ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΣ...

Στην Ιστορία ενός τόπου έρχονται στιγμές που η μεγαλύτερη ευθύνη ενός ηγέτη δεν είναι να κερδίσει ακόμη μία πολιτική μάχη, αλλά να αναγνωρίσει πότε το προσωπικό και κομματικό συμφέρον οφείλει να υποχωρήσει μπροστά στο εθνικό. Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται σήμερα, με τους πολέμους, τις νέες συμμαχίες και την αναδιαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών, θα έπρεπε να αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα να ενισχύσει τον ρόλο, την επιρροή και το κύρος της. Και πάντως συνιστούν μια πρόκληση και ένα ιστορικό καθήκον...

Αντί γι' αυτό, η χώρα αν μη τι άλλο παρακολουθεί τις εξελίξεις από την εξέδρα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και χθες, πρώτη ημέρα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η εικόνα αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε συγκυριακή. Είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής πολιτικής που τα τελευταία χρόνια παράγει περισσότερες υποχωρήσεις παρά διπλωματικά κέρδη, ενώ η βαριά εσωτερική πολιτική φθορά του Κ. Μητσοτάκη του έχει αφαιρέσει και κάθε διεθνές πολιτικό βάρος

Κι όμως, παρά τη συσσωρευμένη φθορά, τα αλλεπάλληλα πλήγματα στην αξιοπιστία του, τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την ολοένα μεγαλύτερη κοινωνική δυσπιστία, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν το μοναδικό πραγματικό διακύβευμα να είναι η παραμονή του στην εξουσία. Σαν η πολιτική να εξαντλείται στη διαχείριση της επόμενης δημοσκόπησης και όχι στην προετοιμασία της χώρας για τις προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας.

Οι πραγματικοί ηγέτες, όμως, δεν κρίνονται μόνο από το πώς κατακτούν την εξουσία. Κρίνονται κυρίως από το αν διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να καταλάβουν πότε η παρουσία τους αρχίζει να επιβαρύνει περισσότερο τη χώρα απ' όσο την ωφελεί. Υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη προσφορά ενός πολιτικού δεν είναι να επιμένει να κυβερνά, αλλά να επιτρέψει στη χώρα να ανασάνει, να επανεκκινήσει, να αναζητήσει μια νέα πορεία.

Η εξουσία δεν είναι και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προσωπική ιδιοκτησία ούτε οικογενειακό κειμήλιο. Είναι δανεική εντολή από τους πολίτες, με ημερομηνία λήξης και με μία βασική προϋπόθεση: να υπηρετεί την πατρίδα και όχι την πολιτική επιβίωση εκείνου που την ασκεί.

Αν σήμερα η Ελλάδα χάνει έδαφος,

Η ΝΔ ΜΠΛΟΚΑΡΕ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΝΤΙΛΙΑΝ – ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ

Ακόμη ένα βαρύ πλήγμα στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και στη θεσμική λογοδοσία καταγράφεται με ευθύνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Η Νέα Δημοκρατία, αξιοποιώντας την αριθμητική της υπεροχή στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, απέρριψε το αίτημα να κληθούν σε ακρόαση ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, καθώς και ο Ταλ Ντίλιαν, ο επιχειρηματίας που έχει συνδεθεί με την υπόθεση του λογισμικού Predator.

Με την απόφαση αυτή, η κυβερνητική πλειοψηφία έκλεισε για ακόμη μία φορά την πόρτα σε μια ουσιαστική διερεύνηση ενός σκανδάλου που εδώ και τέσσερα χρόνια βαραίνει τη δημόσια ζωή και έχει προκαλέσει σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους δικαίου στην Ελλάδα.

Θεσμικός έλεγχος… υπό απαγόρευση

Αντί να επιτρέψει στην Επιτροπή να ασκήσει τον θεσμικό της ρόλο και να διερευνήσει κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης, η κυβερνητική πλειοψηφία επέλεξε να απορρίψει το αίτημα, επικαλούμενη επιχειρήματα που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε προσχηματικά και νομικά αβάσιμα.

Η στάση αυτή ενισχύει την εικόνα μιας κυβέρνησης που, κάθε φορά που η υπόθεση των υποκλοπών επιστρέφει στο προσκήνιο, επιλέγει τη συσκότιση αντί της διαφάνειας.

Σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση

Η απόφαση προκάλεσε την έντονη αντίδραση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Βουλευτές και στελέχη μίλησαν για πρωτοφανή υπονόμευση του κοινοβουλευτικού ελέγχου, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να προστατεύσει πρόσωπα που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας από τις σοβαρότερες θεσμικές κρίσεις της μεταπολίτευσης.

Οι χαρακτηρισμοί περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» και «συστηματικής συγκάλυψης» αποτυπώνουν το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά την ψηφοφορία.

Ένα σκάνδαλο που η κυβέρνηση δεν θέλει να κλείσει με απαντήσεις

Η υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων, με επίκεντρο το λογισμικό Predator και τις αποκαλύψεις για την ΕΥΠ, εξακολουθεί να προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ως τότε κορυφαίος συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, βρέθηκε στο επίκεντρο των αποκαλύψεων που οδήγησαν στην παραίτησή του το 2022, ενώ το όνομα του Ταλ Ντίλιαν έχει επανειλημμένα συνδεθεί, μέσα από δημοσιογραφικές έρευνες, με το δίκτυο εμπορίας και διάθεσης του Predator.

Η άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας να επιτρέψει την εξέτασή τους από την Επιτροπή Θεσμών ενισχύει την εντύπωση ότι δεν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση να φωτιστούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης.

Η συγκάλυψη ως κυβερνητική μέθοδος

Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Από την πρώτη στιγμή ,

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΑΡΧΙΖΕΙ – ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΑΜΑΡΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Για πολλούς πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Όμως η δήλωση του πρώην υπουργού και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τζαβάρα, πριν από λίγες μέρες, αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποκαλυπτική για όσα ζυμώνονται στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης.

Ο Τζαβάρας, ένα πρόσωπο που διατηρεί πολιτικό βάρος στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς, υποστήριξε ότι ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά «θα δώσει διέξοδο σε όσους νιώθουν απογοήτευση που ανήκουν στη ΝΔ και αισθάνονται να προδίδονται πολιτικά».

Η δήλωση αυτή δεν ήταν μια προσωπική εκτίμηση της στιγμής. Αντανακλά μια υπαρκτή κινητικότητα που εδώ και μήνες καταγράφεται στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.

Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι όσοι θεωρούσαν ότι ο ίδιος ο Τζαβάρας θα αναλάμβανε κεντρικό ρόλο στο νέο πολιτικό εγχείρημα, ακόμη και ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ενώ αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι ένα τέτοιο κόμμα θα μπορούσε να αποσπάσει ένα αξιοσημείωτο τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Η μεγάλη «δεξαμενή» των δυσαρεστημένων

Ο ίδιος ο Τζαβάρας έχει υποστηρίξει ότι περίπου 1,3 εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τη Νέα Δημοκρατία σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Πρόκειται για πολίτες που σήμερα εμφανίζονται είτε ως αναποφάσιστοι είτε έχουν μετακινηθεί προς δεξιότερους πολιτικούς σχηματισμούς.

Αυτή ακριβώς η μεγάλη εκλογική δεξαμενή αποτελεί τον βασικό στόχο του Αντώνη Σαμαρά.

Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας ονόματα που φέρονται να συμμετέχουν στις διεργασίες του νέου κόμματος ή να βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού.

Ανάμεσά τους αναφέρονται οι Λυμπερόπουλος, Καραχάλιος, Λαζαρίδης, Μάζης, Μελετόπουλος και άλλα στελέχη που εκφράζουν τον παραδοσιακό εθνικοδεξιό χώρο -υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις- και ασκούν έντονη κριτική στη στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η αποκάλυψη της «Καθημερινής» δείχνει τον φόβο

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η σημερινή αποκάλυψη της «Καθημερινής», σύμφωνα με την οποία νεοδημοκράτης βουλευτής χρηματοδότησε ιδιωτική δημοσκόπηση στα βόρεια προάστια της Αθήνας, προκειμένου να μετρηθεί η δυναμική ενός πιθανού κόμματος Σαμαρά.

Το αποτέλεσμα μόνο αδιάφορο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το νέο εγχείρημα συγκεντρώνει 8% σε μια περιοχή που θεωρείται διαχρονικά από τα πιο ισχυρά εκλογικά προπύργια της Νέας Δημοκρατίας.

Αν τα στοιχεία αυτά αντανακλούν πραγματικές πολιτικές τάσεις, τότε στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας.

Δεν πρόκειται για διαφωνία. Πρόκειται για πόλεμο.

Όσα εξελίσσονται δεν θυμίζουν μια ακόμη εσωκομματική γκρίνια.

Πρόκειται για μια σύγκρουση,

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” ΕΒΓΑΖΕ ΛΑΔΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ … ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ

Κάποιες αποφάσεις λειτουργών της Θέμιδας πρέπει να επανέρχονται στην μνήμη μας. Ετσι και μεις σήμερα θα σας θυμίσουμε δυο δικαστικές αποφάσεις. Την κατάρρευση μιας ασφαλίτικης σκευωρίας που στοίχισε πέντε χρόνια φυλακή στον αναρχικό-κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, και αυτή που μάθαμε σαν σήμερα πριν ένα ακριβώς χρόνο και έχει σχέση με μια δικαστική απόφαση που όχι απλώς έβγαζε λάδι τον Χριστοφοράκο της Ζήμενς, αλλά επέστρεφε και κάποιες καταθέσεις του που είχαν κατασχεθεί.

Το παρακάτω ρεπορτάζ είναι της Μαίρης Μπενέα στην Εστία και είχε δημοσιευτεί στην Εστία στις 7/7/2024

Η Δικαιοσύνη επιστρέφει με τόκο στον Χριστοφοράκο τις…καταθέσεις του!

Ενώ η Siemens αποδέχθηκε με τον «εξωδικαστικό συμβιβασμό» ότι δωροδοκούσε κρατικούς αξιωματούχους για να κερδίζει διαγωνισμούς δισεκατομμυρίων ευρώ!- Αναδρομική «αθώωσή» του με βάση τα..πρακτικά της πρώτης δίκης!

Η πικρή γεύση, που άφησε η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας το Σεπτέμβριο του 2022, για τo σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων της Siemens», το οποίο είκοσι χρόνια μετά, έκλεισε με παραγραφή και αθώωση των 20 κατηγορουμένων, έφτασε στην κορύφωση της την περασμένη Τρίτη 2 Ιουλίου 2024.

Με μία ακατανόητη απόφαση, η οποία μόνον υπερηφάνεια δεν ποιεί, για την Ελληνική Δικαιοσύνη, το ίδιο δικαστήριο, με άλλους δικαστές στην έδρα, αποφάσισε την επιστροφή όλων των περιουσιακών στοιχείων που είχαν δεσμευτεί ως προϊόντα ξεπλύματος μαύρου χρήματος όχι μόνον στους αθωωθέντες κατηγορούμενους, αλλά και σε αυτούς, που ουσιαστικά έμειναν ατιμώρητοι, καθώς τα αδικήματα, για τα οποία κατηγορούντο έκλεισαν με παραγραφή, λόγω παρέλευσης 20ετίας και πλέον.

Ανάμεσα στους κατηγορούμενους, που γλύτωσαν την τιμωρία λόγω παραγραφής και στους οποίους επεστράφησαν – και μάλιστα έντοκα – τα χρήματα, που είχαν δεσμευτεί στους λογαριασμούς τους, ως προιόντα εγκληματικών ενεργειών, είναι και ο φερόμενος ως βασικός πρωταγωνιστής του σκανδάλου των “μαύρων ταμείων”, το μεγάλο αφεντικό – τότε – της siemens, ο πρωθυπουργικός φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη, Μιχάλης Χριστοφοράκος!

Η Δικαιοσύνη, που όχι μόνο επικρίθηκε σφόδρα, αλλά επιπλέον ελέγχεται και ποινικά, για την αδυναμία της να ολοκληρώσει με επιτυχία τη διερεύνηση του σκανδάλου των “μαύρων ταμείων”, οδηγήθηκε στην απόφαση περί επιστροφής των κατασχεθέντων, που όχι μόνον έβαλε διπλή ταφόπλακα στην υπόθεση, αλλά προκάλεσε… σεισμικά ερωτηματικά, για τις παλινωδίες και τις νομικές ακροβασίες, που είχαν αποτέλεσμα ταπεινωτικό…

Επιπλέον άνοιξε μιά χαραμάδα, όχι μόνον στο Μιχάλη Χριστοφοράκο, αλλά και σε όλους αυτούς, που κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν πρωτόδικα, ενώ απαλλάχτηκαν και ουσιαστικά έμειναν ατιμώρητοι στο δεύτερο βαθμό, να στραφούν και κατά της χώρας μας στο Ευρωπαικό δικαστήριο, διεκδικώντας αποζημιώσεις,

ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ...

Γράφει Ειδικός Συνεργάτης

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη και την Τετάρτη στην Άγκυρα, πρόκειται να συζητηθεί και η ίδρυση δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία, στο πλαίσιο του νέου σχεδίου Ενοποιημένης Αεροπορικής και Πυραυλικής Άμυνας (ΙΑΜD) της Συμμαχίας. Το ένα στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή τον έλεγχο των Στενών, την επιτήρηση της Κριμαίας και την παρακολούθηση των στρατιωτικών και οικονομικών κινήσεων της Ρωσίας από τη Μαύρη Θάλασσα προς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το δεύτερο στρατηγείο θα είναι στα Άδανα, με επιχειρησιακή ευθύνη τον έλεγχο της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να είναι αρνητικός για το στρατηγείο στα Άδανα, λόγω πιέσεων από το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.
Το προτεινόμενο σχέδιο, που θα καλύπτει ολόκληρη την περιοχή επιχειρησιακής ευθύνης του Ανώτατου Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί αντί της απλής και αυτόνομης επιτήρησης του εναέριου χώρου κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, θα προβλέπει πλέον ενιαία αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, με κεντρικό συντονισμό και υποστήριξη από ορισμένα περιφερειακά κέντρα-στρατηγεία.
Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει γεωστρατηγικά την Τουρκία μέσα στη Συμμαχία, καθώς της δίνει αυξημένη επιρροή σε κρίσιμες περιοχές. Γι’ αυτό και τουλάχιστον προβληματισμό προκαλεί η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ενόψει της Συνόδου.
Το μοναδικό ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι η δυνατότητα άσκησης βέτο στη δημιουργία των δύο αυτών στρατηγικών κέντρων. Εάν η Αθήνα δεν αξιοποιήσει έστω και τώρα -όπως επισημαίνουν έγκυροι διπλωματικοί παράγοντες- αυτό το δικαίωμα και επιτρέψει την ολοκλήρωση της διαδικασίας, τότε θα γίνει το καθοριστικό βήμα και οι νέες δομές θα κατοχυρωθούν θεσμικά και νομικά στο πλαίσιο της Συμμαχίας, αναβαθμίζοντας αποφασιστικά τη γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας.
Η σημασία των δύο εγκαταστάσεων μόνο αμελητέα δεν είναι. Η περιοχή των Αδάνων, με κεντρικό πυλώνα την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, αποτελεί το επιχειρησιακό νευρικό κέντρο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, με άμεση προβολή ισχύος προς τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Αντίστοιχα, η Κωνσταντινούπολη, μέσω του Ταχέως Αναπτυσσόμενου Σώματος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, βρίσκεται στον άξονα ελέγχου των Στενών - Βόσπορος και Δαρδανέλλια - δηλαδή στην καρδιά της σύνδεσης μεταξύ Μαύρης Θάλασσας, Αιγαίου και Μεσογείου.
Με την ελληνική συγκατάθεση, τα δύο νέα στρατηγεία αποκτούν πλήρη,

7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019: ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ...

Στις 7 Ιουλίου 2019 ο Κ. Μητσοτάκης κέρδιζε με αυτοδυναμία τις εκλογές υποσχόμενος μια νέα Ελλάδα. Ένα επιτελικό κράτος που θα λειτουργούσε με κανόνες, αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Μια χώρα που θα άφηνε πίσω της τις παθογένειες της μεταπολίτευσης και θα γινόταν επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Επτά χρόνια μετά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να παρουσιάζει τις υποσχέσεις της ως επιτυχίες. Η κοινωνία, όμως, παρουσιάζει έναν εντελώς διαφορετικό απολογισμό. Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να πάψει κανείς να κρίνεται από τις προθέσεις του και να κρίνεται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται μόνο στους λογιστικούς και ψυχρούς δείκτες της οικονομίας. Αποτυπώνεται στην ποιότητα των θεσμών, στην εμπιστοσύνη των πολιτών, στην καθημερινότητά τους και, τελικά, στο αν η χώρα προχώρησε πραγματικά μπροστά. Εκεί ο κυβερνητικός απολογισμός γίνεται πολύ πιο δύσκολος...

Η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην ακρίβεια βασικών αγαθών, οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν σπίτι, τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, οι μισθοί εξακολουθούν να υπολείπονται σε αγοραστική δύναμη και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δηλώνει πως οι μεγαλύτερες ανησυχίες της αφορούν την οικονομία, την εργασία και την υγεία. Οι κυβερνητικοί δείκτες μπορεί να βελτιώθηκαν. Οι δείκτες της κοινωνίας όχι...

Ακόμη πιο απογοητευτικός είναι ο απολογισμός των θεσμών. Το περίφημο επιτελικό κράτος που υποσχέθηκε αποτελεσματικότητα συνδέθηκε τελικά με τις υποκλοπές, την τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για πελατειακές πρακτικές και, πιο πρόσφατα, με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας που εξαπατήθηκε από δύο Ρώσους φαρσέρ. Σχεδόν κάθε κρίση συνοδεύτηκε από την ίδια συνταγή: επικοινωνιακή διαχείριση, διάχυση ευθυνών, περιορισμός της πολιτικής ζημιάς και καμία αυτοκριτική...

Υπάρχει και κάτι ακόμη που χαρακτηρίζει όλες τις κυβερνήσεις όταν συμπληρώνουν πολλά χρόνια στην εξουσία. Σταδιακά παύουν να ακούν περισσότερο την κοινωνία και αρχίζουν να ακούν περισσότερο τον εαυτό τους. Οι προειδοποιήσεις μετατρέπονται σε υπερβολές της αντιπολίτευσης,

ΌΤΑΝ ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ «ΚΑΡΦΩΝΕΙ» ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ…

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική προπαγάνδα καταρρέει όχι από τις αποκαλύψεις των αντιπάλων της, αλλά από τα ίδια τα λόγια των εκπροσώπων της. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη χθεσινή τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η οποία σήμερα μετατράπηκε σε πρωτοσέλιδο θέμα σε δύο από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας.

Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Όταν ακόμη και εφημερίδες που κάθε άλλο παρά μπορούν να χαρακτηριστούν «αντικυβερνητικές» αναδεικνύουν την υπόθεση, γίνεται φανερό ότι η κυβερνητική αμηχανία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.

Η αφορμή ήταν η κίνηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να ζητήσει από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου πλήρη διερεύνηση της παγίδευσης του τηλεφώνου του με το Predator. Αντί η κυβέρνηση να περιοριστεί σε μια ψύχραιμη δήλωση ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να υπερασπιστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και μέσα στη βιασύνη του άφησε να φανεί αυτό που εδώ και χρόνια η κυβέρνηση προσπαθεί να αρνείται: ότι θεωρεί τις υποκλοπές πολιτικό ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ίδια.

Η χαρακτηριστική αναφορά του ότι η υπόθεση «συζητείται από το 2022» και ότι «το 2023 ο κ. Σαμαράς ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία» προκάλεσε εύλογα ερωτήματα. Αν, όπως επί χρόνια υποστηρίζει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία σύνδεση του Μεγάρου Μαξίμου με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, γιατί επιχειρεί να συνδέσει την καταγγελία ενός πρώην πρωθυπουργού με την εκλογική πορεία της Νέας Δημοκρατίας;

Η απάντηση από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά ήταν άμεση και δηκτική:

«Αν θυμόμαστε καλά, η ΝΔ το 2023 είχε πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έχει κάποια σχέση η ΝΔ με την υπόθεση; Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μήπως; Γιατί λοιπόν ο κ. Μαρινάκης συσχετίζει την παρακολούθηση του κ. Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία και τις εκλογές του 2023;»

Το ερώτημα είναι πολιτικά βαρύ και δύσκολα αποφεύγεται. Εάν οι παρακολουθήσεις αποτελούν μια υπόθεση χωρίς καμία κυβερνητική εμπλοκή, γιατί κάθε αναφορά σε αυτές προκαλεί τέτοια νευρικότητα στο Μέγαρο Μαξίμου; Γιατί η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται πριν ακόμη της αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη;

Εδώ και χρόνια ακούμε τα ίδια επιχειρήματα: «δεν γνωρίζαμε», «δεν υπάρχει εμπλοκή», «όλα ερευνώνται», «φταίνε κάποιοι άλλοι». Ωστόσο, όταν ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπεύδει να ταυτίσει πολιτικά την υπόθεση των υποκλοπών με τη Νέα Δημοκρατία και την ηγεσία της, η εικόνα αλλάζει δραματικά.

Λέει ο λαός ότι «ομολογούν χωρίς ξύλο». Και στην προκειμένη περίπτωση, η πιο αποκαλυπτική ομολογία δεν προήλθε από κάποιον αντίπαλο της κυβέρνησης, αλλά από την ίδια την προσπάθειά της να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Το ερώτημα που απομένει είναι αν η Δικαιοσύνη θα διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες,

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ …

Να παραθέσουμε από τα σημερινά ΝΕΑ το σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού και ένα απόσπασμα από το άρθρο, στο ίδιο έντυπο, του Μιχάλη Μητσού, που ασχολούνται με το ίδιο θέμα.

Η ασφάλεια και το καθήκον

Η προσπάθεια να φιλτράρει κανείς την προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στη Δικαιοσύνη μέσα από το πρίσμα της όποιας πολιτικής ή προσωπικής άποψης έχει γι’ αυτόν, είναι μια αθλιότητα, όχι απέναντι στο πρόσωπο, αλλά στην εθνική ασφάλεια και την έννομη τάξη.

Τον Ιούλιο του 2024, η διάταξη του Αχιλλέα Ζήση έθεσε στο αρχείο το σκέλος της έρευνας των υποκλοπών που αφορούσε την ΕΥΠ και παρέπεμψε τους Ντίλιαν, Λαβράνο, Μπίτζιο και Χάρου για πλημμέλημα.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε τους ιδιώτες του Predator και ζήτησε νέα έρευνα για κατασκοπεία. Στις 27 Απριλίου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας την απέρριψε εσπευσμένα, αρνούμενος να παραλάβει νέα στοιχεία για θύματα με κρίσιμα χαρτοφυλάκια, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στον διάδοχό του, Ευάγγελο Μπακέλα.

Αυτή η διάταξη μπλόκαρε την έρευνα, πριν καν ανοίξει, γεγονός που δολίως αποκρύπτεται από κυβερνητικές δηλώσεις. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού. Το επιχείρημα του Μαξίμου ότι «το θέμα συζητείται από το 2022» και ότι ο Σαμαράς «ήταν υποψήφιος το 2023», είναι προκλητικό. Αν ο Σαμαράς είχε κινηθεί προτού εξαντληθούν οι δικαστικές διαδικασίες, η κυβέρνηση θα τον εγκαλούσε για «αντιπολιτευσιακή συμπεριφορά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Το επιχείρημα είναι και ψευδές. Ο Σαμαράς έλαβε την επίσημη επιβεβαίωση της στοχοποίησής του από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα τον Ιούλιο του 2023, δηλαδή μετά τις εκλογές. Και είναι και ύποπτο. Μήπως η παραπομπή δικώνει; Έγινε γιατί υπουργοί και αξιωματούχοι δεν πήγαν στη Δικαιοσύνη για τη δική τους παρακολούθηση, όπως εκ του νόμου και εκ των θέσεών τους όφειλαν;

Αυτό που οφείλουμε να αξιολογήσουμε όσοι προτεραιοποιούμε το δίκαιο και την ασφάλεια, είναι ότι φτάσαμε στο σημείο ένας πρώην πρωθυπουργός να αναγκάζεται να προσφύγει δικαστικά μπας και καταφέρει να προκαλέσει τη στοιχειώδη έρευνα για τη διαπιστωμένη παρακολούθησή του, λίγους μήνες πριν παραγραφεί. Σε ποιο μέρος του κόσμου ιδιώτες θα παρακολουθούσαν πρωθυπουργό, δικαστές, αξιωματικούς και η Δικαιοσύνη θα αρνιόταν να ερευνήσει; Φτάσαμε στο σημείο, αντί να λέμε ότι έκανε το χρέος του, να έχουν το απύθμενο θράσος αυτοί που βαφτίζουν την κατασκοπεία «απλή υπόθεση ιδιωτών», να τον εγκαλούν κι από πάνω.

Αν αυτό δεν μας σοκάρει, τότε έχουμε χάσει κάθε πυξίδα. Έχουμε τελειώσει.

***

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ οι μέλισσες – όπου τον ρόλο του φαντάσματος του παρελθόντος που αναστατώνει τη ζωή του πρωταγωνιστή υποδύεται ο Αντώνης Σαμαράς.

Στη χθεσινή αίτησή του τελευταίου προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διερευνηθεί η παρακολούθησή του με το Predator, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε με μια μνημειώδη γκάφα. Θέλοντας να εκθέσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αλλότρια κίνητρα,

ΜΑΖΙΚΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ! ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ FUNDS..

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΑ FUNDS ΤΟΝ ΑΝΟΙΞΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

Ένα πρωτοφανές δικαστικό και κοινωνικό μέτωπο διαμορφώνεται τις τελευταίες ώρες στην εγχώρια οικονομική σκηνή, καθώς εκατοντάδες πολίτες και συλλογικοί φορείς προχωρούν στην αποστολή μαζικού εξωδίκου κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) Γιάννη Στουρνάρα. Η δυναμική αυτή κίνηση έρχεται ως επιστέγασμα της έντονης κοινωνικής οργής για το καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας που επικρατεί στην αγορά διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων.
Η νομική αυτή παρέμβαση στρέφεται ευθέως κατά του ρόλου της κεντρικής τράπεζας ως ανώτατης εποπτικής αρχής του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι δανειολήπτες και οι φορείς που συνυπογράφουν το εξώδικο καλούν τον Γιάννη Στουρνάρα να απολογηθεί δημόσια και θεσμικά για την απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι καταγγελίες αναφέρουν ότι η Τράπεζα της Ελλάδος φαίνεται να κάνει συστηματικά τα «στραβά μάτια» απέναντι στις αυθαίρετες πρακτικές των funds και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (servicers), αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους.
Οι καταγγέλλοντες υπογραμμίζουν ότι οι servicers λειτουργούν πέρα και πάνω από κάθε δεοντολογία, αρνούμενοι ουσιαστικές ρυθμίσεις, προχωρώντας σε μονομερείς ενέργειες και επιβάλλοντας δυσβάσταχτες χρεώσεις, χωρίς να αντιμετωπίζουν καμία απολύτως κύρωση από την πλευρά της ΤτΕ.
Το εξώδικο, ωστόσο, προχωρά βαθύτερα, θίγοντας τον ίδιο τον πυρήνα της κρατικής στρατηγικής για την εξυγίανση των τραπεζικών ισολογισμών. Σοβαρότατες κατηγορίες διατυπώνονται για το πρόγραμμα «Ηρακλής», το οποίο περιγράφεται ως ένας «ύποπτος μηχανισμός» μαζικής μεταφοράς πλούτου και περιουσίας. Η κριτική επικεντρώνεται σε τρία βασικά σημεία:
● Αδιαφάνεια δικαιούχων: Παραμένει σκοτεινό το τοπίο γύρω από τους πραγματικούς τελικούς δικαιούχους των πακέτων των μη εξυπηρετούμενων δανείων, τα οποία αγοράστηκαν σε εξευτελιστικές τιμές (κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας), αλλά απαιτούνται στο ακέραιο από τους πολίτες.
● Ηλεκτρονικές δημοπρασίες: Καταγγέλλεται ο τρόπος διεξαγωγής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, οι οποίοι λειτουργούν ως βιομηχανία αναγκαστικής αφαίρεσης της λαϊκής στέγης, χωρίς ουσιαστικές δικλίδες ασφαλείας για την πρώτη κατοικία.
● Μεταφορά περιουσίας: Το πρόγραμμα ουσιαστικά διευκόλυνε το πέρασμα του εγχώριου real estate σε ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια, στερώντας από την ελληνική οικονομία ζωτικούς πόρους.
Η μαζική εξώδικη διαμαρτυρία κατά του Γιάννη Στουρνάρα αποτελεί σημείο καμπής. Μεταφέρει τη μάχη,

ΤΟ ...ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ!

Konstantinos Korikis
Ο Σαμαράς μάς έκανε χθες, χωρίς να το θέλει, το καλύτερο μάθημα για το πώς δουλεύει ο αλγόριθμος του Facebook.
Το πρωί ανέβασα στη σελίδα μου το βίντεο που ανέβασε ο ίδιος στο TikTok — επαγγελματική διαστροφή, αυτή είναι η δουλειά μου. Το ίδιο ακριβώς βίντεο υπήρχε και στη δική του σελίδα.
Δώδεκα ώρες μετά:
 Η σελίδα του πρώην πρωθυπουργού: 39.000 προβολές
 Η δική μου ανάρτηση: 222.000 προβολές
Σχεδόν 6 φορές πάνω. Με το δικό του υλικό.
Πού είναι η διαφορά; Σε μία λέξη: στα σχόλια.
Η σελίδα του έχει περιορίσει το ποιος μπορεί να σχολιάσει. Η δική μου όχι — και μάζεψε 456 σχόλια.
Γιατί μετράνε τόσο πολύ τα σχόλια:
 Το σχόλιο είναι το «βαρύτερο» σήμα για τον αλγόριθμο. Το like είναι ένα κλικ. Το σχόλιο είναι χρόνος, σκέψη, πληκτρολόγηση. Το Facebook το διαβάζει ως «εδώ γίνεται συζήτηση» και δείχνει την ανάρτηση σε περισσότερους.
 Κάθε σχόλιο ξαναζωντανεύει την ανάρτηση. Όταν κάποιος σχολιάζει, η ανάρτηση εμφανίζεται και σε δικούς του φίλους. Κάθε απάντηση μετράει ξανά. 456 σχόλια σημαίνει εκατοντάδες μικρές «επανεκκινήσεις» στη διανομή.
 Ο αλγόριθμος δεν ξέρει από θετικό και αρνητικό. Μετράει διάδραση. Ακόμα και το αρνητικό σχόλιο σπρώχνει την ανάρτηση πιο μακριά.
Και το επαγγελματικό συμπέρασμα, για όσους διαχειρίζονται σελίδες πολιτικών:
Το κλείδωμα των σχολίων είναι το πιο ακριβό «ήσυχο κεφάλι» που υπάρχει. Κόβεις μόνος σου τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή που έχεις.
Η σωστή δουλειά δεν είναι να κλείνεις τη βρύση. Είναι να είσαι από πάνω: παρακολουθείς τα σχόλια και τα τοξικά τα κάνεις hide. Το κρυμμένο σχόλιο συνεχίζουν να το βλέπουν μόνο αυτός που το έγραψε και οι φίλοι του — εκείνος δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο αλγόριθμος έχει ήδη μετρήσει τη διάδραση, και η συζήτηση για όλους τους υπόλοιπους μένει καθαρή.
Ο Σαμαράς πάτησε το κουμπί. Και μας θύμισε ότι όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική επικοινωνία θα έχουμε πολλή δουλειά.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

 

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ

Από το πούρο στο κότερο μετά το Μάτι στην «ηθική επανάσταση», τώρα τον επανάφερε η πρεσβεία για το Αιγαίο, γιατί έκανε «καλή δουλειά» στην Μακεδονία.

Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο Τσίπρας επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν όμως τόσο πολύ με τα παλιά. Οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες: πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης.

Ηλίας Κανέλλης 

Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση. Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές.  Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ.  Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;». Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση.  Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023,