ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2022 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ: Η «ΖΩΓΡΑΦΙΑ» ΤΟΥ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Υπάρχουν πολιτικές ιστορίες που ξεχνιούνται γρήγορα. Και υπάρχουν κι εκείνες που επιστρέφουν ξανά και ξανά, λες και αρνούνται πεισματικά να κλείσουν τον κύκλο τους. Η υπόθεση του Δημήτρη Αβραμόπουλου και του QatarGate ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Για όσους κάνουν σήμερα πως πέφτουν από τα σύννεφα, αξίζει να θυμηθούμε ότι οι σχετικές αποκαλύψεις δεν εμφανίστηκαν χθες. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2022, όταν το σκάνδαλο QatarGate συγκλόνιζε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεθνή μέσα ενημέρωσης έφερναν στο φως στοιχεία που τοποθετούσαν τον πρώην επίτροπο και υπουργό πολύ πιο κοντά στην υπόθεση απ’ όσο θα ήθελαν οι επικοινωνιολόγοι του.

Οι εφημερίδες La Stampa και El Mundo αποκάλυπταν τότε ότι ο Αβραμόπουλος δεν ήταν απλώς ένα «επίτιμο μέλος» της ΜΚΟ Fight Impunity του Αντόνιο Παντσέρι, του ανθρώπου που βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, υπήρχε οικονομική σχέση με την οργάνωση, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από το 2020.

Η εικόνα που περιγραφόταν τότε απείχε πολύ από εκείνη ενός απλού συμβολικού υποστηρικτή. Η ίδια η La Stampa μιλούσε για «σκιές» γύρω από τον Αβραμόπουλο και για εμπλοκή που ξεπερνούσε εκείνη άλλων γνωστών προσώπων που είχαν συνδεθεί με τη συγκεκριμένη ΜΚΟ.

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά, η υπόθεση όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, αλλά επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Δημοσιεύματα και πληροφορίες φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το όνομα του πρώην υπουργού, ενώ η δημόσια υπερασπιστική γραμμή που προβάλλεται προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Διότι, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως φυσιολογικό, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πειστική η εξήγηση ότι κάποιος λάμβανε επί πολλούς μήνες σημαντικά χρηματικά ποσά χωρίς να του ζητηθεί απολύτως τίποτα ως αντάλλαγμα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό πρόβλημα.

Όχι μόνο στα χρήματα. Όχι μόνο στις έρευνες. Αλλά κυρίως στην αντίληψη που διαπερνά ένα τμήμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας: ότι η κοινή γνώμη είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται κάθε εξήγηση, όσο απίθανη κι αν ακούγεται.

Η ιστορία θυμίζει αναπόφευκτα παλαιότερες υποθέσεις και παλαιότερες δικαιολογίες. Τότε με τα περίφημα 500ευρα. Σήμερα με τις μηνιαίες αμοιβές που, υποτίθεται, δεν συνδέονταν με καμία υποχρέωση.

Από τον Δεκέμβρη του 2022 μέχρι σήμερα, η βασική εικόνα παραμένει αναλλοίωτη: νέες αποκαλύψεις, νέες δικαιολογίες και η ίδια αίσθηση ότι κάποιοι θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω κάθε πολιτικής λογοδοσίας.

Η «ζωγραφιά» δεν είναι καινούργια.

Απλώς προστίθενται συνεχώς καινούργια χρώματα στον ίδιο παλιό καμβά. Και όσο περνά ο χρόνος,

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ «ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ» ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ…

ΠΕΘΑΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -Ανεξάρτητα από την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός, ο Α.Π. αποτελεί πολιτικό ηγέτη τεράστιου ιστορικού βεληνεκούς: «Δαιμόνιο της Ιστορίας»!

Και ήταν «δαιμόνιο της ιστορίας», διότι συνδύαζε και συνέθετε τα συναρπαστικά στοιχεία της ιστορίας. Τα στοιχεία εκείνα της ΜΗ γραμμικής προέκτασης του σήμερα, τα στοιχεία εκείνα τα οποία, κατά κανόνα και συστηματικά, αιφνιδιάζουν όλους εκείνους που πίστεψαν ότι ελέγχουν το παιχνίδι.

Το Απρόβλεπτο, το ΜΗ γραμμικό, το Αιφνιδιαστικό, το Χαρισματικό και η «σαγηνευτική» σχέση που ανέπτυσσε με τον λαό, από τα προεκλογικά μπαλκόνια, καθώς και το στοιχείο της «ρήξης» με τις ποικίλες αγκυλώσεις, συνθέτουν, όλα μαζί, το συναρπαστικό «δαιμόνιο» του Α.Π.

Η πολιτική είναι Τέχνη. Η Τέχνη, βεβαίως, για να συγκινήσει πρέπει να ΜΗΝ είναι αποκομμένη από τη γενική ψυχολογία του κοινωνικού γίγνεσθαι, πρέπει να αντανακλά τα στοιχεία της πραγματικότητας…

Η τέχνη, λοιπόν, του πολιτικού είναι να βρίσκει εκείνες τις μορφές επικοινωνίας, κάθε φορά, όπου οι Ιδέες να αγγίζουν το Συναίσθημα, να αφομοιώνονται από τη Σκέψη αμέσως και να φαίνονται πειστικές.

Ο Ανδρέας εξελίχτηκε σε χαρισματικό και «σαγηνευτικό» Ηγέτη Ιστορικού βεληνεκούς, ακριβώς διότι είχε τη μεγάλη ικανότητα να αναδεικνύει ΠΑΝΤΑ, μέσα από την ποικιλία των μορφών της πραγματικότητας, ΟΧΙ μόνο το ΟΥΣΙΩΔΕΣ, αλλά και να διαβάζει με ακρίβεια την «ψυχολογία» κάθε κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας…

Αυτές οι μεγάλες ηγετικές ικανότητες του Ανδρέα «παρεξηγήθηκαν» από πολλούς, είτε συνειδητά από αντιπολιτευτική τύφλωση, είτε από άγνοια. Χαρακτηρίστηκαν «δημαγωγία», «λαϊκισμός» κ.λπ.

Η χαρισματική ικανότητα ενός μεγάλου ηγέτη, η οποία συνίσταται στη «συναρπαστική» ΤΑΥΤΙΣΗ και ΖΥΜΩΣΗ του ηγέτη με το λαό, πάντα χαρακτηρίζεται, από τους αντιπάλους, σαν «δημαγωγία» και «λαϊκισμός».

Καμία δημαγωγία, όμως, και κανένας λαϊκισμός δεν μπορεί να φτάσει σε υψηλές «σαγηνευτικές» ΤΑΥΤΙΣΕΙΣ και ΖΥΜΩΣΕΙΣ (ηγέτη και λαού), εάν ο ηγέτης δεν εκφράζει τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ και τις πολιτικές ΕΝΤΑΣΕΙΣ του λαού…

Για να ηλεκτρίζει ένα ηγέτης τα «πλήθη» σε τέτοιο βαθμό, όπως ο Α.Π., πρέπει ο ηγέτης και ο λαός να έχουν γίνει ΕΝΑ, να έχουν ταυτιστεί πλήρως.

Υπάρχει ΠΑΝΤΑ μια σχέση ηγέτη-λαού και οι «μικρές ιδέες» (όπως λέει Γκράμσι), συνακόλουθα και η τεχνητή δημαγωγία των «μικρών ιδεών» δεν μπορεί να «ηλεκτρίσουν» αυτή τη σχέση. Η σχέση αυτή αποκτάει το χαρισματικό χαρακτήρα της «σαγήνης» και της έντασης, μόνο όταν η «δημαγωγία» του Ηγέτη αποτελεί το αγωνιστικό απόσταγμα των μεγάλων Ιδεών και της «ΖΥΜΩΣΗΣ» του ηγέτη μέσα στις κοινωνικές ανάγκες του λαού.

Αυτή τη σχέση του Ανδρέα με τον ελληνικό λαό δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ΠΟΤΕ, ηθελημένα οι αντίπαλοι και από άγνοια οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Και δεν μπόρεσαν να καταλάβουν, το ΓΙΑΤΙ ο Ανδρέας εξελίχτηκε σε Ηγέτη χαρισματικού ιστορικού βεληνεκούς, διότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ κατάλαβαν την εκρηκτική ΔΥΝΑΜΙΚΗ της χειμαρρώδους ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ.

Και σήμερα ακόμα δεν μπορεί να αντιληφτούν ότι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα παραμένει παρασάγγας πιο ριζοσπαστικό, πιο σοσιαλιστικό και πιο αριστερό από όλα τα σχήματα της νεοταξικής «αριστεράς», ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχείρησε να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό, φορώντας τις «πανοπλίες» του Ανδρέα…

Αυτό που αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν ΟΛΟΙ αυτοί είναι τούτο: Ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το προϊόν και ο πολιτικός εκφραστής ενός ΡΩΜΑΛΕΟΥ και εκρηκτικού λαϊκού κινήματος, το οποίο αναπτύχθηκε μετά την πτώση της χούντας.

Ο Ανδρέας έγινε ο κόμβος αυτού του Κινήματος. Δεν δημιούργησε ο Ανδρέας το κίνημα, αλλά το Κίνημα τον Ανδρέα.

Ο Ανδρέας ήταν η Ατομική Προσφορά σε μια παλιρροϊκή Ομαδική Ζήτηση: Για αυτό «ζυμώθηκε» και ταυτίστηκε με το λαό, δηλαδή έγινε Χαρισματικός ηγέτης…

Να, γιατί συκοφαντούν τον Ανδρέα σαν «δημαγωγό» και «λαϊκιστή». Δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την τεράστια ηγετική ανύψωση του Ανδρέα, η οποία συνίσταται στη συναρπαστική ιστορική ΤΑΥΤΙΣΗ του ηγέτη με το λαό: Ατομική Προσφορά σε μια ομαδική Ζήτηση…

Σχηματοποιώντας: Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας εκφράζανε ταυτόχρονα: Τη ρωμαλέα και εκρηκτική άνοδο του μαζικού κινήματος, αλλά και το καθυστερημένο επίπεδο της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ αυτού του κινήματος.

Και ακριβώς, επειδή το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας, σαν Βοναπάρτης, είχαν το ΚΥΡΟΣ αυτού του ρωμαλέου ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ κατόρθωσαν, όταν ανέλαβαν την κυβερνητική διαχείριση του συστήματος (διαδικασίες ενσωμάτωσης του ΠΑΣΟΚ) να το χειραγωγήσουν.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, επέφερε καταλυτικές «ανατροπές» στην ελληνική κοινωνία (ακριβώς γιατί ήταν προϊόν κινήματος) και στα πρώτα χρόνια άλλαξε τους κοινωνικούς συσχετισμούς υπέρ των πληβείων…

Γι αυτό και σήμερα, ο Ανδρέας εξακολουθεί να συγκινεί και να προκαλεί, στα λαϊκά στρώματα, αισθήματα νοσταλγίας.

Γι αυτό, μέσα στο σημερινό οδοστρωτήρα του 4ου Ράιχ και των ασύλληπτων λαϊκών ΣΥΜΦΟΡΩΝ, ο Ανδρέας …Αναζητείται!!!

                   Η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί σωσίβιο

                  του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλισμού.

     Η ομοιότητα της σοσιαλδημοκρατίας με το σοσιαλισμό

    είναι όση και η ομοιότητα του φάντη με το ρετσινόλαδο.

                     Η σοσιαλδημοκρατία είναι μια προσπάθεια

                    διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος»

                                          Ανδρέας Παπανδρέου

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: ΌΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΕΣ» ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΟΕΞΟΦΛΟΥΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η προπαγάνδα του συστήματος αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε. Και μια τέτοια στιγμή ήταν η πρόσφατη τηλεοπτική παρέμβαση του Ανδρέα Δρυμιώτη, ενός ανθρώπου που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως ένας από τους πιο συνεπείς υπερασπιστές του μητσοτακικού οικοδομήματος.

Ο πολιτικός αναλυτής, στην προσπάθειά του να εξηγήσει γιατί η πιθανή ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά θα αποτελούσε πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία, κατέληξε να αποκαλύψει αυτό που φαίνεται ότι αποτελεί τον πραγματικό εφιάλτη του Μεγάρου Μαξίμου: την απώλεια της πολιτικής κυριαρχίας και το ενδεχόμενο λογοδοσίας για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Δρυμιώτης δεν στάθηκε σε ζητήματα κυβερνητικής σταθερότητας, οικονομίας ή διεθνούς θέσης της χώρας. Αντίθετα, έσπευσε να περιγράψει ένα σενάριο στο οποίο μια αποδυναμωμένη Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορεί πλέον να ελέγχει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αφήνοντας ανοιχτό τον δρόμο για πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Όταν οι πιο πιστοί απολογητές της κυβέρνησης αρχίζουν να μιλούν δημόσια για Ειδικά Δικαστήρια, δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης. Αποκαλύπτουν τους φόβους του ίδιου του συστήματος εξουσίας που υπηρετούν.

Για χρόνια το Μαξίμου επιχείρησε να θάψει το σκάνδαλο των υποκλοπών κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης. Ένα σκάνδαλο που παραμένει από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς αφορούσε παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και κρατικών αξιωματούχων. Παρά τις αποκαλύψεις, τις παραιτήσεις και τις διεθνείς επικρίσεις, η κυβέρνηση κατόρθωσε μέχρι σήμερα να αποφύγει ουσιαστικές πολιτικές συνέπειες.

Ωστόσο, φαίνεται πως η ανησυχία παραμένει.

Η παρέμβαση Δρυμιώτη έρχεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση διευρύνεται, ενώ οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σταθερή φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε ενδεχόμενο αναδιάταξης του δεξιού πολιτικού χώρου αντιμετωπίζεται από το κυβερνητικό επιτελείο ως απειλή.

Από τη δική μας σκοπιά, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι αν ο Σαμαράς θα κόψει ψήφους από τον Μητσοτάκη ή αν οι εσωτερικές αντιθέσεις της Δεξιάς θα οδηγήσουν σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς. Πρόκειται για αντιπαραθέσεις που εκτυλίσσονται στο εσωτερικό του ίδιου πολιτικού στρατοπέδου, το οποίο υπηρέτησε διαχρονικά τις ίδιες ταξικές επιλογές.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι το ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο εμφανίζεται πλέον να συζητά ανοιχτά το ενδεχόμενο πολιτικής αποδυνάμωσης και λογοδοσίας.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που εξέπεμψε άθελά του ο κ. Δρυμιώτης.

Γιατί όταν οι εκπρόσωποι του συστήματος αρχίζουν να μιλούν με τέτοια αγωνία για το μέλλον της εξουσίας τους, σημαίνει ότι αντιλαμβάνονται πως η εικόνα της παντοδυναμίας που καλλιεργούσαν τα τελευταία χρόνια αρχίζει να ραγίζει.

Κι όταν αρχίζουν οι ρωγμές, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο γρήγορα θα καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα.

Υ.Γ: Εναυσμα για το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε ανάρτηση από το Σαμαρικό antinews,

AΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: «ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ»

Ο 83χρονος καταδικασμένος για συμμετοχή στη 17Ν σχολιάζει την απόφαση-παρωδία με την οποία επιστρέφει στη φυλακή, με επιστολή του αποκλειστικά στο Documento.

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ύστερα από περίπου τρεις εβδοµάδες ελευθερίας είναι και πάλι (από τις 15 Ιουνίου) κρατούµενος. Ετσι, η δηµοκρατία µας δεν κινδυνεύει πλέον από έναν 83χρονο που έχει παραµείνει στις φυλακές για 24 χρόνια και ο οποίος µε αφορµή την ολιγοήµερη αποφυλάκισή του δικάστηκε ξανά από την αρχή. Το κατηγορητήριο συντάχθηκε µε συνοπτικές διαδικασίες. Το περιεχόµενό του; Ενα συνονθύλευµα παρερµηνειών του νόµου. Τόσο από ειδήµονες που έκαναν λάστιχο τις διατάξεις του, οι οποίες έχουν βρει πεδίο εφαρµογής σε πλείστες περιπτώσεις πολυϊσοβιτών χωρίς κανείς ποτέ να αντιδράσει, όσο και από αδαείς που έχουν από ελάχιστη έως καθόλου γνώση για τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόµος για την υπό όρους απόλυση ενός κρατουµένου. Και οι οποίες επ’ ουδενί σχετίζονται µε τη φύση των αδικηµάτων για τα οποία είχε καταδικαστεί ούτε από τη στάση του απέναντι στις κατηγορίες που του είχαν αποδοθεί.

Ηταν δεδοµένο ότι η είδηση της υπό όρο απόλυσης του Αλ. Γιωτόπουλου θα προκαλούσε θόρυβο. Ηταν βέβαιο ότι ο Αρειος Πάγος θα έβρισκε τον τρόπο να ευτελίσει την κρίση έµπειρων εφετών προκειµένου να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων το βούλευµα αποφυλάκισης Γιωτόπουλου. Οπως βέβαιο ήταν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα έσκιζε και τα ιµάτιά της αντιδρώντας στον εµετό που ξέρασε το Στέιτ Ντιπάρτµεντ πάνω στο «κράτος δικαίου» µιας ξένης χώρας διατάσσοντάς τη να… διορθώσει τα πράγµατα. Στην Ελλάδα 2.0 ζούµε…

Η παρωδία κορυφώθηκε µε τον τραγέλαφο που σηµειώθηκε από τη βιασύνη να επιστρέψει στο κελί του ο Αλ. Γιωτόπουλος. Με αποτέλεσµα να τον περιφέρουν, υπό το άγρυπνο βλέµµα των καναλιών, από την κατοικία του στον Βύρωνα στον Κορυδαλλό και από εκεί στη ΓΑ∆Α. Και το επόµενο πρωί από τη ΓΑ∆Α στην Εισαγγελία Πειραιά για να καταλήξει στον τελικό προορισµό: τις φυλακές Κορυδαλλού.

Ο ίδιος, όπως έκανε και όταν αποφυλακίστηκε, επιλέγοντας να µιλήσει µε παρέµβασή του στο documentonews.gr, έτσι και τώρα σπάει τη σιωπή του µε µια επιστολή προς το Documento που συνέταξε λίγες ώρες πριν από την απόφαση του ΑΠ για την επιστροφή του στη φυλακή και τιτλοφορείται «Κανιβαλισµός στα κανάλια» και στην οποία επιχειρηµολογεί ακόµη και για την ηθική αυτουργία που του έχει αποδοθεί ώστε να καταδείξει ότι «δεν υπήρξε ποτέ». Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή.

Ολόκληρη η επιστολή Γιωτόπουλου αποκλειστικά στο Documento

Μετά τη δηµοσίευση του πρόσφατου βουλεύµατος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρο, θα περίµενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να επαινέσουν ως νοµικά και ορθολογικά τέλειο. Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και µετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά εκδόθηκε ένα σωστό βούλευµα από τίµιους και άξιους δικαστές. Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώµιο. Αντίθετα όµως παρακολουθούµε µια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισµένων πολιτών, πολιτικών και δηµοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούµαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια. Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ. Λένε ότι τα προηγούµενα 4 βουλεύµατα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγµα ψευδές. Τα 4 προηγούµενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη. Αρα και αυτά συµφωνούσαν στα 19 έτη. Αποκρύβουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη.

Αποκρύβουν ότι στο 4ο Συµβούλιο του ∆εκέµβρη 2024 –όπου ήµουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή µου, αλλά µειοψήφησε. Οτι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος µίλησε θετικά για µένα,

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πολλά έχει διαπράξει. Το χειρότερο όλων είναι πως όλο και συχνότερα κάνει απόπειρες επιβολής απόλυτης κυριαρχίας στους θεσμούς, υπονομεύοντας το κράτος δικαίου. Αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τους πολίτες, από συλλογικούς φορείς, αλλά και από την ίδια την Ε.Ε.

Χθες έγινε κάτι που ενίσχυσε αυτή την αίσθηση: Ο λόγος για την αποχή ανώτατων δικαστών από τη διαδικασία ακρόασης στη Βουλή για την επιλογή της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου.

Κλήθηκαν οι υποψήφιοι ώστε να παρουσιαστούν ενώπιον των εκπροσώπων των κομμάτων και δεν προσήλθαν άπαντες στη διαδικασία. Όπως ήδη αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, από την ακρόαση των αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου απουσίασαν οι περισσότεροι, κάτι που θεωρείται πρωτοφανές.

Είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ιστορία που η ανησυχία για τη συρρίκνωση των δημοκρατικών εγγυήσεων λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις. Από τον ασφυκτικό έλεγχο των ανεξάρτητων Αρχών μέχρι τις μεθοδεύσεις στις κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές και τις διαδικασίες της συνταγματικής αναθεώρησης γίνεται σαφές ότι το καθεστώς Μητσοτάκη δεν επιθυμεί θεσμική ενδυνάμωση της χώρας. Μόνο υπακοή. 

Είναι αυτονόητο ότι η διατήρηση των διακριτών ρόλων των εξουσιών αποτελεί το θεμέλιο κάθε λειτουργικής δημοκρατίας. Τώρα, όμως, η εκτελεστική εξουσία επιδεικνύει μια συστηματική και απεγνωσμένη τάση να ελέγξει, να χειραγωγήσει ή να απονευρώσει κάθε ανεξάρτητο θεσμικό αντίβαρο. Γι’ αυτό το πολίτευμα αντιμετωπίζει βαθύ δομικό πρόβλημα. 

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η στάση των ανωτάτων δικαστών δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Η έντονη αναστάτωση και οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται στους κόλπους της Δικαιοσύνης αποτελούν ηχηρό καμπανάκι κινδύνου. Οι δικαστικοί λειτουργοί, ως θεματοφύλακες του Συντάγματος, καλούνται να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην κυβερνητική… βουλιμία. Η δημόσια έκφραση της δικής τους ανησυχίας δείχνει ότι το ποτήρι της υπομονής ξεχείλισε και ότι τμήμα της Δικαιοσύνης αρνείται να μετατραπεί σε θεραπαινίδα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.

Η προσπάθεια ελέγχου των πάντων από το Μέγαρο Μαξίμου αλλοιώνει το DNA της δημοκρατίας μας. Αν οι ανώτατοι δικαστές κρατήσουν σταθερή και ανυποχώρητη στάση υπεράσπισης της ανεξαρτησίας τους, υπάρχει ελπίδα ανάσχεσης αυτού του αυταρχικού κατήφορου. Αν όχι,

200.000 ΕΥΡΩ! ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤ. ΜΠΙΖΙΟΥ...

Τυρναβίτικα Μασλάτια
Πολιτικός σεισμός στη Λάρισα: Στο μικροσκόπιο η βουλευτής της ΝΔ, Στέλλα Μπίζιου, για εξαγορά ψήφων από τους Βιλανάκηδες όπου φαίνεται να πλήρωσε
200.000 ευρώ για να εξαγοραστούν 10.000 ψήφοι και η προεκλογική της καμπάνια με την ΝΔ άγγιξε τα 700.000 ευρώ.
Μοιάζει με επένδυση και προσδοκώμενη απόδοση.
Γιατί κανείς δεν δίνει τέτοια ποσά αν δεν έχει ήδη υπολογίσει ότι, αν εκλεγεί, θα τα πάρει πίσω πολλαπλάσια. Όσο μας παρουσιάζεται η ΝΔ ως κυβέρνηση Άριστων τόσο θα αναπαράγεται ο ίδιος βούρκος και θα βλέπουμε την ίδια σαπίλα, λεφτά για ψήφους, ψήφοι για εξουσία, εξουσία για περισσότερα λεφτά….
Κρίμα ……
Tolis Matas

ΤΟ ΑΚΙΝΗΤΟ, ΤΟ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ

Τρίγωνο διαφθοράς

Σκάνδαλο πολεοδομιών. Οι συνομιλίες των μελών του κυκλώματος είναι αποκαλυπτικές. Το Documento από την περασμένη Κυριακή εντόπισε το τοπογραφικό διάγραμμα του σκανδάλου που έχει βαφτεί γαλάζιο.

Ερευνώντας κι άλλο, σταθήκαμε σε μια ενδιαφέρουσα διασύνδεση. Ο πρώην γενικός γραμματέας Ασύλου και Μεταναστευτικής Πολιτικής Μάνος Λογοθέτης, που είχε ήδη παραιτηθεί από τον χειμώνα ώστε να είναι υποψήφιος βουλευτής στη Σάμο προφανώς με εγγύηση για την υποψηφιότητά του από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που έχει τον τελευταίο λόγο για τα ψηφοδέλτια, εμφανιζόταν στις συνομιλίες του κυκλώματος. Ακριβέστερα, όχι ο ίδιος, αλλά τον επικαλούνταν, π.χ., ο δήμαρχος και η γενική γραμματέας του δήμου Γαλατσίου η οποία προφυλακίστηκε. Η «χάρη» αφορούσε «τακτοποίηση» με αλχημείες σε ένα ακίνητο στο Μαρούσι. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν είναι δικό του αλλά της συζύγου του.

Η σύζυγός του έχει συγγενική σχέση με τον Νικήτα Κακλαμάνη στο γραφείο του οποίου αποσπάστηκε μόλις εκείνος εκλέχτηκε πρόεδρος της Βουλής.

Το ακίνητο διαθέτει μονοκατοικία η οποία πρέπει να κατεδαφιστεί για να σηκωθεί πολυκατοικία. Ενώ έχει εκδοθεί άδεια κατεδάφισης, δεν έχει γίνει καμία εργασία όταν το ΣτΕ αποφάσισε να κόψει το μπόνους δόμησης από τον νέο οικοδομικό κανονισμό (ΝΟΚ) για όσα κτίσματα πρόκειται να ανεγερθούν από εδώ και πέρα – εννοείται ότι αφορά κι εκείνα στα οποία δεν έχει γίνει καμία εργασία.

Οι συζητήσεις με το κύκλωμα έγιναν για τις «αλχημείες» ώστε να μη χαθεί το μπόνους που αντιστοιχεί σε τριψήφιο αριθμό τετραγωνικών, τα οποία έχουν σεβαστή αξία.

Η κατασκευαστική που ανέλαβε το ακίνητο έχει μετόχους τη σύζυγο Λογοθέτη και την αδελφή της. Σύζυγος της αδελφής της και μπατζανάκης του πρώην γενικού γραμματέα είναι εκπρόσωπος της κατασκευαστικής κι αυτός στον οποίο οι αστυνομικές αρχές αποδίδουν δύο δωροδοκίες στην υπόθεση.

Η πρώτη είναι για το εν λόγω ακίνητο στο Μαρούσι και η δεύτερη αφορά «τακτοποίηση» αυθαιρέτου στη Μύκονο.

Στη συνομιλία του μπατζανάκη με μέλος του κυκλώματος εκείνη του λέει ότι έχει ραντεβού στο Μαξίμου.

Όλα μια αλφαδιά…

Ίδια αλφαδιά και στην Κύπρο. Για «κράτος-μαφία» μιλούσε ο ερευνητής Μακάριος Δρουσιώτης στο βιβλίο του και τον επιβεβαίωσε πανηγυρικά το πόρισμα της ανεξάρτητης αρχής κατά της διαφθοράς. Κάτι σάπιο όντως υπήρχε στο «βασίλειο» του τότε προέδρου Νίκου Αναστασιάδη. Ρώσοι ολιγάρχες και εντολή για κουκούλωμα τραπεζικού σκανδάλου είναι μεταξύ των σκοτεινών υποθέσεων που καταγράφονται. Φλέγον ζήτημα τώρα είναι αν η ποινική διερεύνηση θα διεξαχθεί σε συνθήκες πραγματικής ανεξαρτησίας των θεσμών καθώς όλοι φαίνεται να συνδέονται με πρόσωπα που είχαν εμπλακεί στις τόσες υποθέσεις.

Μια αλφαδιά και στη Μέση Ανατολή. Ποιος να το περίμενε ότι οι υπεροπτικές ΗΠΑ του αλαζόνα Τραμπ θα έχαναν τον Κόλπο; Ποιος να το περίμενε ότι Λευκός Οίκος και Τεχεράνη θα μάλωναν το Ισραήλ του Νετανιάχου επειδή πολεμά στον Λίβανο τη Χεζμπολάχ; Ποιος το περίμενε ότι η συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν το 2015 ήταν μια κλάση καλύτερη για τους αμερικανούς από αυτή που υπέγραψε τώρα ο Τραμπ αφού βομβάρδισε, απείλησε και έχασε στρατιώτες, βάσεις και συμμάχους στον Περσικό; Γι’ αυτήν οποία ακύρωσε εκείνη του Ομπάμα ο οποίος δεν είχε προβεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν (κατ’ άλλων είχε κινηθεί).

Επιστρέφοντας στην ελληνική πραγματικότητα, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος επέστρεψε στη φυλακή κατ’ εντολήν… Με εντολή Μαξίμου,

ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΟ ΔΑΚΤΥΛΟ!

Γράφει ο mitsos175

12 δις στοιχίζει ο λαγοκέφαλος στην ΕΕ! Ρώτησα λοιπόν την Καλλιόπη πως και δεν τον έκαναν… υπουργό! «Μη λες χαζομάρες», μου απάντησε. «Τόσες είναι μόνο οι απευθείας αναθέσεις!»

Τρώει τα ψάρια που θα τρώγαμε εμείς, κι αφού δε βρίσκει πολλά, εκτός από σκουπίδια με αηδία γεύση, τσιμπάει δακτυλάκια λουόμενων. Να έρθει ο τουρίστας, να τον τσιμπήσει ο λαγοκέφαλος και να μην υπάρχει γιατρός στο νησί! «Ζήσε τον ακρωτηριασμό σου στην Ελλάδα!» Οι ΑΡΔ βέβαια θα πουν για «περιπέτεια».

Ας αφήσουμε ήσυχο το ψάρι, δε φταίει αυτό που ανέβηκαν τόσο οι τιμές. Ούτε οι Ιρανοί, ούτε κανείς, εκτός από τους μαυραγορίτες και την κυβέρνηση, που τους κάνει πλάτες. Πότε θα πέσουν οι τιμές; Όταν θα ανέβει στην εξουσία ένα κόμμα, που κοιτάει τα συμφέροντα των πολλών. Οι ψηφοφόροι πάντως το έλυσαν το θέμα: Δε θα τρώνε! «Θα πεθάνουν από την πείνα;» Μπα! Τόσα σκουπίδια…

Είναι βαριά – βαριά! Η βιομηχανία στην Μπανανία. Θέλουμε επειγόντως 80.000 λευκούς σκλάβους. Προσέξτε, λευκούς! Σκλάβους από Ευρώπη, από ΕΕ, όχι να έρχονται ξένοι, να μας παίρνουν τις αλυσίδες. Να δουλεύουν 14 ώρες όλη μέρα για να μην τους φτάνει ο μισθός να φάνε ένα πιάτο φαί!

Η Καρέτα – Καρέτα τρώει το λαγοκέφαλο; « – Δεν το ξέραμε, όταν καταστρέφαμε τις φωλιές τους, για να βάλουμε ξαπλώστρες κι ομπρέλες». – Τώρα που μάθαμε; « – Θα κάνουμε ακριβώς τα ίδια, γιατί σιγά μην αφήσουμε τα ευρώ για να γεννήσει η χελώνα! Στο κάτω – κάτω εμείς την γκαστρώσαμε;» Πόσο «φιλόζωοι» είναι μερικοί απάνθρωποι; Πόσο;

Στη «βαριά βιομηχανία» δεν θα έπρεπε να έχουμε υποδομές; Λεπτομέρειες! Πελάτες πρέπει να ’χουμε. Τα τουριστάκια τα ζουμπουρλούδικα, που μπορεί να φοβηθούν, αν χάσουν κάποιο δάκτυλο στη θάλασσα. Ειδικά το μεσαίο. Τι θα δείχνουν μετά οι Σιωνιστές στους ιθαγενείς;

Εξοικονομώ κατ’ οίκον: Ρωτάω το Βασίλη.

Ρε συ, γιατί δεν φτιάχνεις το σπίτι; Θα πέσει!

« – Για τον ίδιο λόγο που δεν το φτιάχνεις κι εσύ. Δεν έχουμε ούτε για το ποσόν που μας αναλογεί, άλλωστε αν ήθελαν να βοηθήσουν τους φτωχούς, θα έκαναν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις».

– Καλά, ο φίλος μας, ο Γρηγόρης, που τα βρήκε; Κάνει ανακαίνιση σχεδόν όλο το σπίτι!

«- Πήρε δάνειο!»

– Και πως θα το πληρώσει;

« – Απλό, δε θα το πληρώσει!»

– Μα, θα του πάρουν το σπίτι!

« – Του το είπα. Ξέρεις τι μου απάντησε; «Ως τότε θα μένω σε ανακαινισμένο, όχι σε ερείπιο!»

Τι να πω; Για το λαγοκέφαλο που λένε κι οι ΑΡΔ. Γιατί, αν πω για τα πραγματικά προβλήματα, θα μου ανέβει πάλι η πίεση…

ΟΙ ΠΙΤΣΙΡΙΚΕΣ, ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ… (ΓΡΑΦΕΙ Ο PREDATOR)

Μπαίνουν στο μετρό πρωί πρωί δύο κοριτσάκια, θα’ ταν δε θα’ ταν 18 ετών, φοράνε τα μπανιστερά – μπανιερά τους, συνεπώς εκτίθενται δημοσίως και «καραεμφανώς» τα κάλλη της νιότης τους. 

Στην επόμενη στάση, και, ενώ η σύνθεση των συντριπτικώς πλειοψηφούντων επιβατών του συρμού σε μεταφέρει με τρόπο απότομο σε μια άλλη χώρα, επιβιβάζονται δύο γηγενείς μάλλον ευρισκόμενοι στα «εβδομηνταφεύγα», καραβοτσακισμένοι από την άδικη ζωή. 

Έσπευσαν αυτομάτως να καθίσουν στα αντικριστά καθίσματα από τις δύο νεανίδες.

Η συνέχεια ήταν ψυχιατρικά ενδιαφέρουσα, καθώς οι δύο γεροξεκούτηδες έγδυναν τις κοπελίτσες κυριολεκτικά με τα θαμπά μάτια τους, με μια άρρωστη επιμονή που παρέπεμπε ευθέως σε διαστροφή, ενώ το ύφος τους με τα νέα κοινωνιολογικά δεδομένα θα μπορούσε να αποτελέσει την αιτία ώστε να αρπάξουν και μερικά χρονάκια στο ποινικό σκέλος καθώς οι ξαφνικές και ζωώδεις γκριμάτσες τους κινούνταν στα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Οι πιτσιρίκες αμφότερες είχαν περιέλθει σε πνευματική καταστολή δεδομένου ότι δεν αντάλλαξαν ούτε κουβέντα βυθισμένες στον εικονικό κόσμο των πανάκριβων κινητών τους τηλεφώνων.

Οι δύο σεξουαλικά πεινασμένοι, στο άκουσμα της προσέγγισης στον επόμενο τερματικό σταθμό εμφανώς δυσαρεστημένοι μιας και όσο «οφθαλμόλουτρο» πρόλαβαν – πρόλαβαν εν τέλει αποχώρισαν από το βαγόνι με άγνωστη και παντελώς αδιάφορη κατεύθυνση. 

Οι πιτσιρίκες, εθισμένες και προφανώς δέσμιες μιας νέας παράλληλης διάστασης την πάτησαν αγρίως αφού δεν πήραν χαμπάρι ότι έπρεπε να κατέβουν στη στάση της «Δάφνης» μιας και ήταν ο επιθυμητός προορισμός βάσει των συνομιλιών τους τη στιγμή που η μία έριχνε ευκόλως και ανενδοίαστα το φταίξιμο στην άλλη με τα γνωστά ρε μακάκα και ρε μακάκα… (Ούτε καν μακάκω, παρά μακάκα και μεταξύ θηλυκών,

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ»!

Το πιο αξιομνημόνευτο χαρακτηριστικό της περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι η ραγδαία μείωση του γηγενούς πληθυσμού. Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για τη συνεχιζόμενη «ελεύθερη πτώση» των γεννήσεων στη χώρα μας φαντάζουν σαν πιστοποιητικό αφανισμού του Ελληνισμού. Με τις γεννήσεις να υποχωρούν δραματικά κατά ακόμη 4,2% και να περιορίζονται σε μόλις 65.594, η Ελλάδα μας μετατρέπεται με μαθηματική ακρίβεια σε μια απέραντη χώρα γερόντων, όπου οι κούνιες μένουν αδειανές και τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Αυτή η εθνική τραγωδία, που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες, κορυφώνεται επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Η οικογένεια αμφισβητείται ως αξία, όπως και το σύνολο της παράδοσης. Η ακρίβεια, το δυσβάσταχτο κόστος στέγασης, η εργασιακή ανασφάλεια και η πλήρης απουσία ενός σοβαρού κοινωνικού κράτους έχουν μετατρέψει την απόφαση ενός νέου ζευγαριού να κάνει παιδί σε άπιαστο όνειρο ή σε οικονομική αυτοκτονία. Οι πιο παραγωγικές ηλικίες της πατρίδας μας αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, βλέποντας το μέλλον τους να υποθηκεύεται καθημερινά.

Ποια είναι όμως η απάντηση της σημερινής κυβέρνησης απέναντι σε αυτή την υπαρξιακή απειλή για το μέλλον του έθνους; Προπαγάνδα και βόλεμα ημετέρων. Αντί για γενναία οικονομικά κίνητρα, φοροαπαλλαγές, ουσιαστική στήριξη της μητρότητας και στεγαστική προστασία για τους νέους, το μόνο που έχει να επιδείξει το Μαξίμου είναι η ίδρυση ακόμη ενός υπουργείου, αυτού της… Οικογένειας.

Ένα υπουργείο-βιτρίνα, που δεν δημιουργήθηκε για να λύσει το δημογραφικό πρόβλημα, αλλά για να εξυπηρετήσει τις συνήθεις μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Στην πραγματικότητα, το μόνο που κατάφερε αυτή η δομή είναι να βολέψει φίλους, κολλητούς και την υπόλοιπη εκλογική πελατεία του κυβερνώντος κόμματος, μοιράζοντας καρέκλες, κονδύλια και μισθούς.

Την ώρα που η Ελλάδα σβήνει δημογραφικά και χάνει το πιο ζωντανό της κομμάτι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει να παρακολουθεί τον αφανισμό ως απαθής θεατής, μοιράζοντας κούφιες υποσχέσεις. Φυσικά, πρέπει να σημειωθεί ότι την άποψή του για την οικογένεια και την τεκνοποιία ο Κυριάκος Μητσοτάκης την εξέφρασε ξεκάθαρα θεσμοθετώντας τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων.

Τελικά, η «Ελλάδα 2.0» θα έχει 0 Έλληνες.

ΤΟ ΓΑΡ ΠΟΛΥ ΤΗΣ ΘΛΙΨΕΩΣ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Του Outsider

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η εξουσία παύει να λειτουργεί ως εργαλείο διακυβέρνησης και μετατρέπεται σε μηχανισμό αυτοσυντήρησης. Τότε η πραγματικότητα παραμορφώνεται, οι προτεραιότητες χάνονται και η αγωνία για το πολιτικό μέλλον υπερισχύει της ανάγκης αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η εικόνα που εκπέμπει το Μέγαρο Μαξίμου.

Την ώρα που η ακρίβεια εξακολουθεί να εξαντλεί τα νοικοκυριά, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ασφυκτιούν, οι πολίτες βλέπουν την καθημερινότητά τους να γίνεται ολοένα δυσκολότερη και η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται, η κυβέρνηση δείχνει να αναλώνει υπερβολική ενέργεια σε εσωκομματικές ανησυχίες και προσωπικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Η δημόσια εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι η αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της παράταξης έχει καταστεί σημαντικότερη από την αγωνία για τα προβλήματα των πολιτών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε οικοδομήσει το προφίλ του ψύχραιμου και μεθοδικού πολιτικού. Ωστόσο, όσο πληθαίνουν τα σημάδια φθοράς, τόσο περισσότερο φαίνεται να κυριαρχεί ο εκνευρισμός. Λέγεται συχνά ότι μιλά άπταιστα γαλλικά. Το τελευταίο διάστημα, όμως, η πολιτική ατμόσφαιρα δίνει την εντύπωση ότι μιλά μόνο… «γαλλικά», καθώς η δυσφορία και η νευρικότητα είναι πλέον εμφανείς σε κάθε επίπεδο της κυβερνητικής λειτουργίας.

Και όταν η κορυφή εκπέμπει ανησυχία, η ανησυχία μεταδίδεται προς τα κάτω. Οι συνεργάτες βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, οι μηχανισμοί λειτουργούν με όρους πολιτικής επιβίωσης και οι αποφάσεις λαμβάνονται υπό το βάρος του φόβου. Όμως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει αμέτρητες φορές ότι ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Ο πανικός οδηγεί σε λάθη, υπερβολές και επιλογές που τελικά επιταχύνουν αυτό ακριβώς που επιχειρούν να αποτρέψουν.

Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα που άφησαν πρόσφατες πολιτικές εμφανίσεις του πρωθυπουργού στην περιφέρεια. Ανεξάρτητα από τους ακριβείς αριθμούς ή τις κομματικές ερμηνείες, η ουσία παραμένει η ίδια: η εικόνα ενθουσιασμού που κάποτε συνόδευε τις δημόσιες παρουσίες του δεν είναι πλέον δεδομένη. Και όταν η πολιτική δυναμική αρχίζει να εξασθενεί, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι η φθορά. Όλες οι κυβερνήσεις φθείρονται. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η άρνηση αποδοχής της φθοράς. Είναι η πεποίθηση ότι για κάθε δυσκολία φταίνε οι άλλοι, οι αντίπαλοι, οι διαφωνούντες, οι επικριτές, οι πρώην σύμμαχοι. Είναι η αδυναμία αυτοκριτικής που συχνά συνοδεύει τη μακρά παραμονή στην εξουσία.

Όσο για τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη, πολλές φορές δίνει την εντύπωση ότι εγκλωβίζεται στις ίδιες του τις τοποθετήσεις. Η υπερβολική προσπάθεια υπεράσπισης κάθε κυβερνητικής επιλογής οδηγεί συχνά σε αντιφάσεις που τελικά δυσκολεύουν περισσότερο το κυβερνητικό αφήγημα παρά το ενισχύουν.

Η πολιτική, όμως, έχει έναν αμείλικτο κανόνα. Οι πολίτες παρατηρούν, αξιολογούν και στο τέλος κρίνουν. Κανένας επικοινωνιακός μηχανισμός δεν μπορεί να ακυρώσει αυτή τη διαδικασία. Και όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να ασχολείται περισσότερο με τους φόβους της παρά με τις ανάγκες της κοινωνίας, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους αντιπάλους της αλλά στον ίδιο της τον καθρέφτη.

Γιατί, πράγματι, το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Και στην πολιτική, η παραφροσύνη αρχίζει τη στιγμή που η εξουσία χάνει,

ΜΕ ΠΛΑΤΕΣ! Ο «ΠΑΝΤΕΛΟΣ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΕΓΙΝΕ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ...

ΚΕΡΒΕΡΟΣ
Σε αργία ο Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος Άνω Αιγύπτου: Κατηγορείται ότι έδειχνε τα γεννητικά του όργανα στα Πετράλωνα. Είναι γνωστός από τα πρώιμα χρόνια της ζωής του για την αδυναμία του να επιδεικνύει τα γεννητικά του όργανα Είχε έλθει στο Γυμνάσιο στην Αθήνα εκδιωχθείς κακήν κακώς από το Κυκλαδονήσι του και κατάφερε να περάσει στο πανεπιστήμιο. Στη διάρκεια των Θεολογικών του σπουδών εκάρη μοναχός όμως συνέχισε να επιδίδεται στην ανώμαλη πράξη του!!! Λέγεται ότι συχνά οι αστυνομικοί στην Ομόνοια τον έδιωχναν από τις σκάλες στο υπόγειο του τότε «Ηλεκτρικού» όπου κάθονταν από κάτω για να κοιτάζει τις γυναίκες που περνούσαν πάνω. Άγνωστο με ποιανού τις πλάτες ο «Παντέλος» έγινε ιεραπόστολος στην Αφρική και με τα χρόνια Μητροπολίτης!!!