ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ ΣΕ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ: “ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΝΑ ΜΕ ΤΟΥΦΕΚΙΣΕΙΣ” – ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται».

Αλέκος Παναγούλης

Ηταν 13/81968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι,  πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε.

Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας.

Γράφει ο ίδιος:

«Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα».

Οι βασανιστές του, έβγαλαν πάνω του μια απίστευτη σκληρότητα, εξαντλώντας όλη τη  βαναυσότητα και την  αρρωστημένη φαντασία  τους καθημερινά.
Ο Παναγούλης κατάφερε να αντέξει, χωρίς ποτέ να κατονομάσει, να προδώσει, να λυγίσει ή να ζητήσει χάρη, αλλά και χωρίς να χάσει τα λογικά του.

Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη, η ποίηση ήταν διέξοδος, ήταν ο τρόπος να γλιτώσει τον ψυχικό βιασμό,  την τρέλα, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει. Τα καλύτερα ποιήματά του γράφονται στον τοίχο του κελιού, στις φυλακές του Μπογατίου. «Ένα σπιρτόξυλο για πέννα / αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι / το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί. / Μα τι να γράψω; / Τη διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω. / Παράξενο και πήζει το μελάνι / Μέσ’ από φυλακή σας γράφω / στην Ελλάδα».

Περνάει 4 ½ χρόνια «εντοιχισμένος» μέσα σε ένα κελί-τάφο, κάνει 3 απόπειρες να δραπετεύσει, 37 απεργίες πείνας με τη μεγαλύτερη να κρατά 47 μέρες, και γράφει πραγματικά διαμάντια, μια ολόκληρη σειρά βιωματικών και αγωνιστικών στίχων, το χιλιοτραγουδισμένο «Πάλης ξεκίνημα», ποιήματα που αν τα διαβάσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ.

«Η πολιτική είναι καθήκον, η ποίηση είναι ανάγκη», λέει ο ίδιος προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί έγραψε τους στίχους του.  Μόνιμα χειροδέσμιος, αλλά μ’ ανυπότακτο νου, εξακολουθούσε να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή. «Θέλω να προσευχηθώ / με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω. / Θέλω να τιμωρήσω / με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω. (…) Θέλω να νικήσω / αφού δεν μπορώ να νικηθώ».

Ο Παναγούλης αναμετρήθηκε με τους τυράννους σ’ έναν αγώνα μέχρι τέλους. Στεκόταν μπροστά τους καταβεβλημένος, αιμόφυρτος,

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1968, Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑΘΗΚΕ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ

Την Τρίτη 13 Αυγούστου 1968, το πρωί, η αλεξίσφαιρη λιμουζίνα του Γεωργίου Παπαδόπουλου, συνοδεία μοτοσικλετών και αυτοκινήτων της ασφάλειας, κατευθύνεται από το Λαγονήσι στην Αθήνα. Είναι η καθημερινή, θερινή διαδρομή του δικτάτορα....

Στις 7.40 ακριβώς η αυτοκινητοπομπή φτάνει σε ένα γεφυράκι, στο 31ο χλμ. της οδού Αθηνών-Σουνίου, κόβοντας ταχύτητα αφού λίγο πριν υπάρχει στροφή. 

Μια φοβερή έκρηξη δονεί την ατμόσφαιρα. 

Ο Παπαδόπουλος σώζεται παρά τρίχα. Οι ασφαλίτες ξεχύνονται προς την παραλία. Μερικές ώρες αργότερα συλλαμβάνουν σε μια σπηλιά στα βράχια έναν νεαρό με μαγιό. Είναι ο Παναγούλης, που δεν κατορθώνει να φτάσει εγκαίρως στην ακτή και η βενζινάκατος που θα τον φυγάδευε, δεν τον περιμένει. Τον οδηγούν στο κολαστήριο του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ανακρίνεται με «χειρουργικές» μεθόδους από τους Θεοφιλογιαννάκο, Μάλλιο και Μπάμπαλη. Δεν λυγίζει στα βασανιστήρια. Αρχίζει η «Οδύσσεια». 

Δείτε τα βίντεο.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1939 στη Γλυφάδα Αττικής και ήταν το δεύτερο παιδί του αξιωματικού του στρατού Βασιλείου Παναγούλη και της Αθηνάς Κακαβούλη.

Ως φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου,

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Ο ΝΕΟΤΕΡΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ!

Με πληροφορίες από το topontiki.gr

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτική εξέλιξη με έντονο «άρωμα» Κρήτης φαίνεται πως βρίσκεται στα σκαριά, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου ο νεότερος, γιος του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, φέρεται να εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνει το επόμενο βήμα και να εισέλθει ενεργά στην πολιτική.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει το topontiki.gr, το σενάριο που συζητείται θέλει τον Ανδρέα Παπανδρέου να εξετάζει ακόμη και την υποψηφιότητά του για βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Ηρακλείου.
Η επιλογή του Ηρακλείου μόνο τυχαία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί, καθώς ο γιος του Γιώργου Παπανδρέου ζει στην Κρήτη και έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα στο νησί.
Υπό αυτό το πρίσμα, το Ηράκλειο εμφανίζεται ως μια φυσική επιλογή για μια ενδεχόμενη πρώτη εκλογική αναμέτρηση, αντί άλλων περιοχών που διαθέτουν ιστορικούς δεσμούς με την οικογένεια Παπανδρέου, όπως για παράδειγμα η Αχαΐα.
Στο Ηράκλειο και η φετινή 3η Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ
Το συγκεκριμένο σενάριο αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς έρχεται την ώρα που το Ηράκλειο βρίσκεται ούτως ή άλλως στο επίκεντρο των σχεδιασμών του ΠΑΣΟΚ.
Η ηγεσία του κόμματος έχει επιλέξει την Κρήτη και ειδικότερα το Ηράκλειο για τη φετινή εκδήλωση για την επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη, της ιστορικής ημερομηνίας ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974.
Έτσι, πέρα από τον προφανή πολιτικό συμβολισμό της διοργάνωσης στην ιδιαίτερη πατρίδα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, το ενδιαφέρον ενδέχεται να στραφεί και στις εξελίξεις γύρω από τον νεότερο Ανδρέα Παπανδρέου.
Οι αποφάσεις αναμένονται τον Σεπτέμβριο
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για υποψηφιότητα,

Ο ΜΙΛΤΟΣ, Ο ΑΘΛΗΤΗΣ, ΤΟ“ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ”.

ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ (ξέρετε εσείς)

Ιστορία έγραψε ο Μίλτος Τεντόγλου κατακτώντας για τέταρτη συνεχόμενη φορά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.

Ο Έλληνας πρωταθλητής «πέταξε» στα 8,44 μέτρα και έγινε ο πρώτος άνδρας αθλητής που κατακτά την κορυφή του ευρωπαϊκού βάθρου στο άλμα εις μήκος τέσσερεις διαδοχικές φορές. 

Ετσι ο «ιπτάμενος» Μίλτος ξανααποδείχτηκε ο καλύτερος άλτης μήκους στον κόσμο τα τελευταία χρόνια αφού έγινε Χρυσός Ολυμπιονίκης για 4η συνεχόμενη φορά είναι κάτι που μας γεμίζει χαμόγελα.

Αντι για οποιοδήποτε σχολιασμό αυτής της επιτυχίας του Ελληνα αθλητή επαναφέρουμε μια περασμένη ανάρτησή μας. 

Ο Μίλτος, ο αθλητής του Γκεόρκι Πομάσκι, είναι “δικό μας παιδί”.

Ο Μίλτος Τεντόγλου, εκτός από μεγάλος επαγγελματίας αθλητής, είναι ένας αυθόρμητος χαρακτήρας, ένα λαϊκό νέο παιδί με ένα δικό του προσωπικό στιλ έκφρασης, που σε κάνει να τον συμπαθήσεις σαν άτομο. Αποφεύγει τα βεντετιλίκια, αυτοσαρκάζεται, στηρίζει τις προσπάθειες των άλλων αθλητών, που τους βλέπει σαν συναγωνιστές.

Πώς να μην δείξεις σεβασμό για το το ήθος του μάγκα που δεν δίστασε να παραδεχθεί, σε προηγούμενο αγώνα ότι ο Κουβανός αντίπαλος του ήταν καλύτερος και γι’ αυτό έπρεπε να νικήσει;

Πώς να μην χαρείς την λαϊκότητά του, όταν δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι σπουδαίο “συγκριτικά με κάποιον που δουλεύει οκτάωρο στην οικοδομή;”.

Πώς να μην καμαρώσεις το ανεπανάληπτο στυλ του, το στυλ ενός παιδιού της ηλικίας του, της γειτονιάς και της παρέας, που εκδηλώνει σε κάθε δημόσια του τοποθέτηση;

Πώς να μην θυμηθείς ότι ο αθλητής που κατέκτησε το δεύτερο χρυσό μετάλλιο, δεν δίστασε να αναφέρει ότι το Ελληνικό κράτος για χρόνια τον είχε “γραμμένο“;

Γίνεται να μην αναλογιστής ότι πριν κάποια χρόνια, ο εικοσάχρονος τότε Μίλτος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανοικτού στίβου, μόλις ολοκλήρωσε την τελευταία του προσπάθεια, δεν πανηγύρισε.

Κατευθύνθηκε στην κυρία που ίσιωνε την άμμο στο σκάμμα μετά την προσπάθεια κάθε αθλητή. Μόνο που αυτή η εθελόντρια ήταν η –54 ετών τότε- Χάικε Ντρέσλερ, θρύλος του μήκους γυναικών με 19 μετάλλια, εκ των οποίων τα δύο χρυσά ολυμπιακά.

Ο Μίλτος αναγνώρισε μια τεράστια αθλήτρια που μεσουρανούσε πολλά χρόνια πριν γεννηθεί αυτός, ήξερε την ιστορία της και πρώτη του δουλειά μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου ήταν το χειροφίλημα και η αγκαλιά στην έκπληκτη Χάικε Ντρέσλερ.

Τα συγχαρητήρια μας, λοιπόν στο Μίλτο για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, αλλά πάνω απ’ όλα τα εύσημα μας γιατί παραμένει ένας σεμνός και πολύ ωραίος λαϊκός τύπος. 

ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΕΘΕΛΟΝΤΗ» ΜΠΕΝΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΦΑΡΣΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΟΝ ΈΒΡΟ

«Από τα 3 δισ. του “οράματος” στα 309 εκατομμύρια»

Του Γ. Γ.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην πολιτική που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να θυμώσεις ή απλώς να σηκώσεις τα χέρια ψηλά. Η τελευταία πράξη του σίριαλ «Έβρος Μετά» είναι μία από αυτές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2023, όταν ο Έβρος μετατράπηκε σε κρανίου τόπο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρέθηκε αντιμέτωπη με τη λαϊκή οργή και τις τεράστιες ευθύνες της για την ανεπάρκεια της πολιτικής πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαγιών, επιστρατεύτηκε η γνωστή συνταγή: Επιτροπή, μεγαλόστομες εξαγγελίες, «εμβληματικό» σχέδιο και ένας άνθρωπος κύρους για να δώσει στην επικοινωνιακή διαχείριση το απαραίτητο άλλοθι σοβαρότητας. Για τον ρόλο επιλέχθηκε ο Σταύρος Μπένος.

Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, άνθρωπος με μακρά διαδρομή στο αστικό πολιτικό σύστημα, παρουσιάστηκε περίπου ως ο «εθελοντής» που θα έβαζε την προσωπική του σφραγίδα στην αναγέννηση του Έβρου. Και έτσι γεννήθηκε το «Έβρος Μετά».

Ένα μεγαλόπνοο masterplan, με συνολικό προϋπολογισμό που άγγιζε τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ και φιλοδοξίες αντίστοιχου μεγέθους.

Ωραία λόγια, μεγάλα σχέδια, παρουσιάσεις, διαβουλεύσεις, χάρτες, πίνακες, υποσχέσεις. Όλα έδειχναν ότι ο Έβρος θα γινόταν το μεγάλο κυβερνητικό success story της μεταπυρικής ανασυγκρότησης.

Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά με τα success stories της κυβέρνησης Μητσοτάκη, κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να μετρηθούν τα λόγια με τα έργα. Και τότε άρχισαν τα δύσκολα.

Από τα δισεκατομμύρια στα εκατομμύρια

Στην πορεία, το μεγαλεπήβολο αφήγημα άρχισε να ψαλιδίζεται.

Το πρόγραμμα που εμφανιζόταν ως συνολική στρατηγική ανασυγκρότησης μεταφράστηκε σε ένα πολύ μικρότερο πακέτο συγκεκριμένων παρεμβάσεων. Το νεότερο πρόγραμμα έργων και μελετών «Έβρος Μετά 2025-2030» καταγράφεται περίπου στα 312,6 εκατομμύρια ευρώ.

Και, φυσικά, δεν πρόκειται απλώς για αριθμητική διαφορά. Μιλάμε για έργα και υποδομές που υποτίθεται ότι θα αποτελούσαν τμήμα μιας ολοκληρωμένης ανασυγκρότησης και τα οποία τώρα μπαίνουν στο ψυγείο ή απομακρύνονται από την αρχική φιλοδοξία του σχεδίου.

Ανάμεσά τους και κρίσιμες υποδομές,

Ο ΡΑΜΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ, ΟΣΟ Η ΑΘΗΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Ενώ η ελληνική διπλωματία έχει «ξεχάσει» την Αλβανία και απλώς συμφώνησε στο κλείσιμο δύο διαπραγματευτικών κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της χώρας με την ΕΕ, το αλβανικό καθεστώς συνεχίζει να δουλεύει στο παρασκήνιο, με στόχο και την ελληνική μειονότητα.

Αυτήν τη φορά μεθοδεύει το τελικό χτύπημα στην πολιτική εκπροσώπηση της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην τοπική αυτοδιοίκηση, το τελευταίο οχυρό που έχει απομείνει στη μειονότητα. Οι προθέσεις ήταν ξεκάθαρες ήδη από το πραξικόπημα που έγινε στη Χειμάρρα και τη φυλάκιση του Φρέντι Μπελέρη, πριν απαλλαχθεί οριστικά από τον εκλεγμένο δήμαρχο της πόλης, καθώς ο δήμος έτσι πέρασε σε φιλικά προς τον Έντι Ράμα χέρια.

Τώρα μεθοδεύεται η αλλαγή στον εκλογικό χάρτη, με συγχωνεύσεις και ενοποιήσεις δήμων και επαρχιών. Στο προσχέδιο που κυκλοφόρησε –και προκαλεί ήδη αντιδράσεις– υπάρχει το σενάριο με το οποίο οι Δήμοι Χειμάρρας, Φοινικαίων και Δρόπολης παύουν να υφίστανται ως αυτοτελείς δήμοι και ενσωματώνονται στους ενιαίους Δήμους Αυλώνας και Αργυροκάστρου.

Οι δήμοι αυτοί, με έντονο το στοιχείο της μειονότητας, θα αφομοιωθούν έτσι σε ευρύτερες περιφέρειες, όπου πλειοψηφεί το αλβανικό στοιχείο. Και έτσι θα απαλλαχθούν τα Τίρανα και από το ενδεχόμενο δύο ή τρεις δήμοι σε ολόκληρη τη χώρα να ελέγχονται από στελέχη της μειονότητας.

Δεν υπάρχουν ερωτηματικά, καθώς είναι σαφές ότι ο κ. Ράμα δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά, όσο βρίσκει ελεύθερο το πεδίο,

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ… ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!

Του Strange Attractor

Είχα να δω τον Σούλη χρόνια… από την εποχή του αγαναΧτισμού, όπου πρωτοστατούσε ζώντας σε αντίσκηνο μπροστά από τον Λευκό Πύργο, πολεμώντας, μαζί με άλλους σαλεμένους  τους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι».

Αργότερα έγινε μετακλητός «σύμβουλος» σε υπουργό του Σύριζα, και από το ’19 και μετά χάθηκαν τα ίχνη του ακόμη και από το φέσιμπουκ όπου καθημερινά στηλίτευε την ΕΕ, τον κακό καπιταλισμό, τους τοκογλύφους, τους γερμανοντυμένους σαμαροβενιζέλους, και κάθε τόσο ανέβαζε τραγούδια της… Πάολα!

Τον είδα χθες βράδυ, φρεσκαδούρα, να αναλύει σε παρέα, σε μπαράκι της Χαλκιδικής, το όραμά του για μια νέα αριστερή και ελεύθερη Ελλάδα, με τον ανανεωμένο Αλέξη στο πηδάλιο!

Με τους συνδαιτυμόνες του να τον ακούν με ευλάβεια… έκθαμβοι!

Δεν επενέβην… απλά τον άκουγα.

Και στον βαθμό που ζούμε όλη αυτή τη λαίλαπα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», με τους πιο διεφθαρμένους πολιτικάντηδες έβερ στο Μαξίμου, ο Σούλης είχε ένα δίκιο, δεν λέω.

Μετά όμως στο σπίτι, με πνίξανε αναμνήσεις, σκέψεις, και μπόλικα συναισθήματα για την «αριστερή ελπίδα», που είπα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά. Όπου προσπάθησε να κυβερνήσει ή κυβέρνησε,

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΤΗΝΕΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες πλέον δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για αμφιβολίες: ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται, σύμφωνα με πληροφορίες, σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις – ενώ άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι η συμφωνία έχει ήδη «κλείσει» – για τη μίσθωση ενός μεγαλοπρεπούς κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο προορίζεται να αποτελέσει το «στρατηγείο» του νέου του κόμματος.

Την ίδια ώρα, πληθαίνουν οι φήμες για ηχηρά ονόματα από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας: πρώην υπουργοί, πρώην βουλευτές και στελέχη που, είτε φανερά είτε παρασκηνιακά, φέρονται να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να πλαισιώσουν το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού.

Οι πληροφορίες που δημοσιεύει σήμερα η «Καθημερινή» του Αλέξη Παπαχελά έρχονται να προσθέσουν ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της επόμενης ημέρας. Και, αν επιβεβαιωθούν, δείχνουν ότι το πολιτικό σκηνικό στη Δεξιά μπαίνει σε περίοδο έντονης αναταραχής.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται να καταλήγει μέσα στον Σεπτέμβριο στην ανακοίνωση του νέου κόμματός του. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την εκτίμηση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσανατολίζεται να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές προς το τέλος της συνταγματικής τετραετίας.

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, το κυρίαρχο σενάριο ήθελε τον Σαμαρά να κρατά το χαρτί του νέου κόμματος μέχρι το «παρά ένα» της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Τώρα, όμως, φαίνεται να κερδίζει έδαφος η λογική της επιτάχυνσης.

Και υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι το εκλογικό ρίσκο. Παρά τη δημόσια διαβεβαίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «δεν θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο», η εκλογολογία δεν έχει εξαφανιστεί. Κάθε άλλο.

Μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, άλλωστε, θα μπορούσε να μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε αρένα εσωκομματικού ανταγωνισμού, με υπουργούς και βουλευτές να κατεβάζουν τα μολύβια από την κυβερνητική δουλειά και να αρχίζουν να μετρούν σταυρούς και εκλογικές περιφέρειες.

Και όταν αρχίσει η μάχη του σταυρού,

H ΤΡΑΓΙΚΗ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΝΑΝΙΑΣ ΜΑΣ…

Ή αλλιώς: «Έχω ελικόπτερο, πάμε για μπάνιο»;

Του Strange Attractor

Το χιλιοειπωμένο κλισέ, ότι δηλαδή τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, μπορεί να ίσχυε παλιά, ή να ισχύει αλλού, όχι όμως στη σημερινή μπανανία μας, που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι γαλάζιοι επιτήδειοι επιδοτούνται για μπανανοφυτείες ακόμη και στις απάτητες κορυφές της Πίνδου!

Έτσι, μόνο τις 2-3 τελευταίες μέρες είχαμε κάποιες λίαν ενδιαφέρουσες ειδήσεις που καλύπτουν όλη τη γκάμα, από τα γεωπολιτικά τερτίπια του υπαρκτού μητσοτακισμού, στο τραγικό, και λίγο μετά στο… φαιδρό.

Πάμε λοιπόν…

Εδώ και μερικά χρόνια η καταχρεωμένη και ανυπόληπτη Ελλάδα έχει δανείσει πανάκριβους πυραύλους ΠΑΤΡΙΟΤ (και επιθετικά ελικόπτερα, αν δεν κάνω λάθος) σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη… στη «Σουηδική» Αραβία, όπως θα έλεγε και η Ραχήλ (ζει αυτή;)

Γιατί; Μόνο ο Κυριάκος γνωρίζει (μπορεί κι ο Πέτσας).

Και τι κάνει τώρα η Σ. Αραβία; Υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας στρατιωτικής συμμαχίας με τη φίλη μας Τουρκία (και με το Πακιστάν).

Δηλαδή, αν κάποιος επιτεθεί στη Τουρκία, οι Σαουδάραβες θα τη στηρίξουν στρατιωτικά.

Δηλαδή, αν αύριο για τον Χ λόγο πάμε σε πόλεμο με τους Τούρκους, οι Σαουδάραβες θα χρησιμοποιήσουν τους πυραύλους μας… εναντίον μας!

Μια άλλη είδηση, τραγική αυτή τη φορά, αφορά σε 5χρονο αγοράκι που πνίγηκε σε πισίνα ενός μπιτς μπαρ στην Πάρο,

Ο «ΑΝΕΜΕΛΟΣ ΓΟΝΟΣ», ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο… MAX WEBER!

Του Strange Attractor

Οκτώ χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά…

Η χούντα που μας τσάκισε, λιγότερο κράτησε…

Ή τουλάχιστον είναι αρκετά για να αλλάξει μια κυβέρνηση, να αλλάξουν υπουργοί, να αλλάξουν πολιτικές, και κυρίως να κριθεί ένα κυβερνητικό αφήγημα από τα αποτελέσματά του.

Στην Ελλάδα, όμως, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019.

Ο «ανέμελος γόνος» παραμένει στη θέση του, χαμογελά, φωτογραφίζεται, εγκαινιάζει, εξαγγέλλει, πάει διακοπές (για να χαλαρώσει), και με τη βοήθεια πανάκριβων επικοινωνιακών επιτελείων (μαντέψτε ποιος τα πληρώνει), επιχειρεί, και καταφέρνει,  να πείσει ότι το μαύρο είναι απλώς… μια διαφορετική απόχρωση του λευκού.

Και το εντυπωσιακότερο; Ο λαός τον πιστεύει, ή απλά δεν αντιδρά.

Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, στα καθ’ ημάς.

Η χώρα εξακολουθεί να παλεύει με χαμηλά εισοδήματα, υψηλό κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, βαριά φορολογία, και μια δήθεν ανάπτυξη που σίγουρα δεν σημαίνει μια κάποια πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας για τον μέσο πολίτη. Τουναντίον…

Έναν πολίτη, που πληρώνει περισσότερα για να ζήσει, περισσότερα για να στεγαστεί, περισσότερα για να μετακινηθεί, και περισσότερα για να φορολογηθεί.

Και που όταν πάει σε μπακάλικο, ή σούπερ μάρκετ, πρέπει να τον συνοδεύει ασθενοφόρο για τον κίνδυνο πολλαπλών εμφραγμάτων…

Κι όταν διαμαρτύρεται, όταν λέμε, ακούει διάφορα φληναφήματα για «θετικούς δείκτες», για «μεταρρυθμίσεις», για «επενδυτικές βαθμίδες», και για «ισχυρή οικονομία».

Για την προκοπή του τόπου, με λίγα λόγια, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης (ή ο Πάντζας).

Μόνο που ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ δεν πληρώνεται με δείκτες.

Ούτε το ενοίκιο με επικοινωνιακά σλόγκαν.

Κι ενώ ο πολίτης αγκομαχά, η Ελλάδα έχει αποκτήσει ένα παράξενο πολιτικό σύστημα όπου η εξουσία μοιάζει να έχει μετατραπεί σε αυτοσκοπό!

Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, εργολαβίες, κρατικές συμβάσεις, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων,

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΣΟΡΤΣ», ΤΟ LIFESTYLE ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Η εικόνα του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου να εμφανίζεται με λευκό σορτσάκι και αθλητική κάλτσα στις πρώτες σειρές επίσημης εκδήλωσης μνήμης, ανάμεσα σε «κουστουμαρισμένους» εκπροσώπους του πολιτικού προσωπικού, έκανε τον γύρο του διαδικτύου.

Και φυσικά, άρχισε η γνωστή συζήτηση.

Οι θιασώτες του αστικού σαβουάρ βιβρ μίλησαν για «έλλειψη σεβασμού», για «πρωτόκολλο», για «απαράδεκτη εμφάνιση». Οι επικριτές του Φειδία βρήκαν ακόμη μία αφορμή για να τον χλευάσουν, ενώ οι υποστηρικτές του πανηγύρισαν για ακόμη μία «αντισυμβατική» εμφάνιση.

Όμως το ζήτημα δεν είναι το σορτσάκι.

Το πραγματικά ενδιαφέρον βρίσκεται σε αυτό που συμβολίζει.

Γιατί ο Φειδίας Παναγιώτου δεν αποτελεί κάποιο εξωτικό σώμα που εισέβαλε από το πουθενά στην πολιτική σκηνή για να «ξεφτιλίσει το σύστημα».

Είναι γέννημα και, κατά μία έννοια, το τελειότερο προϊόν του.

Είναι το αποτέλεσμα μιας εποχής όπου η πολιτική απογυμνώθηκε από ιδέες, κοινωνικές αναφορές, συλλογικά οράματα και ταξικές αντιθέσεις και μετατράπηκε σε προϊόν κατανάλωσης.

Μια εποχή όπου το πολιτικό επιχείρημα αντικαταστάθηκε από το σύνθημα, το πρόγραμμα από το επικοινωνιακό εύρημα, η συλλογική δράση από το προσωπικό brand και η πολιτική στράτευση από το κυνήγι των views.

Σε αυτόν τον κόσμο, ο πολιτικός δεν χρειάζεται πλέον να πείσει. Χρειάζεται να γίνει viral. Δεν χρειάζεται να οργανώσει ανθρώπους. Χρειάζεται followers. Δεν χρειάζεται να οικοδομήσει κοινωνικό ρεύμα. Χρειάζεται engagement.

Και ο Φειδίας είναι ακριβώς αυτό το πολιτικό προϊόν της εποχής των influencers.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι το σορτσάκι

Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο αποκαλυπτικό στη συγκεκριμένη εικόνα.

Δεν είναι το λευκό σορτσάκι. Είναι όλοι εκείνοι που κάθονται δίπλα του και το αποδέχονται ως απολύτως φυσιολογικό.

Εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πολιτική ειρωνεία.

Το παλιό πολιτικό προσωπικό, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τη σοβαρότητα, τους θεσμούς και την πολιτική παράδοση, παρακολουθεί αμήχανα τη μετατροπή της δημόσιας ζωής σε ένα ατελείωτο reality show.

Και δεν αντιδρά. Γιατί φοβάται. Φοβάται τους αλγόριθμους. Φοβάται μήπως χαρακτηριστεί «παλιό». Φοβάται μήπως χάσει την επαφή με το «νεανικό κοινό». Φοβάται μήπως ένας TikToker έχει περισσότερη επιρροή από έναν υπουργό.

Και έτσι, αντί να συγκρουστεί με το φαινόμενο, προσπαθεί να το μιμηθεί.

Οι γραβάτες παραμένουν, αλλά από κάτω κρύβεται η ίδια αγωνία:

Πώς θα γίνουμε κι εμείς viral;

Όταν η ιστορία γίνεται ντεκόρ

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό.

Η συγκεκριμένη εμφάνιση,