ΆΧΡΗΣΤΟΙ - ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ! ΡΩΣΟΙ ΦΑΡΣΕΡ ΠΑΓΙΔΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΘΑΝΟ ΝΤΟΚΟ...

Θύμα δύο παγκοσμίως γνωστών Ρώσων φαρσέρ έπεσε ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, που φαίνεται πως οδηγήθηκε μεθοδικά σε μια τηλεδιάσκεψη-παγίδα, έχοντας την πεποίθηση πως συνομιλούσε με τον επίσημο σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ουκρανού Προέδρου Βολοντιμίρ Ζελένσκι, Ρουστέμ Ουσμέροφ και τους συνεργάτες του.
Πίσω από την καλοστημένη φάρσα βρίσκονται οι Ρώσοι «Vovan & Lexus», γνωστοί για τις παγίδες που κατά καιρούς στήνουν σε πολιτικούς και όχι μόνο, οι οποίοι προσποιήθηκαν τους Ουκρανούς αξιωματούχους, κατέγραψαν ολόκληρη τη συνομιλία και στη συνέχεια δημοσιοποίησαν το σχετικό βίντεο.


Στιγμιότυπο από την τηλεδιάσκεψη των Ρώσων φαρσέρ με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, Θάνο Ντόκο

Κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης, όμως ο Θάνος Ντόκος, πιστεύοντας πως συνομιλεί με πολιτικούς αξιωματούχους, προχώρησε σε αναφορές που αφορούν το πρόσφατο περιστατικό με το ουκρανικό drone ανοιχτά της Λευκάδας, τον ρόλο της ΕΥΠ, αλλά και το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, προαναγγέλλοντας μάλιστα και εκλογές στην Ελλάδα.
Το παρασκήνιο της συνομιλίας και οι προειδοποιήσεις για τα drone

Κατά τη διάρκεια του διαλόγου, οι δύο Ρώσοι φαρσέρ εμφανίζονται να «προειδοποιούν» τον σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μέσω αυτού την ελληνική πλευρά, για το ενδεχόμενο να επαναληφθεί ένα ανάλογο περιστατικό με drone κοντά σε ελληνικά νησιά. Μάλιστα, δεν διστάζουν να ισχυριστούν ακόμα και ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες ανάμεσα στο γραφείο του Ουκρανού προέδρου και το υπουργείο Άμυνας της χώρας τους, αναφορικά με τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον ρωσικών στόχων.


Οι δύο γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ Vovan and Lexus, που κατά καιρούς «στοχοποιούν» πολιτικά πρόσωπα

Απαντώντας στις υποτιθέμενες ανησυχίες, ο Θάνος Ντόκος υπογράμμισε τη σημασία του να παραμείνουν ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Στο πλαίσιο αυτό, αποκάλυψε μάλιστα ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) βρισκόταν στο Κίεβο προκειμένου να πραγματοποιήσει απευθείας επαφές με Ουκρανούς αξιωματούχους για το θέμα.
«Δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στα χωρικά μας ύδατα»

Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού δεν έκρυψε τον έντονο προβληματισμό του για το ενδεχόμενο ενός νέου συμβάντος στα ελληνικά ύδατα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην κρίσιμη παράμετρο του τουρισμού. «Παρακαλώ να προειδοποιήσετε όσους σχεδιάζουν μια τέτοια ενέργεια. Πρόκειται για ιδιαίτερα πολυσύχναστα ύδατα και οποιοδήποτε περιστατικό που θα επηρέαζε την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και τον τουρισμό θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στις διμερείς μας σχέσεις», φέρεται να λέει. Και πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα διατυπώνει τον εξής συλλογισμό: «Πρέπει να αποφασίσει (η Ουκρανία) αν αξίζει να χάσει την υποστήριξη της Ελλάδας για να καταστρέψει ένα ρωσικό πλοίο. Είναι τόσο απλό», αναφέρει.

«Είναι περίοδος τουρισμού, υπάρχει αυξημένη ναυτιλιακή κίνηση. Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου, αλλά δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στην επικράτεια ή στα χωρικά μας ύδατα»,

ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ: ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΥ.

Της Τ.Γ

“Πεδίον δόξης λαμπρόν” για τη Μητσοτάκη κλίκα οι επιθέσεις με τα γκαζάκια σε νεοδημοκράτες πολιτευτές και ο τραγικός θάνατός της Βάλιας Νέστορα. Ούτε παραγγελία να τον είχανε…

Η πολιτική ατζέντα άλλαξε και μια άθλια πολιτική τυμβωρυχία εκτυλίσσεται το τελευταίο τριήμερο. Νυχθημερόν τα δεξιά στελέχη, καταλαμβάνοντας τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στασίδια, επιδίδονται σε ένα παραλήρημα πλήρους διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, σε μια τόσο αισχρή προπαγάνδα που κι ο Γκεμπελς θα τη ζήλευε.

Σκόπιμα ανιστόρητες κατηγορίες, τοξικές κραυγές, αντιστροφή της αντικειμενικότητας… Μέχρι και η χτεσινή τους συγκέντρωση, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια εργαλειοποίηση του θανάτου… Ομοιόμορφα άσπρα μπλουζάκια με τυπωμένα γράμματα “Δεν σας φοβόμαστε”.

Εμείς φοβόμαστε. Όχι τα σιχαμένα δεξιά ανθρωπάκια, μα την ανηθικότητα, τον αμοραλισμό, την ατιμία, την διαφθορά τους που δεν σταματά πουθενά… Που δεν σκύβει το κεφάλι ούτε μπροστά στον θάνατο… Κι έτσι,προκειμένου να αποκτήσουν πολιτικά οφέλη, οι θύτες θυματοποιούνται. Όπως ακριβώς κάνουν οι φίλοι και συνεργάτες τους γενοκτόνοι, οι δολοφόνοι του Παλαιστινιακού λαού.

Όμως όσο κι αν θέλουν να παρουσιάσουν “ένα κόσμο ανάποδα “, δεν θα τα καταφέρουν. Θύτες και τρομοκράτες είναι οι ίδιοι. Και τα όπλα τους δεν είναι χαρτάκια και μπογιές που με τόση βδελυγμία καταδικάζουν ως βία, όπως έκανε έμπλεος οργής ο δεξιός βουλευτής Σιμόπουλος σε πρωινή εκπομπή.

Όπλα της τρομοκρατίας τους που εμείς βιώνουμε, είναι οι πολιτικές τους αποφάσεις που εξαθλιώνουν την επιβίωση μας, παίζουν κορώνα- γράμματα την υγεία μας και κατ’ επέκταση την ίδια τη ζωή μας, ελέγχουν και κατευθύνουν την Δικαιοσύνη προς όφελος τους, δημιουργούν την πιο ταξική κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών…

Όπλα τους και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ, για να καλλιεργούν με κάθε τρόπο τον ατομικισμό, τη φασιστική θεωρία της ζούγκλας όπου υπερισχύει “το δίκιο του ισχυρού ” γιατί όπως είχε πει και ο λαοπρόβλητος “δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν θα γίνουμε ποτέ”…
Όπλο, πίστη και ιδεολογία τους το χρήμα και η εξουσία, μ’ αυτά εξαγοράζουν, χειραγωγούν, αλλοτριώνουν , επιβιώνουν ….

Και πρόσκαιρα κάποιους τρομοκρατούν. Μα δεν μας σταματούν. Γιατί στο τέλος νικά “το μεγάλο, το όμορφο, το συγκλονιστικό”.

Μας το επιβεβαίωσαν μετά 80 χρόνια οι 200 της Καισαριανής, μας το έγραψε η Ιστορία. Τα συνθήματα στους τοίχους με μπογιές, οι τυπωμένες ιδέες στα χαρτιά, οι καθάριες φωνές στους δρόμους,

ΟΙ «ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ» ΚΑΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια ξεγλιστρά ακόμη και από τις σελίδες των εφημερίδων που παραδοσιακά εκφράζουν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Παπαντωνίου στην Καθημερινή.

Το κείμενο δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Παραδέχεται ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει ψηφοφόρους προς την Ελληνική Λύση και προς τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Μαρία Καρυστιανού. Και μάλιστα χαρακτηρίζει αυτές τις διαρροές ως τις πιο δύσκολες για το Μαξίμου.

Η διαπίστωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έρχεται από έναν δημοσιογράφο που κάθε άλλο παρά μπορεί να κατηγορηθεί για αντιπολιτευτική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Όταν ακόμη και από το εσωτερικό του συστήματος αναγνωρίζεται η πολιτική αιμορραγία της ΝΔ, τότε γίνεται φανερό ότι η εικόνα της «αδιατάρακτης κυριαρχίας» αρχίζει να παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το σημείο όπου γίνεται λόγος για τους «γαλάζιους ψεκασμένους». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που χρησιμοποιήθηκε επί χρόνια από κυβερνητικά στελέχη και φιλικά προς την εξουσία μέσα ενημέρωσης για να απαξιώσουν κάθε κοινωνική αντίδραση. Όμως, όπως παραδέχεται εμμέσως το ίδιο το άρθρο, πολλοί από αυτούς που σήμερα εγκαταλείπουν τη ΝΔ δεν είναι κάποιοι «γραφικοί συνωμοσιολόγοι». Είναι άνθρωποι που μέχρι χθες την ψήφιζαν.

Γιατί απομακρύνονται;

Η κυβέρνηση μπορεί να προτιμά τις εύκολες ετικέτες, όμως οι αιτίες είναι πολύ πιο σύνθετες. Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών και όσα ακολούθησαν, η αίσθηση συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών, η ασφυκτική ακρίβεια που διαλύει τα λαϊκά εισοδήματα, η στεγαστική κρίση, οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα και η αλαζονεία της εξουσίας έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα δυσαρέσκειας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το Μαξίμου επιλέγει τη γνωστή επικοινωνιακή συνταγή: όποιος διαφωνεί βαφτίζεται «λαϊκιστής», «ψεκασμένος», «συνωμοσιολόγος» ή «αντισυστημικός». Είναι μια μέθοδος που αποφεύγει τη συζήτηση για την ουσία. Αντί να απαντήσει στις καταγγελίες για διαπλοκή, για τις πολιτικές που ευνοούν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, τις τράπεζες και τα funds, επιχειρεί να απαξιώσει όσους αμφισβητούν την κυβερνητική αφήγηση.

Το πρόβλημα, όμως, για την κυβέρνηση είναι ότι οι χαρακτηρισμοί δεν γεμίζουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ, δεν μειώνουν τους λογαριασμούς, δεν σβήνουν την κοινωνική οργή ούτε απαντούν στα ερωτήματα για τα Τέμπη.

Και όταν ακόμη και αρθρογράφοι της Καθημερινής αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι η ΝΔ χάνει ψηφοφόρους προς κατευθύνσεις που μέχρι χθες λοιδορούσε, ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι οι «ψεκασμένοι». Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες δεν πείθονται πλέον από το αφήγημα πως η κυβέρνηση είναι η μοναδική «σοβαρή» επιλογή.

Υ.Γ. Οι ετικέτες είναι χρήσιμες μόνο όταν αντικαθιστούν τα επιχειρήματα. Όταν η κοινωνία αρχίζει να γυρίζει την πλάτη,

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ MARC ΓΙΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑ ΣΑΜΑΡΑ: ΠΑΙΡΝΕΙ ΨΗΦΟΥΣ ΑΠΟ ΛΥΣΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ, ΤΙΣ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΝΔ

Ενδιαφέροντα ευρήματα για το πιθανό κόμμα του Αντώνη Σαμαρά περιλαμβάνει η δημοσκόπηση της Marc για τον ΑΝΤ1, στην οποία το 60,2% απαντά ότι δεν πρέπει να κάνει το βήμα, έναντι 29% που θεωρούν ότι πρέπει να προχωρήσει.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Marc, το «κόμμα Σαμαρά» παίρνει 2,9% σίγουρη ψήφο, στο όριο δηλαδή της εισόδου στη Βουλή,

ενώ «αρκετά πιθανό» να ψηφίσουν κόμμα Σαμαρά απαντά ένα ποσοστό 12,4%.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν δείχνει να κάνει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία, καθώς από τη δεξαμενή τoυ κυβερνώντος κόμματος παίρνει το μικρότερο ποσοστό, ενώ αντιθέτως έχει υψηλά ποσοστά «αρκετά πιθανής» ψήφου στους ψηφοφόρους της Ελπίδας (18,2%) της Μαρίας Καρυστιανού, της Ελληνικής Λύσης (19,4%) του Βελόπουλου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (12,8%).

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη ΝΔ εισπράττει το χαμηλότερο ποσοστό δυνητικής ψήφου, αφού μόλις το 2,4% δηλώνει ότι θα ψηφίσει σίγουρα τυχόν νέο κόμμα και 3,7% αρκετά πιθανό.

Τουναντίον, από το ΠΑΣΟΚ ένα 3,7% δηλώνει ότι θα ψηφίσει σίγουρα «κόμμα Σαμαρά» και ένα 12,8% αρκετά πιθανό (σύνολο δυνητικής ψήφου 16,5%).

Επίσης από την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα η δυνητική ψήφος ανέρχεται στο 12,4%. Εκεί που παίρνει όμως πολύ υψηλότερα ποσοστά είναι από τους ψηφοφόρους του κόμματος ΕΛΠΙΔΑ της Μαρίας Καρυστιανού, όπου η δυνητική ψήφος προς ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά ανέρχεται στο 19,3% (1,1% σίγουρα και 18,2% αρκετά πιθανό) και από την Ελληνική Λύση που φέρεται να εισπράττει ένα ποσοστό 23,4% (4% σίγουρα ναι και 19,4% αρκετά πιθανό)

Τέλος, ένα πιθανό «κόμμα Σαμαρά» μπορεί να πάρει και από τη δεξαμενή των αναποφάσιστων όπου ένα 10,9% δηλώνει ότι είναι αρκετά πιθανό να το ψηφίσει και ένα 4,3% που δηλώνει σίγουρα.

Δείτε την ανάλυση της Marc για το «κόμμα Σαμαρά»

ΠΟΙΟΥΣ ΒΟΛΕΥΕΙ! ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ...

Με μια σημαντική προσθήκη ψηφίστηκε χθες ο νέος κώδικας για την τοπική αυτοδιοίκηση. Με νομοτεχνική βελτίωση την οποία κατέθεσε ο υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος, ανοίγει ο δρόμος για να αποδεσμευτεί η καταβολή των δημοτικών τελών από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Οπως προβλέπεται, τα δημοτικά τέλη θα μπορούν να πληρώνονται αυτόνομα μέσω της διαδικασίας έκδοσης προεδρικού διατάγματος με τη σύμφωνη γνώμη της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδας). Ο ίδιος ο υπουργός ανέφερε ότι το νέο σύστημα πιθανότατα θα μπορούσε να ισχύσει από το 2028 εφόσον πρώτα χρειάζεται να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που θα εξασφαλίζει την καταβολή των τελών από τους δημότες χωρίς εξαιρέσεις.
Η διάταξη έχει δυνητικό χαρακτήρα, δίνει δηλαδή τη δυνατότητα ο νέος τρόπος που θα αποφασιστεί, όταν αποφασιστεί, να εφαρμοστεί από όποιους δήμους το επιλέξουν. Συγκεκριμένα, προβλέπει ότι «με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται με πρόταση των υπουργών Εσωτερικών, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ύστερα από σύμφωνη γνώμη της ΚΕΔΕ, δύναται να καθορίζονται: α) εναλλακτικός, δημόσιος φορέας είσπραξης του ενιαίου τέλους καθαριότητας – φωτισμού (ΤΚΦ) του Κεφαλαίου Γ΄, του τέλους τοπικής ανάπτυξης (ΤΤΑ) του Κεφαλαίου Δ΄ και των δυνητικών τελών του άρθρου του 430 του παρόντος μέρους».
Σύμφωνα με πληροφορίες, αρκετοί δήμαρχοι είναι υπέρ της αλλαγής του τρόπου είσπραξης των δημοτικών τελών και το θέμα είχε τεθεί επανειλημμένα στον υπουργό Εσωτερικών. Πλέον τα δημοτικά τέλη εισπράττονται μέσω των παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας, που δεν είναι αποκλειστικά η ΔΕΗ. Το πρόβλημα διογκώθηκε την περίοδο της προηγούμενης ενεργειακής κρίσης, καθώς κάποιοι πάροχοι που βγήκαν από την αγορά λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν κατέβαλαν τα τέλη στους δήμους, ως όφειλαν.
Ακόμη και σήμερα, όμως, η πάγια τακτική των παρόχων είναι να μεταφέρουν τα ποσά στους δήμους έπειτα από 3-6 μήνες. Παράλληλα, παρακρατούν το 3% των τελών – ποσοστό πάντως που προβλέπεται να λάβει και ο οργανισμός που θα αναλάβει την είσπραξη. Μάλιστα, η παρακράτηση για την αμοιβή του δημόσιου φορέα είσπραξης μπορεί να φτάσει και το 5%, σύμφωνα με την κατατεθείσα διάταξη.
Τέλος, οι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, πριν αποδώσουν τα δημοτικά τέλη, παρακρατούσαν τις δαπάνες ηλεκτρικού των δήμων, όχι όμως των νομικών προσώπων ή των οργανισμών ύδρευσης και αποχέτευσης.

ΟΟΣΑ: ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ...

Ηχηρό «καμπανάκι» για την ποιότητα της σχέσης μεταξύ πολιτών και πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα χτυπά η πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ για την Εμπιστοσύνη στους Δημόσιους Θεσμούς. Τα ευρήματα σκιαγραφούν ένα τοπίο βαθιάς αμφισβήτησης, τοποθετώντας τη χώρα μας στην κορυφή της λίστας των κρατών με τη ραγδαιότερη υποχώρηση της εμπιστοσύνης, «κοντράροντας» αρνητικά τη διεθνή τάση.
Η ελεύθερη πτώση της εμπιστοσύνης
Σύμφωνα με τα στοιχεία, η απόσταση του πολίτη από την εκτελεστική εξουσία μεγαλώνει: μόλις το 24% των Ελλήνων εμπιστεύεται την κεντρική κυβέρνηση, έναντι 32% που ήταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2023. Η σύγκριση με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ είναι αποκαλυπτική, καθώς ενώ οι χώρες-μέλη σημείωσαν μια οριακή άνοδο στο 40%, η Ελλάδα βυθίστηκε στο 24%.
Η δυσπιστία επεκτείνεται σε ολόκληρο το θεσμικό οικοδόμημα:
Κοινοβούλιο: Η εμπιστοσύνη περιορίστηκε στο 25% (από 32%), παραμένοντας αισθητά κάτω από το 37% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ.
Πολιτικά κόμματα: Καταγράφουν το χαμηλότερο σημείο με μόλις 15% (από 17%).
Δικαιοσύνη: Υποχώρηση στο 39% (από 47%).
Αστυνομία: Πτώση στο 44% (από 51%).
Μέσα Ενημέρωσης: Χαμηλή αποδοχή στο 19% (από 22%).
Στον αντίποδα, οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν ο «πυλώνας» σταθερότητας στις συνειδήσεις των πολιτών, απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη του 63% των ερωτηθέντων.
«Ασφυξία» λόγω κόστους ζωής
Το «αγκάθι» της οικονομικής καθημερινότητας φαίνεται να τροφοδοτεί αυτό το κλίμα απαξίωσης. Το 58% των Ελλήνων ιεραρχεί τον πληθωρισμό ως την κορυφαία πρόκληση της χώρας, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από το 52% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ. Ακολουθούν οι κοινωνικές ανισότητες (40%), η διαφθορά (38%) και το μεταναστευτικό (25%).
Ο ΟΟΣΑ επιχειρεί να ερμηνεύσει αυτή τη δυσαρμονία. Παρόλο που η Ελλάδα έχει επιτύχει οικονομική και διοικητική αναβάθμιση, η «κοινωνική αντίληψη» δεν έχει προλάβει ακόμη να ενσωματώσει αυτές τις βελτιώσεις, παρουσιάζοντας μια χρονική υστέρηση στην αποτύπωση των επενδύσεων.
Μικρές εστίες βελτίωσης και η σκιά της καχυποψίας
Δεν είναι, ωστόσο, όλα σκοτεινά. Υπάρχουν πρώτα δείγματα «θεσμικής ανάκαμψης», καθώς η ικανοποίηση από τις διοικητικές υπηρεσίες διατηρείται σταθερή στο 50%-51%, με τους χρήστες να δηλώνουν ικανοποιημένοι από την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπαλλήλων.
Παράλληλα, ο διεθνής οργανισμός αναγνωρίζει τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης, την ψηφιοποίηση των υπηρεσιών και το Εθνικό Σχέδιο Δράσης 2022-2025 κατά της διαφθοράς. Παρ’ όλα αυτά, η «θεσμική καχυποψία» παραμένει παρούσα. Οι πολίτες συνεχίζουν να αμφιβάλλουν για το αν το δημόσιο συμφέρον προτάσσεται έναντι των ιδιωτικών συμφερόντων, υπογραμμίζοντας ότι η οικοδόμηση πραγματικής εμπιστοσύνης παραμένει ένας μαραθώνιος και όχι αγώνας δρόμου.
Δείτε εδώ την έκθεση του ΟΟΣΑ:

ΑΠΟ ΤΑ «ΚΟΡΑΚΙΑ»… ΣΤΑ «ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ» ΤΩΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ

Η πολιτική έχει μια μοναδική ιδιότητα: όταν κάποιος ανεβαίνει στο βήμα για να καταγγείλει τα κοράκια των Funds, καλό είναι να κοιτάζει πρώτα μήπως πετάει κανένα πάνω από το δικό του κεφάλι.

Δημοσίευμα της «Ζούγκλας» υποστηρίζει ότι εταιρεία στην οποία η Μαρία Καρυστιανού συμμετέχει με ποσοστό 50% απέκτησε, το 2023, διαμέρισμα μέσω πλειστηριασμού που διενεργήθηκε από servicer/Fund. Η ίδια απάντησε ότι δεν γνώριζε τη συγκεκριμένη συναλλαγή και ότι τη διαχείριση της εταιρείας είχε ο τότε σύντροφός της.

Η εξήγηση είναι γνώριμη. Τόσο γνώριμη που ακούγεται σαν πολιτικό κλισέ.

«Δεν ήξερα…»

Αυτή δεν ήταν πάντα η μόνιμη επωδός; Δεν ήξεραν οι υπουργοί. Δεν ήξεραν οι βουλευτές. Δεν ήξεραν οι κολλητοί. Δεν ήξεραν όσοι βρέθηκαν ξαφνικά να διαχειρίζονται κόκκινα δάνεια, να αγοράζουν περιουσίες σε τιμές ευκαιρίας ή να συνυπάρχουν με εταιρείες που έκαναν χρυσές δουλειές πάνω στην απόγνωση των άλλων.

Το έργο το έχουμε παρακολουθήσει τόσες φορές που πλέον ξέρουμε και τους διαλόγους απ’ έξω.

«Δεν ήξερα.»
«Δεν ασχολούμουν.»
«Τα έκανε άλλος.»
«Είναι νόμιμο.»

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Όταν χτίζεις πολιτική καριέρα καταγγέλλοντας τα Funds, τους servicers και τους πλειστηριασμούς, η κοινωνία περιμένει να μη βρίσκει ούτε τη σκιά τους δίπλα σου. Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για αντισυστημική πολιτική. Μιλάμε για αντισυστημική ρητορεία με συστημικές… παρενέργειες.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Οι υποθέσεις του Ανδρέα Πάτση, των δραστηριοτήτων που αποδόθηκαν στο περιβάλλον του Δημήτρη Σιούφα ή οι καταγγελίες που είχαν διατυπωθεί για τον Παναγή Καππάτο ανέδειξαν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο πρόβλημα: την ολοένα στενότερη διαπλοκή πολιτικής, δικηγορικών γραφείων, εισπρακτικών εταιρειών και της βιομηχανίας των πλειστηριασμών. Άλλοι επικαλέστηκαν νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες, άλλοι δήλωσαν ότι «δεν γνώριζαν», άλλοι αρνήθηκαν κάθε μομφή. Το μοτίβο, όμως, επαναλαμβάνεται.

Γι’ αυτό το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Όποιος εμφανίζεται ως πολέμιος των Funds και των servicers οφείλει να αποδεικνύει στην πράξη ότι δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές τους. Διαφορετικά, η αξιοπιστία του πλήττεται, όσο συγκινητικό ή δίκαιο κι αν υπήρξε το σημείο εκκίνησής του.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο.

Το σύστημα έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να μετατρέπει σχεδόν κάθε επίδοξο «τιμωρό» του σε διαχειριστή των ίδιων μηχανισμών που λίγο πριν κατήγγελλε. Άλλοι αλλάζουν κουστούμι. Άλλοι σημαία. Άλλοι λογότυπο κόμματος. Οι μηχανισμοί, όμως, μένουν οι ίδιοι.

Η λύση δεν θα έρθει από έναν νέο σωτήρα που υπόσχεται να καθαρίσει το σύστημα. Θα έρθει μόνο όταν το ίδιο το σύστημα πάψει να επιτρέπει σε Funds να λεηλατούν λαϊκές περιουσίες, όταν οι πολιτικοί ελέγχονται πραγματικά και όταν κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το βολικό «δεν γνώριζα».

Γιατί η υποκρισία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο.

Φοράει όποιο χρώμα τη βολεύει κάθε φορά.

ΤΣΙΠΡΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ, ΕΦΕΡΕΣ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!

Καλυψώ Κανάκη Σκεπτικό και ανόρεχτο σε βρίσκω...

Καλυψώ Κανάκη
Σκεπτικό και ανόρεχτο σε βρίσκω...
Κάπως έτσι είμαι κι εγώ σήμερα που τα funds σου και τα κοράκια σου, τα κοράκια που ΕΣΥ έφερες, μόλις μου ζήτησαν κάθε μήνα όλο μου τον μισθό, για να μη μου πάρουν το ένα και μοναδικό σπίτι που έχω κι ας το έχω πληρώσει πέντε φορές μέχρι σήμερα. 
Κάποτε χαμογελούσα όταν μες την τρελή χαρά, φώναζες στην πλημμυρισμένη με κόσμο πλατεία της Λάρισας "Η Ελπίδα Έρχεται" κι εγώ το πίστευα. Όλοι το πιστεύαμε! 
Η Ελπίδα όμως δεν ήρθε ποτέ. Αντί για την Ελπίδα που όλοι περιμέναμε, έφερες τα κοράκια να μας τρώνε τις σάρκες καθημερινά. 
Έκοψες το χαμόγελό μου και το χαμόγελο χιλιάδων ανθρώπων που βρισκόμαστε στην ίδια θέση. Που παλεύουμε και ψάχνουμε καθημερινά να βρούμε τη χαμένη Ελπίδα.
Σου εύχομαι λοιπόν να είσαι έτσι ακριβώς και την επομένη των εκλογών για να νιώσεις πώς νιώθουμε εμείς όλα αυτά τα καταραμένα χρόνια της προδοσίας σου!

ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ

Διονυσης Μεταξας-Αντζουλατος
Στιγμιότυπα απ’την εποχή του ΟΝΝΕΔιτικου…«Γερούν-γερά»…έτσι για να θυμουνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι…
ΑΦΟΥ ΤΟΤΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΗΤΑΝ…ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΗΣ…ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΑ ΝΕΟΫΡΚΕΖΙΚΑ PARTIES ΓΙΑ ΕΙΣΟΔΙΣΜΟ…;)…!!!

ΙΟΥΛΙΑΝΑ: ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΕΠΟΣ ΣΤΟΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΟ» ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟ

Ο αείμνηστος Θύμιος Παπανικολάου, η καρδιά κι η ψυχή του "Ρεσάλτο", επίκαιρος όσο ποτέ...
Φτωχότεροι χωρίς τον Θύμιο...

Γραμμένο τον Ιούλη του 2016 ("Ρεσάλτο")

Η ιστορία σκαρώνει άσχημα παιχνίδια. Όχι από ιδιοτροπία, αλλά από… νομοτέλεια. Η Ιστορία τιμωρεί του χλευαστές και ιδιαίτερα εκείνους που την προδίδουν…
Τa «Ιουλιανά» του 1965 ήταν ένα αγωνιστικό έπος: Ένα δώρο της Ιστορίας στην Αριστερά. Αυτό το δώρο η Αριστερά το πέταξε για να μην διασαλευτεί η «νομιμότητα» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας…
Ήρθε μετά η ιστορική τιμωρία: Η δικτατορία των συνταγματαρχών…
Σήμερα έχουμε ένα...από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορικής …εκδίκησης:

Η Αριστερά του ΤΟΤΕ, μέσα από μια διαδοχή μεταλλάξεων και ενσωματώσεων στο αστικό καθεστώς, μέσα από μια σειρά προδοσιών του Λαϊκού Κινήματος, αποτελεί τη νέα Δεξιά, την κατοχική κυβέρνηση του 4ου Ράιχ…

Η Αριστερά του τότε που διωκόταν και φυλακιζόταν από τη Δεξιά έχει μεταλλαχτεί σε «αριστερά» του δωσιλογισμού, σε «αριστερά» των μαφιόζων του χρήματος, σε «αριστερά» που εκτελεί τα «συμβόλαια θανάτου» του 4ου Ράιχ, με μεγαλύτερη μοχθηρία, αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα από τις κλασσικές δυνάμεις του 4ου Ράιχ: Τη Δεξιά…

Τέτοια αναστροφή και διαστροφή της Πολιτικής δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Μέσα σε 50 χρόνια, από το έπος των Ιουλιανών, μέσα σε 50 χρόνια προδοσιών των Κινημάτων, μέσα σε 50 χρόνια διαδικασιών ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ της αριστεράς στο καθεστώς, μέσα σ’ αυτά τα 50 χρόνια ήρθαν τα πάνω κάτω…

Και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό το άθαφτο πτώμα της «αριστεράς» είναι καιρός να ταφεί…

Αναδημοσιεύουμε για τα Ιουλιανά ένα παλιό μας κείμενο. Μαζί με άλλα σχετικά βρίσκεται εδώ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=33495#33495

Ιουλιανά 1965: Σιδερώνουν τις αγωνιστικές Μνήμες…

49 Χρόνια έχουν περάσει από τη λαϊκή έκρηξη των «Ιουλιανών» του 1965!!!

Αυτό που θα διαπιστώσει κανείς είναι ότι όλη αυτή η λαϊκή έκρηξη, όλα αυτά τα χρόνια, έχει θαφτεί: Από όλους και την «αριστερά»…

Στην καλύτερη περίπτωση να «αναλυθεί» δημοσιογραφικά, «κλειδωμένη» στα στενά πλαίσια των ανακτορικών πραξικοπημάτων και της κοινοβουλευτικής Αποστασίας…

Για το εκρηκτικό λαϊκό κίνημα των «Ιουλιανών», η μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη μετά την ΕΑΜική επανάσταση (1941-1944), ένας πρώιμος ελληνικός «Γαλλικός Μάης», σιγή ιχθύος…

Αυτή η σκανδαλώδης παρασιώπηση δεν είναι τυχαία. Στα «Ιουλιανά» εισβάλουν με ορμή στην πολιτική αρένα η λαϊκές μάζες: Ο ΔΡΟΜΟΣ είναι η ΤΟΜΗ και η πολιτική ΑΡΕΝΑ εκείνων των ημερών…

Ακριβώς, αυτό το επαναστατικό «στοιχείο» του Πεζοδρομίου θέλουν να αφανίσουν από την Ιστορία οι πολύχρωμες, σήμερα, καθεστωτικές δυνάμεις, και οι μεταλλαγμένες «αριστερές»…

Θέλουν να αφανίσουν τον κινητήριο μοχλό της Ιστορίας, τον αγώνα και το ΚΙΝΗΜΑ στο ΔΡΟΜΟ, διότι ο ΔΡΟΜΟΣ είναι σήμερα πολύ επίκαιρος και πολύ επικίνδυνος για τις κατοχικές δυνάμεις του 4ου Ράιχ…

Αλλά και ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ δρόμος για την αναχαίτιση των δωσίλογων ανδρεικέλων, την εθνική και κοινωνική μας απελευθέρωση…

Τα «Ιουλιανά» δεν ήταν μια «δημοκρατική ανωμαλία», όπως την εμφανίζουν ΟΛΑ τα κόμματα και οι «παπαγάλοι» τους.

Τα βασιλικά πραξικοπήματα και οι αποστασίες ΚΑΘΟΡΙΣΤΗΚΑΝ από την εκρηκτική ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ της λαϊκής ΟΡΓΗΣ και τις ΜΑΖΙΚΕΣ αγωνιστικές διαθέσεις του ελληνικού λαού και αποτέλεσαν, απλώς, την αφορμή.

Το αυθόρμητο λαϊκό ξέσπασμα μετά την «καθαίρεση» της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ήταν η συνισταμένη εκρηκτικών διεργασιών χρόνων.

Διεργασίες που αποτυπώθηκαν και εκλογικά το 1958, όταν η ΕΔΑ εκτινάχτηκε στο 24,4%...

Αυτή η θεματική άνοδος της ΕΔΑ πανικόβαλε το καθεστώς το οποίο, μέσω της Δεξιάς, εντατικοποίησε και πολλαπλασίασε τις διώξεις και την τρομοκρατία, το χαφιεδισμό και το «φακέλωμα» καθώς και την αντικομουνιστική υστερία…

ΟΛΑ αυτά συσσώρευαν πιεστικά και εκρηκτικά γιγάντια αποθέματα λαϊκής ΟΡΓΗΣ.

Εκείνη την εποχή η Ελλάδα ζούσε αλλεπάλληλα κύματα μεγάλων και σκληρών απεργιών. Είχε διαμορφωθεί ένα παλιρροϊκό, ριζοσπαστικό κίνημα με καθημερινές συγκρούσεις (με τα όργανα καταστολής), στο ΔΡΟΜΟ.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα: Το Δεκέμβριο του 1960, οι οικοδόμοι κήρυξαν πανελλαδική απεργία με 200 χιλιάδες στο δρόμο…

Μετά από πολύωρες οδομαχίες οι οικοδόμοι έτρεψαν σε φυγή τα «μηχανοκίνητα» της Αστυνομίας. Πάνω από 150 τραυματίες και 179 συλλήψεις ήταν ο απολογισμός…

Τα γεγονότα αυτά, όχι μόνο δεν πτόησαν κανέναν, αλλά πυροδότησαν μια σειρά σκληρών απεργιών και σε άλλους κλάδους, καθώς και τη φοιτητική νεολαία…

Ήταν αυτό το ρωμαλέο παλλαϊκό ΚΙΝΗΜΑ που έβαλε τέλος, το 1963, στην «εποχή» Καραμανλή: Συντριβή στις εκλογές και δραπέτευση, στο εξωτερικό, με ψεύτικο όνομα…

Σημείωση: Λίγο πριν είχε προηγηθεί η δολοφονία του Λαμπράκη από το δεξιό παρακράτος, μια δολοφονία που έριξε νέο λάδι στη φωτιά της λαϊκής ΟΡΓΗΣ…

Η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, ιδρύθηκε το 1961, ακριβώς για να αναχαιτίσει και να εκτονώσει την παλίρροια της λαϊκής οργής, τη διαρκώς διογκούμενη.

Ο «διμέτωπος» αγώνας του Γεωργίου Παπανδρέου (εναντίον της «Δεξιάς» και της «Αριστεράς») δεν εξομάλυνε την κατάσταση: Ένα καθαρόαιμο αστικό κόμμα η ΕΚ, με στόχο να αποτελέσει το «ανάχωμα» της λαϊκής οργής, δεν μπορούσε να ικανοποιήσει ΚΑΝΕΝΑ αίτημα της κοινωνικής λαϊκής παλίρροιας.

Το ΚΙΝΗΜΑ «από τα κάτω» (ο ΔΡΟΜΟΣ) φούντωνε διαρκώς: Οι εργαζόμενοι άρχισαν να παίρνουν στα χέρια τους τα συνδικάτα. Οι απεργίες πλήθυναν και έβαλαν πολιτικά αιτήματα.

Στους χώρους της νεολαίας, η «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη» απέκτησε τεράστια επιρροή. Ιδρύθηκε μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη και σύντομα αριθμούσε 150.000 μέλη, ιδρύοντας «λέσχες» σε απίθανα μέρη, ακόμα και σε χωριά.

Το βασιλικό πραξικόπημα (15-7-65) αποτέλεσε τη μόνη διέξοδο στο καθεστώς.

Τα «Ιουλιανά», συνεπώς,