«… ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΩΘΩ!!!»

Του Μανώλη Κοττάκη 

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κάνει δύο αναγνώσεις για το ΠΑΣΟΚ. Θα σταθμίσει τα συν και τα πλην του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έβαλε στο κοινωνικό κάδρο της χώρας, ακόμα και με αμφιλεγόμενες πολιτικές παροχών, τους λεγόμενους μη προνομιούχους και μείωσε την κοινωνική πόλωση.

Ο Ανδρέας δεν ήταν, βεβαίως, αρεστός στην αστική δεξιά παράταξη, ιδίως την εποχή που ηγήθηκε της Ν.Δ. ο έχων ιστορικά προηγούμενα μαζί του, από την εποχή της αποστασίας, αρχηγός της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αλλά αυτό δεν αναιρεί κάποιες πραγματικότητες.

Τα F16 που έστειλε στην Κύπρο ο πρωθυπουργός, υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κυριάκος, προσγειώθηκαν στην αεροπορική βάση της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου». Το όνομά του δόθηκε σε αυτήν από την κυπριακή Πολιτεία σε ανάμνηση της πολιτικής του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθμίσει επίσης τα συν και τα πλην της εποχής του εκσυγχρονισμού του σοσιαλδημοκράτη Κώστα Σημίτη και πιθανόν να ανακαλύψει με καθυστέρηση ότι, μολονότι το «κρίμα» για την εκτίναξη του χρέους μεταπολιτευτικά «έπεσε» στον Ανδρέα Παπανδρέου, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Για κάθε 10 ευρώ που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα λίγο πριν χρεοκοπήσει σε δάνεια, τόκους και τοκοχρεολύσια τα 7 ευρώ διοχετεύονταν σε αποπληρωμή εξοπλιστικών προγραμμάτων και χρεών ΔΕΚΟ της περιόδου εκείνης έναντι αγορών και προμηθειών από γερμανικές επιχειρήσεις. Πανάκριβα «διόδια» στους εταίρους για την ένταξη στην ΟΝΕ.

Από την ώρα που ανέλαβε το τιμόνι της Ν.Δ. ο προερχόμενος από το Κέντρο Κυριάκος Μητσοτάκης (αν ο πατέρας του είχε κερδίσει την ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου, ποτέ αυτή η οικογένεια δεν θα είχε μετακομίσει στην κεντροδεξιά παράταξη, ο φυσικός της χώρος ήταν η κεντροαριστερά) έθεσε ως στόχο του να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να μεταγγίσει τους ψηφοφόρους του στη Ν.Δ. για έναν απλό λόγο: Για να αλλάξει τον ιστορικό συσχετισμό της συντηρητικής παράταξης με «αύξηση μετοχικού κεφαλαίου». Διά της μακράς «πασοκοποίησής» της. 

Η πρώτη του επιλογή ήταν να μετεγγράψει στο κόμμα και στην κυβέρνησή του υπουργούς του Σημίτη των οποίων το προφίλ «ταίριαζε» με αυτό της Ν.Δ. Είτε προέρχονταν από την τελευταία κυβέρνηση Σημίτη είτε από τη νεότερη γενιά. Σε δεύτερη φάση επιδίωξε να αδρανοποιήσει διά της κολακείας κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν ήταν του γούστου του γιατί θεωρούνταν ισοϋψή αυτού. Σε άλλον πρότεινε να γίνει μέλος Επιτροπής Σοφών, σε άλλον υποσχέθηκε στήριξη να εκλεγεί γραμματέας του ΟΟΣΑ, σε άλλον έταξε την Προεδρία της Δημοκρατίας, στο τέλος αθέτησε τον λόγο του έναντι όλων.

Πέραν αυτών, φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός παρενέβη ωμά διά των υποκλοπών στη διαδικασία εκλογής αρχηγού του ΠΑΣΟΚ το 2021 και επιχείρησε να την επηρεάσει υπέρ προσώπου που σήμερα μετεγγράφη στη Ν.Δ.

Αυτές τις ημέρες ζούμε την τελική έφοδο Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ. Προς τα έξω,

“ΜΑΘΗΜΑΤΑ” ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΨΕΚΑΣΜΕΝΗΣ “ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ” ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΕΡΤΣΟ

Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να εξηγεί τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας με… νευροεπιστημονικά «μαθήματα», συνήθως δεν προσπαθεί να καταλάβει την πραγματικότητα — προσπαθεί να την αποφύγει.

Η ιδέα ότι οι πολίτες επηρεάζονται από αρνητικές ειδήσεις επειδή ο εγκέφαλός τους έχει «εξελικτική μεροληψία»,όπως κάνει ο υπουργός Επικρτείας, Ακης Σκέρτσις δεν είναι σοβαρή επιστημονική ανάλυση. Είναι μια πρόχειρη και βολική ψευδοεπιστημονική αφήγηση που μετατρέπει την πολιτική αποτυχία σε δήθεν βιολογικό φαινόμενο. Αντί να αναρωτηθούν γιατί οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι, προσπαθούν να μας πείσουν ότι… φταίει το νευρικό μας σύστημα.

Οπως χλευαστικά σημειώνει ο γιατρός Πάνος Παπανικολάου στον λογαριασμός του στο Χ έχουμε “Μαθήματα” Ακροδεξιοψεκασμένης “Νευροφυσιολογίας” από τον Σκέρτσο. … Έχουν περάσει πολλές κυβερνήσεις πολιτικών απατεώνων όμως τόσο γελοίο αντιεπιστημονικό σκοταδισμό δεν έχει ξαναζήσει η χώρα. Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη. Είναι πατερναλισμός ντυμένος με επιστημονικούς όρους. Είναι η παλιά, αυταρχική ιδέα ότι όταν η κοινωνία αντιδρά, τότε «κάτι δεν πάει καλά με την κοινωνία» — ποτέ με την εξουσία.

Η αστική δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί έτσι. Οι πολίτες δεν είναι πειραματόζωα σε εργαστήριο ούτε ασθενείς που χρειάζονται διάγνωση από την εξουσία. Η δυσαρέσκεια, η κριτική και ακόμη και η οργή είναι πολιτικές αντιδράσεις σε πραγματικές συνθήκες ζωής.

Κι όταν μια κυβέρνηση φτάνει στο σημείο να κάνει μαθήματα «νευροφυσιολογίας» για να εξηγήσει γιατί οι πολίτες δεν την χειροκροτούν, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον εγκέφαλο της κοινωνίας. Βρίσκεται στην αδυναμία της εξουσίας να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να λογοδοτήσει γι’ αυτήν.

Παραθέτουμε το άρθρο της Τζίνας Μοσχολιού από τα “ΝΕΑ”:

Νευρο-προπαγάνδα

Ο Ακης Σκέρτσος επιχείρησε χθες σε μια ανάρτησή του να επιστρατεύσει τη βιολογία και τον ανθρώπινο εγκέφαλο για να εξηγήσει την επιρροή των «λαϊκιστών» και την απήχηση των αρνητικών ειδήσεων στους πολίτες.

Η θέση του αποτελεί μνημείο αυτού που λέγεται νευρο-αναγωγισμός. Με απλά λόγια κάνει την υπεραπλούστευση (αυτός ή το ΑΙ που ίσως συνέταξε την ανάρτηση) πως η όποια απήχηση αρνητικών ειδήσεων οφείλεται απλώς στην ντοπαμίνη και τους εξελικτικούς μηχανισμούς.

Το αφήγημα παθολογικοποιεί τη δυσαρέσκεια, υποδηλώνοντας ότι η οργή ή η δυσπιστία των πολιτών δεν πηγάζει από αντικειμενικά προβλήματα (π.χ. ακρίβεια, θεσμικές κρίσεις, διαφθορά), αλλά αποτελεί «χακάρισμα» του εγκεφάλου τους από σατανικούς αλγορίθμους και λαϊκιστές.

Αφαιρεί την πολιτική βούληση και την ορθολογική κριτική ικανότητα και ανάγει την αντίδραση (έστω και τη λανθασμένη) σε ένα «βιολογικό σφάλμα» ή «ορμονική απόκριση». Είναι ένας επιστημονικοφανής πατερναλισμός.

Η επιχειρηματολογία του στηρίζεται δε στο ότι ο εγκέφαλός μας έχει μια εξελικτική «μεροληψία αρνητικότητας» και η ντοπαμίνη «αντιδρά» έντονα σε απειλές, άρα οι αρνητικές ειδήσεις για την κυβέρνηση είναι απλώς μεγεθυσμένα δολώματα. Το γεγονός όμως ότι ο εγκέφαλος,

Ο… ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Και μόνο το γεγονός ότι από χθες κυκλοφορούν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ διαρροές κατευθείαν από το Μέγαρο Μαξίμου, οι οποίες εμφανίζουν τον Κ. Μητσοτάκη να απορρίπτει  το ενδεχόμενο αιφνιδιαστικών εκλογών, αποδεικνύει ότι η «συζήτηση» για πρόωρες κάλπες έχει ανοίξει για τα καλά και μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό επιτελείο. Το Μαξίμου, προφανώς σε έντονο προβληματισμό και αγωνία, προσπαθεί να στείλει μήνυμα «σταθερότητας» για να μη φανεί ότι φοβάται μήπως χάσει τον έλεγχο.

Είναι αυτονόητο ότι σε αυτή τη φάση, με την απόλυτη αβεβαιότητα που επικρατεί, δεν μπορεί να ληφθεί καμία οριστική απόφαση. Το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση είναι να επιχαίρει «τεχνητά» και να πανηγυρίζει για το 1,6%-2,5% που δείχνουν ανεβασμένη τη Ν.Δ. οι νέες δημοσκοπήσεις μέσα στη σκιά του πολέμου. Μια άνοδος που άπαντες καταλαβαίνουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε συσπείρωση φόβου και σε επικοινωνιακά παιχνίδια, όπως η φιέστα στην Κύπρο μαζί με τον Μακρόν, και όχι σε πραγματική στήριξη της πολιτικής της.

Οι ίδιες οι εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων είναι που θα γείρουν οριστικά την πλάστιγγα. Ο κ. Μητσοτάκης αναγκάζεται να δίνει αυτές τις διαβεβαιώσεις αναφορικά με τις εκλογές, ενώ είναι πλέον πρόδηλο ότι τα δεδομένα στο πολεμικό πεδίο -που επηρεάζουν άμεσα οικονομία, ενέργεια και τουρισμό- αλλάζουν όχι μόνο μέρα με τη μέρα, αλλά σχεδόν ώρα με την ώρα. Κι όλοι συμφωνούν ότι οι προσεχείς ημέρες είναι απολύτως καθοριστικές για να υπάρξουν σαφείς εκτιμήσεις για την πορεία και τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Προς το παρόν, ύστερα από δέκα μέρες πολέμου, οι αρχικές προσδοκίες για «γρήγορη νίκη» έχουν διαψευσθεί. Η αποσαφήνιση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη εξαιτίας των συνεχών αναθεωρήσεων του Τραμπ, ο οποίος από το «τέσσερις εβδομάδες ή λιγότερο» για τη λήξη του πολέμου έφτασε χθες να λέει ότι «θα αποφασίσω την κατάλληλη στιγμή», ενώ ο υπουργός Άμυνας του δηλώνει ότι οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν «όσο χρειαστεί».

Οι αρχές Απριλίου προσδιορίζονται ως το κρίσιμο χρονικό διάστημα που θα ληφθούν οι αποφάσεις για το θέμα των εκλογών. Αν μέχρι τότε η κατάσταση στο Ιράν έχει έστω ηρεμήσει, το χρονοδιάγραμμα για εξάντληση της τετραετίας μπορεί να μείνει όρθιο. Διότι μέχρι το τέλος του Μαρτίου κλείνουν και τα μεγάλα τουριστικά πακέτα από το εξωτερικό, που καθορίζουν την καλοκαιρινή σεζόν και σε σημαντικό βαθμό τα έσοδα της χώρας, λόγω της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού.

Αντίθετα, αν ο πόλεμος τραβήξει κι άλλο, τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα κινδυνεύουν να γίνουν εκρηκτικά, η ακρίβεια και η ενεργειακή κρίση ανεξέλεγκτες και η κατάσταση να μην είναι πλέον ούτε επικοινωνιακά διαχειρίσιμη. Και καθώς τα χειρότερα θα είναι πράγματι μπροστά, θα πρέπει τότε (και όχι σήμερα) ο κ. Μητσοτάκης να πάρει τα ρίσκα του.

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΧΑΦΙΕΔΕΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΑΝ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΣΤΗΝ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η αναφορά που κάναμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας –για τον θάνατο του δημοσιογράφου Γιώργου Βότση και τον διάλογο που είχε ανοίξει με την Ε.Ο. 17 Νοέμβρη– προκάλεσε το ενδιαφέρον αναγνωστών μας. Όπως μας έγραψαν, προσπάθησαν να βρουν περισσότερα στοιχεία στο διαδίκτυο, αλλά μόνο αποσπασματικά εντοπίζουν.

Εμείς, λοιπόν, επειδή δεν χαλάμε χατίρια σε αναγνώστες και αναγνώστριες, θα παραθέσουμε ολόκληρο τον διάλογο που διεξήχθη τότε μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων «Ελευθεροτυπία» και «Έθνος» και όχι μόνο. Θα αναφερθούμε και σε κάποιες ιστορίες με πρωταγωνιστές εργαζόμενους τότε στην Ελευθεροτυπία οι οποίες δεν είναι τόσο γνωστές.

Πριν από αυτό, όμως, χρειάζεται μια σύντομη υπενθύμιση του πλαισίου.

Μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη την 1η Μάρτη 1988 από τη 17 Νοέμβρη, ο Γιώργος Βότσης δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή «Άκου με, ένοπλε σύντροφε». Στο κείμενο ασκούσε κριτική, από αριστερή υποτίθεται σκοπιά, στη λογική της μειοψηφικής ένοπλης βίας και στις «εκτελέσεις» στο όνομα του λαού.

Η απάντηση της 17Ν ήρθε στις 12 Μάρτη, με προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Έθνος» με τίτλο «Άξιος ο μισθός σου, άοπλε σύντροφε!». (Αυτόν τον “διάλογο θα τον δημοσιεύσουμε σε άλλες αναρτήσεις).

Από εκεί ξεκίνησε μια δημόσια αντιπαράθεση της οργάνωσης με την εφημερίδα, η οποία θα κορυφωνόταν αρκετά χρόνια αργότερα, στα τέλη Μάρτη του 1995.

Μια περίοδο, το κλίμα που υπέθαλπε η κυβέρνηση γύρω από τη 17 Νοέμβρη, είχε φτάσει στα όρια της υστερίας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90 η Ελλάδα ζούσε μέσα σε μια διαρκή «κινητοποίηση» για τον εντοπισμό των μελών της οργάνωσης. Εκτός των άλλων, τεράστια ποσά από απόρρητα κονδύλια και ξένες πηγές διοχετεύονταν σε υποτιθέμενους πληροφοριοδότες.

Ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς, με την Αντιτρομοκρατική στο πλευρό του, «έβλεπε» πιθανούς εγκεφάλους της οργάνωσης σχεδόν παντού: σε καλλιτέχνες, στιχουργούς, μουσικούς, παλιούς αντιστασιακούς στην Απριλιανή δικτατορία. Μέχρι και “κωδικοποιημένα’ μηνύματα σε στίχους τραγουδιών είχαν ανακαλύψει για να στοχοποιούν άτομα!

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τραγουδιού «Ελένη» (στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος, μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου). Οι στίχοι του ερμηνεύτηκαν από κάποιον μυθομανή ως… κώδικας επικοινωνίας της 17 Νοέμβρη και αυτός που τους έγραψε θεωρήθηκε αρχηγός της 17Ν. Ας δούμε την περίπτωση αυτή έχει αφήσει ιστορία.

Ο Γιώργος Κρεμμυδάς, πολιτικός/δικαστικός συντάκτης της “Ελευθεροτυπίας” δεν ήταν κάποιος τυχαίος δημοσιογράφος. Επικαλούταν την ενεργή συμμετοχή του στον αντιδικτατορικό αγώνα, την θητεία του στην εφημερίδα «Αυγή», την συγγραφή του βιβλίου «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία». Θεωρούταν δηλαδή ένας αριστερός δημοσιολόγος έχοντας εργαστεί σε μεγάλα μέσα όπως «ΤΑ ΝΕΑ», την «Πρώτη» και την Ελληνική Ραδιοφωνία. Παράλληλα παρακολουθούσε δίκες της μεταπολίτευσης, ενώ κάλυπτε τις έρευνες για την τρομοκρατία,

Μ’ αυτά τα δεδομένα δηλαδή θα έλεγε κανείς ότι ήταν ένα αξιόλογο άτομο. Είχε όμως και ένα μεγάλο πάθος. Τον τζόγο. Οπως, λοιπόν φημολογούνταν κάποια στιγμή βρέθηκε σε πολύ δεινή οικονομική θέση. Αυτό τον έκανε να εποφθαλμιά την επικήρυξη της 17 Νοέμβρη που τότε έφτανε το ένα δισεκατομμύριο δραχμές. Μαζί με άλλον έναν αστυνομικά συντάκτη τον Βαγγέλη Κουτουζή ξεκίνησαν μια “έρευνα” για να ανακαλύψουν τον αρχηγό της 17 Νοέμβρη. Εκεί που είχαν αποτύχει οι μεγαλύτερες ξένες μυστικές υπηρεσίες αυτοί θεώρησαν ότι θα το κατόρθωναν.

Και τελικά θεώρησαν ότι τον βρήκαν. Ενθουσιασμένοι, λοιπόν, επισκέφτηκαν εισαγγελέα Τσεβά. Αλλωστε Κρεμμυδάς και Τσεβάς δεν ήταν άγνωστοι. Ο δημοσιογράφος είχε συμπεριλάβει τον εισαγγελέα στο βιβλίο που είχε γράψει με αναφορά στο πόρισμα του για την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 73.

Υπήρχε χημεία αναμεταξύ τους δηλαδή, γι’ αυτό και ο Τσεβάς που φιλοδοξούσε να γίνει ο νέος Σαρτζετάκης και να ανακαλύψει τα μέλη της Ε.Ο 17 Νοέμβρη, ενθουσιάστηκε από την πρώτη στιγμή με την μυθοπλασία τους. Και τι επικαλούταν αυτή; Στο ότι αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο γνωστός στιχουργός, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας Μπάμπης Τσικληρόπουλος. Με ποιο σκεπτικό; Οτι τα ποιήματά και οι στοίχοι των τραγουδιών του έχουν κωδικοποιημένα μηνύματα της 17 Νοέμβρη και εμφάνιζε σαν παράδειγμα το γνωστό τραγούδι που έχει εκτελέσει η Χάρις Αλεξίου “Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη”.

Αντιγράφουμε από κείμενο του Αντρέα Ρουμελιώτη:

Ο Μπάμπης έγραψε κάτι πιο κουλτουριάρικο ένα βράδυ μετά από καμιά δεκαριά διπλά (ουΐσκι) στο “ΝΤΑ ΝΤΑ” στα Εξάρχεια – την ώρα που απήγγειλε ο Καρούζος – “και συ Ελένη/και κάθε Ελένη/της επαρχείας – της Αθήνας κοιμωμένη/η ζωή σου να το ξέρεις/είναι επικηρυγμένη/να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο/κι άλλο εκείνη να πεθαίνει”.

Κάποιος συνάδελφός μου, δημοσιογράφος στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” – που ΄χε χάσει πολλά λεφτά στα χαρτιά (;) και πίστεψε πως θα πιάσει την καλή και θα πάρει, για να ρεφάρει, τα λεφτά της επικήρυξης – πήγε στον εκδότη μας τον Κίτσο τον Τεγόπουλο στην Φωκιλίδου.

“Έχω αποδείξεις για το ποιοι είναι οι εγκέφαλοι της “Ε.Ο. 17 Νοέμβρη” του είπε, θέλω να κάνω την αποκάλυψη στην εφημερίδα.

Τον διαολόστειλε ο Κίτσος – ο πιο ευφυής άνθρωπος που είχα την τύχη να γνωρίσω – “μη μου πεις τίποτα,

«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ» ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Τα πρόσφατα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν, στη σκιά του πολέμου, επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Η αναθεώρηση βασικών δογμάτων που καθόρισαν τη στάση μας επί δεκαετίες δεν είναι πλέον ζήτημα «εθνικιστικής», όπως απαξιωτικά υποστηρίζεται, ρητορικής, αλλά ανάγκη ρεαλιστικής προσαρμογής σε μια ριζικά μεταβαλλόμενη γεωπολιτική πραγματικότητα.

Η Τουρκία έκανε ξεκάθαρο βήμα στέλνοντας τέσσερα F-16 στα Κατεχόμενα, παρουσιάζοντάς το ως «ενίσχυση ασφαλείας» λόγω της κρίσης. Η Άγκυρα το παίζει συμμετρικά με τις δικές μας ενισχύσεις, αλλά η διαφορά είναι τεράστια: εμείς υπερασπιζόμαστε νόμιμο έδαφος, αυτοί νομιμοποιούν την κατοχή του 37% του νησιού από το 1974. Επίσης, είχαμε και τη νέα προσπάθεια παρεμπόδισης πόντισης καλωδίου μεταξύ Αμοργού – Αστυπάλαιας…

Την ίδια ώρα, το CNN δείχνει χάρτη με «Kurdish-inhabited areas», που καλύπτει κομμάτια της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας, και η Άγκυρα ξεσπά σε καταγγελίες. Αυτό δεν είναι τυχαίο timing: βλέπει παντού απειλές και απαντά με επίδειξη ισχύος παντού – και στην Κύπρο….

Με αφορμή και τη μετάβαση Μητσοτάκη στην Κύπρο και τη συνάντηση με τον Μακρόν, απέναντι σε αυτή την εικόνα η χώρα μας συνεχίζει να προσφέρει «τα πάντα σε όλους» χωρίς ανταλλάγματα, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις συμμαχιών που έχουν αποδειχθεί κενές περιεχομένου. Σωστά η Αθήνα απάντησε με την αποστολή πολεμικών ενισχύσεων όταν απειλήθηκαν, όπως είπαν, οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Όμως η ίδια η στάση μας αποκαλύπτει το πρόβλημα. Δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα ούτε μία επίσημη πρόταση προς ΝΑΤΟ και Ε.Ε. για επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας για τη συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή. Ούτε καν υπαινιγμός για άσκηση βέτο αναφορικά με την Άγκυρα έχει διατυπωθεί. Και για την ουσιαστική αναβίωση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, παρά όσα λέγονται, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα…

Από την άλλη είναι κοινό μυστικό ότι οι τουρκικές δυνάμεις δημιουργούν καθημερινά τετελεσμένα στη Νεκρή Ζώνη. Πέρα από κάποια διαβήματα, ποια άλλη απάντηση έχουμε δώσει; Το 1996 οι Ισαάκ και Σολωμού δολοφονήθηκαν μπροστά στις κάμερες. Δεν έγινε τίποτα. Ούτε διεθνή εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν ποτέ ούτε λήφθηκε οποιαδήποτε βοήθεια. Και η αδράνεια αυτή δεν είναι απλώς «ιστορική λεπτομέρεια», αλλά μήνυμα αδυναμίας που η τουρκική πλευρά καταγράφει και αξιοποιεί.

Η εποχή που το δόγμα «δεν διεκδικούμε,

ΌΤΑΝ ΤΟ PREDATOR… ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙ, ΤΟΝ ΑΔΩΝΙ, ΑΛΛΑ Η ΣΑΤΙΡΑ ΝΑΙ

Μια μικρή αλλά αποκαλυπτική λεπτομέρεια για το σκάνδαλο των υποκλοπών έφερε στη δημοσιότητα ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσές: σύμφωνα με όσα δημοσιοποίησε, ο Άδωνις Γεωργιάδης φέρεται να είχε λάβει τουλάχιστον 11 μηνύματα μέσω του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator το 2021.

Εκεί επικεντρώνεται δημοσίευμα του “Βηματοδότη”.

Με απλά λόγια: ο υπουργός Υγείας φαίνεται να βρέθηκε στόχος –ή τουλάχιστον μέσα στο δίκτυο– ενός παράνομου μηχανισμού παρακολούθησης που έχει στιγματίσει τη δημόσια ζωή της χώρας.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.

Ο ίδιος ο υπουργός, όπως αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα, ετοιμάζεται να καταθέσει μήνυση εναντίον του Λάκη Λαζόπουλου για… εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμηση. Δηλαδή, για μια σατιρική εκπομπή.

Αντίθετα, μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει επιδείξει την ίδια νομική ευαισθησία για το γεγονός ότι κάποιοι –άγνωστοι προς το παρόν– επιχείρησαν να μετατρέψουν το κινητό του τηλέφωνο σε… φορητό κοριό.

Με άλλα λόγια, στη χώρα του Predator φαίνεται πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η παρακολούθηση πολιτικών προσώπων με κατασκοπευτικά λογισμικά, αλλά η… σάτιρα.

Η επισήμανση του Ζαχαρία Κεσέ είναι εύστοχη: αν πράγματι παραβιάστηκαν το τηλέφωνο και τα προσωπικά δεδομένα ενός υπουργού, τότε μιλάμε για σοβαρά κακουργήματα. Θα περίμενε κανείς λοιπόν μια στοιχειώδη πολιτική και νομική αντίδραση.

Αλλά φαίνεται πως στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Οι υποκλοπές μπορούν να περιμένουν.
Η σάτιρα, όμως, όχι.

17 ΝΟΕΜΒΡΗ: Ο ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΤΗ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡ'ΟΛΙΓΟΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ [ΒΙΝΤΕΟ]

Τι αποκάλυψε ο πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής για το παρασκήνιο της πρώτης ταυτοποίησης του Δ. Κουφοντίνα μετά από τοποθέτηση βόμβας στην Πανόρμου.

Το παρασκήνιο της στρατολόγησής του στη «17 Νοέμβρη» αποκάλυψε ο Δημήτρης Κουφοντίνας μέσα από τη φυλακή όπου βρίσκεται καταδικασμένος σε 11 φορές ισόβια μιλώντας στη νέα σειρά ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, «Φάκελος 17Ν», στον ΣΚΑΪ.

Ο αρχιτρομοκράτης με το ψευδώνυμο «Λουκάς» είπε πως πρώτη φορά άκουσε την οργάνωση το 1976. «Ήμουν στο Καπνοχώρι το πατρικό στις Σέρρες, ακούσαμε την είδηση για τη εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου. Θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, άστραψαν τα μάτια του και είπε "δικά μας παιδιά ήταν". Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα», είπε

Χαρακτήρισε κομβικό σημείο για την γενιά του, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, λέγοντας πως «ένας νέος από αυτή την γενέθλια πολιτική πράξη του Πολυτεχνείου μέχρι να φτάσει σε ένταξη στη 17Ν είναι ένας μακρύς δρόμος». Μιλώντας για τα νεανικά του χρόνια στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είπως πως ήταν «μια λογική επιλογή»: «Το ΠΑΣΟΚ του 1974 για έναν νέο 16 ετών τότε ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, σοσιαλισμός, αυτοοργάνωση, έλεγε "έξω οι βάσεις", "όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων". Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, το ίδιο λογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση για να ακολουθήσουμε από εκεί για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της αντιπολίτευσης μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση».

Η παρ' ολίγον σύλληψη

Ο πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής, Φώτης Παπαγεωργίου μιλώντας επίσης στο ίδιο ντοκιμαντέρ περιέγραψε την παραλίγο σύλληψη του Δ. Κουφοντίνα το 1985, μετά την τοποθέτηση βόμβας σε κατάστημα της Citybank στην οδό Πανόρμου. 

Όπως περιέγραψε ο Κουφοντίνας μαζί με μια γυναίκα συμμετείχαν στην τοποθέτηση κι όπως εκτιμά ήταν στο πλαίσιο της «δοκιμής τους» από την οργάνωση. Αποκαλύπτοντας το άγνωστο παρασκήνιο, είπε πως το ζευγάρι είχε δει ένας ηθοποιός που διέμενε πάνω από το υποκατάστημα.

Κράτησε τον αριθμό του αυτοκινήτου, τον έδωσε στην αστυνομία και διαπιστώθηκε ότι το ΙΧ ανήκε στον πατέρα του Δημ. Κουφοντίνα. Όταν ταυτοποιήθηκε,

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΤΣΗΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 88 ΕΤΩΝ...

Μία από τις μεγαλύτερες μορφές του δημοσιογραφικού χώρου στη μεταπολίτευση, ο Γιώργος Βότσης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή με ανάρτησή του ο δημοσιογράφος και φίλος του Γιάννης Κουτζουράδης.

Ο Γιώργος Βότσης γεννήθηκε στη Λάβδανη Ιωαννίνων αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1957, σε ηλικία 19 ετών.
Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης «Πατριωτικό Μέτωπο» (ΠΑΜ). Για την δράση του κατά του καθεστώτος καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 5 ετών. Διέφυγε στο Λονδίνο προτού συλληφθεί.
Στη μεταπολίτευση έγινε γνωστός ως πολιτικός αρχισυντάκτης και αρθρογράφος της «Ελευθεροτυπίας».
Στις 7 Μαρτίου του 1988, μετά τη δολοφονία, του βιομήχανου Αλέξανδρου Αθανασιάδη Μποδοσάκη από την 17 Νοέμβρη, ο Βότσης έγραψε «ανοιχτή επιστολή», την οποία απηύθυνε στα μέλη της οργάνωσης, με τίτλο: «Άκου με, ένοπλε σύντροφε», ασκώντας δριμεία κριτική.
Η «17 Νοέμβρη» του απάντησε στις 12 Μαρτίου με προκήρυξη η οποία εστάλη στην εφημερίδα «Το Έθνος και είχε τον τίτλο «Άξιος ο μισθός σου, άοπλε σύντροφε!»
Ο Γιώργος Βότσης ήταν παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Λένα Παγώνη με την οποία απέκτησαν μία κόρη τη Νικολέτα.
Η πρώτη κόρη του, Άννα, είναι από τον δεύτερο γάμο του με τη Μιμή (Δήμητρα) Γαλανοπούλου.
Το αντίο του Γιάννη Παντελάκη

  

ΑΥΤΟΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΝΤΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΩΝ ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ

Του Γ. Γ.

Σήμερα ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης, σχολιάζοντας στον λογαριασμό του στο Χ στιγμιότυπο από την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ξεσκέπασε για ακόμη μία φορά την εξοργιστική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο μείζον σκάνδαλο των υποκλοπών.

Όταν τέθηκε το εύλογο ερώτημα γιατί οι υπουργοί που παρακολουθούνταν —Χατζηδάκης, Δένδιας, Γεραπετρίτης, Μυλωνάκης, Σκέρτσος κ.ά.— δεν υπέβαλαν μήνυση ώστε να αποκαλυφθεί ποιος τους παρακολουθούσε, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν αποκαλυπτική. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επικαλέστηκε τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Μυλωνάκη ο οποίος σε συζήτηση στη Βουλή, υποστήριξε ότι αυτό έγινε έγινε γιατί υπήρξε «κοινοποίηση στην Εισαγγελία» για την υπόθεση!

Με άλλα λόγια: κάποιος παρακολουθούσε το μισό υπουργικό συμβούλιο, υπέκλεψε ευαίσθητα δεδομένα που αφορούν αποφάσεις για ολόκληρη τη χώρα, και η κυβέρνηση αρκέστηκε στο να… το «κοινοποιήσει» στην Εισαγγελία. Λες και η κοινοποίηση ισοδυναμεί με μήνυση, με ουσιαστική έρευνα, με απόδοση ευθυνών.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο διαφορετική και παράλληλα εξοργιστική, όπως επισημαίνει ο Αβραμίδης.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, για το αδίκημα της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών, αθώωσε τους κατηγορούμενους για τις περιπτώσεις εκείνων που δεν υπέβαλαν έγκληση, επειδή το αδίκημα δεν διώκεται αυτεπάγγελτα. Αν οι υπουργοί είχαν καταθέσει μήνυση, οι Λαβράνος, Μπίτζιος, Ντίλιαν και Χάμου θα καταδικάζονταν επιπλέον και για τις δικές τους περιπτώσεις. Με το να μην το κάνουν, ουσιαστικά τους ελάφρυναν την ποινή – κατά λάθος, φυσικά…

Και υπάρχει ακόμη σοβαρότερη πτυχή. Αν υπήρχαν μηνύσεις από υπουργούς, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ζήσης θα ήταν υποχρεωμένος να ασκήσει δίωξη για κακουργηματικές πράξεις, όπως η κατασκοπεία. Η υπόθεση τότε θα κατέληγε σε ανακριτή, όπως προβλέπεται για τόσο σοβαρά αδικήματα. Αντί γι’ αυτό, παρέμεινε στα χέρια ενός αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με τα γνωστά – και απογοητευτικά – αποτελέσματα: οι κατηγορούμενοι «ταράχτηκαν στη νομιμότητα», ενώ το κράτος και η ΕΥΠ έμειναν ουσιαστικά στο απυρόβλητο.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν έφτασε ποτέ σε ανακριτή. Παραμένει εγκλωβισμένη σε μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο συγκάλυψη παρά απονομή δικαιοσύνης.

Και οι υπουργοί; Αντί να εξοργιστούν για την εισβολή στην προσωπική και πολιτική τους ζωή, αντί να απαιτήσουν να αποκαλυφθεί ποιος έχει στα χέρια του τα δεδομένα τους —και μαζί τους ευαίσθητα κρατικά μυστικά— επέλεξαν τη σιωπή. Σχεδόν γενναιόδωροι απέναντι σε όσους τους παρακολουθούσαν. Κι αυτό ήταν κάτι που χλευάστηκε ακόμα και από καθεστωτικές δημοσιογραφικές πένες.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και ταυτόχρονα ανατριχιαστικό: είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να θεωρεί φυσιολογικό να παρακολουθείται το μισό υπουργικό συμβούλιο από ιδιώτες ή ακόμη και ξένα κέντρα χωρίς να ανοίγει μύτη; Δεν τους ανησυχεί ότι ευαίσθητα κρατικά δεδομένα μπορεί να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα;

Φαίνεται πως όχι.

Προτιμούν την άνεση της ατιμωρησίας από τη δυσφορία της αλήθειας.

Και εμείς συνεχίζουμε να ρωτάμε το αυτονόητο: ποιος προστατεύει ποιον; Και μέχρι πότε θα ανεχόμαστε αυτόν τον εμπαιγμό;

Και για να σας φτιάξουμε την διάθεση παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο με πρωταγωνιστή κρατικό αξιωματούχο ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί συνώνυμο της ξεφτίλας: