεί που χέζουν και οι εφοπλιστές, εκεί που αποπατούν χρόνια τώρα όλοι οι τουρίστες: Στην Ελλαδάρα, που άλλου;

Φυσικά γίνεται μεγάλο πανηγύρι στα σχόλια. Πολλοί γελάνε, αλλά οι περισσότεροι ανησυχούν που μπλεκόμαστε πάλι στις βρομοδουλειές των φονιάδων των λαών. Να πούμε πως δε μας έκανε ο Χουντικούλης τη χέστρα του πλανήτη. Ήμασταν εδώ και πάρα πολύ καιρό. Όπως και ο οίκος ανοχής της Γης.

Παλιά έρχονταν τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα κι έψαχναν γυναίκες. Τώρα ψάχνουν και τουαλέτες. Είναι η συνεισφορά της συμμαχικής χώρας. Στο μεταξύ οι Αμερικανοτσολιάδες πετάνε από τη χαρά τους. Ένα δολάριο να χρεώσουν την είσοδο στην τουαλέτα… Είναι πολλοί οι ναύτες, κι αν μάλιστα φάνε και τη φασολάδα από προχτές; Χρυσές δουλειές θα κάνουν στην Κρήτη! 50% η γαλάζια συμμορία!

Στο μεταξύ «η φρεγάτα «ΥΔΡΑ» βρίσκεται στον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα από τον Ιανουάριο του 2026». Ο Κόλπος του Άντεν βρίσκεται στην Αραβική Θάλασσα ανάμεσα στην Υεμένη της νότιας ακτής της Αραβίας και τη Σομαλία στο Κέρας της Αφρικής.

Τι δουλειά έχουμε εκεί; Θα μας πουν τα αφεντικά από το Αμέρικα. Ποιος προστατεύει τα νησιά μας; Κανείς! Δε χρειάζονται προστασία. Έχετε δει ποτέ σκοπούς στις τουαλέτες; Λεκάνες να υπάρχουν και χαρτιά υγείας!

Λέγεται πως τα πλοία μας, τα ακριβοπληρωμένα, θα έχουν τον κρίσιμο ρόλο της μεταφοράς του χαρτιού υγείας για τους Αμερικάνους προστάτες μας. Γι’ αυτό επενέβηκαν στη Βενεζουέλα: Δεν υπήρχε χαρτί υγείας! Τώρα όμως – μετά την απαγωγή του Μαδούρο – οι πολυεθνικές μπορούν να χέσουν με την ησυχία τους. Μετά να κάνουν πλιάτσικο στο πετρέλαιο. Όπως πάνε να λεηλατήσουν και το Ιράν.

Θα τα καταφέρουν; Κάποιοι είπαν πως «δεν μπορούν να φτιάξουν μια τουαλέτα της προκοπής, θα κάνουν πόλεμο;» Κοιτάξτε. Οι Αμερικάνοι ξέρουν καλά ένα πράγμα: Να σκοτώνουν. Δεν φημίζονται για τον πολιτισμό τους, για τις καταστροφές φημίζονται.

Τι μπορούν να κάνουν οι Ιρανοί; Υπομονή. Εδώ γλύτωσαν από το Μέγα Αλέξανδρο, δε θα γλυτώσουν από τον Τραμπ; Ένας ακόμα κλέφτης, ένας εγκληματίας. Ούτε κι Μακεδόνες είχαν τουαλέτες, γι’ αυτό τα έκαναν σκατά μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι Ρωμαίοι είχαν, αλλά όχι σαν τις δικές μας. Ποιος άλλος θα είχε τον πρωθυπουργό μέσα στη λεκάνη να σκουπίζει τον κώλο των ισχυρών; Μόνο εμείς! Τι «τούρκικες τουαλέτες»; Ελληνικές! Σ’ ό,τι έχει σχέση με τον πισινό και τα παράγωγά του,

ΑΠΟ ΤΟΝ “ΜΠΑΦΟ” ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΣΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ: Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ “ΝΤΟΥΝΤΟΥΚΕΣ” ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

του Γ.Γ

Σε εποχές που φαντάζουν μακρινές, αλλά παραμένουν νωπές στη μνήμη, ο σημερινός βουλευτής και υφυπουργός Εξωτερικών της ΝΔ, Γιάννης Λοβέρδος, κατηγορούσε τον Νίκο Καρανίκα –τον διορισμένο από τον Αλέξη Τσίπρα σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– ότι “μπαστούριαζε” από μπάφο στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο Λοβέρδος, μάλιστα, τον χαρακτήριζε “αρνητή στράτευσης” και “επίτευγμα” του να αποφύγει το στρατό, ενώ τον κορόιδευε για τον μισθό του 2.560 ευρώ. 

Κύλισε όπως νερό στ’ αυλάκι και η Ν.Δ καθώς και ο Άδωνις Γεωργιάδης, παραδέχτηκε ότι έκαναν λάθος για το ζήτημα της κάνναβης και ότι η συμβολή του Καρανίκα ήταν θετική. Μάλιστα ο Αδωνης Γεωργιάδης ομολογούσε ότι ο ίδιος ήταν λάθος για το θέμα της φαρμακευτικής κάνναβης -μπάφο την χαρακτήριζε στο παρελθόν- και έδινε τα εύσημα του για την στάση που είχε κρατήσει ο Νίκος Καρανίκας για το ίδιο θέμα.

Αργότερα όπως μας ενημέρωνε η ειδησεογραφία, Γεωργιάδης και Καρανίκας “επέδειξαν πολιτικό πολιτισμό” και αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις, στα εγκαίνια  μονάδας φαρμακευτικής κάνναβης  στην Κόρινθο.

 Σήμερα, η κυβέρνηση της Δεξιάς και οι “ντουντούκες” της –είτε ιντερνετικές, είτε έντυπες– προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γάιδαρος όχι μόνο πετάει, αλλά και γκαρίζει στις στροφές. Με αφορμή, λοιπόν, τα επεισόδια στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, όπου ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης τραμπούκισε, προπηλάλισε και στοχοποίησε γιατρό, ανέσυραν από τα αζήτητα τον Καρανίκα για να συμπαρασταθεί στο κυβερνητικό στέλεχος.

Πραγματικά, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το σκεπτικό πίσω από την απόφαση τηλεοπτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας, όπως ο ΑΝΤ1, και άλλων μεγάλων ΜΜΕ να δίνουν βήμα σε έναν τέτοιο τύπο για να υπερασπιστεί τον αποδεδειγμένα ψεύτη και τραμπούκο Γεωργιάδη.

Στην τελική, η ανάσυρση από την αφάνεια ενός αναιδούς και παντελώς αμόρφωτου τύπου, αποδεικνύει ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά και βαθιά πολιτισμική.

ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΗ ΓΡΕΚΙΑ: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΟΝΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΟΥ

Του Strange Attractor

Μετά από μία επταετία (σας θυμίζει κάτι;) «αριστείας», το ηθικό της κυβέρνησης της Γρεκίας παρέμενε υψηλό, χάρη στις δημοσκοπικές αποτυπώσεις, παρά το ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού στέναζε από την οικονομική ανέχεια.

Για πολλοστή φορά στη σύγχρονη ιστορία της περήφανης από αρχαιοτάτων χρόνων αυτής χώρας, ένας ακόμη γόνος κυβερνούσε μέσω όχι μόνο του ονόματός του, αλλά κυρίως λόγω της εξαγοράς συνειδήσεων και της γενικευμένης διαφθοράς, που όμως τόσο αυτός όσο και τα «αδέκαστα» ΜΜΕ πλάσαραν στο μελανιασμένο πόπολο ως ευημερία.

Ο γόνος πρωθυπουργός, γνωστός και ως το «ανέμελο – κακομαθημένο πριγκιπόπουλο», που κάποιοι κακοπροαίρετοι λέγανε πως έπασχε από «κακοήθη ναρκισσισμό», και πολύ συνάχι, διέθετε μεταξύ πολλών άλλων χαρισμάτων, και το χάρισμα της «συνειδησιακής οσφυοκαμψίας».

Ήταν μαέστρος δηλαδή στον πολιτικό καιροσκοπισμό, στους ανίερους συμβιβασμούς, και στο να προσαρμόζεται σε χρόνο ρεκόρ σε μόδες, τάσεις, και πολιτικές, που μέχρι πρότινος έφτυνε. Αρκεί να βόλευαν το όποιο αφήγημά του. Αυτό ήταν και το βασικότερο μυστικό της πολυετούς διακυβέρνησής του.

Ένας τύραννος, όχι με τη θεατρική διάσταση της έννοιας, αλλά μέσω της έξυπνα κρυμμένης έκφανσης της σύγχρονης τυραννίας, που δεν επιβάλλεται με τουφέκια και τανκς, αλλά με την εξαγορά των συνειδήσεων, και των ΜΜΕ που λέγαμε.

Δεν θύμωνε, δεν αγρίευε, δεν οργιζόταν. Απλά χαμογελούσε…

Και πίσω από τα ψεύτικα χαμόγελα γινόντουσαν οι μεγάλες μπίζνες.

Όλα προς πώληση… όλα στο σφυρί.

Ο μπαμπάς του, που κυβέρνησε τη χώρα κάποιες δεκαετίες πριν από αυτόν, έμεινε στην ιστορία ως ο μεγάλος δολοπλόκος. Ο «Εφιάλτης» για κάποιους ποταπούς.

Ήταν όμως ένας πολιτικός ηγέτης που έβλεπε μπροστά, πολύ πιο μπροστά από τη μάζα που κυβερνούσε, εξ ου και τα χρόνια της πρωθυπουργίας του ήταν ελάχιστα.

Τον έριξαν τα άνομα συμφέροντα, κραύγαζε νυχθημερόν, ποδηγετούμενα από έναν δήθεν πατριώτη «δελφίνο», που δυστυχώς δεν συμμεριζόταν το όραμά του για μια ιδιωτική στα πάντα Γρεκία, σε πλήρη, αγαστή, και πάνω απ’ όλα αμοιβαία προσοδοφόρα οικονομική συνεργασία με τον εχθρικό της γείτονα.

Στο μεσοδιάστημα, και έως ότου ο λαός δώσει επιτέλους το πηδάλιο της χώρας στον γιό του, που δήλωνε αυτοδημιούργητος (με μπόλικα ένσημα στο ενεργητικό του) η όποια σταθερότητα κατέρρεε σιγά σιγά, δίνοντας τη θέση της στη στασιμότητα, και στον οικονομικό μαρασμό.

Έτσι, την εποχή που ανέλαβε ο γόνος, η πολιτική κατάσταση της χώρας θύμιζε λαϊκή αγορά, αν όχι ανοιχτό ανατολίτικο παζάρι, όπου όλα μα όλα ήταν ανοικτά προς διαπραγμάτευση και πώληση.

Σε αυτό το περιβάλλον έλαμψε το άστρο του ανέμελου…

Με τη γνωστή του μαεστρία, χάρη στη σκληρή εκπαίδευση και ανατροφή που είχε από μικρό παιδί μέσα στα πλαίσια της Αγίας (έτσι την έλεγαν οι ποταποί) οικογένειάς του, ο μορφωμένος σε θέματα οικονομίας γόνος κατάφερε με το καλημέρα να ξεπουλήσει σε φίλους (δήθεν) επιχειρηματίες τα πάντα όλα, με το αζημίωτο φυσικά.

Τους δόθηκαν οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα τρένα, τα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια, το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, και το μόνο που απέμενε ήταν να τους δοθεί εντελώς πλέον η υγεία, αλλά κυρίως το νερό.

Και όλα αυτά επιδοτούμενα από το… κράτος!

Με τον σοφό λαό,

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΗΓΕΤΗΣ…

Του Strange Attractor

Σε μια (φανταστική) χώρα όπου οι μίζες πέφτουν σαν χαλάζι, και η κυρίαρχη νοοτροπία είναι αυτή του ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος), η ραγδαία άνοδος του Χαμερπή Μακρυχέρη (φανταστικός χαρακτήρας) στην πρωθυπουργία δεν εξέπληξε κανέναν, εκτός ίσως από όσους δεν πίστευαν ότι κάτι τέτοιο μπορεί ποτέ να γίνει τόσο φανερά.

Ο Μακρυχέρης γεννήθηκε κλέφτης, όπως π.χ. άλλοι γεννιούνται Χριστιανοί.

Οι γονείς του ήταν θρύλοι του υπόκοσμου, που δεν έκλεβαν από ανάγκη αλλά από πεποίθηση. «Η κλοπή είναι τέχνη», έλεγαν…

Κατά την άποψη του μπαμπά του μάλιστα, ο πλούτος θα έπρεπε να αναδιανέμεται, κυρίως προς τον ίδιο…

Από μικρό παιδί λοιπόν ο Μακρυχέρης μεγάλωσε μαθαίνοντας την τέχνη της κλοπής και της απάτης. Και ήταν καλός σε αυτό. Άνοιγε κλειδαριές πριν μάθει να διαβάζει, και κορόιδευε γέροντες παίρνοντάς τους ό,τι είχαν πάνω τους. Με τους γονείς του περήφανους για το ιδιαίτερο ταλέντο του μονάκριβού τους…

Όμως ο Μακρυχέρης είχε και κάτι άλλο, που οι γονείς του δεν είχαν. Είχε φιλοδοξία!

Ως έφηβος άρχισε να αναρωτιέται γιατί οι δικοί του να ρισκάρουν τη σύλληψη, ή και τη φυλάκιση για ψίχουλα, την ώρα που άλλοι πιο επιτήδειοι έκλεβαν μέρα μεσημέρι ως πολιτικοί τα δημόσια ταμεία, με την αστυνομία να τους συνοδεύει και να τους προστατεύει, και με τον λαό να τους χειροκροτεί.

Άνθρωποι δηλαδή, που δήλωναν υπηρέτες του λαού, μισθωτοί παρακαλώ, που ζούσαν όμως σε πολυτελείς βίλες, και έστελναν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, και σε πανάκριβα πανεπιστήμια της Αμερικής.

Παρατήρησε επίσης το πώς δουλεύει η οικονομία σε ένα τέτοιο σαθρό καθεστώς παρασιτικού καπιταλισμού με την επίφαση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αρκεί να είσαι πολιτικός.

Αναθέσεις έργων σε κολλητούς υπουργών, τα οποία ποτέ δεν ολοκληρώνονταν, άσχετα αν τελικά κόστιζαν ακόμη και είκοσι φορές περισσότερο απ’ ό,τι αν φτιάχνονταν στην… Ιαπωνία, κ.ο.κ.

Έτσι, στα 18 του περίπου αντιλήφθηκε τη μεγάλη αλήθεια, η οποία τον σημάδεψε για πάντα.

Κατάλαβε δηλαδή πως στη συγκεκριμένη χώρα, τη Σομαλία του Βορρά, όπως την αποκαλούσε, οι πραγματικοί κλέφτες δεν φοράνε μάσκες και κουκούλες, αλλά ακριβά κοστούμια με σινιέ γραβάτες.

Έτσι, αποφάσισε να σοβαρευτεί, και γράφτηκε (για να ζυμωθεί) σε κόμμα της «αριστερής» αντιπολίτευσης. Ο λόγος ήταν να αποκτήσει κονέ και τεχνογνωσία, ειδικά στο πώς να μπει στο πανεπιστήμιο και να πάρει πτυχίο χωρίς ποτέ να πατάει σε αυτό. Καλύτερα αφισοκολλητής έλεγε,

Ο “ΦΑΣΙΣΤΑΣ” ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ Η “ΧΑΡΗ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΈΚΑΝΕ: ΜΙΑ ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ ΣΤΟ ΕΣΥ

Από αναγνώστη που υπογράφει σαν “μελλοντικός νομικάριος” λάβαμε και παραθέτουμε:

Αχ, κύριε Άδωνις Γεωργιάδης, τι μεγαλοψυχία! Τι ανωτερότητα! Τι πολιτικός πολιτισμός! Μετά από ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικού μελοδράματος, αποφασίσατε – ω τι γενναιότητα – να μην καταθέσετε μήνυση κατά του γιατρού Δημήτρης Ζιαζιάς. Συγκινηθήκαμε. Σχεδόν δακρύσαμε. Αν δεν ξέραμε, βέβαια, ότι το δάκρυ ήταν από τα γέλια.

Γιατί, βλέπετε, υπάρχει κι εκείνη η ενοχλητική λεπτομέρεια που λέγεται Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και το ΕΔΔΑ – αυτός ο κακός, ανυπότακτος θεσμός – έχει ξεκαθαρίσει πως οι πολιτικοί οφείλουν να διαθέτουν δέρμα ρινόκερου. Όχι, δεν προστατεύονται από «οξεία» κριτική. Όχι, δεν παθαίνουν εξύβριση κάθε φορά που κάποιος τους αποκαλεί αυταρχικούς. Ιδίως όταν οι πράξεις τους μοιάζουν περισσότερο με επιχείρηση καταστολής παρά με επίσκεψη σε δημόσιο νοσοκομείο.

19 Φεβρουαρίου 2026, ΤΕΠ Νίκαιας. Αντί για κορδέλες και χαμόγελα, είχαμε ΜΑΤ και χειροπέδες. Αντί για εγκαίνια υπηρεσιών υγείας, είχαμε επίδειξη ισχύος.

Ο Ζιαζιάς, μέλος της ΟΕΝΓΕ, τόλμησε να υψώσει

φωνή. Μίλησε για την αποδόμηση του ΕΣΥ. Για τις ελλείψεις. Για τις σκιές. Για τη διοικητική αυθαιρεσία. Και η απάντηση; Σύλληψη μέσα στον χώρο εργασίας του γιατρού. Μπροστά σε ασθενείς. Αν αυτό λέγεται «αποκατάσταση τάξης», τότε μάλλον μπερδέψαμε το Υπουργείο Υγείας με casting για αστυνομικό σίριαλ.

Και μετά ήρθε η «υποχώρηση». Όχι από καλοσύνη – μη γελιόμαστε. Από νομική αυτοσυντήρηση. Ο Ποινικός Κώδικας δεν είναι φυλλάδιο προεκλογικής εκστρατείας. Τα άρθρα περί εξύβρισης και δυσφήμησης έχουν εξαιρέσεις για την κριτική κατά την άσκηση δημόσιων καθηκόντων. Και η ευρωπαϊκή νομολογία έχει ήδη τραβήξει το αυτί της Ελλάδας σε παρόμοιες περιπτώσεις. Μια μήνυση πιθανότατα θα κατέληγε σε ήττα. Και σε κάτι χειρότερο: σε αιώνιο ψηφιακό τρολάρισμα.

Διότι υπάρχει και η άλλη όψη. Αν οι καταγγελίες περί αυθαίρετης κράτησης, κατάχρησης εξουσίας ή απειλών ευσταθούν, τότε η νομική σκακιέρα δεν έχει μόνο έναν παίκτη. Η ηθική βλάβη από δημόσια διαπόμπευση με χειροπέδες δεν είναι πολιτικό επιχείρημα· είναι αστική αξίωση. Και τα βίντεο δεν σβήνονται με δελτία τύπου.

Ακόμη και τα φιλικά προς την κυβέρνηση έντυπα,

ΚΑΤΙ ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ …

Ο Νίκος Μανιαδάκης ήταν ένας από τους βασικούς προστατευόμενους μάρτυρες στις Η.Π.Α. και εξαιτίας των καταθέσεων και των στοιχείων που προσκόμισε, η Novartis αναγκάστηκε να προβεί σε εξωδικαστικό συμβιβασμό στο αμερικανικό δημόσιο για τις πρακτικές της στην Ελλάδα, καταβάλλοντας περίπου 350 εκατομμύρια δολάρια.

Ο ίδιος είναι φίλος και ανήκε στο στενό περιβάλλον του Αδωνι Γεωργιάδη, όσο αυτός ήταν υπουργός Υγείας.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΕΤΑΞΑ, ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ

Πηγή: Δημήτρης Μάντζαρης – f/b

Με αφορμή τις φωτογραφίες με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ήδη φυλακισμένοι από την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά, γίνεται μια προσπάθεια από ορισμένους, να εμφανίσουν ότι η παραμονή τους στη φυλακή, με την έναρξη της Κατοχής, ήταν δήθεν εντολή της κομματικής ηγεσίας του ΚΚΕ, λόγω του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν υπήρξε. Αντίθετα ήταν το καθεστώς Μεταξά, που παρέδωσε τους κομμουνιστές στους Γερμανούς κατακτητές.

Για του λόγου το αληθές παραθέτω τα τηλεγραφήματα ανάμεσα στο Σταθμό Χωροφυλακής Αγίου Ευστρατίου, στον μεταξικό Νομάρχη Λέσβου Κοζύρη και τον Στρατιωτικό Διοικητή Αρχιπελάγους.

Τι προκύπτει από αυτά; Ότι στις 26 Απριλίου 1941 και ενώ ήδη οι Γερμανοί ήταν στη Λήμνο και όδευαν προς τον Αη – Στράτη και τη Λέσβο, οι κομμουνιστές κρατούμενοι στασίασαν και ζήτησαν να φύγουν από το νησί. Η εντολή της ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης ήταν να ανοιχτεί πυρ κατά των στασιαστών και η στάση καταπνίγηκε στο αίμα.

Τέσσερις από τους εξόριστους σκοτώθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι 218 παρέμειναν στο νησί σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης το χειμώνα 1941–42, με αποτέλεσμα 33 από αυτούς να πεθάνουν από την πείνα και τις κακουχίες. Οι εξόριστοι απέδρασαν τελικά το 1943 στη Χαλκιδική, με καράβι του ΕΛΑΝ.

(Περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση αυτή, υπάρχουν στο βιβλίο μου «ΕΑΜ Λέσβου: Ηττημένοι Νικητές, 2023, σσ. 43-45)

ΒΓΑΛΤΕ ΛΟΓΑΔΕΣ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ …

Σήμερα πιστοποιήθηκε η γνησιότητα των φωτογραφιών με τους μελλοθάνατους της Καισαριανής. Όχι ότι υπήρχε κάποια αμφιβολία σε όσους γνωρίζουν την πραγματική ιστορία της Αντίστασης, μα κάθε ντοκουμέντο που ρίχνει γροθιά στις φασιστικές έχιδνες προσφέρει μια μικρή ευδαιμονία.

Ο εξαίρετος τραγουδοποιός Σταμάτης Μορφονιός, μέσα από τους στίχους του τραγουδιού που έγραψε πρόσφατα “Στον τοίχο της Καισαριανής” αποτυπώνει το απαράμιλλο φως και την Λεβεντιά των κομμουνιστών αντιπαραθέτοντας την με τα σκοτάδια, τη δουλικότητα και τη βρωμιά των φασιστών σε κάθε εποχή.

Βγάλτε λογάδες τον σκασμό, δείτε το ανάστημα τους μπροστά

από το απόσπασμα ύψωσαν τη γροθιά τους. Πουλάτε σώμα και ψυχή για χρήμα και εξουσία μα εκείνοι ούτε σπιθαμή για την ελευθερία.

Λακέ και βδέλλα τη ζωή μόνο την αρρωσταίνεις. Έτσι αξίζει για να ζεις κι έτσι να πεθαίνεις. Αυτοί με χέρια αδειανά κι εσύ με πολυβόλα εσύ τους πήρες τη ζωή κι αυτοί στα πήραν όλα.

Στον τοίχο της Καισαριανής διακόσια παλικάρια νικήσανε του φασισμού τα πιο βαθιά σκοτάδια. Ήρθε τη νιότη ο Χάροντα με μια ριπή να πάρει χίλιες φορές χρειάζονται πάλι δεν θα ρεφάρει.

Κοίτα πως πάνε οι ψυχές περήφανα στον Άδη λες και οι σφαίρες που θα ‘ρθουν θα μοιάζουνε με χάδι. Τραγούδια λεν για τη ζωή κι ο χάρος περιμένει σε ποια ντροπή η κουκούλα σου χαφιέ είναι κρυμμένη;

Που είναι η κουκούλα σου που είναι η σβάστικα σου που είναι οι δικοί σου ήρωες και η περηφάνια σου; Πάντα ήσουν χέστης βρωμερός σ’ όλη την ιστορία και τώρα τρέμεις βρε χαφιέ μια φωτογραφία.

Σαν το σκουλήκι σύρθηκες πήγες στους αθανάτους θρυμμάτισες το μάρμαρο με τα ονόματα τους. Θα σβήσεις έτσι νόμισες απλά την ιστορία δεν σβήνουν έτσι ονόματα απ’ την αθανασία.

Η «ΗΧΗΡΗ» ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΦΕΤΗ: ΡΩΓΜΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Η ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑΣ;

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η σημερινή παραίτηση του εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου από το δικαστικό σώμα, συνοδευόμενη από μια μακροσκελή «κατάθεση ψυχής» με τίτλο «Το τέλος της διαδρομής», και οι μελοδραματικοί σχολιασμοί, όπως αυτόν που διαβάζουμε στην “ΕφΣυν” προκάλεσαν –όπως ήταν αναμενόμενο– θόρυβο στον νομικό και δημοσιογραφικό κόσμο.

Με μια περιπλάνηση στην σχετική ειδησεογραφία βλέπουμε η παραίτηση του εφέτη να χαρακτηρίζεται «ηχηρή», «κόλαφος», ακόμα και «μαύρη μέρα για τη Δικαιοσύνη».

Ας τα βάλουμε όμως σε μια σειρά όπως τα αντιλαμβανόμαστε εμείς. Από την πλευρά μας, δεν τρέφουμε αυταπάτες: η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι ουδέτερος θεσμός απονομής δικαίου, αλλά βασικό συστατικό του ταξικού αστικού κράτους. Είναι εργαλείο που υπηρετεί την κυρίαρχη τάξη –αυτή που κατέχει τα μέσα παραγωγής και εκμεταλλεύεται συστηματικά την εργατική τάξη– και διασφαλίζει την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο συγκεκριμένος δικαστής Ευαγγελάτος, μετά από 22 χρόνια υπηρεσίας (από το 2004), αποχωρεί στα 51-52 του χρόνια, έχοντας ήδη θεμελιώσει πλήρες δικαίωμα σύνταξης. Η κίνησή του παρουσιάζεται ως «πράξη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας», ως άρνηση να συνεχίσει σε ένα σύστημα που «νοσεί». Στο κείμενό του μιλάει για όνειρα που ξεθώριασαν, για υπερβολικό φόρτο (20 κακουργήματα την ημέρα!), για «θλιβερή μειοψηφία» αλαζόνων, ναρκισσιστών και ευθυνοφόβων συναδέλφων που πνίγουν την «έντιμη πλειοψηφία». Καλεί σε σπάσιμο της σιωπής, γιατί «η ανοχή είναι συνενοχή», και τελειώνει με ποιητικούς στίχους για το «δίκαιο» που πρέπει να αποδίδεται άμεσα. Κάπως αργά όμως δεν τα εντόπισε όλα αυτά;

Επί της ουσίας τώρα. Από ταξική σκοπιά, αυτή η κριτική μένει επιφανειακή και ιδεαλιστική. Δεν αγγίζει την ουσία: η Δικαιοσύνη δεν «νοσεί» επειδή κάποιοι δικαστές είναι «κακοί» ή επειδή υπάρχει φόρτος εργασίας. Νοσεί δομικά, γιατί είναι ταξική από τη γέννησή της.

Οπως έχουμε ξαναγράψει, ιστορικά, η ελληνική δικαστική κάστα έχει διαπρέψει στις πιο μαύρες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας: στελέχωσε τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφυλίου, όπου χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν για να συντριβεί ο λαϊκός αγώνας. Υπηρέτησε πιστά τη χούντα των συνταγματαρχών, χωρίς να υποστεί ποτέ πραγματική «αποχουντοποίηση» – σε αντίθεση με άλλα κομμάτια του κρατικού μηχανισμού

Ακόμα και σήμερα, οι αποφάσεις της προστατεύουν την ιδιοκτησία και την «ελεύθερη αγορά» (δηλαδή την εκμετάλλευση), ενώ ποινικοποιούν απεργίες, καταλήψεις και κοινωνικές αντιστάσεις.

Ο εφέτης Ευαγγελάτος βλέπει το πρόβλημα ως «εσωτερικό» ζήτημα ηθικής και διοικητικής δυσλειτουργίας. Δεν αναφέρει λέξη για το πώς η δικαιοσύνη λειτουργεί ως μηχανισμός ταξικής καταστολής: πώς αθωώνει συστηματικά μεγαλοεργοδότες σε εργατικά ατυχήματα, πώς καθυστερεί υποθέσεις φτωχών ενώ «τρέχει» αυτές των ισχυρών, πώς οι νόμοι που εφαρμόζει είναι φτιαγμένοι για να διαιωνίζουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η «ανεξαρτησία» των δικαστών που επικαλείται είναι ψευδαίσθηση σε ταξικό κράτος: θωρακίζονται μόνο απέναντι στους από κάτω, όχι απέναντι στους από πάνω.

Η παραίτησή του, λοιπόν,

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΕΙΚΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Παρακολουθώντας τη μεταμεσονύκτια (Δευτέρα προς Τρίτη) κοινή συνέντευξή της με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στην εκπομπή «Μεγάλη εικόνα» του Mega, αυτό που ιδιαίτερα οι μυημένοι πρόσεξαν ήταν η αγωνία της Ντόρας Μπακογιάννη να διασφαλίσει ότι η συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 86 θα είναι «για τους επόμενους και όχι για τους προηγούμενους». Ωστόσο, η προσπάθεια να αποσπάσει τη συγκατάνευση του συνομιλητή της απέβη μάταιη. Αντιθέτως, όταν αναρωτήθηκε «μπορεί να υπάρξει αναθεώρηση για τους προηγούμενους;», εκείνος μυστηριωδώς της απάντησε «βεβαίως!».

Η αγωνία, που ενδέχεται να λάβει προϊόντος του χρόνου χαρακτηριστικά πανικού, είναι εύλογη. Αυτό που πάση θυσία θέλει η πλευρά Μητσοτάκη είναι η παράταση της ατιμωρησίας για τα πεπραγμένα της τελευταίας επταετίας, όταν θα αποχωρήσουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από το Μέγαρο Μαξίμου…

Το κρίσιμο θέμα είναι το περιεχόμενο που θα έχει η νέα διάταξη και ειδικότερα εάν θα συνεχιστεί η μεσολάβηση της Βουλής, σε οποιοδήποτε στάδιο και με οποιονδήποτε τρόπο, για την άσκηση ποινικής δίωξης σε πολιτικά πρόσωπα. Η διατήρηση αυτής της μεσολάβησης αυτομάτως εξαρτά την όλη διαδικασία -και εν τέλει τη λογοδοσία- από την πλειοψηφία της Βουλής, όταν το αιτούμενο είναι να πάψει να ισχύει κάτι τέτοιο…

Ο Βενιζέλος προτίμησε αυτήν τη φορά να κάνει τη σφίγγα και να μην επαναλάβει το πώς μπορεί να έχει η αλλαγή του άρθρου 86 αναδρομικό χαρακτήρα. Έκανε όμως έναν άλλο ελιγμό που είχε ενδιαφέρον. Είπε ότι θα δεχόταν η αναθεώρηση του άρθρου αυτού να ξεκινήσει με αυξημένες 180 ψήφους στην παρούσα Βουλή, ώστε να «απελευθερωθεί» η οριστικοποίησή της με απλή πλειοψηφία 151 στην επόμενη Βουλή…

Η κυρία Μπακογιάννη, περιχαρής, σημείωσε ότι αυτό είναι «μια πρώτη μεγάλη νίκη» στο πεδίο της συναίνεσης, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι δεν κατάλαβε πώς παγιδεύτηκε. «Θα δείτε και πώς θα ολοκληρωθεί» σχολίασε σκωπτικά ο Ευάγγελος, χωρίς να ανοίξει περαιτέρω τα χαρτιά του…

Τι εννοούσε; Σε αντίθεση με την αναθεώρηση του 2019, «που η Ν.Δ. έκανε ό,τι ήθελε μόνη της («με 41%», όπως παρενέβη κάπως αλαζονικά η κυρία Μπακογιάννη), δεν ξέρουμε ποια θα είναι η πλειοψηφία της επόμενης Βουλής -δεν ξέρουμε εάν μπορεί να κάνει και κυβέρνηση -αλλά θα είναι και αυτή που θα αναθεωρήσει το Σύνταγμα για τις επόμενες γενιές», κατά τον Βενιζέλο, ο οποίος, μην κρύβοντας προφητικά τη χαιρεκακία του, είπε με νόημα: «Να πάει λοιπόν το άρθρο 86 με 151 στην επόμενη Βουλή, για να πάει και ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Βεβαίως, το ότι το είπε ο Βενιζέλος δεν σημαίνει ότι θα γίνει κιόλας. Διά στόματος Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ έχει προαναγγείλει ότι δεν θα συναινέσει για κανένα άρθρο σε αυτή τη Βουλή,

ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΓΛΕΙΨΙΜΟ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΤΕ ΑΘΛΙΟ ΤΡΑΜΠ: Ο ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!!

Του Όφι Ιοβόλου

Όχι ότι δεν το ξέρετε πως η χώρα είναι τελειωμένη. Απλώς με τις… επιτηδευμένες κολακείες του Τραμπ στον νέο μας πρέσβη στην Ουάσιγκτον και το γλείψιμο που ακολουθήσε από το Μητσοτακιστάν που τον αποκαλούσε επί της ουσίας φασίστα, εγκαθιδρύεται το στάτους του πλήρως ελεγχόμενου προτεκτοράτου.

Κι όλα αυτά μετά το προσκύνημα του Μητσοτάκη στον Ερντογάν όπου επισφραγίστηκε η διχοτόμηση του Αιγαίου.

Αναμενόμενο επομένως το χτύπημα στην πλάτη του μητσοτακικού εθνομηδενισμού από τον Ντόναλντ.

«… Κυριάκο προχώρα, γίνε γιουσουφάκι του Ταγίπ για να υλοποιήσω την Pax Americana μου, και μην ανησυχείς, θα σε κάνω πάλι πρωθυπουργό», του είπε ο καουμπόης και έσπευσε να τα ξεπουλήσει όλα.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο δόλιος είναι ότι ο μπάρμπα Τραμπ θα τον χρησιμοποιήσει για τη βρομοδουλειά και κατόπιν θα τον πετάξει σαν στυμμένη λεμονόκουπα.

Γιατί;

Γιατί τον θεωρεί εχθρό. Δεν είναι του σιναφιού του και όσο κι αν τον γλείψει δεν πρόκειται να του δώσει συγχωροχάρτι για όσα του έσουρνε.

Καληνύχτα και καλή τύχη Κυριάκο.

Όσο για εμάς;

Και κερατάδες και δαρμένοι.

Ας προσέχαμε…!!!

ΛΥΣΣΑΞΑΝ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ

Γράφει ο mitsos175

Δε χρειάζεται μεγάλη φαντασία για το ποιοι βεβήλωσαν το Μνημείο των ηρωικών Κομμουνιστών στην Καισαριανή.
Απόγονοι προδοτών, γερμανοτσολιάδων, μαυραγοριτών, έχουν βγάλει αφρούς από το κακό τους.
Οι ηρωικοί αγωνιστές, που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές, είναι αθάνατοι, φωτεινό παράδειγμα θάρρους, αυτοθυσίας, αξιοπρέπειας.

Οι πρόγονοι των άλλων, των δεξιών, τι είναι; Μήπως αιώνια ντροπή; Κάτι το οποίο θα πρέπει να το κρύβουν οι πατριδοκάπηλοι;

Οι δικοί μας είναι ήρωες, θαρραλέοι, αγωνιστές, έφυγαν με τα κεφάλι ψηλά, προκαλούν θαυμασμό.
Τι να συγκρίνουμε τώρα; Τους δούλους με τους μαχητές της Λευτεριάς; Τους ριψάσπιδες με τους ήρωες; Τα αποβράσματα με τον ανθό της Ελλάδας; Αλλά είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε.
Γιατί ξέρουμε πως όσο και να φωνάζουν οι δεξιοί πατριωτικά τσιτάτα, όσο και να προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τη σημαία, είναι τα δειλά ανθρωπάκια, οι συνεργάτες των καθαρμάτων – καθάρματα κι αυτοί. Είναι επίσης οι μαυραγορίτες, οι πουλημένοι, οι άρπαγες.

Πώς να μην έχουν σκυλιάσει οι φασίστες από το κακό τους; Πώς να μη βασανίζονται βλέποντας το θαυμασμό των πολλών για τους ατρόμητους Κομμουνιστές, που πάνε στο θάνατο, ατάραχοι.
Βλέπετε, δεν ήταν μόνο οι Γερμανοί που τους εκτέλεσαν. Οι προδότες τους κάρφωσαν. Ο λόγος; Η ζήλεια! Οι Κομμουνιστές είναι αυτό που δε θα γίνουν ποτέ οι προσκυνημένοι: Ατρόμητοι μπροστά στον ισχυρό.

Οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων κατάλαβαν πως τα συναισθήματα που νιώθουμε για τους ήρωες Κομμουνιστές είναι αντίστροφα για τους προδότες παππούδες των δεξιών. Υπερηφάνεια για τους 200, σιχασιά για τους δοσίλογους.

Εκείνο ακόμα που δεν μπορούν να χωνέψουν με τίποτα τα καθάρματα της δεξιάς, είναι το μεγάλο ενδιαφέρον της πλειοψηφίας του κόσμου. Το ότι τόσοι πολλοί μιλάνε για τον ηρωισμό των εκτελεσθέντων, τους κάνει να αφηνιάζουν.

Ο λόγος είναι πως παρά την προπαγάνδα δεκαετιών, κανείς δεν ξέχασε ποιοι πολέμησαν τους κατακτητές, ποιοι ελευθέρωσαν τον τόπο, από τα ναζιστικά αποβράσματα.

Πονάνε οι φασίστες, τα ναζίδια, οι ακροδεξιοί,