Σαν χθες θυμάμαι τον Κυριάκο να διαφημίζει το επερχόμενο «επιτελικό κράτος».
Ένα κράτος σύγχρονο, αποτελεσματικό, ψηφιακό, απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος…
Επτά και κάτι χρόνια αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση των «αρίστων» του Κυριάκου έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια αλληλουχία υποθέσεων που ζέχνουν… αγγίζοντας την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, τη χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης, τη λειτουργία των (δήθεν) ανεξάρτητων αρχών, την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, την κατάργηση της κρατικής εποπτείας στα αεροδρόμια, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τις δημόσιες συμβάσεις, και τελικά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική εξουσία, ειδικά όταν στηρίζεται σε ένα 41%.
Γιατί εδώ υπάρχει κάτι που δεν χωράει εύκολα κάτω από το χαλί, μιας και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές αρχές, οι ανεξάρτητες αρχές, οι εισαγγελικές έρευνες, αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν καταγράψει σοβαρότατα προβλήματα.
Και ο κατάλογος των σκανδάλων τα τελευταία χρόνια της «αριστείας» είναι μακρύς και βρώμικος.
Ας δούμε μερικά από αυτά…
Η υπόθεση των υποκλοπών ήταν ίσως το μεγαλύτερο θεσμικό χτύπημα της πρώτης περιόδου Μητσοτάκη.
Η ΕΥΠ τέθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου. Ακολούθησε η αποκάλυψη ότι ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης είχε τεθεί υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ, ενώ παράλληλα αποκαλύφθηκε η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εναντίον δημοσιογράφων, πολιτικών προσώπων (όχι μόνο της αντιπολίτευσης), ακόμη και στρατιωτικών.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέφρασε «σοβαρές ανησυχίες» για την κατάσταση της δημοκρατίας, και του κράτους δικαίου στην Ελλάδα,
Το DNA της Δεξιάς και η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης
Ο αντικομμουνισμός δεν είναι τυχαίο ξεστράτισμα της Δεξιάς. Είναι το ίδιο της το DNA. Από τη δικτατορία Μεταξά, τα Τάγματα Ασφαλείας και τον Εμφύλιο, μέχρι την αποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας από τη Βουλή το 1982, κάθε φορά που η Ιστορία έφερνε στο προσκήνιο τους αγώνες του λαού, η Δεξιά αντιδρούσε με το ίδιο δηλητήριο: την άρνηση και τη συκοφαντία.
Από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη…
Στην τετραετία του Ι. Μεταξά (1936–1941), ο αντικομμουνισμός αναγορεύτηκε σε επίσημη ιδεολογία του κράτους. Χιλιάδες αγωνιστές του λαϊκού κινήματος φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν. Ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας, Μανιαδάκης, καμάρωνε για τις πλαστογραφίες που εξέδιδε σε «κομμουνιστικές μπροσούρες» και για το σπάσιμο των οργανώσεων του ΚΚΕ.
Η ίδια «γραμμή» συνεχίστηκε και στα μαύρα χρόνια της Κατοχής: η Δεξιά συνεργάστηκε με τους κατακτητές, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας έστρεψαν τα όπλα τους όχι στους ναζί αλλά στους αντάρτες του ΕΛΑΣ.
…στον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή Ελλάδα
Μετά την Απελευθέρωση, ο αντικομμουνισμός έγινε η σπονδυλική στήλη του νέου κράτους. Ο Εμφύλιος (1946–1949) βάφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών. Στρατοδικεία, εκτελέσεις, φυλακές, Μακρόνησος, Αϊ-Στράτης. Η ζωή και τα δικαιώματα των πολιτών κρίνονταν από τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων».
Η δεκαετία του ’50 και του ’60 σημαδεύτηκε από το δόγμα «ο κομμουνισμός είναι ο εχθρός». Η Δεξιά, με τη στήριξη των ξένων προστάτων της, χτίζει την Ελλάδα της τρομοκρατίας και της αμερικανοκρατίας.
Το 1982: Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης
Σαράντα χρόνια μετά την Κατοχή, το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον Ν. 1285, με τον οποίο το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ και η Εθνική Αλληλεγγύη αναγνωρίζονταν ως οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης.
Μια ιστορική πράξη δικαίωσης του λαού που πολέμησε. Όμως για τη Δεξιά, η στιγμή ήταν άλλη μια ευκαιρία να χύσει το γνωστό δηλητήριο.
Ο Αβέρωφ «φωτιά και τσεκούρι»
Ο τότε αρχηγός της ΝΔ, Ευάγγελος Αβέρωφ, εξαπέλυσε έναν αντικομμουνιστικό οχετό που θύμιζε Μανιαδάκη:
«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος».
Και συνέχισε:
«Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».
Η ΝΔ αποχώρησε από τη συνεδρίαση, επιβεβαιώνοντας ξανά ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζεται διαχρονικά.
Το καυστικό σχόλιο του Λουλέ
Η απάντηση ήρθε, με χιούμορ και πίκρα, από τον βουλευτή του ΚΚΕ Κώστα Λουλέ:
«Ήθελα να ρωτήσω ένα συνάδελφο της ΝΔ αν μπορεί να μας πει ένα τραγούδι της παράταξής του που να τραγουδιέται και τώρα, όπως συμβαίνει με τα αντάρτικα τραγούδια. Εκτός κι αν επικαλεστεί εκείνο που λέει “Ζέρβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”, που έγινε αργότερα “Σούρλα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”.»
Και κατέληξε: «Η ΝΔ μάλλον αρέσκεται στα μοιρολόγια».
Συμπέρασμα
Από τον Μεταξά ως τον Αβέρωφ, από τα Τάγματα Ασφαλείας ως τα μοιρολόγια της ΝΔ, ο αντικομμουνισμός είναι η σταθερά που καθορίζει τη Δεξιά.
Κι όμως, όσο κι αν προσπάθησαν να σβήσουν την ιστορία, τα τραγούδια, οι αγώνες και οι θυσίες του λαού έμειναν χαραγμένα ανεξίτηλα. Γιατί η Αντίσταση δεν ήταν «μονοπώλιο» κάποιου κόμματος· ήταν το αίμα και ο ιδρώτας του λαού, που έγραψε τη δική του σελίδα δόξας.
Κι αυτήν τη σελίδα δεν μπορεί να τη σβήσει κανένα DNA.
Η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ δεν σηματοδοτεί απλώς μια ακόμη κυβερνητική εναλλαγή. Αποτυπώνει μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση του μοντέλου εξουσίας που οικοδόμησε επί χρόνια ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και η δεξιά-ακροδεξιά συμμαχία του.
Ο Νετανιάχου, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Ισραήλ, συνέδεσε την πολιτική του διαδρομή με την αδιάκοπη επέκταση των εποικισμών, τη στρατιωτική ισχύ ως βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, τον αυταρχισμό στο εσωτερικό και τη διαρκή καλλιέργεια του φόβου ως πολιτικού όπλου.
Τώρα, όμως, το πολιτικό του «θαύμα» εμφανίζει σοβαρές ρωγμές.
Και το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνησή του κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου — κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην ισραηλινή πολιτική ιστορία. Οι εκλογές της 27ης Οκτώβρη είναι οι πρώτες που διεξάγονται στην προβλεπόμενη ημερομηνία εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες, ενώ η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι η πρώτη εδώ και μισό αιώνα που ολοκληρώνει ολόκληρη την τετραετή θητεία της.
Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί ένδειξη πολιτικής σταθερότητας. Αντίθετα, έρχεται ύστερα από τρία χρόνια πολέμου, τη Γάζα στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς διεθνούς κατακραυγής και μια σειρά περιφερειακών στρατιωτικών συγκρούσεων που έφεραν την ισραηλινή κοινωνία αντιμέτωπη με το πραγματικό κόστος της πολιτικής του Νετανιάχου.
Το ράγισμα της «ραχοκοκαλιάς»: Η μεσαία τάξη απομακρύνεται
Το Λικούντ δεν στηρίχθηκε ποτέ αποκλειστικά στους εποίκους και στα πιο αντιδραστικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας. Για δεκαετίες οικοδόμησε μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν τμήματα της μεσαίας τάξης και των εργαζομένων των αστικών κέντρων.
Η συμφωνία ήταν απλή: ασφάλεια, οικονομική σταθερότητα και ισχυρό κράτος με αντάλλαγμα πολιτική ανοχή. Σήμερα αυτή η συμφωνία κλονίζεται.
Σαν σήμερα, 23 Αυγούστου 1982, η Βουλή ψήφιζε τον Ν.1285 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο αναγνωρίζονταν επίσημα οι οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Εθνική Αλληλεγγύη και ΕΠΟΝ ως κομμάτια της Εθνικής Αντίστασης.
Ήταν μια ιστορική στιγμή: σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος της Κατοχής, το κράτος όφειλε να αποδώσει τιμή σε εκείνους που σήκωσαν το βάρος του αγώνα ενάντια στον φασισμό. Όμως η στιγμή αυτή αποκάλυψε για άλλη μια φορά το πραγματικό πρόσωπο της Δεξιάς.
Ο αντικομμουνιστικός οχετός του Αβέρωφ
Τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ο γνωστός «φωτιά και τσεκούρι» Ευάγγελος Αβέρωφ, έβγαλε έναν αντικομμουνιστικό λόγο που ούτε τα εγχειρίδια του Μανιαδάκη –επί Μεταξά– δεν είχαν τολμήσει να γράψουν τόσο ωμά.
«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος», ξεκίνησε την τοποθέτησή του.
Και συνέχισε: «Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».
Η αποχώρηση της ΝΔ
Η Νέα Δημοκρατία, με εξαίρεση τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, αποχώρησε από την αίθουσα της Βουλής. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι η αναγνώριση «αναμοχλεύει πάθη», δίνει «συγχωροχάρτι στο ΚΚΕ» και «διασπά την ενότητα του Έθνους».
Στην πραγματικότητα, αυτό που δεν άντεχε η Δεξιά ήταν η ιστορική αλήθεια: ότι χωρίς το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, την Εθνική Αλληλεγγύη, η Ελλάδα θα είχε βυθιστεί ολοκληρωτικά στο σκοτάδι του ναζισμού.
Το DNA της Δεξιάς
Η στάση της ΝΔ το 1982 δεν ήταν εξαίρεση, αλλά συνέχεια μιας ολόκληρης παράδοσης. Από τον Μεταξά και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, μέχρι τον εμφύλιο, τις φυλακές, τις εξορίες και τις χούντες, η Δεξιά έβλεπε πάντα τον κομμουνιστή σαν «εχθρό του έθνους».
Ακόμα κι όταν η ίδια η κοινωνία, με τους αγώνες της, ανάγκαζε το κράτος να αναγνωρίσει την Αντίσταση, η Δεξιά έμεινε πιστή στο DNA της: αντικομμουνισμός, παραχάραξη της ιστορίας, άρνηση της προσφοράς του λαού.
Επίλογος
Σαράντα και πλέον χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1285, η Εθνική Αντίσταση παραμένει τιμή και καμάρι του λαού μας. Όμως η μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική: την ώρα που οι αντάρτες ανέβαιναν στα βουνά, οι δεξιοί πρόγονοι «συμμάζευαν» τάγματα ασφαλείας.
ΚΑΠΟΤΕ λέγαμε πως ο Αύγουστος είναι ο πιο ήρεμος και γλυκός μήνας του χρόνου. «Αύγουστε καλέ μου μήνα, νά’ σουν δυο φορές το χρόνο», ο λαϊκός χαρακτηρισμός του. Και έτσι ήταν…
ΣΗΜΕΡΑ, δεν είναι καθόλου έτσι, οπως κατάντησαν την κοινωνία με μισθούς και συντάξεις μικρότερες
του 2003.
Όσο κι αν κρατάει ακόμη μερικά κατάλοιπα «καλοσύνης», ο μεταμνημονιακός Αύγουστος είναι πια από τους σκληρότερους μήνες της ζωής μας όπως και οι άλλοι: φόροι επί φόρων, Εν.φ.ι.α, ακρίβεια χωρίς αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μετανάστευση νεανικών γερών μυαλών, προσφυγικό, καύσωνες, τροχαία με θύματα νέους, εγκληματικότητα κ.λπ. Και κυρίως διάψευση προσδοκιών δεκαετιών.
ΠΟΛΛΟΙ δεν διστάζουν να μιλήσουν ακόμη και για «μελαγχολία του Αυγούστου» κάτι που, πριν μόλις λίγα χρόνια, θα ήταν αδιανόητο! Πρόκειται για μια μελαγχολία που δεν έχει να κάνει μόνο με τη σωρεία κακών ειδήσεων από όλο τον πλανήτη, αλλά και με τη μετάλλαξη του Αυγούστου σε μήνα σοβαρών καθημερινών γεγονότων.
ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κλίμακα, «η μελαγχολία του Αυγούστου είναι κάτι σαν τη μελαγχολία του απογεύματος της Κυριακής,
Το έχουμε πει πολλές φορές το έχουμε επισημάνει σε όλους τους τόνους οτι, Μητσοτάκης και Τσίπρας είναιάλληπλευρά του ίδιουνομίσματος
Ο Ελληνικός λαός μετά από το ανθελληνικό κόμμα του Σύριζα επανέφερε στην εξουσία το εξίσου ανθελληνικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ένα καθόλα συστημικό κόμμα που παίρνει εντολές άνωθεν, που έχει προσκυνήσει το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και των Αμερικανων, όπως ακριβώς έκαναν και οι επαναστάτες των σαλονιών του Σύριζα.
Ο Ελληνικός μας πήγε από την Σκύλλα στην Χάρυβδη..
Υπηρετούν τα ίδια αφεντικά,όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια του συριζα πέρασαν είτε με την ψήφο είτε με την ανοχή της νέας δημοκρατίας.
Στο θέμα της Μακεδονίας μας οι νεοδημοκρατες ενω το έπαιξαν Μακεδονομάχοι προεκλογικά για τις ψήφους δηλώσαν τώρα ότι θα σεβαστούν την προδοτική συμφωνία των συριζαίων.
Στο θέμα του προσφυγικού ο Κούλης δήλωνε ότι δεν θέλει να μετεγκατασταθούν οι προσφυγες και μετανάστες από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Φανταστείτε ότι τώρα σαν κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα μετατρέποντας την χώρα όλη σε ένα απέραντο χοτ σποτ.
Κλείνοντας παραθέτω τις δηλώσεις του κ.Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής…τέτοιες διεθνιστικές δηλώσεις ούτε ο Τσίπρας δεν θα έκανε :
«Μακριά από εμάς οποιαδήποτε ξενοφοβία ή οποιοσδήποτε ρατσισμός. Είμαι υπερήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά – σιγά».
«Και αν η Ευρώπη ή η Ελλάδα θέλει να κάνει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική για να ενισχύσει το δημογραφικό της πρόβλημα έχει τη δυνατότητα να το κάνει, αλλά θα το κάνει οργανωμένα και θα το κάνει με κανόνες».
«Και βεβαίως οι πρόσφυγες οι οποίο τελικά θα επιλέξουν να κάνουν τη χώρα μας τη δεύτερη πατρίδα, τα παιδιά τους πρέπει να αισθάνονται και θα αισθάνονται Έλληνες. Αυτό είναι το σωστό. Και θα πάνε σε Ελληνικό σχολείο και εάν είναι άριστοι μαθητές, να σηκώσουν την Ελληνική σημαία. Αυτό είναι το σωστό».
Περαστικά μας…
Υγ1:Αντι να δώσουν κίνητρα,εργασία και οικονομική ασφάλεια στους νέους στην Ελλάδα για να μπορέσει να λυθεί το τεράστιο πρόβλημα του δημογραφικού θέλουν να το λύσουν με την αθρόα και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση…
Υγ2:Στην ουσία μιλάμε για αντικατάσταση πληθυσμού όπως παραδέχτηκε και ο αριστερός Ζουγανέλης(αρχίζουν σιγά σιγά και τα λένε και μόνοι τους).
Υγ3.:Δεν είναι πρόσφυγες αλλά λαθρομετανάστες,το 80 τοις εκατό σύμφωνα ακόμα και με παραδοχή του συριζαίου Μουζάλα δεν είναι πρόσφυγες από την Συρία αλλά μετανάστες από διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.
Υγ4:Ευτυχώς που ο Κούλης έκανε αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβει και ο τελευταίος νεοδημοκράτης πόσο πατριώτες είναι τελικά αυτοί που ψήφισε….
Στην εξωτερική πολιτική κάποιες αποφάσεις που μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένες όταν αλλάζουν δραματικά οι γεωπολιτικές συνθήκες, ακόμη κι αν αρχικά είχαν κάποια βάση, οφείλουν να επανεξετάζονται αμέσως. Διαφορετικά, το λάθος παύει να είναι απλώς λάθος και μετατρέπεται σε επικίνδυνη εμμονή.
Η περίπτωση της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία αποκτά σήμερα ακριβώς αυτή τη διάσταση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλείται να εξηγήσει όχι μόνο γιατί ένα πολύτιμο ελληνικό αντιαεροπορικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αλλά και ποια γεωπολιτική πραγματικότητα εξυπηρετεί πλέον η παρουσία του εκεί.
Η Τουρκία επιδιώκει πλέον ξεκάθαρα να διευρύνει θεαματικά την επιρροή της στον μουσουλμανικό κόσμο, καλλιεργώντας νέους στρατηγικούς και αμυντικούς δεσμούς. Ο Χακάν Φιντάν προωθεί ανοιχτά στενότερη περιφερειακή συνεργασία και καλεί ακόμη και την Αίγυπτο σε σχήματα που μεταβάλλουν τις ισορροπίες. Την ίδια στιγμή η Άγκυρα δεν έχει εγκαταλείψει ούτε το casus belli ούτε τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον συμβαίνει το παράδοξο: ελληνικά οπλικά συστήματα εξακολουθούν να προστατεύουν τη Σαουδική Αραβία, την ώρα που το Ριάντ αναπτύσσει ολοένα στενότερες σχέσεις με την Τουρκία. Το ερώτημα επομένως είναι αμείλικτο: ποιο ακριβώς ελληνικό εθνικό συμφέρον υπηρετεί σήμερα αυτή η αποστολή;
Οι όψιμες διαρροές περί «μηνιαίας επανεξέτασης» της συμφωνίας περισσότερο επιτείνουν παρά διαλύουν τις απορίες. Εάν η παρουσία των Patriot παραμένει αναμφισβήτητα προς το συμφέρον της Ελλάδας,
Είναι σταθερή και διαχρονική μας θέση: όλα τα στελέχη των αστικών κυβερνήσεων δεν είναι τίποτε άλλο παρά το υπηρετικό προσωπικό των πλουτοκρατών.
Οι δύο φωτογραφίες που βλέπουμε αρχικά είναι αποκαλυπτικές. Δύο αστυνομικοί αποδίδουν υπηρεσιακό χαιρετισμό όχι σε κάποιον ανώτερό τους, όχι σε κάποιο θεσμικό όργανο της πολιτείας, αλλά σε δύο μεγαλοεπιχειρηματίες: τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Ιβάν Σαββίδη.
Ο κανονισμός επιβάλλει τον χαιρετισμό μόνο απέναντι σε ανώτερους αξιωματικούς ή σε πολιτικά πρόσωπα θεσμικά ανώτερα. Μα ούτε ο Μαρινάκης, ούτε ο Σαββίδης κατέχουν τέτοια θέση. Κι όμως, ο αστυνομικός σκύβει το κεφάλι. Γιατί ξέρει, διαισθητικά, ότι μπροστά του δεν έχει έναν απλό «ιδιώτη». Έχει το πραγματικό αφεντικό.
Ο μπάτσος, ως αδιόρατο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού, ξέρει ποιος κυβερνά. Δεν χρειάζεται να του το πουν. Το νιώθει στο πετσί του, όπως το είχε πει και ο Καραμανλής ο Πρώτος: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Την απάντηση την έδωσαν τα ίδια τα σώματα ασφαλείας: κυβερνούν οι εφοπλιστές, οι εργολάβοι, οι ολιγάρχες, οι «ευεργέτες» του ποδοσφαίρου και των media.
Οι υπόλοιποι κάνουν πως δεν το βλέπουν. Κι ακόμα χειρότερα, κάποιοι απ’ αυτούς βαφτίζονται και «αριστεροί», ενώ υποκλίνονται στα ίδια αφεντικά με τα οποία φωτογραφίζονται οι μπάτσοι.
Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τις εικόνες: το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Είναι το κράτος,
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εγκλωβισμένη στο ιδεολογικό της αδιέξοδο και εκτεθειμένη από το πρόσφατο μπάχαλο με τις άδειες των ιδιωτικών κολεγίων, επιστρατεύει για ακόμη μία φορά τα πιο φτηνά όπλα της αστικής προπαγάνδας: τον επαρχιώτικο αντικομμουνισμό, την ημιμάθεια και τα χοντροκομμένα στερεότυπα.
Τελευταίο κρούσμα, η χθεσινή τηλεοπτική παρουσία του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου – για τον πρώην πρύτανης, μιλάμε, που ονειρευόταν να γίνει αρχιμπάτσος και βρέθηκε τελικά σε επιτελική θέση στο υπουργείο Παιδείας- στον ΑΝΤ1. Παίζοντας με τα ανακλαστικά ενός συντηρητικού και πολιτικά ανενημέρωτου ακροατηρίου, ο κύριος υφυπουργός ανακάλυψε το νέο… ιστορικό ορόσημο της χώρας, δηλώνοντας προκλητικά: «Μόνο εμείς και η Κούβα είχαμε μείνει χωρίς ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ε, αφήσαμε την Κούβα πίσω».
Ας σταθούμε, λοιπόν, σε αυτή την περίφημη «πρόοδο».Ο κύριος Παπαϊωάννου, βέβαια, κάνει πως δεν γνωρίζει. Γιατί αν παραδεχτεί την πραγματικότητα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού», «αριστείας» και «προόδου».
Ποια Κούβα ακριβώς «αφήσαμε πίσω»;
Μια χώρα που, παρά τον πολύχρονο αμερικανικό αποκλεισμό και τις τεράστιες οικονομικές πιέσεις, έχει οικοδομήσει ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης με καθολική πρόσβαση και ιδιαίτερα σημαντικές κατακτήσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και της υγείας.
Μια χώρα που έδωσε τεράστια μάχη κατά του αναλφαβητισμού και αντιμετωπίζει την εκπαίδευση όχι ως προνόμιο των οικονομικά ισχυρών, αλλά ως κοινωνικό δικαίωμα.
Μια χώρα που έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση για την εκπαίδευση στην Ιατρική και τις βιοϊατρικές επιστήμες, που έχει αναπτύξει δική της φαρμακευτική και βιοτεχνολογική τεχνογνωσία και έχει προσφέρει ιατρική βοήθεια σε άλλες χώρες.
Και βέβαια, μια χώρα που έχει εκπαιδεύσει γενιές επιστημόνων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική αποστολή της γνώσης.
Αυτή είναι η Κούβα που, σύμφωνα με τον κύριο υφυπουργό, «αφήσαμε πίσω».
Και ποια είναι η ελληνική «πρόοδος»;
Ας δούμε τώρα τι σημαίνει στην πράξη το κυβερνητικό πανηγύρι για την είσοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σημαίνει,
«Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία».
Νικόλας Ασιμος.
Σαν σήμερα 20 Αυγούστου 1949 γεννήθηκε ο Νικόλας Άσιμος, ένας από τους πιο ιδιόμορφους και αντιφατικούς καλλιτέχνες που πέρασαν από την ελληνική μουσική και κοινωνική σκηνή. Ένας άνθρωπος που δεν «έπαιξε» ποτέ με τους κανόνες, αλλά και που κουβαλούσε μέσα του βαθιές πληγές που δεν μπόρεσε να επουλώσει.
Γεννημένος στην Κοζάνη, ο Άσιμος δεν υπήρξε ποτέ «επαγγελματίας μουσικός». Έγραφε, τραγουδούσε και έβγαζε κασέτες στο χέρι, τις οποίες αποκαλούσε «παράνομες» γιατί κυκλοφορούσαν έξω από το εμπορικό σύστημα. Οι στίχοι του ήταν αιχμηροί, γεμάτοι οργή, καυστικό χιούμορ, κοινωνική και πολιτική κριτική.
Δεν ήταν τυχαίο ότι συγκρούστηκε με την αστυνομία και τις αρχές, ούτε ότι έζησε περιθωριοποιημένος, σχεδόν πάντα φτωχός. Για πολλούς, υπήρξε το σύμβολο του ανυπότακτου που αρνήθηκε να ενταχθεί. Για άλλους, ένας άνθρωπος που αυτοκαταστράφηκε.
Οι «σκοτεινές σελίδες»
Η ζωή του Άσιμου είχε και μελανά σημεία. Οι καταγγελίες για άσκηση βίας στην προσωπική του ζωή, οι δύσκολες σχέσεις του με συνεργάτες και φίλους, τα ξεσπάσματα και οι εμμονές του, δείχνουν έναν άνθρωπο βαθιά ταραγμένο. Η ψυχική του υγεία χειροτέρευε όσο περνούσαν τα χρόνια, και οι νοσηλείες του σε ψυχιατρικές κλινικές μαρτυρούν αυτή την πορεία.
Δεν ήταν μόνο θύμα της κοινωνίας που τον περιθωριοποίησε· υπήρξε και θύτης, με συμπεριφορές που πλήγωσαν κοντινούς του ανθρώπους. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Η αυτοκτονία και η κληρονομιά
Στις 17 Μαρτίου 1988, σε ηλικία μόλις 39 ετών, ο Άσιμος έβαλε τέλος στη ζωή του στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Ο θάνατός του σφράγισε τον μύθο του «καταραμένου καλλιτέχνη», αλλά άφησε και πίσω του ένα κενό, μαζί με ερωτήματα για το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει όσους δεν χωράνε στα καλούπια.
…Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΠΑΤΕΡΑΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΆΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΙΣΜΟΣ .
Γιατί ο ΤΣΙΠΡΑΣ μετέτρεψε την έννοια του Κοινωνικού Κράτους σε Ελεημοσύνη, μοίρασμα φτώχειας και επιδόματα πείνας των 200 ευρώ. Παρασιτοποίησε και μετέτρεψε σε επαίτη τεράστια στρώματα του ελληνικού λαού, ανήγαγε δε την ψυχολογία του Ζητιάνου και του Συνδρόμου Στοκχόλμης σε Κυρίαρχη Ψυχολογία. Λούμπεν «Αριστερά» ο ίδιος προσπάθησε να λουμπενοποιήσει τεράστια στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας ακολουθώντας την Τακτική «Σε φτωχοποιώ, σου παίρνω 1.000 ευρώ αλλά παραμονή εκλογών σε επιστρέφω 50 και γι’ αυτό πρέπει να με ψηφίσεις και με τα δυο χέρια». Το απαύγασμα της Ηθικής και Ψυχολογικής Εξαθλίωσης και ο Λουμπενισμός κυρίαρχος, το σιωπηρό του σύνθημα. Γιατί ο Τσίπρας καθιέρωσε τον θεσμό του Μεγάλου Αδελφού που παρακολουθεί τα πάντα, την ΑΑΔΕ που δεν υπάγεται στην ελεγκτική διαδικασία του Ελληνικού Δημοσίου. Κατάσχει συντάξεις, επιδόματα, αμοιβές δηλαδή τα πάντα, τιμωρώντας τους δύστυχους που χρωστούν 500, 1000 ή και παραπάνω ευρώ. Την ώρα που «ρυθμίζει» χρέος 1,2 δις των ΕΛΠΕ του Λάτση – έχοντας τον πονηρό Φαναριώτη Γαβρόγλου μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Λάτση– ή χρέος 450 εκατομμυρίων του Μπόμπολα – εξού και η ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΗ τοποθέτηση του ΕΘΝΟΥΣ ή της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ– ή χρέος 90 εκατομμυρίων του Κοντομηνά – δείτε την συντροφικότητα του καναλιού ALPHA στον ΣΥΡΙΖΑ– αλλά και χάρισμα προστίμου 48 εκατομμυρίων στην ΣΕΚΑΠ που είχε αγοράσει ο Ιβάν Σαββίδης, φανατικός φίλος του Τσίπρα και μέγας επενδυτής Νοτίου Βαλκανικής και περιχώρων. Γιατί ο Τσίπραςκατέστρεψε κάθε έννοια ύφους και ήθους και όχι μόνο αριστερού, αλλά κάθε είδους και τύπου. Προωθωντας άτομα που αποτελούσαν την προσωποποίηση της ψυχικής και ηθικής παρακμής και εξαθλίωσης αλλά και Μαρίες Αντουανέτες που παρίσταναν τις φεμινίστριες με παχυλούς μισθούς του Δημοσίου, κουνούσε συνεχώς το δάκτυλο στον ελληνικό λαό – π.χ. Πυρκαγιά στο Μάτι– ξερνώντας όλα τα απωθημένα του λιγούρη Λούμπεν που είδε πλουσιοπάροχο στρωμένο τραπέζι και έκανε μακροβούτι χωρίς μαχαιροπήρουνα. Διόριζε – και συνεχίζει να διορίζει– συγγενολόγια, ξαδέλφους, συζυγούς, ερωμένες και παλλακίδες, δημιουργώντας μας την απορία εάν ο Λούμπεν έχει πάτο στην ηθική του εξαχρείωση και αποκτήνωση.
Γιατί ο Τσίπραςταύτισε στην συνείδηση πλατειών στρωμάτων του ελληνικού λαού την Ιστορική Αριστερά με τον Homo Amoralis, τον χαμαιλέοντα παντός καιρού που είναι ο Λούμπεν, τον περιφερόμενο κλόουν και θίασο που δεν σέβεται τίποτα γιατί ο ίδιος είναι ένα τίποτα. Ένα μεγάλο μηδενικό που θέλει να μηδενοποιήσει το κοντέρ δηλαδή να εκμηδενίσει κάθε έννοια Ηθικής,
Το δημογραφικό δεν είναι κοινωνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι σταδιακή απώλεια εθνικής ισχύος και απαιτεί κράτος αποφασισμένο να ανατρέψει την πορεία, όχι να προσαρμοστεί σε αυτήν
Του Δρ. Νικόλαου Γιαννόπουλου*
Υπάρχουν εθνικές κρίσεις που εκδηλώνονται απότομα. Το έχουμε δει στο παρελθόν. Μια στρατιωτική σύγκρουση, μια οικονομική κατάρρευση, μια μεγάλη φυσική καταστροφή. Υπάρχουν όμως και κρίσεις πιο ύπουλες, οι οποίες εξελίσσονται τόσο αργά ώστε η κοινωνία μαθαίνει να ζει μαζί τους. Κάθε χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει λίγο, χωρίς ποτέ να ακούγεται ο συναγερμός που θα ακουγόταν αν η ίδια απώλεια συνέβαινε μέσα σε μία ημέρα.
Το δημογραφικό είναι ακριβώς μια τέτοια κρίση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 γεννήθηκαν στην Ελλάδα μόλις 65.594 παιδιά, 2.873 λιγότερα από το 2024. Η μείωση έφθασε το 4,2% μέσα σε έναν χρόνο και καταγράφηκε στις 12 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας. Οι αριθμοί όμως δεν αποκαλύπτουν ολόκληρο το πρόβλημα.
Μια χώρα που γερνά και συρρικνώνεται δεν αντιμετωπίζει μόνο κοινωνική δυσκολία. Χάνει σταδιακά μέρος της εθνικής της ισχύος. Η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται αποκλειστικά σε αεροσκάφη, φρεγάτες και ΑΕΠ. Στηρίζεται σε ανθρώπους, σε παραγωγικό πληθυσμό, σε εργαζομένους, σε επιστήμονες, σε στρατεύσιμους, σε οικογένειες που κατοικούν την περιφέρεια, σε νέους που δημιουργούν και παραμένουν στη χώρα.
Χωρίς αυτή την ανθρώπινη βάση, όλα τα υπόλοιπα γίνονται δυσκολότερα.
Ποιος θα στηρίζει το ασφαλιστικό σύστημα όταν η αναλογία ενεργού και μη ενεργού πληθυσμού επιδεινώνεται; Ποιος θα στελεχώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις; Ποιος θα κρατήσει οικονομικά ενεργές τις μικρές πόλεις και τα χωριά; Και κυρίως, ποιος θα κατοικεί στα ακριτικά νησιά, στον Έβρο και στις περιοχές που ήδη χάνουν πληθυσμό;
Εδώ το δημογραφικό παύει να είναι ένας φάκελος κοινωνικής πολιτικής στο υπουργείο κάθε «Δόμνας» και γίνεται ζήτημα στρατηγικού βάθους. Μια κατοικημένη παραμεθόριος δεν έχει την ίδια στρατηγική αξία με μια παραμεθόριο που αδειάζει. Ένα νησί με νέες οικογένειες,
