ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΝ «ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΙΛΙΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ;

Ότι το καθεστώς Μητσοτάκη είναι ικανό για κάθε θεσμική ακροβασία προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του, είναι πλέον κοινός τόπος. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά μια πληροφορία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Δημοκρατία» και αναπαράγει με ιδιαίτερη ανησυχία ο Γιώργος Πετρόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Σύμφωνα με αυτήν, στο Μαξίμου επεξεργάζονται σχέδιο νομοθετικής παρέμβασης μέσα στον Αύγουστο που θα αφορά τον Ταλ Ντίλιαν, τον άνθρωπο που βρίσκεται στο επίκεντρο του σκανδάλου Predator.

Αν η πληροφορία επιβεβαιωθεί, δεν θα μιλάμε απλώς για μια ακόμη φωτογραφική διάταξη. Θα μιλάμε για πολιτικό και θεσμικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.

Το σενάριο που περιγράφεται είναι εξωφρενικό: να δοθεί στον Ισραηλινό επιχειρηματία η δυνατότητα να δικαστεί στη χώρα του, ενώ στην Ελλάδα ουσιαστικά να απαλλαγεί από τις συνέπειες της καταδίκης του. Μια μορφή ιδιότυπης ετεροδικίας που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές, όταν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί των βάσεων απολάμβαναν ειδικό καθεστώς προστασίας από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Αν πράγματι σχεδιάζεται κάτι τέτοιο, το μήνυμα είναι σαφές: υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών. Οι κοινοί θνητοί και οι «χρήσιμοι φίλοι» της εξουσίας.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της υποτιθέμενης μεθόδευσης. Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί τέτοια αγωνία να προστατευθεί ένας επιχειρηματίας που εδώ και μήνες αφήνει να αιωρούνται ισχυρισμοί για σχέσεις της εταιρείας του με ελληνικές κρατικές υπηρεσίες; Ήδη έχουν δημοσιοποιηθεί αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Ντίλιαν υποστηρίζει ότι υπάρχουν έγγραφα και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν συνεργασία της Intellexa με κρατικούς μηχανισμούς.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της υπόθεσης.

Διότι αν υπάρχουν πρόσωπα που γνωρίζουν πολλά για τη διαδρομή του Predator στην Ελλάδα, αυτά δεν είναι μόνο ο Ντίλιαν. Είναι και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι. Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι στα χέρια τους υπάρχουν έγγραφα, μηνύματα, συμφωνίες ή άλλα στοιχεία που θα μπορούσαν να φωτίσουν πλευρές του σκανδάλου που μέχρι σήμερα παραμένουν στο σκοτάδι.

Γι’ αυτό και η πληροφορία, ακόμη κι αν προς το παρόν δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, είναι εξαιρετικά σοβαρή. Γιατί ταιριάζει απόλυτα με μια κυβέρνηση που, αντί να επιδιώκει πλήρη διαλεύκανση του μεγαλύτερου μεταπολιτευτικού σκανδάλου παρακολουθήσεων, μοιάζει να αναζητά διαρκώς τρόπους πολιτικής διαφυγής.

Αν τελικά επιχειρήσουν να περάσουν μια τέτοια τροπολογία μέσα στον Αύγουστο, ελπίζοντας ότι η κοινωνία θα βρίσκεται στις παραλίες και η επικαιρότητα σε θερινή νάρκη, θα πρόκειται για ομολογία φόβου.

Γιατί μόνο ο φόβος εξηγεί γιατί μια κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού για να προστατεύσει έναν άνθρωπο,

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΕΛΑΣ – ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΔΕΣ

Απ’ τον ιστορικό λόγο του Αρη στην Λαμία

Ηταν σαν σήμερα. 15 Ιούνη του 1945, όταν στο φαράγγι του Φάγγου στη Μεσούντα, σφραγίζεται ο τραγικός επίλογος για τον θρυλικό πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη.

Αποκηρυγμένος από το ίδιο του το κόμμα του, το ΚΚΕ, κυνηγημένος από τους πάντες, με μόνους συμπαραστάτες μια δράκα αντάρτες, έμεινε αταλάντευτα πιστός στα όσα είχε διακηρύξει από την πρώτη στιγμή που πήρε τ’ άρματα και βγήκε στο βουνό για να διώξει τους ξένους κατακτητές: «Δε θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας, αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Γι’ αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος».

Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για τις συνθήκες του θανάτου του Βελουχιώτη, πέρα απ’ το ότι το κεφάλι του Αρη και το κεφάλι του Τζαβέλλα υποχρεώθηκε να κόψει ο αντάρτης Δράκος για να το περιφέρουν σαν λάφυρο και τελικά να το κρεμάσουν στην πλατεία Ρήγα Φεραίου των Τρικάλων οι παρακρατικοί.
Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει είναι ενός τύπου –του Αγγελου Λύκκα– που συμμετείχε στην ομάδα του ΕΔΕΣ κάτω απ’ τις διαταγές του  Βόιδαρου  (απ’ τα γνωστά «πρωτοπαλίκαρα» του Ναπολέοντα Ζέρβα) και έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο του Γ. Γ του ΕΑΜ, Νίκου Αποστόλου «Ο Άρης Βελουχιώτης όπως τον γνώρισα».

 Την αναδημοσιεύουμε:

«Ήταν καλοκαίρι 1945 και ήμασταν στη χαράδρα του Φάγκου στη Μεσούντα …
Έπεφταν σποραδικοί πυροβολισμοί και ξαφνικά ακούστηκε έκρηξη χειροβομβίδας. Τελικά τους περικυκλώσαμε και όταν φτάσαμε κοντά ακούστηκε ο Δράκος να λέει: “Μην πυροβολάτε ορέ παιδιά”, ενώ λίγο παραπέρα με το κεφάλι προς την κατηφόρα ήταν ο Άρης μέσα στα αίματα και τα έντερα έξω από την κοιλιά.

Είχε τραβήξει χειροβομβίδα ακουμπισμένη στην κοιλιά.

Αηδίασα και πήγα παραπέρα να κάνω εμετό.

Ο Βόιδαρος όλο χαρά, διέταξε το Δράκο να κόψει το κεφάλι του Άρη με το σχιά (= σουγιά) για αποδεικτικό στοιχείο. Έβγαλε ένα σχιά ο Δράκος απ’ αυτά που διπλώνουν στα δυό και πήγε να το κόψει, αλλά δεν έκοβε και ταλαιπωρήθηκε ο έρμος.

Δεν μπορούσα να βλέπω και πήγα παραπέρα, δεν αισθάνομαν καλά, ήθελα να κάνω εμετό, αλλά πρέπει νάκανε πάνω από 15 λεπτά, δυσκολεύτηκε εκεί που είναι τα νεύρα.

Το κεφάλι το πήρε ο Βόιδαρος απ’ τα μαλλιά, το σήκωσε ψηλά να το ιδούν και οι άλλοι και έσταζε αίματα ακόμα.

Το αλάτισαν μετά και τόβαλαν στον τορβά να το πάνε στη Διοίκηση του ΕΔΕΣ στο Βουργαρέλι».

***

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι το κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη και του «Τζαβέλλα» μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα. Εκεί κρεμάσθηκαν από τους οπαδούς του Ζέρβα σε φανοστάτη στην πλατεία και στήθηκε γλέντι με νταούλια και κλαρίνα. 
Αυτά ήταν τα καθάρματα του ΕΔΕΣ

Διαβάστε ακόμα: Αρης Βελουχιώτης: Σαν επαναστάτης έζησε, σαν επαναστάτης θέλησε να πεθάνει

***

https://www.youtube.com/watch?v=ya_pl-tqDOo&t=4s

Και για όσους/ες ενδιαφέρονται για την νεότερη ιστορία μας παραθέτουμε ένα κεφάλαιο από μια έκδοση του Ριζοσπάστη το 1944, που είχε τίτλο: “Εγκληματίες και προδότες”.

Ο προδοτικός ρόλος του ΕΔΕΣ

Ύστερα από τη χρεοκοπία της Βασιλομεταξικής δικτατορίας μαζί με την υποδούλωση της Χώρας έρχεται στην επιφάνεια ο παλιός δημοκρατικός κόσμος. Μια απ’ τις εκδηλώσεις του ήταν η ίδρυση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου, του ΕΔΕΣ. Ιδρύθηκε από τον υπαρχηγό του κόμματος των Φιλελευθέρων Σ. Γονατά εξουσιοδοτημένο σ’ αυτό και από τον Πλαστήρα με γράμμα του προς το Βουλπιώτη μέσω Βερολίνου.

Η δεύτερη μεγάλη φυσιογνωμία που πήρε μέρος στην καθοδήγηση του ΕΔΕΣ ήταν ο Βουλπιώτης. Οι αναμφισβήτητα στενές σχέσεις του με τους καταχτητές αποκάλυψαν από την πρώτη στιγμή την πορεία και το ρόλο που θα έπαιζε στη χώρα μας ο Εθνικοδημοκρατικός αυτός σύνδεσμος, 

Πλαισιώθηκε από μια σειρά στελέχη του παλιού δημοκρατικού κόσμου. Τον Σταματόπουλο πρώην Νομάρχη το Ροζάκη βουλευτή, το γιατρό Βαρδινογιάννη, τον  Αντωνάτο και άλλους.
Στρατιωτικοί σαν το Ζέρβα, το Διάμεση, τον Κουσίντα το Μεταξά, τον Παπαγεωργίου, τον  Παπαθανασόπουλο, τον Κομπορόζο, το Μαρκάκη και πολλοί άλλοι αποτέλεσαν  το στρατιωτικό τους επιτελείο.

Με την ίδρυσή του ο ΕΔΕΣ τραβάει ορισμένα παλαιοδημοκρατικά στελέχη στις συνοικίες και προσπαθεί να οργανώσει ομάδες. Αρχίζει να εμφανίζει επίσημα το πρόγραμμά του. Στελέχη του σαν το Σταματόπουλο, Ροζάκη και άλλοι κατεβαίνουν σ’ αυτούς τους νεοδημιούργητους ομίλους για να αναπτύξουν  το πρόγραμμά τους. Μιλάνε στις ομάδες αυτές για μια δημοκρατία με αρχηγό τον  Πλαστήρα και ιδιαίτερα τονίζουν το σοσιαλιστικό περιεχόμενο που θα πρέπει να ‘χει η δημοκρατία αυτή. Παράλληλα αφήνουν όλο και ποιο καθαρά να εννοηθεί η αντίθεση τους στο αναπτυσσόμενο Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Από τον Ηλία Σταματόπουλο τονίζονται στα μέλη του ΕΔΕΣ: «Δεν πρέπει να φοβάσθε καθόλου τους Γερμανούς και σε περίπτωση σύλληψής σας να λέτε καθαρά στους  Γερμανούς πως ανήκετε στον ΕΔΕΣ που είναι οργάνωση για να χτυπάει τους κομμουνιστές και το Βασιλιά».
Ο ίδιος έλεγε πως ο Ταβουλάρης είναι,

ΣΗΨΗ

·  οικονομικά ζητήματα,

·  θεσμικά θέματα,

·  ζητήματα διαφάνειας,

·  υποθέσεις παρακολουθήσεων,

·  διορισμούς και κρατικές συμβάσεις

·  μίζες,

·  υπερκοστολογήσεις,

.  αναθέσεις δημοσίων έργων, νοσοκομεία

. σκάνδαλο υδρομετρητών που ερευνά η Κοβέσι

·  κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος,

·  τραγωδίες όπως τα Τέμπη (ως πολιτική ευθύνη).

·  Τέμπη,

·  ακρίβεια,

·  ΟΠΕΚΕΠΕ.

. Γαλάζιο και το  Σκανδαλο με τις πολεοδομίες

Αναλυτικό Χρονολόγιο Σκανδάλων (2019–2023)

Πηγή-βάση: LeftDoor (αναλυτικό χρονολόγιο 44 μηνών)

Συμπληρωματικές πηγές: ΕΦΣΥΝ, Athens Magazine, Wikipedia (υποκλοπές)

2019 — Έτος 1: Διορισμοί, φωτογραφικές ρυθμίσεις, ΕΥΠ

Ιούλιος 2019

• Τροπολογία για αλλαγή όρων δόμησης στο Ελληνικό υπέρ της Lamda Development.
• Αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας από τον νέο γ.γ. Τουρισμού Κ. Λούλη.

Αύγουστος 2019

• Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.
• Διορισμός Κ. Ζούλα (πρώην διευθυντή Γραφείου Τύπου Μητσοτάκη) ως προέδρου ΕΡΤ.
• Τοποθέτηση Π. Κοντολέοντα στην ΕΥΠ με αλλαγή νόμου λόγω έλλειψης προσόντων.

Σεπτέμβριος 2019

• Ρυθμίσεις Βρούτση υπέρ ΣΕΒ (Ειδικές Οικονομικές Ζώνες).
• Αλλαγή σχεδίου σταθμού Βενιζέλου (μετρό Θεσσαλονίκης) → αποζημιώσεις εργολάβων.
• Αποκαλύψεις για 158 εκατ. € κόστος μετακλητών και 460 διορισμούς στην Προεδρία.
• Απαλλαγή καναλαρχών από πόθεν έσχες.

Νοέμβριος 2019

• Ασυλία τραπεζιτών μέσω αλλαγών Ποινικού Κώδικα.
• Διορισμοί διοικητών νοσοκομείων χωρίς προσόντα (υπόθεση Πατέρα).
• Ψεύτικο βιογραφικό υφυπουργού Διαματάρη → παραίτηση.

2020 — Έτος 2: Απευθείας αναθέσεις & αρχή παρακολουθήσεων

• Συνεχείς απευθείας αναθέσεις σε έργα και υπηρεσίες (σύμφωνα με LeftDoor).
• Έναρξη δραστηριότητας Intellexa στην Ελλάδα (Predator).
• Πρώτα δοκιμαστικά SMS παγίδευσης κινητών με Predator.

2021 — Έτος 3: Εδραίωση παρακολουθήσεων

• Αποστολή SMS Predator από αριθμό συνδεόμενο με τον Γρ. Δημητριάδη (ανιψιό Μητσοτάκη).
• Παρακολούθηση δημοσιογράφων (Κουκάκης, Μαλιχούδης).
• Αλλαγή νόμου ώστε να μην ενημερώνονται πολίτες που παρακολουθούνται από ΕΥΠ.

2022 — Έτος 4: Predatorgate – Παραιτήσεις κορυφής

Άνοιξη–Καλοκαίρι 2022

• Επιβεβαίωση χρήσης Predator σε Κουκάκη και απόπειρα σε Ανδρουλάκη.
• Αποκάλυψη ότι ο Ανδρουλάκης παρακολουθείτο και από την ΕΥΠ.
• Παραιτήσεις:
• Παναγιώτης Κοντολέων (διοικητής ΕΥΠ)
• Γρηγόρης Δημητριάδης (γεν. γραμματέας πρωθυπουργού)

Φθινόπωρο 2022

• Δημοσιεύματα Documento με λίστες παρακολουθούμενων πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών.
• Έλεγχοι ΑΔΑΕ επιβεβαιώνουν παρακολουθήσεις Κύρτσου & Τέλλογλου.

2023 — Έτος 5: Τέμπη & πολιτικές ευθύνες

(Δεν υπάρχουν λεπτομερή στοιχεία από τις πηγές του search, αλλά το θέμα Τεμπών συνδέεται πολιτικά με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως ζήτημα ευθύνης και παραιτήσεων.)

🧨 Μεγάλα Σκάνδαλα που κορυφώθηκαν μετά το 2023 (συμπληρωματικά από ΕΦΣΥΝ & Athens Magazine)

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ (2024–2026)

• Παράνομες επιδοτήσεις, δικογραφίες, έρευνες Εισαγγελίας & Ευρωπαίας Εισαγγελέως.
• Εμπλοκή υπουργών & στελεχών (Βορίδης, Αυγενάκης κ.ά.).
• 34 παραιτήσεις στελεχών ΝΔ από το 2019 έως 2026, πολλές λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ.

Λίστα Παραιτήσεων – Διαγραφών – Αποπομπών (2019–2026)

✅ 2019

1. Αντώνης Διαματάρης – Υφυπουργός Εξωτερικών

Αιτία: Ψευδή στοιχεία βιογραφικού, ψευδές MBA, σύγκρουση συμφερόντων.

✅ 2022

2. Γρηγόρης Δημητριάδης – Γεν. Γραμματέας Πρωθυπουργού

Αιτία: Εμπλοκή στο σκάνδαλο υποκλοπών (Predatorgate).

3. Παναγιώτης Κοντολέων – Διοικητής ΕΥΠ

Αιτία: Αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και ιδιωτών.

4. Ανδρέας Πάτσης – Βουλευτής Γρεβενών

Αιτία: Εταιρείες είσπραξης κόκκινων δανείων, σύμβαση με το Δημόσιο.

✅ 2023

5. Θέμης Χειμάρας – Βουλευτής Φθιώτιδας

Αιτία: Ασυμβίβαστη επιχειρηματική δραστηριότητα με το Δημόσιο.

6. Σοφία Νικολάου – Υποψήφια Βουλευτής

Αιτία: Έρευνες για απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων ως Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής.

7. Σπύρος Πνευματικός – Υποψήφιος Βουλευτής

Αιτία: Δηλώσεις για «φίλτρο» θεραπείας καρκινοπαθών.

8. Μουσταφά Κατραντζή – Υποψήφιος Βουλευτής

Αιτία: Δηλώσεις περί «τουρκικής μειονότητας».

9. Νότης Μηταράκης – Υπουργός Προστασίας του Πολίτη

Αιτία: Διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών στην Πάρο.

10. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης – Υπουργός Ναυτιλίας

Αιτία: Δηλώσεις μετά τη δολοφονία Αντώνη Καρυώτη στο Blue Horizon.

11. Κώστας Αχ. Καραμανλής – Υπουργός Υποδομών & Μεταφορών

Αιτία: Πολιτική ευθύνη για την τραγωδία στα Τέμπη.

12. Βασίλης Παπαγεωργίου – Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας

Αιτία: Τέμπη – πολιτική ευθύνη.

13. Χρήστος Τριαντόπουλος – Υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης

Αιτία: Τέμπη – πολιτική ευθύνη.

✅ 2024

14. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης – Βουλευτής (δεύτερη παραίτηση)

Αιτία: Μεταπήδηση στον ιδιωτικό τομέα υπό σκιά προηγούμενων γεγονότων.

15. Σταύρος Παπασταύρου – Υπουργός Επικρατείας

Αιτία: Δημοσιεύματα για ιδιωτικές επαφές.

16. Γιάννης Μπρατάκος – Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ

Αιτία: Ίδια υπόθεση με Παπασταύρου.

17. Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου – Ευρωβουλευτής

Αιτία: Διαρροή προσωπικών δεδομένων αποδήμων.

✅ 2025 — Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ (μαζικές παραιτήσεις)

18. Μάκης Βορίδης – Υπουργός Μετανάστευσης & Ασύλου

Αιτία: Εμπλοκή στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.

19. Τάσος Χατζηβασιλείου – Υφυπουργός Εξωτερικών

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

20. Διονύσης Σταμενίτης – Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

21. Χρήστος Μπουκώρος – Υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

22. Γιώργος Στρατάκος – Γ.Γ. Αγροτικής Ανάπτυξης

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

23. Γιάννης Κεφαλογιάννης – Υπουργός Πολιτικής Προστασίας

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

24. Κώστας Τσιάρας – Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

25. Δημήτρης Βαρτζόπουλος – Υφυπουργός Υγείας

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

26. Κώστας Σκρέκας – Γραμματέας ΝΔ

Αιτία: ΟΠΕΚΕΠΕ.

✅ 2026

Η λίστα επεκτείνεται σε 38 συνολικά παραιτήσεις, συμπεριλαμβάνοντας επιπλέον:

• Γ. Σμυρλή
• Μ. Σταυριανουδάκη
• Ν. Θεοδωρόπουλο
• Λ. Αυγενάκη
• Ι. Σφυράκη
• Μ. Ταμήλο
• Αρ. Δοξιάδη
• Γ. Πατούλη
• Α. Καρασαρίνη
• Γ. Τρουλλινό
• Ε. Τουρνά …και άλλους.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ: ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ Α. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Ο όρος «λωτοφάγοι» χρησιμοποιείται μεταφορικά για να περιγράψει ανθρώπους που ξεχνούν, αδιαφορούν για το παρελθόν ή επιλέγουν να μην αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, βυθισμένοι σε μια κατάσταση λήθης και αδράνειας. Η προέλευση του όρου βρίσκεται στην Οδύσσεια: στη ραψωδία θ΄, οι σύντροφοι του Οδυσσέα φτάνουν στη χώρα των Λωτοφάγων και όσοι δοκιμάζουν τον λωτό χάνουν τη μνήμη της πατρίδας και κάθε επιθυμία επιστροφής. Στη σύγχρονη πολιτική ζωή, λωτοφάγοι γινόμαστε όταν ξεχνάμε. Όταν ακούμε ξανά υποσχέσεις σαν να μην προηγήθηκε ποτέ κυβερνητική θητεία. Όταν αντιμετωπίζουμε την πολιτική ως πεδίο διαρκών εξαγγελιών χωρίς λογοδοσία.

Πρόσφατα ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσιάζοντας προτάσεις της ΕΛ.Α.Σ. στο 7ο OT Forum , αναφέρθηκε και στην εκπαίδευση, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Να μην έχουμε δασκάλους και καθηγητές που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μας και παίρνουν 800 ευρώ — είναι ντροπή». Παράλληλα, πρότεινε την ένταξη των εκπαιδευτικών στο ειδικό μισθολόγιο, ενώ η κατάργηση των Πανελλαδικών εξετάσεων εμφανίστηκε ως κεντρικός άξονας των σχεδιασμών της ΕΛ.Α.Σ. Όπως σημείωσε, αποτελεί «συλλογική αποτυχία της κοινωνίας μας να διατηρούμε ένα τόσο ψυχοφθόρο σύστημα για τη νέα γενιά μόνο και μόνο επειδή θεωρείται αδιάβλητο».

Ωστόσο, κάθε πολιτική εξαγγελία κρίνεται και υπό το βάρος της προηγούμενης κυβερνητικής εμπειρίας.

Οι δεσμεύσεις του 2015 και η κυβερνητική πραγματικότητα

Στο προγραμματικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία το 2015 γινόταν λόγος για «πολυδιάστατο πρόγραμμα μορφωτικής, κοινωνικής και οικονομικής αναβάθμισης του εκπαιδευτικού προσωπικού», για βελτίωση συνθηκών εργασίας, επιμόρφωση και αναβάθμιση του ρόλου των εκπαιδευτικών.
Η πραγματικότητα της περιόδου 2015–2019 αποδείχθηκε διαφορετική.

Δεν υπήρξε ουσιαστική αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών των εκπαιδευτικών ούτε επαναφορά του ωραρίου στα προ μνημονίου επίπεδα. Στη μνημονιακή περίοδο οι αποδοχές είχαν ήδη δεχθεί ισχυρό πλήγμα, με περικοπές που σε ορισμένες περιπτώσεις άγγιξαν ακόμη και το 45% για νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς, ενώ διατηρήθηκαν οι συνέπειες της κατάργησης 13ου και 14ου μισθού, της εισφοράς αλληλεγγύης, του παγώματος βαθμολογικής εξέλιξης και των περικοπών σε συντάξεις και εφάπαξ.
Οι υποσχέσεις για ελεύθερη πρόσβαση και το εξεταστικό σύστημα

Στην 85η ΔΕΘ, τον Σεπτέμβριο του 2021, ο Αλέξης Τσίπρας επανέφερε την ιδέα της ελεύθερης πρόσβασης στα πανεπιστήμια μέσω του συστήματος «πράσινων» και «κόκκινων» σχολών, με βασικό κριτήριο το απολυτήριο.
Στην πρωθυπουργική θητεία του Α. Τσίπρα δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά ο εξεταστικοκεντρικός χαρακτήρας του σχολείου ούτε οι Πανελλαδικές εξετάσεις ως βασικός μηχανισμός πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι διατηρήθηκαν δομές και λογικές που αναπαράγουν κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανισότητες, ενώ ακόμη και η Τράπεζα Θεμάτων παρέμεινε θεσμικά ενεργή.

Τρεις χαρακτηριστικές δεσμεύσεις που δεν υλοποιήθηκαν

1. Δαπάνες για την εκπαίδευση
Προεκλογικά είχε τεθεί ως στόχος η αύξηση των δημόσιων δαπανών και η ουσιαστική χρηματοδότηση της εκπαίδευσης. Στα χρόνια της πρωθυπουργικής θητείας του Α. Τσίπρα η δημόσια εκπαίδευση εξακολούθησε να παραμένει σε ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο, με ποσοστά δαπανών που συνέχισαν να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα συγκριτικά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο κάτω και από το 2,5% του ΑΕΠ

2. Επαναλειτουργία σχολικών μονάδων
Είχε διατυπωθεί δέσμευση για πάγωμα συγχωνεύσεων και επαναλειτουργία σχολείων που είχαν καταργηθεί. Καμιά ουσιαστική αντιστροφή της συρρίκνωσης του σχολικού δικτύου επί συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με πρωθυπουργό τον Α. Τσίπρα.

3. Επαναφορά του ωραρίου των εκπαιδευτικών
Είχε εξαγγελθεί επαναφορά του προγενέστερου καθεστώτος. Ωστόσο, δεν προχώρησε σχετική νομοθετική ρύθμιση και το αίτημα παρέμεινε ανεκπλήρωτο.

Η πολιτική μνήμη δεν είναι λεπτομέρεια
Οι πολιτικές προτάσεις κρίνονται όχι μόνο από τη διατύπωσή τους αλλά και από την εμπειρία εφαρμογής τους. Όταν επανέρχονται εξαγγελίες για αυξήσεις, κατάργηση εξετάσεων ή συνολική αναμόρφωση της εκπαίδευσης, είναι αναπόφευκτο να επανέρχεται και το ερώτημα: τι έγινε όταν υπήρχε η δυνατότητα διακυβέρνησης; Γιατί αν ξεχάσουμε τι ειπώθηκε και τι έγινε, αν αντιμετωπίζουμε κάθε νέα εξαγγελία σαν να εμφανίζεται σε ιστορικό κενό,

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΠΑΧΤΗΣ

Η «βροχή» παραιτήσεων υπουργών, βουλευτών, κομματαρχών, γενικών γραμματέων υπουργείων και λοιπών «γαλάζιων» για σκάνδαλα, όπως το πρόσφατο με τις πολεοδομίες, αποδεικνύει ότι το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη πόρρω απέχει από το να αποτελεί μοντέλο διοικητικής αποτελεσματικότητας. Στην ουσία υπήρξε, από την πρώτη στιγμή, μηχανισμός παγίωσης ενός φαύλου καθεστώτος. 

Η «δημοκρατία», σε προχθεσινό άρθρο της σχετικό με το θέμα, σημείωνε ότι «ο αριθμός των “αρίστων” που έχουν βρεθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε σκανδαλώδεις υποθέσεις, είτε οδηγώντας τους στην έξοδο από την κυβέρνηση είτε στέλνοντάς τους στη Δικαιοσύνη κ.λπ., έφτασε τους 46! Σχεδόν επτά κάθε χρόνο, αν γίνει ο υπολογισμός της επταετίας για το σύνολο των κυβερνητικών στελεχών, αιρετών και μη».

Σήμερα, η κυβερνητική ομήγυρις δεν κρίνεται τόσο για τις πολιτικές της αστοχίες, που αφθονούν, αλλά για το γεγονός ότι μετέτρεψε τη διαφθορά σε ημιεπίσημο τρόπο άσκησης εξουσίας. Γραμματείς, σύμβουλοι, διοικητές και παρατρεχάμενοι συνθέτουν μια μεγάλη λίστα υπόδικων και παραιτηθέντων, επιβεβαιώνοντας πως η σήψη αποτελεί το… καύσιμο αυτού του συστήματος.

Όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις σε αυτή τη χώρα, από κάτω θα βρεις κρυμμένο έναν «άριστο». Έναν εκλεκτό, διορισμένο με προσωπική σφραγίδα του ίδιου του πρωθυπουργού. Αυτή η δήθεν αριστεία των τεχνοκρατών αποδείχθηκε μια χυδαία επικοινωνιακή απάτη, μια βιτρίνα για να στελεχωθεί ο κρατικός μηχανισμός με πιστούς αυλικούς, έτοιμους να λειτουργήσουν ως αναλώσιμοι «αυτοφωράκηδες» όταν η μπόχα των σκανδάλων φτάνει στο Μαξίμου.

Η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία έρχεται πλέον να διαψεύσει με πάταγο τη λαϊκίστικη και βαθιά κυνική σοφιστεία που καλλιεργήθηκε συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια: το πολυφορεμένο αφήγημα ότι «μπορεί κάποιοι να τα παίρνουν, αλλά τουλάχιστον είναι ικανοί και παράγουν έργο». Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Η διαφθορά δεν ισοφαρίζεται με κάποια διαχειριστική «ικανότητα». Η διαφθορά νομοτελειακά εκμηδενίζει την ικανότητα. Όταν το κριτήριο ανέλιξης είναι η συνενοχή και η τυφλή υποταγή, η αξιοκρατία πεθαίνει και η ανικανότητα θριαμβεύει.

Η γενικευμένη σήψη δεν κοστίζει μόνο σε χρήμα αλλά και σε μέλλον! Η μαφιοζοποίηση του κράτους είναι ένας αρκετά ισχυρός παράγοντας για να οδηγήσει μια χώρα σε βαθιά κοινωνική και οικονομική οπισθοδρόμηση. Όταν οι θεσμοί διαβρώνονται, η οικονομία μετατρέπεται σε κλειστό ολιγαρχικό παραμάγαζο, η δικαιοσύνη χειραγωγείται, διαλύεται πρώτα το κράτος κι έπειτα η κοινωνία. Η καταστροφή επεκτείνεται πολιτισμικά, καθώς εκμαυλίζεται η δημόσια σφαίρα, αλλά και γεωπολιτικά, αφού μια χώρα βυθισμένη στο εσωτερικό της σκοτάδι καθίσταται ευάλωτη, αδύναμη και εκβιάσιμη στη διεθνή σκηνή.

Η χώρα δεν αντέχει άλλη «σταθερότητα» της αρπαχτής. Η αφαίρεση της εξουσίας από πρόσωπα που επιβιώνουν πολιτικά λόγω της σήψης αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης,

ΟΙ «11 ΕΚΛΕΚΤΟΙ» ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΕΡΓΟ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΚΗΝΙΚΑ

Αν κάτι προκαλεί εντύπωση από τα πρώτα βήματα της νέας πολιτικής πρωτοβουλίας του Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι τόσο η ανακοίνωση των προσώπων που συγκροτούν το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ, όσο η ίδια η αντίληψη που αποκαλύπτεται πίσω από αυτή τη διαδικασία. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, ο πρώην πρωθυπουργός έχει ήδη συγκροτήσει ένα 11μελές προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο, το οποίο θα αποτελέσει τον πυρήνα των μελλοντικών κομματικών οργάνων.

Και εδώ γεννάται ένα απλό, σχεδόν αφελές ερώτημα:

Αυτό είναι το «νέο» που υπόσχεται να φέρει στην πολιτική ζωή της χώρας;

Η πολιτική ανανέωση ξεκινά με έναν αρχηγό που επιλέγει προσωπικά τους ανθρώπους που θα συγκροτήσουν τον καθοδηγητικό πυρήνα του νέου σχηματισμού; Η υπέρβαση των παθογενειών του παλιού πολιτικού συστήματος περνά μέσα από έναν μηχανισμό διορισμών «εκ των άνω»;

Διότι όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μεταβατική οργανωτική ανάγκη, η εικόνα που διαμορφώνεται θυμίζει περισσότερο κονκλάβιο παρά συλλογική δημοκρατική συγκρότηση. Ο ηγέτης επιλέγει τους εκλεκτούς, οι εκλεκτοί αναλαμβάνουν να οργανώσουν το νέο κόμμα και στη συνέχεια το κόμμα καλείται να επικυρώσει μια πραγματικότητα που έχει ήδη διαμορφωθεί.

Δεν πρόκειται βέβαια για ελληνική πρωτοτυπία. Είναι η γνωστή λογική των προσωποπαγών κομμάτων που εμφανίζονται ως φορείς ανανέωσης ενώ στην πράξη αναπαράγουν το ίδιο αρχηγικό μοντέλο εξουσίας. Το πρόσωπο προηγείται των διαδικασιών και οι διαδικασίες έπονται για να νομιμοποιήσουν τις αποφάσεις του προσώπου.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί όμως η στάση της ίδιας της εφημερίδας. Η ΕφΣυν, η οποία συχνά προβάλλει ζητήματα δημοκρατίας, διαφάνειας και εσωκομματικής λειτουργίας, παρουσιάζει την «ενδεκάδα» των εκλεκτών σχεδόν με αθλητικούς όρους, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό για το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπει η συγκεκριμένη διαδικασία.

Δεν θα περίμενε κανείς έστω μια υποσημείωση; Ένα ερώτημα; Μια επισήμανση ότι η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα μέσω διορισμένων οργάνων απέχει αρκετά από όσα κατά καιρούς έχουν ειπωθεί περί συμμετοχικής δημοκρατίας και βάσης;

Το ζήτημα δεν είναι φυσικά τα πρόσωπα. Μπορεί να είναι ικανά, έντιμα ή πολιτικά έμπειρα. Το ζήτημα είναι η μέθοδος. Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται από το ποιοι είναι οι «εκλεκτοί», αλλά από το ποιος τους επιλέγει και με ποια νομιμοποίηση.

Και αν η αφετηρία ενός νέου εγχειρήματος είναι η ανάδειξη μιας ομάδας «εκλεκτών» από τον ίδιο τον αρχηγό, τότε εύλογα πολλοί θα αναρωτηθούν αν βλέπουν πράγματι κάτι καινούργιο ή απλώς μια νέα συσκευασία για ένα παλιό και δοκιμασμένο προϊόν της μεταπολιτευτικής πολιτικής αγοράς.

Γιατί η ανανέωση δεν κρίνεται από τα συνθήματα,