ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ ΚΑΙ ΣΗΚΩ ΦΥΓΕ, ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

Του Γεωργίου Μάτσου*

Όσο κι αν ο Μητσοτάκης κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, η σφαλιάρα που έφαγε από τον Σαμαρά για το θέμα της συμφωνίας με τη Chevron είναι τεραστίων διαστάσεων και κυρίως αποδεικνύει με τι είδους πολιτικό απατεώνα έχουμε να κάνουμε. Ο δε Σαμαράς απέδειξε (για μια ακόμη φορά) ότι είναι ο μόνος σήμερα που μπορεί να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση. Και ότι είναι εξαιρετικά επείγουσα η εκ μέρους του δημιουργία κόμματος.

Διότι το πρώτο και πολιτικό πρόβλημα, κύριε Μητσοτάκη μας, είναι ότι όταν ξεκίνησε η ιστορία αυτή έναν χρόνο περίπου νωρίτερα (26 Μαρτίου 2025), εσείς ο ίδιος πανηγυρίζατε στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι με τη συμφωνία “Ουσιαστικά η αμερικανική πολυεθνική αναγνωρίζει έμπρακτα την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στην περιοχή” και ότι η συμφωνία “είναι μία απόδειξη ότι η Ελλάδα ασκεί στην πράξη τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε πείσμα της κακόβουλης σπερμoλογίας κάποιων” (βλ. πρώτο σχόλιο).

Στις 16 Φεβρουαρίου φέτος, 2026, όταν έπεσαν οι υπογραφές, ο Μητσοτάκης (που πρόσεξε να μην εκτεθεί διότι ήξερε τι υπέγραψαν) δεν ήταν το ίδιο πανηγυρικός και μίλησε μόνον για “άλματα στον τομέα της ενέργειας”. Ανέλαβε όμως την προπαγάνδα ο φιλοκυβερνητικός τύπος (βλ. δεύτερο σχόλιο), καθώς και ο πιο απρόσεκτος υπουργός Ενέργειας, Στ. Παπασταύρου (βλ. τρίτο σχόλιο), που δήλωσε ότι η συμφωνία “στην πραγματικότητα ακυρώνει de facto το ανυπόστατο και άκυρο Τουρκολιβυκό μνημόνιο”. Πώς το ακυρώνει υπουργέ μου; Αναγνωρίζοντας ότι μπορεί να ισχύει;

Εξίσου απρόσεκτος και ο στενός συνεργάτης τού πρωθυπουργού, Τάσος Χατζηβασιλείου (και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών), που είπε την επομένη, 17 Φεβρουαρίου 2026, ότι “Οι υπογραφές Chevron και HelleniQ Energy σημαίνουν -εμμέσως πλην σαφώς – αναγνώριση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Και τι σημαίνει αυτό σε δεύτερη φάση: Ότι η Ελλάδα πετυχαίνει με έναν ακόμα τρόπο να διεμβολίσει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο το οποίο κάθεται εκεί κάτω δεξιά” (βλ. τέταρτο σχόλιο).

Τι “κάθεται εκεί κάτω δεξιά” κύριε Χατζηβασιλείου μου; Θα σας πω εγώ τι κάθεται ή μάλλον σας το είπε ο Αντώνης Σαμαράς (βλ. πέμπτο σχόλιο). “Κάθεται” λοιπόν η για πρώτη φορά ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗΣΗ εκ μέρους ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ του αν η περιοχή αυτή αποτελεί ή όχι ελληνική ΑΟΖ! Με εκφράσεις του τύπου “αποχώρηση της εταιρίας από μέρος που θα μπορούσε να μην αποτελεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ” (βλ. πέμπτο σχόλιο).

Διότι είναι άλλο να το λέει η Τουρκία ότι εκεί μπορεί να μην είναι ελληνική ΑΟΖ, άλλο να το λέει η Chevron και άλλο να το λες εσύ ο ίδιος! Αντί να υπάρξει κατοχύρωση των ελληνική θέσεων, ήλθε η ίδια η Ελλάδα και δέχθηκε ότι ναι, εκεί μπορεί να μην είναι ελληνική ΑΟΖ!

Με αυτό που έχεις κάνει τώρα, κύριε Μητσοτάκη μου, είναι ότι ΑΥΤΟΠΥΡΟΒΟΛΗΘΗΚΕΣ, δεχόμενος ότι μπορεί να ισχύουν οι τουρκικές και όχι οι ελληνικές θέσεις.

Αν τώρα η Τουρκία λέει “εκεί δεν είναι ελληνική ΑΟΖ” και η Ελλάδα λέει “ναι, ίσως εκεί δεν είναι ελληνική ΑΟΖ”, τι πιστεύεις κύριε Μητσοτάκη μου ότι θα επικρατήσει;

Κατανοώ ότι οι οπαδοί σου μπορεί πάλι να θέλουν να πιστέψουν εσένα. Να σε πιστέψουν βρε Μητσοτάκη. Όμως κι εσύ επιβεβαιώνεις βρε τον Σαμαρά ότι έτσι λένε οι συμβάσεις (βλ. έκτο σχόλιο), όταν αναφέρεις ότι οι ρήτρες που επεσήμανε ο Σαμαράς μπήκαν “ακριβώς για να θωρακίσουν το Δημόσιο απέναντι σε τυχόν αποζημιώσεις από τις εταιρείες”! Ποιες αποζημιώσεις Μητσοτάκη μου και γιατί; Επειδή υπάρχει περίπτωση να ισχύει το τουρκολιβυκό Μνημόνιο; Καταλαβαίνεις ότι αναγνώρισες υπόσταση στις διεκδικήσεις τους έτσι;

Χίλιες φορές,

ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΑΝ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΣΟΦΑΔΕΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΜΕ ΠΑΝΟ «MACEDONIA»...

ΠΟΛΙΤΙΚΕ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΤΣΙΠΡΑ…                                     ...ΙΔΟΥ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΟΥ

Μέχρι την… Καρδίτσα έφτασαν αυτή τη φορά οι προκλήσεις των Σκοπιανών, που συνεχίζουν τις παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών χωρίς να υπάρχει από την ελληνική πλευρά η παραμικρή αντίδραση.
Στην αποκριάτικη παρέλαση των Σοφάδων το απόγευμα της περασμένης Κυριακής καταγράφηκε ένα περιστατικό το οποίο προκάλεσε αίσθηση και πολλά σχόλια, παρά τη σιωπή της επίσημης Πολιτείας. Και συγκεκριμένα, παρέλασε παραδοσιακό συγκρότημα από τα Σκόπια, κρατώντας πανό, όπου η χώρα προέλευσης αναγραφόταν απλώς ως «Macedonia» και ούτε καν με την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» (North Macedonia), που προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών. Το Kavadarci (Καβάνταρτσι) που αναφέρεται είναι το όνομα της πόλης με 35.000 κατοίκους, που βρίσκεται στα νότια των Σκοπίων.
Μάλιστα, έχει σημασία ότι οι Σκοπιανοί παρήλασαν με το «Macedonia»… σκέτο και κανείς δεν «είδε». Η παρέλαση έγινε στους δρόμους των Σοφάδων και το συγκρότημα πέρασε μπροστά από τους τρεις τοπικούς βουλευτές της Ν.Δ., πολιτευτές και τη δημοτική Αρχή που είχε την ευθύνη της διοργάνωσης. Οπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, στην εξέδρα των επισήμων παρευρίσκονταν, χειροκροτώντας και διασκεδάζοντας μαζί με τους παρελαύνοντες -μεταξύ των οποίων και οι προκλητικά προερχόμενοι από τη «Μακεδονία» (σκέτη)- οι «γαλάζιοι» βουλευτές του νομού Γεώργιος Κωτσός, Ασημίνα Σκόνδρα και Αριστοτέλης Σπάνιας.
Ο εκλεγόμενος επίσης στην περιοχή υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας έτυχε να απουσιάζει, μόνο και μόνο επειδή βρισκόταν εκείνη την ημέρα στις Βρυξέλλες. Στις τελευταίες εκλογές η Ν.Δ. είχε κερδίσει και τις τέσσερις έδρες στον νομό Καρδίτσας. Παρών ήταν, όπως φαίνεται στα φωτογραφικά στιγμιότυπα, και ο δήμαρχος Σοφάδων Δημοσθένης Κατσής, υποστηριζόμενος και αυτός από τη Ν.Δ.
Αν και το περιστατικό καταγράφηκε από παρευρισκομένους, πυροδοτώντας ευλόγως πολλά αρνητικά σχόλια, ουδείς επίσημος αντέδρασε. Και, βεβαίως, εξακολουθούν να υπάρχουν τα ερωτήματα για το ποιος ενέκρινε την εμφάνιση του πανό και γιατί δεν ζητήθηκε η απόσυρσή του, έστω κι αν κανείς δεν το είδε προηγουμένως. Το ζήτημα αποσιωπήθηκε και δεν υπήρξε επίσημη τοποθέτηση, ούτε από τη δημοτική Αρχή των Σοφάδων σχετικά με το θέμα, ούτε έχουν δοθεί διευκρινίσεις για το αν το συγκεκριμένο πανό είχε τεθεί υπό έγκριση στο πλαίσιο της διοργάνωσης ή, τέλος πάντων, τίνος ήταν η σχετική πρωτοβουλία.
Οπως και να έχει, το περιστατικό, που κάθε άλλο παρά μπορεί να εκληφθεί ως λεπτομέρεια, επιβεβαιώνει ότι ακόμη και αυτή η Συμφωνία των Πρεσπών έχει μεταβληθεί σε πραγματικό κουρελόχαρτο από την πλευρά της γειτονικής χώρας, με αποτέλεσμα να έχουν αποθρασυνθεί εντελώς, ακόμη και για τα… καρναβάλια. Ηδη οι παραβιάσεις της επαίσχυντης συμφωνίας που έχουν καταγραφεί ξεπερνούν τις 500, αλλά η ελληνική κυβέρνηση, προεξάρχοντος του κ. Μητσοτάκη, αντί να τις αναδείξει και να την καταγγείλει, ως υποχρεούται πλέον, «εκλιπαρεί» την ηγεσία των Σκοπίων «να συμμορφωθεί» με αυτήν. Αλλά, όπως αποδεικνύεται, ακόμη και αυτά τα παρακάλια πέφτουν στο κενό.
https://www.dimokratia.gr/.../skopianoi-parelasan.../

TO MEΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ! EΚΘΕΣΗ-ΒΟΜΒΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΗΣΑΥΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΜΕΙΑ...

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Σε μια εποχή που η οικονομική πίεση στους Έλληνες φορολογούμενους είναι ασφυκτική, με αυξήσεις σε ενέργεια, τρόφιμα και βασικά αγαθά, το ελληνικό κράτος δαπανά τουλάχιστον 1,56 δισεκατομμύρια ευρώ σε συμβουλευτικές υπηρεσίες από ιδιωτικές εταιρείες. Αυτή η αποκάλυψη προέρχεται από την έκθεση-βόμβα «Consultocracy» των οργανώσεων Vouliwatch και Solomon, η οποία -παραπέμποντας δικαιολογημένα σε μεγάλο φαγοπότι- χαρτογραφεί ένα σύστημα όπου το δημόσιο χρήμα ρέει ανεξέλεγκτα σε μερικούς «εκλεκτούς» αναδόχους, νοθεύοντας όχι μόνο τους νόμους της αγοράς και της σωστής ελεύθερης οικονομίας αλλά και την ουσία της δημοκρατίας.
Η έκθεση, που καλύπτει την περίοδο 2017-2025, αναλύει 3.079 συμβάσεις συνολικής αξίας 1,56 δισ. ευρώ, μοιρασμένες σε 1.266 εταιρείες και φυσικά πρόσωπα χωρίς μάλιστα να λαμβάνονται υπόψη οι συμβάσεις αξίας κάτω των 15.000 ευρώ. Ωστόσο διαπιστώνεται ότι η κατανομή δεν είναι καθόλου δίκαιη και αναλογική. Μόλις το 1% των αναδόχων είναι αυτό που απορροφά το 96% των χρημάτων, αφήνοντας -τηρουμένων των αναλογτιών, τα “ψίχουλα” στους υπόλοιπους. Και οι συμβάσεις που κυριαρχού που αφορούνκυρίως στρατηγικό σχεδιασμό, χάραξη πολιτικών και νομοθετική προετοιμασία, εργασίες που παραδοσιακά όμως ανήκουν στη δημόσια διοίκηση και τώρα “μεταφέρονται” σε ιδιώτες.
Αυτό που σοκάρει περισσότερο είναι ο τρόπος ανάθεσης. Το 62% των συμβάσεων (περίπου 1.920) δόθηκαν απευθείας, χωρίς διαγωνισμό, παρακάμπτοντας κανόνες διαφάνειας και ανταγωνισμού. Η πανδημία COVID-19 λειτούργησε ως καταλύτης, εκτοξεύοντας τις δαπάνες από περιορισμένα επίπεδα πριν το 2019 σε διπλάσια και τριπλάσια ποσά από το 2021 και μετά. Από 171 συμβάσεις το 2018, φτάσαμε σε 613 το 2025, με ετήσιες δαπάνες πάνω από 600 εκατ. ευρώ τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι η Η «παρένθεση» της κρίσης έγινε μόνιμη πρακτική και η αρχή μιας νέας λεηλασίας χρήματος μετατρέποντας το κράτος σε μόνιμο πελάτη λίγων ισχυρών παικτών.
Πρωταγωνιστές σε αυτή τη «μοιρασιά» είναι φορείς του δημοσίου και υπουργεία-κλειδιά. Η πρώτη δεκάδα αποτελείται από την Κοινωνία της Πληροφορίας,: το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών Το Υπουργείο Μεταναστευσης και Ασυλου, ο ΕΦΚΑ, το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης, το υπουργείο Οικονομικών, το υπουργείο Τουρισμου, το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, και το υποουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Αυτοί οι φορείς και πολλοί άλλοι σε χαμηλότερο επίπεδο κονδυκλίων«ταΐζουν» εταιρείες με εκατομμύρια, συχνά για υπηρεσίες που θα μπορούσαν να παρέχονται εσωτερικά, όπως ψηφιακός μετασχηματισμός, διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και σύνταξη νομοσχεδίων. Η εξάρτηση αυτή δεν είναι απλώς οικονομική σπατάλη αλλά αποτελεί μετατόπιση εξουσίας από εκλεγμένους αξιωματούχους σε ανεξέλεγκτους ιδιώτες, δημιουργώντας ένα «σκιώδες κράτος» χωρίς λογοδοσία.





Ένα από τα πιο αδιανόητα παραδείγματα είναι η περίπτωση της Neuropublic, η οποία βρίσκεται στη 10η θέση με συμβάσεις άνω των 20,5 εκατ. ευρώ (και συνολικά πάνω από 50 εκατ. σε κοινοπραξία με τον ΟΤΕ). Η εταιρεία ανέλαβε την «αναμόρφωση του αγροτικού τομέα» μέσω συστημάτων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων), παρόλο που το σκάνδαλο με απάτες επιδοτήσεων, καθυστερήσεις και πρόστιμα στην Ελλάδα είχε ήδη εκραγεί το 2025. Παρά τις προειδοποιήσεις για απαρχαιωμένα συστήματα και απομακρύνσεις προέδρων, οι συμβάσεις επεκτάθηκαν έως τον Μάιο 2026, εγείροντας ερωτήματα για συγκάλυψη και σύγκρουση συμφερόντων.

Η «συμβουλοκρατία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν περιορίζεται σε οικονομικά ζητήματα αλλά απειλεί την ίδια τη δημοκρατία. Όπως επισημαίνει η έκθεση, η εξωτερική ανάθεση κρίσιμων λειτουργιών οδηγεί σε απώλεια θεσμικής μνήμης, έλλειψη εσωτερικής τεχνογνωσίας και πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων,

ΌΤΑΝ ΤΑ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ

Υπάρχει μια στιγμή που η προπαγάνδα σταματά να είναι απλώς κυνική και γίνεται χυδαία. Όταν το αίμα μικρών μαθητριών που χτες δολοφονήθηκαν από τους Αμερικάνους στο Ιράν δεν έχει ακόμα στεγνώσει και κάποιοι σπεύδουν να κάνουν «καλαμπούρι», τότε δεν μιλάμε για διαφορετική άποψη. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.

Ένας δημοσιογράφος, ο Σταμάτης Ζαχαρός, θεώρησε πνευματώδες να κατασκευάσει μια «αστεία» εικόνα υποτιθέμενης αλληλεγγύης προς τον ιρανικό λαό. Είναι τέτοια η ελεεινή συμπεριφορά του που δυσκολεύεσαι να βρεις λέξεις για να σχολιάσεις αυτή την αθλιότητα.

Και δεν έμεινε μόνος. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, γνωστός για τις υπηρεσίες του σε κάθε εξουσία, έσπευσε να αναπαράγει το ίδιο «χιούμορ», στην στήλη του σήμερα στα “ΝΕΑ”, ειρωνευόμενος την ιδέα μιας καραβανικής αλληλεγγύης. “Η Τεχεράνη δεν έχει θάλασσα και πέφτει κομμάτι μακριά για να κουβαλήσουν έως εκεί οι αλληλέγγυοι τη φοτίλα με τα χέρια τους. Θα τους πέσει η μέση”, έγραψε συγκεκριμένα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοσιογραφία μετατρέπεται σε

φερέφωνο. Ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης είχε αποδομήσει εδώ και δεκαετίες αυτόν τον «δημοσιολόγο», των “υπηρέτη κάθε λογής αφεντάδων” όπως ευφυώς τον είχα χαρακτηρίσει ο Ριζοσπάστης.

Η εικόνα που τόσο ειρωνεύονται δεν είναι «τουριστικό concept». Είναι συμβολισμός. Είναι η ιδέα ότι οι λαοί δεν ταυτίζονται με τα κράτη, ότι η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα, ότι απέναντι στη βαρβαρότητα κάποιοι επιμένουν να υψώνουν πανό αντί για πυραύλους.

Η γελοιοποίηση της αλληλεγγύης δεν είναι εξυπνάδα. Είναι πολιτική στάση. Και όταν κάποιοι διαλέγουν να χλευάζουν όσους αντιστέκονται στον πόλεμο, στην πραγματικότητα παίρνουν θέση υπέρ αυτών που μακελεύουν λαούς. Του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Το πρόβλημα δεν είναι το κακό χιούμορ.
Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από το «αστείο» κρύβεται η πλήρης αποδοχή της φρίκης ως κανονικότητας.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ - ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΑΝΑΣΧΕΣΗΣ

Σε έξι νομούς, Αρκαδία, Λακωνία, Λευκάδα, Μεσσηνία, Φωκίδα και Λέσβο, οι θάνατοι ήταν περισσότεροι από τις γεννήσεις, ενώ σε άλλες περιοχές, όπως το Ρέθυμνο, το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε μόνο για ένα έτος

Αντίθετα, περιοχές όπως η Κρήτη ή τα Δωδεκάνησα, με πιο ισχυρή οικονομική δραστηριότητα και νεότερες ηλικιακές ομάδες, διατηρούν ακόμη θετικότερες δημογραφικές ισορροπίες. Η γεωγραφική αυτή ανισορροπία, «υποθηκεύει, εκτός των άλλων, την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και την εδαφική συνοχή», καθώς οδηγεί ορισμένες περιοχές σε πραγματική πληθυσμιακή κατάρρευση.

Σε πληθυσμιακούς όρους είναι σαν να έσβησε από τον ελληνικό χάρτη μια πόλη του μεγέθους της Καλαμάτας, της Ξάνθης ή της Κατερίνης. Το δυστύχημα για τη χώρα και τον πληθυσμό της είναι ότι αυτό δεν συνέβη για πρώτη φορά. Το ισοζύγιο γεννήσεων – θανάτων παραμένει αρνητικό ουσιαστικά από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση ενώ από το 2020 και μετά καταγράφεται το μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας: κάθε χρόνο, ο πληθυσμός μειώνεται από 56 έως 64 χιλιάδες άτομα. Στις 64.000 φτάνει ο πληθυσμός της Χαλκίδας και στις 56.000 ο πληθυσμός του Αγρινίου με βάση τα επίσημα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού. Έτσι για να έχουμε μια τάξη μεγέθους…

Αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά στο στατιστικό ληξιαρχικών πράξεων για να διαπιστώσει ότι ο πτωτικός ρυθμός των γεννήσεων συνεχίζεται και το 2025. Τα στοιχεία από το ληξιαρχείο δείχνουν ότι και το 2025 οι γεννήσεις περιορίζονται σε περίπου 5500 τον μήνα. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι το τέλος του έτους, δύσκολα θα ξεπεραστεί το όριο των 65-66.000 γεννήσεων με τους θανάτους να έχουν ήδη ξεπεράσει τους 92.000 από τις αρχές του χρόνου.

Η μείωση των γεννήσεων είναι ραγδαία: το 2010, τα ληξιαρχεία κατέγραψαν 114.766 γεννήσεις και πλέον έχουν πέσει κάτω από τις 70.000. Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει προφανώς τις ελληνικές οικογένειες όμως τα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν πλέον και πέραν της οικονομίας. Η αναβολή της απόκτησης του πρώτου παιδιού για αργότερα, το στεγαστικό, η επιδείνωση των προσωπικών σχέσεων λειτουργούν αρνητικά. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: από τις 68.467 γεννήσεις της περυσινής χρονιάς, οι 22880 έγιναν από μητέρες ηλικίας άνω των 30 ετών, οι 17,662 από μητέρες άνω των 35 ετών ενώ σε πάνω από 7000 περιπτώσεις, είχε σπάσει ανοδικά και το όριο των 40 ετών.

Το 2024 ήταν χρονιά μείωσης και των γάμων και των συμφώνων συμβίωσης: οι μεν γάμοι μειώθηκαν από 40.351 σε 36.649, τα δε σύμφωνα συμβίωσης από 15069 σε 14.486. Τα διαζύγια από την άλλη, αυξήθηκαν στον μεγαλύτερο αριθμό των τελευταίων ετών με 15532 καταχωρήσεις, 12.805 συναινετικές και 1886 κατ’ αντιδικία.

Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΩΚΙΔΑΣ

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2021 από την ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας παρουσίασε μείωση σε σχέση με το 2011. 

Συνολική Μεταβολή Πληθυσμού

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 36.199 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 40.343 κάτοικοι.
• Ποσοστό Μείωσης: Περίπου -10,3%. 

Κυριότερες πόλεις

Στοιχεία Πληθυσμού Ιτέας, που δεν ακολούθησε την πτωτική πορεία του νομού και παρουσίασε αύξηση 4,2% (2011-2021)

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 4.546 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 4.362 κάτοικοι.
• Μεταβολή: Αύξηση κατά 184 άτομα (περίπου +4,2%).

Δημοτική Ενότητα Ιτέας

Η Δημοτική Ενότητα Ιτέας (που περιλαμβάνει την Ιτέα, την Κίρρα και την Τριταία) κατέγραψε συνολικά 6.050 μόνιμους κατοίκους το 2021. 

• Κίρρα: 1.392 κάτοικοι (από 1.385 το 2011).
• Τριταία: 145 κάτοικοι (από 141 το 2011).
• Νόμιμος Πληθυσμός (Δημότες): Ο αριθμός των εγγεγραμμένων δημοτών στη Δ.Ε. Ιτέας ανέρχεται σε 5.809 άτομα

Στην Άμφισσα, σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία της απογραφής του 2021 από την ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός παρουσίασε μείωση σε σχέση με το 2011, ακολουθώντας τη γενική τάση της Φωκίδας.

Στοιχεία Πληθυσμού Άμφισσας (2011-2021)

• Μόνιμος Πληθυσμός 2021: 6.334 κάτοικοι.
• Μόνιμος Πληθυσμός 2011: 6.919 κάτοικοι.
• Μεταβολή: Μείωση κατά 585 άτομα (περίπου -8,5%)

Η μείωση είναι εμφανής και στους δύο δήμους της περιοχής, με τον Δήμο Δωρίδος να πλήττεται περισσότερο από τη δημογραφική συρρίκνωση.

Δήμος	Μόνιμος Πληθυσμός 2021	Μόνιμος Πληθυσμός 2011	Μεταβολή (%)
Δήμος Δελφών	24.160	26.716	-9,6%
Δήμος Δωρίδος	12.039	13.627	-11,7%

Κυριότερες Πόλεις και Κοινότητες (2021)

Ακολουθούν στοιχεία για τις μεγαλύτερες περιοχές βάσει της τελευταίας απογραφής:

• Δελφοί: Η Δημοτική Κοινότητα Δελφών κατέγραψε 867 μόνιμους κατοίκους.
• Δεσφίνα: Η Δημοτική Κοινότητα Δεσφίνης έχει 1.748 κατοίκους.
• Χρισσό: Κατέγραψε 598 κατοίκους. 

Σημειώνεται ότι ο Νόμιμος Πληθυσμός (δημότες) της Φωκίδας, ο οποίος χρησιμοποιείται για την κατανομή των εδρών, ανήλθε σε 39.800 άτομα. 

ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. – ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ VS ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Οι ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις έχουν και τα… καλά τους. Γιατί όταν συγκρούονται συμφέροντα, όταν τα «μαγαζιά» των ισχυρών διασταυρώνουν τα ξίφη τους, τότε σκάνε στην επιφάνεια οσμές συστηματικής σαπίλας που αλλιώς θα έμεναν επιμελώς κρυμμένες κάτω από το χαλί της «αντικειμενικής ενημέρωσης».

Πριν λίγες μέρες, από το συγκρότημα του ΜΟΛ και συγκεκριμένα από “Το Βήμα“, – ιδιοκτησίας του Βαγγέλη Μαρινάκη –, πληροφορηθήκαμε ότι «ο Αλαφούζος παίρνει “δώρο” 250-300 εκατ. για τον Παναθηναϊκό – και θέλει κι άλλα». Η είδηση δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική δημοσιογραφική ευαισθησία απέναντι στη διαπλοκή κεφαλαίου – ποδοσφαίρου – κράτους. Πρόκειται για μια βολή σε έναν αντίπαλο επιχειρηματικό πόλο.

Από την άλλη, ο όμιλος του Γιάννη Αλαφούζου δεν θα μπορούσε να μείνει άπραγος. Και έτσι, σήμερα, το «πρώτο δημοσιογραφικό πιστόλι» του, ο Άρης Πορτοσάλτε, με αφορμή τη δίκη για την υπόθεση Λυγγερίδη, περνά στην αντεπίθεση. Κάνει λόγο για «συμμορία εγκληματιών της Θύρας 7», για «ομερτά», για σιωπή που – όπως υπονοεί – καλύπτει τη διοίκηση του Ολυμπιακού.

Δεν παρακολουθήσαμε την εκπομπή από το χαμαιτυπείο του Σκάι. Η πληροφόρησή μας είναι μόνο από το παραπάνω ηχητικό που ανέβασε στο διαδίκτυο η Ομάδα Αλητείας.

Ομως και αυτό από μόνο του είναι ικανό να μας κάνει να υπογραμμίσουμε ότι ξαφνικά, εκεί που επί χρόνια βασίλευε η επιλεκτική ευαισθησία, ξεχειλίζει η αγωνία για το «κράτος δικαίου». Εκεί που για τις παρακολουθήσεις, το Predator και τις διασυνδέσεις με το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη όλα αντιμετωπίζονταν με ένα βολικό «δεν αποδεικνύεται», τώρα ανακαλύπτεται η ανάγκη να μιλήσουμε για εγκληματικές δομές, για συγκάλυψη, για σιωπή.

Τι άλλαξε; Η ηθική; Η δημοσιογραφική δεοντολογία; Η ευαισθησία απέναντι στη διαφθορά;
Όχι βέβαια.

Αυτό που άλλαξε είναι η ισορροπία συμφερόντων. Όταν τα επιχειρηματικά κέντρα εξουσίας συγκρούονται, τα μέσα ενημέρωσης που τα υπηρετούν μετατρέπονται σε πολιορκητικούς κριούς. Τότε θυμούνται σκάνδαλα, τότε ξεθάβουν υποθέσεις, τότε καταγγέλλουν «συμμορίες» και «ομερτά».

Η ουσία όμως παραμένει ίδια: το ποδόσφαιρο, τα ΜΜΕ, οι κρατικές χρηματοδοτήσεις, οι δικαστικές εξελίξεις, όλα εντάσσονται σε ένα πλέγμα αλληλοεξυπηρετήσεων και ανταγωνισμών. Όχι για το «δημόσιο συμφέρον», αλλά για το ποιος επιχειρηματικός όμιλος θα έχει το πάνω χέρι.

Και μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, ο λαός παρακολουθεί σαν θεατής σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι «αντιμαχόμενοι» μοιράζονται την ίδια ταξική αφετηρία. Σήμερα καταγγέλλει ο ένας τον άλλο. Αύριο μπορεί να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, αν το απαιτήσουν τα συμφέροντα.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τις «αποκαλύψεις» τους σαν να πρόκειται για πράξεις κάθαρσης. Είναι απλώς στιγμές όπου η σαπίλα του συστήματος γίνεται ορατή επειδή κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν τον υπόνομο για να πνίξουν τον αντίπαλο.

Το ζητούμενο δεν είναι ποιος καπιταλιστής θα επικρατήσει στον μεταξύ τους πόλεμο. Το ζητούμενο είναι να βλέπουμε καθαρά ότι το ίδιο το σύστημα που γεννά αυτές τις αντιπαραθέσεις είναι αυτό που αναπαράγει τη διαπλοκή, την ατιμωρησία και την υποκρισία.

Και αν κάτι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, είναι ότι η «ομερτά» δεν είναι χαρακτηριστικό μιας κλίκας. Είναι δομικό στοιχείο ενός συστήματος όπου οικονομική δύναμη,

Η ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΞΑΝΑ ΕΜΠΛΕΚΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΥΠ, ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ.

Πηγή: Βηματοδότης

Πριν από αρκετές εβδομάδες σας έγραφα ότι «…ασφαλώς αυτό το δικαστήριο δεν μπορεί να υπερβεί την αρμοδιότητά του και να δικάσει τους κατηγορούμενους για κάτι άλλο ή κάτι βαρύτερο από αυτά για τα οποία παραπέμφθηκαν, αλλά ότι είναι φανερό ότι θα διαβιβάσει την δικογραφία για την άσκηση νέων ποινικών διώξεων σε βαθμό κακουργήματος αυτήν την φορά καθώς και την άσκηση ποινικών διώξεων σε νέα πρόσωπα είτε για την εμπλοκή τους στην υπόθεση είτε για ψευδείς καταθέσεις». Και κατά την γνώμη μου αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο της χθεσινής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Ασφαλώς στις ειδήσεις προβάλλεται το εντυπωσιακό «126 χρόνια έκαστος» (που στην πραγματικότητα είναι 8 χρόνια, το ανώτερο δυνατόν που μπορούσε να επιμετρήσει το δικαστήριο και το οποίο εσφαλμένα μεταδίδεται ως «εκτιτέα» ποινή, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σχολίου) , αλλά η ενοχή και οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτόδικα στους τέσσερεις κατηγορούμενους δεν είναι αυτό με το οποίο θα ασχοληθώ σήμερα. Εξ άλλου ακόμη κατηγορούμενοι είναι οι άνθρωποι και τεκμαίρονται αθώοι. Η απόφαση, όμως, να διαβιβαστεί η δικογραφία στην Εισαγγελία Αθηνών για να διερευνηθούν ποινικές ευθύνες και άλλων προσώπων για άλλα αδικήματα δεν χρειάζεται να τελεσιδικήσει για να επιφέρει αποτελέσματα.

Η διαβίβαση αυτή πρακτικά σημαίνει ότι το περίφημο πόρισμα Ζήση «αναντίλεκτα» έγινε σκόνη και θρύψαλα. Η κυβέρνηση μπορεί να έλεγε τότε «Η Δικαιοσύνη μίλησε και παρουσίασε το ενδελεχές και εμπεριστατωμένο αποτέλεσμα της έρευνάς της», αλλά αποδείχθηκε ότι η Δικαιοσύνη τότε μασούσε τα λόγια της, μέχρι που μίλησε χθες. Στην δίκη που ολοκληρώθηκε στον πρώτο βαθμό, παρουσιάστηκαν σε κοινή θέα στοιχεία που κανείς πια δεν μπορεί να αγνοήσει. Στοιχεία που επιβάλλουν την ανάσυρση συνολικά της υπόθεσης από το αρχείο και ανοίγουν και καινούριες υποθέσεις με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως για παράδειγμα την υπόθεση της «εσωτερικής» πληροφόρησης και της χειραγώγησης μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, οι οποίοι, όπως κατατέθηκε ενόρκως, πήραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν βουλευτές της ΝΔ στην επιτροπή και δασκαλεύτηκαν να απαντήσουν κατάλληλα.

Και φυσικά ανοίγουν όλο το κεφάλαιο της συμμετοχής κρατικών οργάνων τόσο στα αδικήματα που βαρύνουν τους τέσσερεις «ιδιώτες», όσο και για πολλά άλλα αδικήματα, που μπορεί να πάρουν κακουργηματική μορφή στην πορεία. Από κατασκοπεία μέχρι παράνομη διακίνηση λογισμικού. Ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού – και ανιψιός του, και κουμπάρος και φίλος του πρωτόδικα καταδικασθέντος σε οχτώ χρόνια φυλάκισης Γιάννη Λαβράνου – είχε διανείμει δήλωση τότε στην οποία μεταξύ άλλων έλεγε ότι «η σημερινή απόφαση της Δικαιοσύνης θέτει οριστικό τέλος σε κάθε εικασία και λοιπά ευφάνταστα κατασκευάσματα.» Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που εξέδωσε όντως απόφαση, μάλλον δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη και παίρνει πολύ σοβαρά τα όσα ο Ζήσης με την «απόφασή» του τα θεώρησε κι αυτός «ευφάνταστα κατασκευάσματα» και «εικασίες» κι έτσι ελπίζω ότι θα μάθουμε κι εμείς πόσα από αυτά είναι κατασκευάσματα και πόσα είναι πραγματικότητα. Η πραγματικότητα «ενός θεσμικού εγκλήματος που διαπράχθηκε από συμπράττουσες εκδοχές παρακράτους», όπως είπε χθες ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Πάντως, το «οριστικό τέλος» που πολλοί πανηγύρισαν δεν ήρθε. Μάλλον τώρα αρχίζουν όλα. Η δικογραφία ανοίγει ξανά στην Ελλάδα και θυμίζω ότι το ΕΔΔΑ αποφάσισε να εισάγει την προσφυγή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη ως κατεπείγουσα και θα την εκδικάσει μέσα στο 2026. Και αυτή είναι μια υπόθεση που εμπλέκει προσωπικά τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σας είχα πει πριν πολλές εβδομάδες ότι οι υποκλοπές «είναι χαίνουσα πληγή και κακοφορμίζει. Και πολύ συχνά κάποιος δεν πεθαίνει ευθέως από τα τραύματά του, αλλά από γάγγραινα». Ας δούμε τις αντοχές του κυβερνητικού οργανισμού,

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΙ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b

Η απόφαση του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, του δικαστηρίου πλημμελημάτων στο οποίο η ανώτατη εισαγγελική αρχή της χώρας νόμιζε πως θα “παρκάρει” το σκάνδαλο των υποκλοπών με κατηγορίες κατά τεσσάρων ιδιωτών (και κανενός κρατικού αξιωματούχου), είναι ιστορική, όχι μόνο για την καταδίκη ούτε για τις ποινές. Ακόμα και με τη μετατροπή του “κατ’ εξακολούθηση” σε “κατά συρροή”, η ανώτατη έκτιση για τα πλημμελήματα δεν ξεπερνά τα οκτώ έτη (παρά την καμπάνα των 126 χρόνων για κάθε κατηγορούμενο). Και βέβαια η ποινική απαξία των πράξεων στο συγκεκριμένο σκάνδαλο υπερβαίνει κάθε πλημμεληματική ποινή.

Το μείζον της απόφασης έγκειται στη διαβίβαση των πρακτικών της δίκης στην Εισαγγελία για τη διερεύνηση αξιόποινων πράξεων και προσώπων που δεν είχαν διερευνηθεί, και σε κάθε περίπτωση για τα οποία δεν είχαν απαγγελθεί κατηγορίες από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Στα αδικήματα περιλαμβάνονται και τα κακουργήματα των άρθρων 146 και 148 του Ποινικού Κώδικα περί παραβίασης μυστικών της πολιτείας και κατασκοπείας. Κάποιοι νόμιζαν ότι τα συγκεκριμένα αδικήματα αφορούν μόνο κάποιους διασώστες προσφύγων και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αιγαίο. Τώρα, ο πρωτοδίκης που δίκασε την υπόθεση Νίκος Ασκιανάκης, μετά από πρόταση του Εισαγγελέα Δημήτρη Παυλίδη, επανεκκινεί τη διερεύνηση και την αποκαθιστά στις πραγματικές της διαστάσεις.

Ταπεινωμένοι από τη σημερινή απόφαση στέκουν περιέργως οι “δικαιωμένοι”, οι – κατά το κατηγορητήριο – στόχοι των παρακολουθήσεων που όμως δεν έκαναν μήνυση και δεν παρέστησαν προς υποστήριξη της κατηγορίας, πιθανόν γιατί γνωρίζουν τους δράστες ή/και ήρθαν σε συνεννόηση μαζί τους.

Ξεχωρίζουν στον μακρύ κατάλογο:

– ο στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, τέως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

– ο Νίκος Δένδιας, τότε Υπουργός Εξωτερικών και νυν Υπουργός Εθνικής Άμυνας,

– ο Γιώργος Γεραπετρίτης, νυν Υπουργός Εξωτερικών,

– ο Άκης Σκέρτσος, νυν Υπουργός Επικρατείας,

– ο Μάκης Βορίδης, τέως Υπουργός Επικρατείας και Εσωτερικών,

– ο Κωστής Χατζηδάκης, νυν Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Οι απόντες από την ακροαματική διαδικασία θα κληθούν τώρα από την Εισαγγελία για να ερωτηθούν αν αντιλήφθησαν τη σε βάρος τους παρακολούθηση και αν υποπτεύονται τους πιθανούς δράστες τους οποίους θα κληθούν να κατονομάσουν.

Κόλαφος.

Και βέβαια, παρόμοια ταπείνωνη μοιράζονται ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αχιλλέας Ζήσης και η τέως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη που υποβάθμισαν (τόσο κατά χαρακτηρισμό όσο και κατ’ άτομο) και αρχειοθέτησαν την υπόθεση όσον αφορά τους υψηλά ιστάμενους κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Ένας πρωτοδίκης τούς δίδαξε κάτι παραπάνω από μαθήματα Γενικού Ποινικού Δικαίου τρίτου εξαμήνου. Τους δίδαξε δίκαιο.

Αναντίλεκτο φιάσκο.

Τιμή σε όσες και όσους έδωσαν τη μάχη για να ξανανοίξει η υπόθεση, παθόντες, μάρτυρες, δικηγόρους, δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, απλούς πολίτες. Τιμή στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που το Α και το Β τμήμα του συνεδριάζει τιμητικά στις αίθουσες των θαρραλέων δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωίδη στο κτίριο 9 της παλιάς Σχολής Ευελπίδων.

Κανένα δικαστήριο δεν είναι “μικρό” όπως λέγεται. Τα δικαστήρια τα “μικραίνουν” ή τα “μεγαλώνουν” οι λειτουργοί τους.

Κύριε Μητσοτάκη και κύριε Δημητριάδη, έχετε το τεκμήριο της αθωότητας. Τα δικαιώματά σας θα γίνουν σεβαστά. Αλλά θα κληθείτε να λογοδοτήσετε. Η υπόθεση τώρα αρχίζει.