Η Ιστορία θα καταγράψει τον Τσίπρα -εκτός όλων των άλλων- ως μεταπολιτευτικό Τσιριμώκο και τα συμπαρομαρτούντα του ως Αποστάτες Spyros Kanaliotis
Ο Σωκράτης Φάμελλος ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας την έδρα του. Πρόκειται για την αναμενόμενη κατάληξη μιας προδιαγεγραμμένης πορείας Αποστασίας και σχεδίου αποδόμησης του κόμματος. Ως πρόεδρος, παρέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ σε διψήφια ποσοστά και τον παρέδωσε διαλυμένο. Στήριξε πιστά το σχέδιο Τσίπρα, συνέβαλε στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ και εργάστηκε για τη μεταφορά ψήφων και στελεχών στην ΕΛΑΣ. Η ανεξαρτητοποίησή του είναι η φυσική συνέχεια αυτού του σχεδίου. Σχεδίου που το ξαναείδαμε copy paste και στην ΝεΑρ. Δεν υπολόγισαν και το θεσμικό πλήγμα, οι άθλιοι (ή μήπως είναι και αυτό μέσα στο σχέδιο;): Οι μαζικές αποχωρήσεις από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά οδήγησαν στην απώλεια της ιδιότητας Κοινοβουλευτικών Ομάδων. Χωρίς πλήρη δικαιώματα στη Βουλή, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο στα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Αυτό λειτουργεί αντικειμενικά ως βοήθεια στον Μητσοτάκη που μέχρι τις εκλογές θα περνάει ότι θέλει χωρίς ουσιαστική συζήτηση. Δεν πρόκειται για συμπτώσεις, αλλά για οργανωμένο σχέδιο: εσωτερική υπονόμευση, διάλυση των υπαρχόντων δομών και ανασύνθεση του χώρου γύρω από το ιδιωτικό κόμμα τους Τσίπρα. Ο Φάμελλος αποχωρεί τη στιγμή που το σχέδιο ωριμάζει, αφού πρώτα λειτούργησε ως Δούρειος Ίππος στο κόμμα που ζήτησε και τον έκανε πρόεδρο. Αν η διατήρηση της έδρας από έναν απλό βουλευτή σε αυτές τις συνθήκες μπορεί να θεωρηθεί Αποστασία,
Μας ενημερώνει η ειδησεογραφία ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν θα παραστεί στη δεξίωση της 24ης Ιουλίου στο Προεδρικό Μέγαρο, για την επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
Η αιτιολογία; Ότι στη δεξίωση συμμετέχουν πρόσωπα που εκφράζουν ακροδεξιές ή αναθεωρητικές αντιλήψεις για τη δικτατορία.
Και αναρωτιόμαστε:
Τώρα το ανακαλύψατε;
Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει δημοσκοπικά και δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης; Τώρα που οι ψηφοφόροι του τον εγκαταλείπουν προς κάθε κατεύθυνση και η ηγεσία αναζητά εναγωνίως ένα αριστερό άλλοθι;
Ειλικρινά, ποιον νομίζετε ότι πείθετε;
Όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν σας ενοχλούσαν οι επίσημες δεξιώσεις του Προεδρικού. Δεν σας ενοχλούσε η συνύπαρξη με κυβερνήσεις που εφάρμοζαν αντιλαϊκές πολιτικές. Δεν σας ενοχλούσαν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που επέβαλαν μνημόνια, λιτότητα και κοινωνική ερημοποίηση. Δεν σας ενοχλούσαν οι εικόνες συναίνεσης και «εθνικής ομοψυχίας» με όσους υπηρετούν την ίδια πολιτική που διέλυσε εργασιακά δικαιώματα και δημόσια αγαθά.
Ούτε, φυσικά, σας ενοχλούσε όταν ως κυβέρνηση στέλνατε τα ΜΑΤ απέναντι σε εργαζόμενους, συνταξιούχους και διαδηλωτές.
Και τώρα, ξαφνικά, θυμηθήκατε την αντιδικτατορική μνήμη.
Η μνήμη, όμως, δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο. Δεν ενεργοποιείται μόνο όταν πέφτουν τα ποσοστά και το κόμμα κινδυνεύει να βρεθεί στο πολιτικό περιθώριο. Δεν είναι σημαία ευκαιρίας για να περισωθούν τα απομεινάρια μιας πολιτικής αξιοπιστίας που έχει προ πολλού τρωθεί.
Η παρακαταθήκη των αγωνιστών της Αντίστασης, των εξόριστων, των φυλακισμένων και των βασανισμένων της χούντας απαιτεί συνέπεια. Απαιτεί στάση ζωής και πολιτική πρακτική. Δεν προσφέρεται για περιστασιακές κινήσεις υψηλού συμβολισμού όταν αυτές εξυπηρετούν κομματικές ανάγκες.
Όσοι πραγματικά τιμούν τον αντιδικτατορικό αγώνα δεν το αποδεικνύουν με την παρουσία ή την απουσία τους από μια δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο.
Η χθεσινή παρέμβαση του Μάριου Σαλμά στη Βουλή έφερε στο προσκήνιο όσα εδώ και χρόνια κυκλοφορούσαν ως κοινό μυστικό στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς διαδρόμους. Σύμφωνα με όσα κατήγγειλε, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης ο Άδωνις Γεωργιάδης τηλεφωνούσε σε φαρμακευτικές εταιρείες –και συγκεκριμένα στον Κωνσταντίνο Φρουζή της Novartis– ζητώντας να ενισχύσουν μέσα ενημέρωσης μέσω διαφημιστικών κονδυλίων.
Το ερώτημα είναι απλό: γιατί ένας υπουργός αναλαμβάνει να μεσολαβεί ανάμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες και μέσα ενημέρωσης;
Δεν πρόκειται για κάποια πράξη «καλής θέλησης». Πρόκειται για το διαχρονικό μοντέλο της διαπλοκής: ο πολιτικός μεσολαβεί, οι επιχειρήσεις διαθέτουν χρήματα, τα ΜΜΕ ανταποδίδουν με ευνοϊκή προβολή και ο πολιτικός απολαμβάνει την απαραίτητη επικοινωνιακή προστασία.
Το πιο αποκαλυπτικό είναι ότι σήμερα, ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης, παραδέχεται στα Παραπολιτικά 90.1, πως είχε ζητήσει από τον Φρουζή διαφημιστική καταχώριση ύψους 2.000 ευρώ για ιστοσελίδα μητρότητας που διαχειριζόταν φίλη δημοσιογράφος. Το χαρακτήρισε μάλιστα «ανθρώπινο».
Ανθρώπινο για ποιον; Για τον υπουργό που, την ώρα που οι πολίτες βίωναν περικοπές, ανεργία και αδυναμία πρόσβασης ακόμη και σε βασικές υπηρεσίες υγείας, θεωρούσε φυσιολογικό να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής διαφημιστικών κονδυλίων φαρμακευτικών εταιρειών;
Η υπόθεση, όμως, έχει βαθύτερο παρελθόν.
Ο άνθρωπος που τον ανέδειξε πολιτικά, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, έχει κατά καιρούς εξαπολύσει βαρύτατες κατηγορίες εναντίον του. Τον έχει χαρακτηρίσει «προδότη», «απίστευτη κωλοτούμπα» και «δηλωσία συνειδήσεως και ιδεολογίας», υποστηρίζοντας δημόσια ότι αξιοποιούσε υπουργικές θέσεις για να κατευθύνει κρατικό χρήμα προς μέσα ενημέρωσης, εξασφαλίζοντας πολιτική στήριξη και επικοινωνιακή ασυλία.
Από το ΛΑΟΣ μέχρι τη Νέα Δημοκρατία, από την ακραία εθνικιστική ρητορική μέχρι τον ρόλο του κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους, οι πολιτικές μεταμορφώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη υπήρξαν εντυπωσιακές. Εκείνο που μοιάζει να παραμένει σταθερό, σύμφωνα με τις δημόσιες καταγγελίες που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί,
Την ώρα που η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να προβάλει εικόνα ενότητας ενόψει ΔΕΘ και των επόμενων εκλογών, ένας βουλευτής της έστειλε ένα μάλλον ηχηρό μήνυμα προς την ηγεσία.
Ο Γιώργος Βλάχος, βουλευτής Ανατολικής Αττικής, κατέθεσε ερώτηση απευθείας στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για τη διαχείριση του συστήματος ανακύκλωσης και τα λεγόμενα «πράσινα σπιτάκια» — ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει σοβαρές επικρίσεις για υπερκοστολογήσεις, διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων και σχετικές έρευνες.
Πρόκειται για κίνηση που δεν περνά απαρατήρητη. Είναι η πρώτη φορά επί κυβέρνησης Μητσοτάκη που βουλευτής της ΝΔ απευθύνει ερώτηση απευθείας στον Πρωθυπουργό με αυτόν τον τρόπο. Ο Βλάχος είχε θέσει παρόμοια ερωτήματα και στο παρελθόν (Αύγουστος 2025 και ΜάΗς 2026) χωρίς να λάβει, όπως υποστηρίζει, ικανοποιητικές απαντήσεις. Τώρα ζητά πλήρη στοιχεία για τον διαγωνισμό, το κόστος, τους αναδόχους, τη διαχείριση υλικών και τις πυρκαγιές σε σχετικές εγκαταστάσεις.
Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στη χρονική συγκυρία. Μόλις μία ημέρα νωρίτερα, ο ίδιος ο Βλάχος είχε δηλώσει σε ραδιοφωνική συνέντευξη ότι η αυτοδυναμία της ΝΔ «με τα σημερινά δεδομένα» φαντάζει δύσκολη, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικών συνεργασιών — ακόμα και με ενδεχόμενο νέο σχήμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά. «Γιατί να το αποκλείσω;» ήταν η χαρακτηριστική του φράση.
Ο Γιώργος Βλάχος δεν είναι ένας τυχαίος βουλευτής. Είναι ιστορικά στενά συνδεδεμένος με τον Κώστα Καραμανλή (υφυπουργός του στην προηγούμενη κυβέρνηση Καραμανλή). Η κίνησή του, λοιπόν, αποκτά διαστάσεις εσωκομματικού μηνύματος από τον καραμανλικό χώρο προς την ηγεσία Μητσοτάκη: υπάρχουν φωνές που δεν ελέγχονται πλήρως, υπάρχουν ενστάσεις για τη διαχείριση της παράταξης και υπάρχει ετοιμότητα για σκληρές παρεμβάσεις.
Τι σημαίνει αυτό για τη ΝΔ; Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει εσωτερικά μέτωπα,
Αντίστροφα μετρά το χρονόμετρο για την άσκηση ποινικών διώξεων από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για το σκάνδαλο εκατομμυρίων με τα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης», με την υπόθεση να εξελίσσεται σε νέο – βαρύτατο – πονοκέφαλο για το Μέγαρο Μαξίμου.
Πληροφοριοδότης της στήλης μας ενημέρωσε πως τον τελευταίο μήνα πραγματοποιήθηκαν έφοδοι στην «ΤΕΧΑΝ» που εμπορεύεται τα «σπιτάκια ανακύκλωσης», όπως επίσης και στις εγκαταστάσεις της «Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης» που διαχειρίζεται τα σπιτάκια, με τις δύο εταιρίες να βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ευρωπαίων εισαγγελέων για κοινοτικά κονδύλια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Η υπόθεση αναμένεται ωστόσο να λάβει μείζονες πολιτικές διαστάσεις, δεδομένου ότι εκτός των τυχόν εμπλεκομένων εταιριών, στη «σέντρα» για νέα διασπάθιση εκατομμυρίων από κοινοτικά κονδύλια αναμένεται να βρεθούν δεκάδες αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης – και όχι μόνο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία προερχόμενοι από τη Νέα Δημοκρατία.
Ενδεικτικό ίσως της... στασιμότητας που έχει παρατηρείται γύρω από την υπόθεση μετά την γνωστοποίηση της έρευνας της EPPO, είναι το γεγονός ότι η τελευταία σύμβαση της ΤΕΧΑΝ αναρτήθηκε στις 12/11/2025, και αφορά σύμβαση 2.945.000 ευρώ με αναθέτουσα αρχή το Δήμο Παλαιού Φαλήρου. Έκτοτε, και παρά το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα έργα, τα οποία είχαν ως αναθέτουσα αρχή τον ΕΣΔΝΑ, λήγουν τον τρέχοντα μήνα του 2026, δεν υπάρχει καμία σύμβαση με το Δημόσιο. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι μέχρι τότε οι συμβάσεις με Δήμους και αρμόδιους κρατικούς φορείς εκατομμυρίων αναρτώνταν με ρυθμό... πολυβόλου, με το συνολικό ποσό να ξεπερνά τα 170 εκατ. Ευρώ.
Ενδεικτικά πάντως του μεγέθους του προβλήματος για το Μέγαρο Μαξίμου,
Oι κάτοικοι της Ιτιάς συνεχίζουν νανιώθουν ταπεινωμένοι απ’ την διάλυση του δήμου της πόλης τους.
Oι ντόπιοι «αρχιτέκτονες» της διαίρεσης της Φωκίδας, με τον τρόπο που
έγινε (σύμφωνα με δική τους ομολογία), δεν θα πρέπει να είναι περήφανοι
γι αυτή την πράξη τους.
Xωρίς έδρα δήμου για την Ιτέα και τώρα πλέον
φαίνεται καθαρά ότι είχαν δίκιο οι κάτοικοι που αντισταθήκαν στο χωροταξικό και
στην απόφαση να μην γίνει έδρα δήμου η Ιτέα.
H πιο αναπτυσσόμενη πόλη στην Φωκίδα.
Τώρα βλέπουμε την Ιτέα
από πρωταγωνίστρια στον τόπο της να έχει περάσει σε δεύτερη, ίσως και τρίτη
στον ρόλο της.
Οι αποφάσεις ακόμη και για τα πιο απλά θέματα παίρνονται ερήμην
της πόλης και των κατοίκων της.
Κάθε διάθεση για συμμετοχή στα κοινά από ανθρώπους
με διάθεση και γνώση έχει πάψει, (δυστυχώς αυτό ήθελαν για να κάνουν κουμάντο αυτοί).
Η αδιαφορία έχει πλέον γίνει ο κανόνας.
Αν
τελικά ο σκοπός ήταν όπως λέγεται από όλη την κοινωνία, να κοντύνει η
Ιτέα ώστε να φανεί η Άμφισσα ψηλότερη, τα αποτελέσματακαι για τις δυο πόλεις
αλλά και για τις υπόλοιπες είναι κατά κοινη ομολογία δυσμενή.
Μια πόλη που όλοι οι διατελέσαντες στο
παρελθόν βουλευτές, δήμαρχοι, νομάρχες την σεβάστηκαν.
Δελφοί, Δεσφίνα, Γαλαξίδι ήθελαν για έδρα δήμου την Ιτέα.
Και όμως η Ιτέα τσαλαπατήθηκε με τρόπο άγαρμπο και
φασιστικό. Αν ήταν έδρα δήμου δεν θα συζητούσαμε πχ για το αν θα κλείσουν
τα ΕΛΤΑ.
Εκλογές έρχονται και όλοι στην Ιτέα, ευχόμαστε να βρεθεί κάποιος να δεσμευτεί
ότι θα άρει την αδικία σε βάρος της Ιτέας και των υπολοίπων χωριών και πόλεων. Μακάρι…
Βίντεο από τις κινητοποιήσεις των κατοίκων ενάντια
στο σχέδιο να μικρύνουν την Ιτέα
Όταν μάζευαν τα "λάφυρα" από τον δήμο Ιτέας μετά την ψήφιση του "Καλλικράτη".
Ο «καλλιτέχνης» Χάρης Ρώμας, ο γνωστός κολαούζος του συστήματος, βρέθηκε καλεσμένος στην κυβερνητική προπαγανδιστική μηχανή που βαφτίστηκε «Ομάδα Αλήθειας». Και από εκεί αποφάσισε να μας παραδώσει μαθήματα… δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού. Με ύφος αυθεντίας υποστήριξε ότι «οι αριστεροί θέλουν να σε βρίζουν και εσύ να μη μιλάς».
Περίεργη αντίληψη. Γιατί αυτό που περιγράφει δεν είναι η στάση της Αριστεράς, αλλά η διαχρονική επιδίωξη κάθε εξουσίας που δεν αντέχει την κριτική: να μπορεί να συκοφαντεί, να λασπώνει, να στοχοποιεί και, όταν δεχτεί απάντηση, να διαμαρτύρεται ότι… δέχεται επίθεση.
Είναι η γνωστή δεξιά λογική: «Ελευθερία του λόγου» για τους δικούς μας, φίμωση για όσους ενοχλούν. Να μπορούν τα φιλικά ΜΜΕ και οι μηχανισμοί προπαγάνδας να κατασκευάζουν αφηγήματα, αλλά όποιος αντιδρά να χαρακτηρίζεται «τοξικός», «λαϊκιστής» ή «υβριστής».
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Χριστόφορος Ζαραλίκος για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους με μία μόνο φράση, αποδομώντας όλη αυτή την υποκρισία:
«Μπράβο Χάρη!! Έπρεπε όμως να πεις πως και οι δεξιοί θέλουν μόνο αγκαλίτσες!!»
Μερικές φορές ένα σαρκαστικό σχόλιο αρκεί για να ξεγυμνώσει μια ολόκληρη προπαγανδιστική αφήγηση. Γιατί όσοι σήμερα εμφανίζονται ως θύματα της «τοξικότητας», είναι συχνά οι ίδιοι που χειροκροτούν την πολιτική και επικοινωνιακή στοχοποίηση κάθε αντίθετης φωνής.
Τελικά, δεν τους ενοχλεί η ένταση στον δημόσιο διάλογο. Τους ενοχλεί όταν η απάντηση είναι εύστοχη,
Υπάρχουν επέτειοι που δεν αφορούν το παρελθόν. Αφορούν το ποιοι είμαστε σήμερα. Και η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο είναι μία από αυτές. Γι’ αυτό και η εικόνα που παρουσιάστηκε φέτος στην Αθήνα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Δεν ήταν απλώς ένα υποβαθμισμένο μνημόσυνο. Ήταν μια πολιτική δήλωση. Μια δήλωση διά της απουσίας...
Την ώρα που τελούνταν το ετήσιο μνημόσυνο για τους πεσόντες του 1974, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η υπουργός Πολιτισμού βρίσκονταν στα Ιωάννινα εγκαινιάζοντας αναστηλωμένα οθωμανικά μνημεία. Η κυβέρνηση εκπροσωπήθηκε τυπικά και διεκπεραιωτικά. Κανείς κορυφαίος υπουργός δεν έδωσε το παρών. Ούτε καν μια κυπριακή σημαία δεν υπήρχε έξω από τη Μητρόπολη για να θυμίζει τον λόγο της τελετής...
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ακόμη και όσοι μίλησαν έμοιαζαν να φοβούνται τις λέξεις. Η λέξη «Τουρκία» σχεδόν εξαφανίστηκε. Η «τουρκική εισβολή» μετατράπηκε σε μια γενική και αφηρημένη αναφορά σε παραβιάσεις δικαιωμάτων. Η κατοχή μισού ευρωπαϊκού κράτους παρουσιάστηκε περίπου ως μια ιστορική εκκρεμότητα χωρίς υπεύθυνο...
Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Πρόκειται για μια ευρύτερη πολιτική αντίληψη που κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια. Μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία η εθνική μνήμη θεωρείται ενοχλητική, η ιστορική αλήθεια υπερβολική και η υπενθύμιση των ευθυνών επικίνδυνη για το κλίμα των «ήρεμων νερών». Οι λέξεις επιλέγονται με υπερβολική προσοχή, οι συμβολισμοί αποφεύγονται και οι επέτειοι αντιμετωπίζονται περισσότερο ως διπλωματικό βάρος παρά ως εθνικό χρέος. Σαν να πιστεύουν ορισμένοι ότι η Ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί, αρκεί να σταματήσουμε να τη θυμόμαστε.
Όμως τα ήρεμα νερά δεν χτίζονται πάνω στη λήθη. Δεν οικοδομούνται πάνω στη σιωπή. Και πολύ περισσότερο δεν μπορούν να στηριχθούν στην υποβάθμιση μιας εθνικής τραγωδίας που παραμένει ανοιχτή πληγή πενήντα και πλέον χρόνια μετά.
Η Αποστασία αποτέλεσε προείκασμα της στρατιωτικής δικτατορίας. Η ορμητική εισβολή κοινωνικών δυνάμεων ενός ευρέος φάσματος ξεπέρασε τους περιορισμούς του ιστορικού ορίζοντα, ακόμη και τις πολιτικές και κομματικές δυνάμεις που εκπροσωπούσαν τη μεγάλη αυτή κοινωνική πλειοψηφία. Με τις ταξικές-κοινωνικές διεκδικήσεις του διατύπωσε με απόλυτη σαφήνεια τα ιστορικά αιτήματα για δημοκρατία και δικαιοσύνη, για ελευθερία και αξιοπρέπεια
Η δολοφονία του Γρ. Δαμπράκη τον Μάιο του 1963 αποτέλεσε την είσοδο σε μια νέα πολιτική περίοδο. Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, το σκληρό πρόσωπο του μετεμφυλιακού καθεστώτος, ο ρόλος του παλατιού και των παράκεντρων εξουσίας δεν μπορούσαν πλέον να αποκρυβούν. Είχε επέλθει ιστορικά η πολιτική και κοινωνική τους απονομιμοποίηση.
H κρίσιμη περίοδος που ξεκινά με την είσοδο στη δεκαετία του 1960 και καταλήγει στην επιβολή της δικτατορίας το 1967 αποτελεί μια «πύκνωση» της Ιστορίας, που όχι μόνο έκφρασε και συναίρεσε τη μετεμφυλιακή περίοδο αλλά και προκαθόρισε, σε σημαντικό βαθμό, τις εξελίξεις της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Γ! αυτό και η αναφορά στην περίοδο της περίφημης Αποστασίας του 1965 δεν έχει τον χαρακτήρα μιας παρελθοντολογικού τύπου αναδρομής. Γιατί στην πραγματικότητα η περίοδος αυτή αποτελεί ένα αυτόνομο ιστορικό «παράδειγμα», το οποίο έθεσε θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούσαν τον τύπο και τις δομές της μετεμφυλιακής δημοκρατίας, τον ιστορικό ρόλο της μαζικής κοινωνικής δράσης, τις ιδεολογικές και πολιτισμικές ορίζουσες της περιόδου.
Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα «χώνεψε» ο ιστορικός χρόνος, οι δεκαετίες που κύλησαν από τότε. Αντίθετα, το ιστορικό «παράδειγμα» της Αποστασίας του ’65 παραμένει εναργές και αποτελεί πεδίο σύγκρισης και αναστοχασμού για όλες τις κρίσιμες περιπέτειες της δημοκρατίας μέχρι τις ημέρες μας.
Η σύμφυση κράτους – παρακράτους
Η δομή του πολιτικού συστήματος της δεκαετίας του 1960 διαμορφώθηκε μέσα από τρεις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις: του 1956, του 1958 και του 1961. Η ανάδυση και συγκρότηση του δεξιού – συντηρητικού πόλου μέσα από τον σχηματισμό της ΕΡΕ με κυρίαρχη προσωπικότητα τον Κ. Καραμανλή, η πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση των «ηττημένων του Εμφυλίου» μέσα από το κόμμα της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και η μορφοποίηση ενός ετερογενούς, κεντρώου κόμματος, της Ενωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, αποκρυστάλλωσαν τους κομματικούς φορείς του πολιτικού συστήματος οι οποίοι θα κυριαρχούσαν κατά τη δεκαετία του 1960. Ομως στην πραγματικότητα η δομή και η λειτουργία των μηχανισμών εξουσίας διαμόρφωναν το σχήμα μιας στρεβλής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Στην ουσία αυτή η στρεβλή κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελούσε το τυπικό προκάλυμμα ενός καθεστώτος έκτακτων εξουσιών, ενός κρότους ανάγκης το οποίο παρέμενε ενεργό στο… ημίφως και αναλάμβανε εμφανείς δράσεις όταν εκτιμούσε ότι κινδύνευε το καθεστώς. Το 1961, η Αποστασία και τα Ιουλιανά του 1965 και η δικτατορία του 1967 αποτελούν χαρακτηριστικό παραδείγματα.
Το καθεστώς αυτό των έκτακτων εξουσιών είχε εγγυήτρια δύναμη τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας που τελούσαν υπό τον έλεγχο του παλατιού. Ο πυρήνας αυτός περιβαλλόταν και συλλειτουργούσε αρμονικά με ένα σύνθετο πλέγμα παρακρατικών οργανώσεων και μηχανισμών που εκτείνονταν σχεδόν σε κάθε θεσμό,
.jpg)
.jpg)
.JPG)
