Σαν σήμερα, 5 Φλεβάρη
1971 έγιναν τα εγκαίνια του καζίνο στο Μον Παρνές, ενός φαραωνικού έργου του,
που έχει μεγάλη ιστορία.
Το κτίριο είχε
χτιστεί δέκα χρόνια νωρίτερα και λειτουργούσε σαν ξενοδοχείο. Ήταν ένα
μεγαλεπήβολο σχέδιο του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, που θέλησε να
κάνει την Πάρνηθα τουριστικό θέρετρο της παγκόσμιας ελίτ. Τα εγκαίνια του
ξενοδοχείου πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο του 1961, με λαμπρότητα παραμυθιού. Η
αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας έσπευσε να θαυμάσει το ξενοδοχείο, όπου
σύμφωνα με τον Καραμανλή, επρόκειτο να γίνει μια αστείρευτη πηγή τουρισμού.
Την κορδέλα των
εγκαινίων έκοψε ο τότε υπουργός προεδρίας Κωνσταντίνος Τσάτσος.
Και επειδή στην
Ελλάδα αμέσως μετά τον πόλεμο γινόντουσαν πολλά και σε μια νύχτα άνθρωποι
πλούτιζαν από το πουθενά, ενώ ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου ήταν τα 35
εκατομμύρια δραχμές, τελικά εκείνο όταν ολοκληρώθηκε το τελικό του κόστος
ανήλθε στα 150 εκατομμύρια δραχμές. Ο τύπος της εποχής άρχισε να μιλάει για ένα
ακόμη σκάνδαλο. Η αντιπολίτευση άρχισε να μιλάει για ένα «έκτρωμα» που έχει
γίνει ο «παράδεισος των καρχαριών του πλούτου» και για το «παλάτι που έχτισε ο
Καραμανλής με το αίμα του λαού»
Παρά την αρχική
ικανοποίηση, το Μον Παρνές δεν επιβεβαίωσε τις προσδοκίες. Δύο χρόνια μετά την
έναρξη της λειτουργίας του, αριθμούσε περισσότερους υπαλλήλους από ότι πελάτες.
Η λύση βρέθηκε στον
τζόγοκαι η χούντα μετέτρεψε την χρεοκοπημένη “επένδυση” του “εθνάρχη” σε καζίνο
Το 1969 το Μον
Παρνές λειτουργούσε μόνο για την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο, χωρίς να έχει
αξιόλογα έσοδα. Οι προσπάθειες που έγιναν από την ηγεσία της χούντας «να
αναστηθεί» το ξενοδοχείο, έπεσαν στο κενό. Τότε αποφασίστηκε να ξεκινήσει μέσα στο
ξενοδοχείο, η λειτουργία ενός καζίνο, με σκοπό να ενισχυθεί η κίνηση σε όλο το
συγκρότημα.
Τα εγκαίνια του
καζίνο έγιναν στις 5 Φεβρουαρίου του 1971.
Υπολογίζεται ότι
την ημέρα εκείνη, έδωσαν το «παρών» στο Μον Παρνές πάνω από 2.000 Αθηναίοι. Οι
παρευρισκόμενοι ανήκαν στην ελίτ της κοινωνίας και μετέτρεψαν τα εγκαίνια του
καζίνο, σε κοσμικό γεγονός.
Τα πολυτελή
αυτοκίνητα γέμισαν τον χώρο στάθμευσης ενώ οι πλούσιες κυρίες εμφανίστηκαν
ντυμένες με τις επίσημες τουαλέτες τους και τα ακριβότερα κοσμήματά τους.
Το καζίνο της
Πάρνηθας είχε αυστηρούς κανόνες λειτουργίας.
Για να επιτραπεί σε
κάποιον η είσοδος, έπρεπε να διαθέτει κάρτα μέλους, την οποία μπορούσε να
αποκτήσει μετά από σύσταση τριών ενεργών μελών. Η είσοδος δεν επιτρεπόταν στους
δημοσίους υπαλλήλους….
Τις πολυπόθητες
κάρτες αποκτούσαν οι έχοντες και κατέχοντες, οπότε στην ουσία ήταν ένα κλειστό
κλαμπ.
Η κάρτα μέλους του
καζίνο της Πάρνηθας έγινε κάτι σαν πιστοποιητικό της καλής κοινωνίας της
εποχής.
Αλλο ένα απ’ τα
“κατορθώματα” του “εθνάρχη” που ο λαός πλήρωσε με το αίμα του.
Σύμφωνα με τον μύθο, το 1789, όταν εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι στο Παρίσι φωνάζοντας “ψωμί-ψωμί”, η τότε Βασίλισσά τους, η Αυστριακή Μαρία Αντουανέτα αναρωτήθηκε έκπληκτη, τι ζητάνε οι εξεγερμένοι.
— Ψωμί ζητάνε, Μεγαλειοτάτη, της απάντησαν οι αυλικοί.
Δεν έχουν να φάνε…
— Τι; δεν έχουν ψωμί; Και γιατί δεν τρώνε… παντεσπάνι;
(Το οποίο είναι πολύ ακριβότερο από το ψωμί και ήταν τότε εντελώς απρόσιτο για τους πάμφτωχούς που πεινούσαν στους δρόμους.)
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η φράση αυτή δεν ειπώθηκε ποτέ έτσι! Αναφέρεται κατά λέξη στις “Εξομολογήσεις” του Ρουσώ, κείμενο που γράφηκε 20 χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση και αποδίδεται σε μια μη κατονομαζόμενη τότε “μεγάλη πριγκίπισσα”. Τον καιρό που το έγραφε αυτό ο Ρουσώ, η Μαρία Αντουανέτα ήταν μικρό παιδάκι και βρισκόταν στην Αυλή του πατέρα της, στη Βιέννη…
Αλλά έγινε απολύτως πιστευτή γιατί απέδιδε απολύτως αυτό που ο λαός της Γαλλίας είχε αντιληφθεί ως τραγική άγνοια της Αντουανέτας, για όσα συνέβαιναν γύρω της. Άγνοια που υποκρύπτει αδιαφορία και αλαζονεία…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι πεινασμένοι Γάλλοι του Παρισιού, που δεν είχαν να φάνε ψωμί, δεν έφαγαν ποτέ “παντεσπάνι”, αλλά η ίδια η Μαρία Αντουανέτα έχασε, τέσσερα χρόνια αργότερα, το όμορφο κεφαλάκι της, που κατρακύλησε στα σκαλιά της γκιλοτίνας…
Εννιά μήνες πριν είχαν αποκεφαλίσει και τον σύζυγό της, τον Βασιλιά Λουδοβίκο τον 16o…
Και τους δύο τους έφαγε, όχι το “παντεσπάνι”, αλλά το χάσμα που είχε δημιουργηθεί:
ανάμεσα σε αυτά που ΔΕΝ αντιλαμβάνονταν οι ίδιοι, αυτά που βίωνε ο λαός κι αυτά που είχε ανάγκη η κοινωνία τότε…
Κι έκτοτε η διαβόητη φράση με το παντεσπάνι έγινε “αρχετυπική” για την εκάστοτε ελίτ, που δεν καταλαβαίνει ούτε που βρίσκεται, ούτε που πηγαίνει, ούτε τι βιώνει ο απλός κόσμος γύρω της…
* Μας θύμισε τη φράση αυτή ο τηλεοπτικός διάλογος γνωστής βουλευτού της ΝΔ με τον δημοσιογράφο Τάκη Χατζή πριν λίγες μέρες.
Τη ρώτησε ο δημοσιογράφος, πώς μπορούν να ζήσουν σήμερα εκπαιδευτικοί με μισθό 800 ευρώ, όταν μόνο για το νοίκι τους χρειάζονται 400 ευρώ – δηλαδή μισό μισθό;
Κι εκείνη απάντηση, θυμωμένη:
— Το τζάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τζάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τζάμπα. Ποιος θα το πληρώσει;»
Ο δημοσιογράφος με το που το άκουσε άρχισε να… σταυροκοπιέται!
Η φράση αυτή προκάλεσε μεγάλο θόρυβο, η αντιπολίτευση επιτέθηκε στην κυβέρνηση, και η ίδια η βουλευτής διευκρίνισε αργότερα ότι η δήλωσή της ήταν “κάκιστη”, ότι δεν ήθελε να θίξει τους εκπαιδευτικούς,
Αυτές τις τελευταίες ημέρες ένιωθα σαν να λούζομαι σε ένα σιντριβάνι εμετού. Τόσο τα αρχεία όσο και οι φωτογραφίες μοιάζουν με δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης. Είναι τόσο αλλόκοτα και τόσο αδιανόητα. Ένα πλήθος ηλικιωμένων ανδρών γνωστών από επίσημες πολιτικές και "καλλιτεχνικές" προβολές στα παγκόσμια ΜΜΕ, που γλιστρούν πάνω σε εφηβικά σώματα! 😭Ακόμα και ένα καρέ, απ΄αυτές τις προβολές, θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει ένα παγκόσμιο σκάνδαλο, αλλά εδώ υπάρχουν χιλιάδες από αυτούς, συν την αλληλογραφία του Epstein με ολόκληρο τον κόσμο, από την Iρίνα Σάικ, μέχρι τον Ζελένσκι και τον Ποροσένκο. Ο Epstein είχε ένα τόσο εκτεταμένο δίκτυο, ήταν σαν να προσπαθούσε σκόπιμα να μολύνει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Εκείνο το βράδυ της δημοσιοποίησης, προσπαθούσαμε με αηδία να καταλάβουμε ποιανού η χειραψία μας συνέδεε με τον Epstein. Η σκέψη και μόνο με έκανε να θέλω να πλύνω το μη τεντωμένο μου χέρι, μέχρι τον αγκώνα και να φανταστώ τις χειραψίες των δικών μας καλόπαιδων με την "σωστή πλευρά της Ιστορίας" του Ναζινιάχου, του Ζελένσκι και όσων αποκαλυφθούν στην συνέχεια. Γιατί θα αποκαλυφθούν! Δεν ήταν τυχαία η στροφή του Αλέξη προς τους "συμμάχους μας" του Ισραήλ, ή η υιοθέτηση της ατζέντας της "προσφυγιάς", ούτε το γεγονός ότι αυτό συνεχίστηκε και επί Κούλη. Θεωρητικά, τις επόμενες μέρες, όλοι θα μελετούν προσεκτικά τα αρχεία, μετά θα ξεκινήσουν οι έρευνες και στη συνέχεια τα 3 εκατομμύρια έγγραφα θα πρέπει να αρχίσουν να εκρήγνυνται σαν ωρολογιακές βόμβες. Τελικά, θα γίνει σαφές ποιος κρύβεται πίσω από τις μαύρες μπάρες και ποια στοιχεία για δολοφονίες και εικόνες πτωμάτων έχει αποκρύψει το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει τρόπος να ξεπλυθεί ο Επστέινϊν. Θεωρητικά, θα πρέπει να παρασύρει μαζί του ολόκληρο το Αγγλοσαξωνικό κατεστημένο και πολλούς άλλους Δυτικούς, ή και δικούς μας. Οσο κι αν σιωπούν τα πετσωμένα ΜΜΕ, σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Και κάτι τελευταίο. Με ενδιαφέρει πολύ, ποιον άραγε να διόρισαν ως νέον μάνατζερ, για να αντικαταστήσει τον απολυμένο Επστέιν και πού βρίσκεται άραγε το νέο νησί, όπου αυτά τα φρικιά τρώνε ανθρώπινη σάρκα και βιάζουν παιδιά; Γιατί αν δε εξαλειφθούν από τις κοινωνίες, αυτά τα υποπροϊόντα της χλιδής,
Είναι σχετικά εύκολο να αντιληφθούμε αν ένα κείμενο συντάχθηκε από μηχανή και όχι από ανθρώπινο χέρι
Του Παναγιώτη Λιάκου
Έχει καταντήσει αηδία. Από ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και ιστολόγια μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βλέπεις την κυριαρχία ενός συντάκτη: της μηχανής που σχεδιάστηκε από προγραμματιστές που ασχολούνται με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Βαριεστημένοι και παραδομένοι στη φυγοπονία συντάκτες (συνήθως αμπελοφιλοσοφιών ή αφόρητα κλισαρισμένων ρεπορτάζ) έχουν βρει απάγκιο στους υπολογιστές. Τα ολοκληρωμένα κυκλώματα γράφουν τα άρθρα των ανέμπνευστων κουτοπόνηρων και τα τοπία των τυπωμένων σελίδων ή του διαδικτύου έχουν αρχίσει να μοιάζουν απελπιστικά.
Για να μπούμε στο ψητό: υπάρχουν μερικοί τρόποι για να ξεχωρίζετε αυτά τα ξερατά. Ο βασικότερος που ΔΕΝ λειτουργεί είναι να τοποθετήσετε το κείμενο σε ιστοσελίδα ή πρόγραμμα AI detectors, ήτοι σε ανιχνευτές Τεχνητής Νοημοσύνης. Και κείμενο του Σαίξπηρ να βάλεις, μπορεί να στο βγάλουν προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης. Αν αμφιβάλετε δεν έχετε παρά να βρείτε παλιό δικό σας κείμενο (στοιχειωδώς άρτιο, όχι κάτι που το έχετε γράψει παραληρώντας με 40ο πυρετό ή ντίρλα στο μεθύσι). Μόλις το ηλίθιο μηχανάκι εντοπίσει ειρμό και αρμονική ανάπτυξη σκέψεων και επιχειρηματολογίας νομίζει ότι πέτυχε… ξαδελφάκι του και αποφαίνεται ότι κατά 80%, 90% ή και 100% γράφτηκε από ΑΙ.
Το αποτελεσματικότερο εργαλείο εντοπισμού κειμένων γραμμένων από μηχανή είναι η κριτική σας ικανότητα, η οποία μπορεί να βοηθηθεί από μερικές διαπιστώσεις.
Πρώτα απ’ όλα η μορφολογία. Τα κείμενα από ΑΙ έχουν πολλές «παύλες» και μάλιστα μεγάλες και πολλές άνω τελείες. Επίσης τους αρέσει να βάζουν κουκίδες στην αρχή μιας πρότασης, λες και κάνουν λίστα για ψώνια. Κάποιος προχειράντζας προγραμματιστής που τροφοδοτεί τη μηχανή με πληροφορίες και εντολές σκέφτηκε ότι είναι ωραίο στα κείμενα να πλεονάζουν οι παύλες, οι κουκίδες και οι άνω τελείες.
Και τώρα ΠΡΟΣΟΧΗ! Δύο θεμελιώδη χαρακτηριστικά των ετοιματζίδικων άρθρων μηχανής είναι α) η υπερεκπροσώπηση των αντιθετικών σχημάτων και β) των προτάσεων χωρίς συνδετικές λέξεις και χωρίς ρήματα. Ιδού μερικά παραδείγματα αντιθετικών σχημάτων:
1. «Αυτό που έγινε δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα. Η εξουσία δεν είναι μόνιμη συνθήκη∙ είναι προσωρινή κατάσταση. Ο Γιώργος δεν είναι έτσι. Ήταν και παραμένει γιουβέτσι, στουπέτσι, κοκορέτσι».
2. Προτάσεις χωρίς συνδετικές λέξεις και χωρίς ρήματα. «Μόνος, έρημος,
Είναι απορίας άξιον πώς καταδέχονται νοήμονες άνθρωποι να καταναλώνουν ετοιματζίδικα άρθρα, αναλύσεις (ακόμα και λογοτεχνία!!!) κατασκευασμένα από μηχανή
Του Παναγιώτη Λιάκου
Συνεχίζοντας στο μοτίβο του χθεσινού άρθρου της στήλης, προσφέρονται σήμερον στο κοινό μερικές απλές συμβουλές εντοπισμού των κειμένων που γράφτηκαν από πρόγραμμα Τεχνητής Νοημοσύνης (ChatGPT, Grok, DeepSeek). Σημαντικό γνώρισμα των ετοιματζίδικων κειμένων, που βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής προγράμματος ΑΙ, είναι η γλώσσα που χρησιμοποιούν, που παραπέμπει σε ντοκιμαντέρ του BBC της δεκαετίας του ’80 ή σε σπικάζ δελτίου ειδήσεων, που ικετεύει για τηλεθέαση: «Μια γυναίκα. Χωρίς οικογένεια. Χωρίς χρήματα και άκρες. Κληρονομιά της ο πόνος του χωρισμού από τον Κεν Κεν. Μόνο της εφόδιο η φλόγα της θέλησης να διακριθεί. Κι αυτή η διάκριση ήρθε από εκεί που κανείς δεν το περίμενε. Από τη λαχαναγορά. Η Κέιτλιν άνοιξε πάγκο στη λαϊκή. Και διαπίστωσε κι η ίδια με έκπληξη ότι είχε μοναδικό ταλέντο στη διαπραγμάτευση με τους χονδρέμπορους. Αγόραζε καλυβιώτικα αγγούρια με δέκα λεπτά από τον Ρέντη και τα μοσχοπουλούσε για ένα ευρώ το κομμάτι στη Γ΄ Λαϊκή Αγορά των Αθηνών».
Δηλαδή, στην αρχή των κειμένων βλέπουμε ένα σχήμα με μικρές φράσεις, υποτιθέμενα «δυνατές», που «ψαρεύουν» συναισθήματα. Θέλουν να συγκινήσουν τους αναγνώστες και κάποιοι «σοφοί» σχεδιαστές προγραμμάτων ΑΙ θεωρούν ότι η ντοκιμαντερίστικη γλώσσα ή αυτή που χρησιμοποιείται στα σαχλά σπικάζ των ειδήσεων είναι η καταλληλότερη όλων.
Μία από τις αστείες παραμέτρους του ζητήματος είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Θεωρεί ότι τα κείμενά της δεν χαρακτηρίζονται από την ανοστιά και τα κλισέ τους, αλλά από τη συντακτική και λογική «αρτιότητά» τους. Ρώτησα χθες το ChatGPT: Ποια είναι τα βασικά γνωρίσματα κειμένου που γράφτηκε με Τεχνητή Νοημοσύνη;
Ιδού η απάντηση της μηχανής:
🔹 Γλωσσικά & υφολογικά
Υπερβολικά «καθαρή» γλώσσα: σωστή σύνταξη, λίγα λάθη, ομοιόμορφο ύφος από την αρχή ως το τέλος.
Ουδέτερος τόνος: έλλειψη προσωπικής φωνής, συναισθηματικών αιχμών ή αυθορμητισμού.
Γενικόλογες διατυπώσεις: πολλά «συχνά», «γενικά», «σε πολλές περιπτώσεις», χωρίς συγκεκριμένα παραδείγματα.
Επαναληπτικές δομές: παρόμοιες προτάσεις ή παράγραφοι με ελαφρώς διαφορετικά λόγια.
🔹 Περιεχόμενο & σκέψη
Καλή οργάνωση αλλά ρηχή ανάλυση: λογική ροή, αλλά χωρίς πρωτότυπες ιδέες ή ρίσκο στη σκέψη.
Ισορροπημένη παρουσίαση απόψεων: αποφεύγει έντονη θέση ή προσωπική κρίση.
Έλλειψη βιωματικών στοιχείων: δεν υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες, λεπτομέρειες ή «φωνή» συγγραφέα.
🔹 Μορφή
Τέλειες μεταβάσεις μεταξύ παραγράφων, συχνά με λέξεις-γέφυρες («Επιπλέον», «Συμπερασματικά»).
Σαφής δομή τύπου σχολικού εγχειριδίου: εισαγωγή – κύριο μέρος – συμπέρασμα, χωρίς αποκλίσεις.
Η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος και οι θεσμικές αλλαγές ιστορικά συνδέονται με δύο ειδών ανάγκες: με τις ανάγκες της χώρας στο νέο περιβάλλον, εσωτερικό και διεθνές, και με τις ανάγκες της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία σε ορισμένες ιστορικές στροφές της πατρίδας μας ανέμισε το Σύνταγμα της χώρας και τις αλλαγές στους θεσμούς σαν σημαία για να συσπειρώσει ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις γύρω της.
Το Σύνταγμα του 1974 του Κωνσταντίνου Καραμανλή προσάρμοσε τη χώρα στις ανάγκες της μεταπολιτευτικής περιόδου και ιδιαίτερα στην ανάγκη χάραξης μιας βαθιάς διαχωριστικής γραμμής με τη διεφθαρμένη και ασταθή Ελλάδα της προδικτατορικής περιόδου. Έπρεπε να ακυρώσει τις έξωθεν παρεμβάσεις και να διαγράψει τις αιτίες που οδήγησαν στη φθορά και κατάρρευση της δημοκρατίας σε συνθήκες ελευθερίας. Ήταν μία στιγμή οριακή για το πολίτευμα, το οποίο μετετράπη από βασιλευόμενη σε προεδρευόμενη δημοκρατία. Μέσα στο corpus του Συντάγματος διέκρινε κανείς τις αγωνίες των συντακτών του να απαλλαγούν από όλες τις παθογένειες που οδήγησαν την πατρίδα μας στην εκτροπή, στη δικτατορία και στην εθνική τραγωδία με τον διαμελισμό της Κύπρου.
Το Σύνταγμα του 1986 με την αναθεώρηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας είχε φωτογραφικό χαρακτήρα. Υπηρετούσε τις εκλογικές ανάγκες της στιγμής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και στόχευε ευθέως στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως προέδρου της Δημοκρατίας και ρυθμιστού του πολιτεύματος. Η αφαίρεση των κρίσιμων αρμοδιοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δημιούργησε αντιδεξιά ατμόσφαιρα, συνετέλεσε στην εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και γέννησε την πρωθυπουργοκεντρική δημοκρατία. Την κατάργηση της εξισορρόπησης των εξουσιών και τελικώς έναν ανεξέλεγκτο πρόεδρο κυβερνήσεως που χωρίς έλεγχο καταχρέωσε τη χώρα. Η μήτρα της χρεοκοπίας της πατρίδας μας μπορεί να ανιχνευτεί στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986.
Η αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 επί κυβερνήσεως Σημίτη στόχευσε και αυτή στο να θεσπίσει κανόνες που θα προστάτευαν το τότε πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Το πολιτικό κατεστημένο, με την αλλαγή του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, με το οποίο αφαιρέθηκε από τους εισαγγελείς η αρμοδιότητα να διερευνούν μέχρι τέλους ως φυσικοί δικαστές υποθέσεις σκανδάλων στις οποίες εμπλέκονταν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και να αποστέλλουν τον φάκελο με τα διαγραφόμενα αδικήματά τους στο Κοινοβούλιο. Το οικονομικό κατεστημένο διευκολύνθηκε με τη νομοθέτηση του άρθρου 14 για τον βασικό μέτοχο, το οποίο υποθετικά ερχόταν να αντιμετωπίσει πλείστα όσα ασυμβίβαστα μεταξύ εργολάβων, επιχειρηματιών, προμηθευτών του Δημοσίου και ιδιοκτητών ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα όμως για να τα διευκολύνει. Λίγο πριν από τις εκλογές του 2004 το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη,
Σύμφωνα με έρευνα, η οικονομική δυσχέρεια των νέων ζευγαριών είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν κάνουν παιδιά
Η οικονομική ασφυξία για την πλειονότητα της κοινωνίας αγγίζει περισσότερο τους νέους και επηρεάζει στον μέγιστο βαθμό τις αρνητικές προοπτικές της χώρας σε ό,τι αφορά το Δημογραφικό. Έρευνα της Interview για λογαριασμό του Capital.gr δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις, καθώς η οικονομική δυσχέρεια και ανασφάλεια είναι για την πλειονότητα των ερωτηθέντων ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν κάνουν παιδιά.
Σύμφωνα με την έρευνα, οι κυριότεροι λόγοι αποφυγής του γάμου είναι η οικονομική αδυναμία (24,8%) και η αδυναμία εύρεσης κατάλληλου συντρόφου (14,5%). Ακολουθούν η προτεραιότητα στην καριέρα (11,7%) και ο φόβος διαζυγίου (14,9%). Το οικονομικό κόστος του γάμου αναφέρεται από το 11%, ενώ ένα μικρό αλλά σταθερό ποσοστό δηλώνει ότι είναι γενικά αντίθετο με τον θεσμό.
Όσοι εν τέλει αποφασίζουν να ενωθούν υπό την ίδια σκέπη -και ανεξαρτήτως της μορφής (θρησκευτικός, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης ή τίποτε από αυτά)- κρίνουν ως τον πλέον ανασχετικό παράγοντα το οικονομικό: η οικονομική δυσχέρεια αποτελεί τον κυρίαρχο λόγο αποφυγής τεκνοποίησης με ποσοστό 45,7%, ενώ ακολουθεί η επαγγελματική ανασφάλεια με 14,8%. Η αβεβαιότητα στη σχέση καταγράφεται στο 7,9%, ενώ το 15,5% αναδεικνύει τη δυσκολία των γυναικών να ισορροπήσουν μεταξύ οικογένειας και εργασίας. Επιπλέον, το 4,6% δηλώνει ότι η ηλικία του δεν επιτρέπει πλέον την απόκτηση παιδιών. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι το παιδί αντιμετωπίζεται ως μακροπρόθεσμη δέσμευση σε ένα ασταθές περιβάλλον.
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, μόλις το 13% των ερωτώμενων δηλώνει παντρεμένο, ενώ το 12% βρίσκεται σε μόνιμη ή περιστασιακή σχέση χωρίς γάμο. Την ίδια στιγμή, το 5% δηλώνει χωρισμένο και ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό δηλώνει ότι ζει μόνο του. Τα στοιχεία αποτυπώνουν τη σαφή αποδυνάμωση του γάμου ως κυρίαρχου θεσμού, αλλά και τη διάχυτη αβεβαιότητα στις προσωπικές σχέσεις. Η επιλογή της μοναχικής διαβίωσης ή της μη θεσμοθετημένης σχέσης λειτουργεί σωρευτικά εις βάρος της επιλογής για δημιουργία οικογένειας και της τεκνοποίησης, ενισχύοντας τη δημογραφική καθοδική τάση.
Ο μέσος όρος μελών του ελληνικού νοικοκυριού ανέρχεται πλέον σε μόλις 2,9 άτομα, στοιχείο που καταδεικνύει τη μετάβαση σε μικρότερες οικογενειακές μονάδες. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκριση μεταξύ γενεών: οι ερωτώμενοι δηλώνουν ότι μεγάλωσαν σε οικογένειες με κατά μέσο όρο τρία αδέλφια, ενώ οι ίδιοι έχουν σήμερα κατά μέσο όρο 1,5 παιδί, δηλαδή μείωση κατά 50%. Η τάση αυτή επιβεβαιώνει ότι το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό, αλλά διαγενεακό και δομικό.
Οι προηγούμενες γενιές διέθεταν ευρύτερα συγγενικά δίκτυα, καθώς οι ερωτώμενοι δηλώνουν ότι είχαν κατά μέσο όρο 5,7 θείους και θείες. Αντίθετα, τα σημερινά παιδιά έχουν μόλις 3,6, δηλαδή 2,1 λιγότερους συγγενείς στον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Η αριθμητική αυτή μείωση δεν αφορά μόνο το μέγεθος της οικογένειας, αλλά και τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, με λιγότερα υποστηρικτικά δίκτυα για γονείς και παιδιά.
Η ηλικία γάμου έχει αυξηθεί σημαντικά: οι παππούδες παντρεύονταν κατά μέσο όρο στα 25-27 έτη, οι γονείς στα 27-30, ενώ οι σημερινοί ερωτώμενοι παντρεύονται κοντά στα 32 έτη οι άνδρες και στα 30 οι γυναίκες. Η αύξηση της μέσης ηλικίας γάμου κατά πέντε έως επτά έτη περιορίζει αντικειμενικά τον χρόνο απόκτησης παιδιών και εντείνει την υπογεννητικότητα,
*** Όχου τώρα, καλά… Ανακάλυψε και η Μαρία το εκτελεσθέν σχέδιο με τις «Πρέσπες του Αιγαίου», το οποίο υλοποιείται υπό τις εντολές αλλότριων συμφερόντων διεθνούς κλίμακας και εντολοδόχο τον «καλύτερο» πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης… Μόνο που η υπόθεση των Πρεσπών συγκριτικά με το τι πρόκειται να επακολουθήσει γύρω από το Αιγαίο είναι εθνικό πταίσμα… Η ουσία όμως στην πολιτική είναι μία: Ποιος μπορεί να τον εμποδίσει τον κύριο Μητσοτάκη; Κανείς. Όλα τα υπόλοιπα είναι προς εσωτερική κατανάλωση.
*** Ο διαμοιρασμός του Αιγαίου εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες, απλώς «κάθε πράγμα στον καιρό του με τον κατάλληλο πρωθυπουργό του». Ο τύπος δεν ορρωδεί προ ουδενός. Στο Αιγαίο θα κωλώσει ή θα φοβηθεί επειδή τον καταγγέλλει η Καρυστιανού; Τουλάχιστον αυτή κάτι σιγοψιθυρίζει αν και παντελώς άπειρη, γιατί όλοι οι υπόλοιποι μπατριώτες είναι εμφανώς μέσα στο ευρύτερο κόλπο ή κι αυτό δεν το αντιλαμβάνεστε;
*** Μα, με συγχωρείτε, πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος με στοιχειώδη πολιτική αντίληψη ότι αν δεν «έπρεπε» η χώρα να κοντύνει και να μικρύνει εθνικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και οικονομικά θα άφηναν το Μητσοτακέικο να αλωνίζει ανενόχλητο επί μια επταετία ενώ θα παρουσίαζαν στην πλέμπα και τους γκρούπηδες τα πολιτικά του ανοσιουργήματα ως επιτυχίες;
*** Βγήκε και η άλλη της ΝΔ να υπερασπιστεί την τρελή αύξηση των ενοικίων. Ή καμιά σοβαρή κληρονομιά με δεκάδες διαμερίσματα κατέχει η κυρία ή το έχουν χάσει τελείως. Με το κόμμα της να χρωστά δεξιά και αριστερά πάνω από μισό δισ. εδώ και δεκαετίες βγήκε η ξανθιά θεά της πολιτικής να δηλώσει δημοσίως προκλητικότατα και σχετικώς ότι το τζάμπα πέθανε! (Ζήτω το τζάμπα!!!)
*** Ασφαλώς, αυτούς όλους κάποιοι από εμάς τους ψηφίζουν… Δεν τους φύτεψε κανείς μέσα στο κοινοβούλιο μήτε είδαν φως και μπήκαν από μόνοι τους… Περισσότερο προβληματικοί από τους ίδιους είναι οι ψηφοφόροι τους, για να μη μασάμε τα γραφόμενά μας…
*** Τώρα, αρχίζουν τα ωραιότερα καθώς ο Κυριάκος το παίζει και ο εκφραστής της μεγίστης ρήξης με το παρελθόν και τις όποιες διαχρονικές του παθογένειες. Θα συζητηθεί οσονούπω στην ολομέλεια μεταξύ άλλων κάλπικων αναθεωρήσεων προς επισκίαση προφανώς του εθνομηδενισμού που λέγαμε και η καυτή πατάτα περί της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο. Οι γνωστοί-άγνωστοι πολιτικά ηλίθιοι έσπευσαν να τον αναγορεύσουν ως επαναστάτη-εξυγιαντή (κατά το τραγελαφικό Μωυσή που του κοτσάρισε ο Μαυρίδης παλιότερα) και ούτω καθεξής…
*** … Δηλαδή, πολύ θέλει να αντιληφθούμε ότι ο κύριος Μητσοτάκης με τους συν αυτώ θα επιχειρήσουν για ακόμη μια φορά στην ύστατη και καλά οργανωμένη προσπάθειά τους ώστε να διασώσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα να φορέσουν τη μάσκα του στυγνού εκβιασμού για να ελέγχουν απόλυτα τις πελατειακές τους σχέσεις; Εκτιμάτε ότι θα τολμά ο δημοσιο-υπαλληλάκος να κουνηθεί, ή να διαμορφώσει αλλαγή πολιτικού τοπίου με ψήφο διαμαρτυρίας σε νέο ή διαφορετικό κόμμα; Αν ήδη τον τρομοκρατούν ποικιλοτρόπως, όταν διά νόμου θα βρίσκουν αιτίες και αφορμές να τον στείλουν σπίτι του καταλαβαίνετε τι μέλλει γενέσθαι. Και το πιο σημαντικό: ο δημόσιος υπάλληλος είναι μια μεγάλη κατηγορία από μόνος του ως θεσμός γιατί όχι μόνο έχει σχέσεις εξάρτησης από το Σύστημα αλλά και γιατί αριθμητικά δύναται να διαμορφώσει εκλογικό αποτέλεσμα… Αφήστε που,
Στην Καλαμάτα βρέθηκε σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης της πόλης. Στην ομιλία του, άφησε αιχμές για τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία και αναφέρθηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ παράλληλα εξέφρασε θερμά λόγια για τον πρώην πρωθυπουργό.
«Βεβαίως να χαιρετίσω τον φίλο Πρόεδρο, πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Πλήρως αφοσιωμένος στην Μεσσηνία και τους ανθρώπους της. Γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μας συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες. Από σήμερα φίλε Αντώνη είμαστε και συντοπίτες» ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του. Έπειτα αναφέρθηκε στα ελληνοτουρκικά λέγοντας: «η Ελλάδα έχει πάντα δίπλα της έναν δύσκολο γείτονα, που μεθοδικά και συστηματικά επιχειρεί να ανατρέψει το υφιστάμενο status quo στην περιοχή μας, όπως αυτό προβλέπεται από τη Συνθήκη της Λοζάνης, το Δίκαιο της Θάλασσας και άλλες διεθνείς συμφωνίες. Που επιχειρεί με ακραίες προκλήσεις, όπως η τελευταία αορίστου διαρκείας NAVTEX που εξέδωσε, να επιβάλλει με την απειλή χρήσης βίας τις αυθαίρετες διεκδικήσεις της, τα αναθεωρητικά της ιδεολογήματα και τις ηγεμονικές της βλέψεις. Και μάλιστα τις παραμονές της προγραμματισμένης συνάντησης κορυφής Ελλάδας-Τουρκίας».
Και συνέχισε αφήνοντας αιχμές: «Γι’ αυτό θα τονίσω για μια ακόμη φορά πόσο σημαντικό είναι να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας, να μην στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα, να ενισχύουμε διαρκώς το αξιόμαχο και το φρόνημα των ενόπλων μας δυνάμεων. Πάνω από όλα να σφυρηλατούμε καθημερινά πνεύμα αποφασιστικότητας, εθνικής συνεννόησης και υπεράσπισης των δικαίων του Ελληνισμού. Και ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά».
Η ομιλία του Κώστα Καραμανλή
«Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος καθώς η εορτάζουσα σήμερα την πολιούχο της Παναγία Υπαπαντή ιστορική πόλη της Καλαμάτας μου επιφυλάσσει αυτήν την ξεχωριστή τιμή.
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κκ Χρυσόστομο, ο οποίος πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο την ανακήρυξή μου σε Επίτιμο Δημότη της πόλης. Τον Δήμαρχο Καλαμάτας Θανάση Βασιλόπουλο και το Δημοτικό Συμβούλιο για την αποδοχή της πρότασης. Η ευγνωμοσύνη μου για την απόφασή σας εδράζεται στην αιτιολόγησή της. Γιατί το πρώτο κίνητρό μου σε όλη την πορεία μου υπήρξε και παραμένει πάντα η προσφορά στον τόπο.
Χαίρομαι ακόμα ιδιαίτερα γιατί στην σημερινή μας συνάντηση βλέπω πολλούς καλούς και δοκιμασμένους στα δύσκολα φίλους. Μεταξύ αυτών θέλω να ευχαριστήσω για την παρουσία του τον αγαπητό μας Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο. Έναν επιφανή Μεσσήνιο, λαμπρό ακαδημαϊκό και πολιτικό με αξιοζήλευτη σταδιοδρομία, κορυφαίος σταθμός της οποίας ήταν η υποδειγματική θητεία του ως Πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας. Φίλε Πρόεδρε η παρουσία σας με τιμά ιδιαίτερα.
Και βεβαίως να χαιρετίσω τον φίλο Πρόεδρο, πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Πλήρως αφοσιωμένος στην Μεσσηνία και τους ανθρώπους της. Γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μας συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες. Από σήμερα φίλε Αντώνη είμαστε και συντοπίτες.
Κυρίες και Κύριοι,
Προτεραιότητα όλων μας, πολιτών και, ιδιαιτέρως μάλιστα, πολιτικών ηγεσιών είναι, η πρέπει να είναι, η αναζήτηση πεδίων συνεννόησης, τουλάχιστον στα αυτονόητα. Είναι το να εστιάζουμε σε αυτά που μας ενώνουν. Να συζητάμε μεταξύ μας με καλή προαίρεση και ειλικρίνεια. Να καλύπτουμε αποστάσεις, να λειαίνουμε διαφορές, που πολλές φορές συντηρούνται και παρουσιάζονται ως τάχα ανυπέρβλητες από σκοπιμότητες και σχεδιασμούς ξένους προς το συμφέρον των πολιτών.
Είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από τις ακρότητες και την τοξικότητα που συχνά χαρακτηρίζουν τον δημόσιο βίο. Είναι ανάγκη να αποκαταστήσουμε την τραυματισμένη σήμερα εμπιστοσύνη στους θεσμούς και πρωτίστως στη Δικαιοσύνη. Είναι ανάγκη να πεισθούν οι πολίτες ότι το πολιτικό σύστημα και μάλιστα η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί προς όφελός τους και όχι προς όφελος των λίγων προνομιούχων. Είναι ανάγκη όσοι διακονούν τον δημόσιο βίο να εκπέμπουν ταπεινότητα και σεμνότητα και όχι αλαζονεία και αυταρέσκεια.
Σήμερα πάντως όλους εμάς μας ενώνει η Καλαμάτα.
Μια πόλη ιστορική, που πρώτη απελευθερώθηκε από τον Οθωμανικό ζυγό, δύο ημέρες πριν την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Μια πόλη που με εφαλτήριο το λιμάνι της και διαπιστευτήρια τα εξαίρετης ποιότητας προϊόντα της μεσσηνιακής και πελοποννησιακής γης ανοίχτηκε στον κόσμο, συναλλάχθηκε με νέους πελάτες, φορείς νοοτροπιών και αντιλήψεων που μπολιάστηκαν με το ελληνικό δαιμόνιο, ευνοώντας τη δημιουργία μιας δυναμικής αστικής τάξης, που εν πολλοίς σημάδεψε την πορεία της.
Μια πόλη που δοκιμάστηκε από το παγκόσμια οικονομικό κραχ των αρχών του 20ου αιώνα, τους δύο παγκόσμιους πολέμους και τον εμφύλιο.
Μια πόλη που πέτυχε να ανακάμψει συμμετέχοντας στο εθνικό αναπτυξιακό θαύμα της δεκαετίας 1955-1965 και αξιοποιώντας αργότερα τα οφέλη της ένταξης της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές κοινότητες.
Μια πόλη που δοκιμάστηκε το 1986 από τον ισχυρό σεισμό που άφησε πίσω του είκοσι νεκρούς και τεράστιες καταστροφές.
Η Καλαμάτα για μια ακόμη φορά στάθηκε στα πόδια της. Με όραμα για το μέλλον,
Γιώργος Χελάκης ΙΙ Ενας πολιτικός τενεκές εκλέγεται, με δική μας ευθύνη, στο νομό Αχαίας. Τη ρωτάει ο δημοσιογράφος Τάκης Χατζής πώς θα ζήσει ο εκπαιδευτικός που πάει σε νησί με μισθό 800€ και ενοίκιο 400€ και εκείνη απαντάει: "Το τζάμπα πέθανε, κύριε Χατζή. ..αυτό με τις ζακετούλες και τα παιδάκια που λιποθυμούσαν μας οδήγησαν στον Σύριζα και κλείσανε οι τράπεζες". Η κυρία Χριστίνα Αλεξοπούλου εκλέγεται βουλευτίνα στο νομό μας..
Στην υπόθεση του Περάματος, οι
μηχανισμοί του βαθεός κράτους ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή την επιχείρηση
συγκάλυψης. Οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί της ΔΙΑΣ συνεννοήθηκαν την
υπερασπιστική τους γραμμή (“συμπλοκή”, “ενεργός κίνδυνος ζωής”, “ο νεκρός ήταν
ο οδηγός”) και στη συνέχεια το έργο της μετάδοσης ανέλαβαν τα γραφεία τύπου
(επίσημα και ανεπίσημα) της ΕΛΑΣ.
Με το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, τα
στοιχειώδη αληθινά περιστατικά αποκαθίστανται. Κι
όμως, τα δημοσιεύματα του Πρώτου Ψέματος και τα δελτία τύπου της ΕΛΑΣ που
προδίκαζαν το έργο της δικαστικής διερεύνησης εξακολουθούν να είναι
αναρτημένα. Όπως εξακολουθεί να είναι Υπουργός ο
Τάκης Θεοδωρικάκος που, ως Υπουργός ΠΡΟΠΟ τότε, επισκέφθηκε τους κρατούμενους
αστυνομικούς για να δηλώσει την αλληλεγγύη του. Και, βέβαια, εξακολουθούν να
είναι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αστυνομικών, αυτοί που
πανηγύριζαν έξω από τα δικαστήρια του Πειραιά όταν
οι κατηγορούμενοι αφήνονταν ελεύθεροι από την ανακρίτρια χωρίς κανέναν
περιοριστικό όρο.
Αυτό είναι το “βαθύ κράτος” με το οποίο ποτέ κανένας Μητσοτάκης
δεν πρόκειται να συγκρουστεί, παρά τις σημερινές μεγαλοστομίες με αφορμή την
έναρξη της συνταγματικής αναθεώρησης.
Κι αυτό γιατί η φαμίλια Μητσοτάκη είναι ο κατεξοχήν πολιτικός
εκφραστής του βαθέος κράτους στο οποίο παραδοσιακά πουλάει “προστασία” – με όλη
τη σημασία,
Το σκάνδαλο Επστάιν
που συγκλονίζει τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς μια ακόμη υπόθεση σεξουαλικών
εγκλημάτων. Είναι η ωμή αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ένα ολόκληρο σύστημα
εξουσίας μπορεί να προστατεύει επί δεκαετίες οργανωμένα κυκλώματα παιδοβιαστών,
όταν αυτά διασταυρώνονται με την πολιτική, την οικονομική και μιντιακή ελίτ. Τα
«αρχεία Επστάιν» δείχνουν ότι η συγκάλυψη δεν είναι παρενέργεια· είναι δομικό
στοιχείο του συστήματος.
Πριν όμως βιαστούμε
να δείξουμε με το δάχτυλο την
«αμερικανική διαφθορά», ας σταθούμε στα δικά
μας.
Οι βιασμοί ανήλικων
παιδιών από δεξιά, διαστρεμμένα καθάρματα, δεν είναι κάτι καινούργιο στη
χώρα μας. Έχουν παρελθόν, συνέχεια και – κυρίως – κοινό
μοτίβο: θεσμική ανοχή, καθυστερήσεις, σιωπή, θαψίματα. Όχι ως ατυχία, αλλά
ως πολιτική επιλογή.
Δεν θα κάνουμε
ιστορικές αναφορές και θα επικεντρωθούμε στην εποχή μας.
Γνωρίζουμε πώς το
αστικό σύστημα καταφέρνει να ξεπερνά «ανώδυνα» τέτοιες υποθέσεις – όπως στην περίπτωση
του Δημήτρη Λιγνάδη – ή στο πώς φροντίζει να μην ακουμπήσει ποτέ το πολιτικό
περιβάλλον της εξουσίας, ακόμη κι όταν τα ερωτήματα είναι κραυγαλέα, όπως σε
υποθέσεις που αφορούν τον Νίκο Γεωργιάδη. Άλλες φορές ξεπλένει, άλλες φορές θάβει
κανονικά.
Ας θυμηθούμε, για
παράδειγμα, ότι ποτέ δεν μάθαμε ποιος ήταν ο περιβόητος «παρτουζάκιας
υπουργός της ΝΔ» που – σύμφωνα με δημοσιεύματα – ήθελε να δείρει και να βιάσει
16χρονη. Η υπόθεση εξαφανίστηκε. Όχι επειδή απαντήθηκαν τα ερωτήματα, αλλά
επειδή δεν έπρεπε να απαντηθούν.
Και ας πάμε σε μια
άλλη ιστορία, που – όσο κι αν ενοχλεί – παραλληλίζεται ευθέως με την
υπόθεση Επστάιν.
Θυμάστε τα δημοσιεύματα
που ανέφεραν ότι η αστυνομία είχε εντοπίσει 213 πελάτες-βιαστές της
12χρονης από τον Κολωνό; Πώς γίνεται, από αυτούς, να βρίσκονται τελικά
κατηγορούμενοι μόνο 17; Οι υπόλοιποι τι απέγιναν; Χάθηκαν στη
γραφειοκρατία ή απλώς κρίθηκε σκόπιμο να χαθούν;
Θυμάστε επίσης
τα σοκαριστικά μηνύματα της μητέρας της 12χρονης προς τον παιδοβιαστή
Νίκος Μίχος, από τα οποία προκύπτει ότι ο μαστροπός πήγαινε το παιδί σε εκκλησία,
όπου το βίαζε παπάς;
«Κλαίω όλη νύχτα… που έπαιρνες το παιδί και το πήγαινες στον ανώμαλο στον
Άγιο Α.»
Πώς και δεν μάθαμε ποτέ το όνομα του παπά; Πώς και αυτή η διάσταση
της υπόθεσης εξαφανίστηκε;
Γιατί δεν δόθηκε
καμία βαρύτητα στη συγκλονιστική καταγγελία του αδερφού της 12χρονης,
Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, στη συνέντευξή του στην εκπομπή του Ν. Μάνεση στον Alpha στις 17/1/2026, απαντώντας σε ερώτηση για την επικείμενη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε πως αυτή θα γίνει μέσα στον Φεβρουάριο. Εν όψει της, ας επιχειρήσουμε μία άσκηση διορατικότητας, συνδυάζοντας υποθέσεις, προθέσεις και πραγματικά δεδομένα από αμφότερες τις πλευρές, πριν κληθούμε να αποφασίσουμε σχετικώς.
Η Τουρκία, όπως δηλώνει διαρκώς σε όλους τους τόνους, πότε επισήμως και πότε με βάναυση προκλητικότητα, επιδιώκει τη μοιρασιά του Αιγαίου. Ο Ερντογάν έχει απόλυτη ανάγκη την επίτευξη αυτού του στόχου για να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση του καθεστώτος του από εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Η πρεμούρα τους είναι τέτοια, που διά στόματος του υπουργού των Εξωτερικών τους θεωρούν υπεύθυνες για την αδυναμία επίτευξης συμφωνίας «τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της Ελλάδος που δεν δίνουν τη δυνατότητα στους ηγέτες της να βάλουν την υπογραφή τους σε λύση»! Η εθνική μας ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα αντιμετωπίζονται ως «ζήτημα ισορροπιών»! Έτσι φαίνεται, αφού η δήλωση του κ. Φιντάν έμεινε κατ’ ουσία αναπάντητη.
Η κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά ασκεί μία προσωποπαγή διπλωματία, εν πολλοίς εν κρυπτώ, η οποία δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε τις θέσεις της, πέραν γενικόλογων αναφορών στο Διεθνές Δίκαιο και στην αδιαπραγμάτευτη εθνική θέση, ούτε τις προθέσεις της. Προφανώς η επίτευξη μίας συμφωνίας δεν μπορεί να υλοποιηθεί με τους ανωτέρω τρόπους. Το βάρος της είναι τόσο και τέτοιο, που κανείς δεν θα τολμούσε να το σηκώσει μόνος του δίχως τη διαβεβαίωση ότι ενεργεί κατόπιν εγκρίσεως του λαού. Κάπως έτσι θα οδηγηθούμε σε εκλογές.
Αν υποθέσουμε ότι θέλει να αποδεχθεί μία συμφωνία εις βάρος μας όπως αυτή που προτείνουν οι Τούρκοι, θα πρέπει να πείσει τους Έλληνες πως το διακύβευμα σε περίπτωση μη επίτευξής της είναι μεγάλο. Και επειδή τα «ήρεμα νερά», η «συνεκμετάλλευση», τα «τραγούδια και η κουζίνα της γειτονιάς μας» ακούγονται και είναι γραφικά σε περιβάλλον τέτοιας έντασης, θα επιστρατευτεί το δίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος;». Πάνω σ’ αυτό κτίστηκε η λογική της υποχωρητικότητας και του κατευνασμού την οποία προωθούν κάποιοι αρμοί της εγχώριας εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής. Με τρόπο ανιστόρητο, κοντόφθαλμο, για λόγο ιδιοτελή, εκ της ανεπαρκείας τους να σχεδιάσουν και να στηρίξουν θέση περήφανη και αξιοπρεπή, με σεβασμό στην Ιστορία, με όραμα για το μέλλον του τόπου. Είναι αυτοί του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε…».
Τρέμω μπροστά στον νέο Διχασμό που θα δημιουργήσουν. Αυτή τη φορά ανάμεσα σε «ειρηνόφιλους ρεαλιστές» και «πολεμοχαρείς πατριδοκάπηλους»!
«Οι δίκες των
βασανιστών της Χούντας διεξήχθησαν έναν χρόνο μετά την πτώση της χούντας, σε
Αθήνα, Πάτρα και Χαλκίδα, με τους περισσότερους κατηγορουμένους να πέφτουν “στα
μαλακά” και μερικούς να αθωώνονται. Μεταξύ των αθωωθέντων και οι -γνωστοί από
πολλές καταγγελίες βασανισθέντων- αστυνόμοι Ευάγγελος
Μάλλιος και Πέτρος Μπάμπαλης, που έπεσαν νεκροί λίγο αργότερα –
ο πρώτος τον Δεκέμβριο του 1976 από τα όπλα της οργάνωσης “17 Νοέμβρη” και ο
δεύτερος τον Ιανουάριο του 1979 από τα όπλα της οργάνωσης “Ιούνης ’78″»,
αναφέραμε σε περασμένη ανάρτησή μας που τιτλοφορούσαμε «Ελληνική Δικαιοσύνη: “Χρυσές” σελίδες μιας πολύ αμαρτωλής ιστορίας».
Σαν σήμερα, λοιπόν,
31 Γενάρη του 1979«σκοτεινοί κύκλοι της ανωμαλίας» προβαίνοντας σε «νέα
πρόκληση» με σκοπό «την ματαίωση της αποκάλυψης των υπονομευτών της
δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας», σύμφωνα με το δημοσιογραφικό όργανο
της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ «δολοφονούν τον Μπάμπαλη».
Η εκτίμηση όμως
αυτή του ΚΚΕ δεν πρέπει να συμβάδιζε με τα αισθήματα που προκλήθηκαν
στον ελληνικό λαό με την γνωστοποίηση της εκτέλεσης του
χουντικού αρχιβασανιστή.
Αλλωστε ήταν
σχετικά πρόσφατα όσα είχαν δει την δημοσιότητα για τα απάνθρωπα
βασανιστήρια που είχαν γίνει στην ΕΣΑ και στην Ασφάλεια από
τους διεστραμμένους μπάτσους – βασανιστές που μάλλον χαροποίησε τον κόσμο η εκτέλεση του Μπάμπαλη.
Επίσης, όπως αναφέραμε σε άλλο κείμενο μας: Η κοινωνική οργή για
την ατιμωρησία των βασανιστών εκφράζεται με μια σειρά
συνθημάτων, όπως «Οι φασίστες στο Γουδί», «Δίκες λαϊκές για τους
βασανιστές», «Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ»,«Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους
κρεμά», κλπ,
Η προκήρυξη της «Ομάδας
Ιούνης ‘78» που ανέλαβε την ευθύνη της εκτέλεσης αυτού του καθάρματος –την
αντιγράφουμε από τον τρίτο τόπο της σειράς «ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ»– είναι
ξεκάθαρη για τους λόγους που αυτή η οργάνωση προχώρησε σ’ αυτή την ενέργεια:
ΓΙΑΤΙ ΕΚΤΕΛΕΣΑΜΕ
ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑΛΗ
Από σήμερα, ο
άθλιος και μισητός βασανιστής, ο αστυνόμος Πέτρος Μπάμπαλης έπαψε να υπάρχει.
Εκτελέστηκε από μια ομάδα αγωνιστών. Η προσωπικότητα και το έργο του Μπάμπαλη
είναι γνωστά σε όλους. Στην περίοδο της χούντας η δράση του και η φήμη τον
ξεπέρασαν και τα σύνορα της Ελλάδας.
Ήτανε από τους
αρχηγούς των δυνάμεων καταστολής και επικεφαλής των καταδιωκτικών μηχανισμών
της Ασφάλειας στη χουντική περίοδο. Με ιδιαίτερη λύσσα προσπάθησε να χτυπήσει
τους αγωνιστές της αντίστασης ενάντια στη χούντα και το καθεστώς πού την είχε
δημιουργήσει.
Ήτανε υπεύθυνος για
την άγρια ασφαλίτικη τρομοκρατία. Ήτανε υπεύθυνος για τα φοβερά βασανιστήρια
χιλιάδων και χιλιάδων ατόμων. Ήτανε υπεύθυνος για την καταστροφή της υγείας και
της ζωής πολλών εκατοντάδων αγωνιστών και όχι μόνον αυτών, αλλά και όσων έτυχε,
Αυτή ήταν η κωδική ονομασία της προβοκάτσιας που οργανώθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό της τότε γερμανικής πόλης Γκλάιβιτς, Gleiwitz, για να δικαιολογηθεί η εισβολή των Γερμανών στη δυτική Πολωνία με ταυτόχρονη εισβολή των Σοβιετικών από τα ανατολικά, ο διαμελισμός της, όπως προέβλεπε το μεταξύ τους σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ και η αρχή του Β´ Παγκόσμιου Πολέμου.
Δυο τύποι με γελοία μουστάκια, ο Χίτλερ και ο Στάλιν, αιματοκύλισαν τον κόσμο γιατί ήθελαν να κάνουν ένα τύπου… ΜΑGA της εποχής εκείνης… Μεγάλη Γερμανία και μεγάλη Σοβιετική Ρωσία.
Πώς το είπε ο dr Μαρξ ; Στην ιστορία τα γεγονότα εμφανίζονται δυο φορές, την πρώτη σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα;
Λάθος. Αυτού του είδους τα γεγονότα επαναλαμβάνονται πάντα σαν τραγωδία…
Το σύγχρονο τριπολικό Lebensraum και τα έσω ενισχυτικά τρίγωνα.
Σαν ηχώ των ιδεών που έντυσαν θεωρητικά τη Χιτλερική Γερμανία, του Γερμανού νομικού και θεωρητικού του Ναζισμού Καρλ Σμιτ, Carl Schmitt.
Ένας τύπος με ένα γελοίο βαμμένο ξανθορόζ μαλλί, πρόεδρος της Αμερικής ονόματι Τραμπ.
Εφαρμόζει το δόγμα της υπεροχής των ΗΠΑ σε όλους τους τομείς, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό σύστημα, ιδέες κ.λ.π.
Ένα αμερικανικού τύπου εξαιρετισμό, American exceptionalism και εξ αυτού το δικαίωμα να παρεμβαίνει καλεσμένος – ακάλεστος όπου θέλει… Στο Δυτικό Ημισφαίριο…
Για να δικαιολογήσει επέμβαση σε κυρίαρχο κράτος που έχει πολύ πετρέλαιο, Βενεζουέλα, οργάνωσε προβοκάτσιες, απήγαγε τον πρόεδρό της Nicolas Maduro και de facto την κυβερνά.
Το ότι ο Μαδούρο τα είχε κάνει σκατά, δεν ήταν ο λόγος που… Γιατί και άλλοι τα έχουν κάνει, αλλά δεν, γιατί είναι… Με τη σωστή πλευρά…
Επεμβαίνει σε χώρα, Παναμάς, που λόγω θέσεως έχει στρατηγική σημασία… «Λόγω κακόβουλης επιρροής από την κομμουνιστική Κίνα» όπως δήλωσε ο υπουργός Άμυνας της Αμερικής Πιτ Χέγκσεθ…
Έφτασε μάλιστα να απειλεί ακόμα και επαρχία του Καναδά με προσάρτηση!!!
Και τώρα.
Αναφέρεται ευθέως σε κατάληψη, με το καλό ή με το ζόρι, της Γροιλανδίας, για τον ορυκτό της πλούτο… Και απειλεί με οικονομικές κυρώσεις αυτούς που δεν του αναγνωρίζουν το «δικαίωμα» να το κάνει…
Βεβαίως… Κοινωνική πρόνοια, δωρεάν εκπαίδευση, ήπιος Καπιταλισμός της Δανίας – Γροιλανδίας όλα στα σκουπίδια… Ζητώ το αποτυχημένο αμερικανικό μοντέλο.
Και μεταξύ αστείου και σοβαρού και την Ισλανδία… Ο νέος πρέσβης…
“This is our hemisphere”.
Αυτό είναι το ημισφαίριό μας, δήλωσε την επομένη της επέμβασης στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio. Τι ακριβώς εννοεί ημισφαίριο απομένει να το ιδούμε…
Και συνέχισε… «Και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε αντίμαχους, ανταγωνιστές και αντιπάλους να επιχειρούν στο Δυτικό Ημισφαίριο».
.jpg)
