ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ! ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΚΟΒΕΣΙ ΣΤΟΝ ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ ΓΙΑ ΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΡΩΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ....

Στην αντεπίθεση πέρασε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO), επικεφαλής της οποίας είναι η Ευρωπαία γενική εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, για την πρόσφατη απόφαση του 11μελούς Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ) Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης του Αρείου Πάγου να παρατείνει για μία διετία τη θητεία των τριών Ελλήνων εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων, μη λαμβάνοντας υπόψη και μη συμμορφούμενο με την απόφαση του Κολεγίου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που ανανέωσε τη θητεία τους για μία πενταετία.

Προσφυγή

Η EPPO προσέφυγε στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου και ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη. Η υπόθεση θα συζητηθεί στον Αρειο Πάγο την τελευταία δικάσιμο πριν από τη λήξη του τρέχοντος δικαστικού έτους (30 Ιουνίου 2026).
Τον περασμένο Νοέμβριο το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο συγκροτείται από την Ευρωπαία γενική εισαγγελέα και 24 ευρωεισαγγελείς, έναν από καθεμία από τις συμμετέχουσες χώρες της Ε.Ε., είχε ανανεώσει ομόφωνα (μετά την πρόταση της κυρίας Κοβέσι) για μία πενταετία τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Η απόφαση αυτή του Κολεγίου είχε προκαλέσει τη δυσφορία των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών του Αρείου Πάγου.
Ωστόσο, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης τήρησε την τυπική προβλεπόμενη διαδικασία, εν όψει της λήξης της θητείας των εν λόγω τριών Ελλήνων εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων στο τέλος Ιουνίου, και απέστειλε τα σχετικά ερωτήματα στον Αρειο Πάγο.

Το 11μελές ΑΔΣ συνήλθε τον περασμένο μήνα (11.5.2026) και ομόφωνα παράτεινε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μια διετία. Στο ΑΔΣ συμμετείχαν τόσο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου όσο και ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Ποινικού Δικαστηρίου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ενώ εισηγητής ήταν ο αντιπρόεδρος Παναγιώτης Λυμπερόπουλος.
Από τους 11 ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς που μετείχαν στο ΑΔΣ κρίθηκε ότι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων πρέπει να παραταθεί και να παραμείνουν στη δύναμη της EPPO για δύο ακόμη χρόνια, μέχρι να ολοκληρώσουν τις εκκρεμείς δικογραφίες που έχουν στα χέρια τους.
Τα μέλη του ΑΔΣ κατά την έναρξη της επίμαχης συνεδρίασης εκείνης της ημέρας, εξέτασαν κατ’ αρχάς το θέμα αν θα πρέπει να παραταθεί ή όχι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Στη συνέχεια, αφού δόθηκε το πράσινο φως, καθορίστηκε ο χρόνος της παράτασης της θητείας τους για μια διετία.
Κι αυτό γιατί τα μέλη του ΑΔΣ έκριναν ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη νομοθεσία, η αρμοδιότητα ανανέωσης και παράτασης ή μη της θητείας των ευρωεισαγγελέων υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ΑΔΣ.
Ετσι, το τελευταίο δεν ανανέωσε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μία 5ετια, όπως είχε αποφασίσει το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αλλά επέλεξε την παράταση της θητείας τους για μία διετία.

Το θέμα της ανανέωσης της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων έχει απασχολήσει τον πολιτικό και δικαστικό κόσμο το τελευταίο διάστημα, λόγω των δικογραφιών που έχουν αποσταλεί από την Ευρωεισαγγελία στη Βουλή για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ωστόσο, η EPPO κατέθεσε στην ολομέλεια του Αρείου Πάγου αίτηση με την οποία ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Υποστηρίζει ότι το μόνο αρμόδιο όργανο για την ανανέωση της θητείας τους είναι το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο έχει ήδη αποφασίσει για 5ετή παράταση της.
Η EPPO υποστηρίζει ακόμη ότι το ΑΔΣ του άρθρου 90 του Συντάγματος είναι αρμόδιο να κρίνει μόνο για τις προαγωγές, τοποθετήσεις, μεταθέσεις κ.λπ. των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελέων, εντός της ελληνικής επικράτειας και όχι για τη θητεία των Ελλήνων δικαστικών που υπηρετούν τον ευρωπαϊκό θεσμό, για τον οποίο ισχύουν ειδικές διατάξεις του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι Ελληνες δικαστές έχουν ήδη διοριστεί σε ευρωπαϊκές θέσεις,

"ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ..."

Συμπληρώνονται σήμερα οκτώ χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Οκτώ χρόνια από μια από τις πιο μελανές στιγμές του σύγχρονου εθνικού βίου μας και από τις πιο φορτισμένες πολιτικές στιγμές της μεταπολίτευσης. Μια στιγμή που προκάλεσε οργή, κινητοποιήσεις, πολιτικές ανατροπές και βαρύτατους χαρακτηρισμούς, σηματοδοτώντας μια εθνικά επαίσχυντη υποχώρηση...

Ο χρόνος συνήθως καταλαγιάζει τα πάθη. Δεν σβήνει όμως τη μνήμη. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν αφορά πια αποκλειστικά τη συμφωνία αυτή καθαυτή. Αφορά ευρύτερα και τη στάση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην αλήθεια, τη συνέπεια και τελικά τους ίδιους τους πολίτες. Γιατί οι Πρέσπες δεν αποκάλυψαν μόνο ένα εθνικό ρήγμα. Αποκάλυψαν και ένα βαθύ έλλειμμα πολιτικής ειλικρίνειας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, ως αρχηγός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να επιστρέψει στην εξουσία, εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη συμφωνία σχεδόν ως ιστορικό θρίαμβο, αποφεύγοντας -αμετανόητοι- να αναγνωρίσουν το μέγεθος του κοινωνικού και εθνικού τραύματος που προκάλεσε.

Η ΝΔ, από την άλλη, ως αντιπολίτευση μιλούσε για εθνικά επιζήμια συμφωνία, για λάθος ιστορικών διαστάσεων, για απαράδεκτη παραχώρηση, επενδύοντας πολιτικά όσο λίγες φορές στο λαϊκό αίσθημα. Και όμως. Επτά χρόνια διακυβέρνησης μετά, όχι μόνο δεν έθεσε “βέτο” στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων όπως υποσχόταν, όχι μόνο δεν έχει καταγγείλει τις παραβιάσεις της συμφωνίας αλλά την εφαρμόζει κανονικά, ικετεύοντας ορισμένες φορές μάλιστα προς τούτο (οποία ειρωνεία!) και τη γειτονική κυβέρνηση...

Εκτός από την εθνική ζημιά, ο χρόνος ανέδειξε έτσι και την πολιτική υποκρισία. Η πληγή των Πρεσπών δεν ήταν μόνο γεωπολιτική. Ήταν και βαθιά πολιτική. Επιβεβαίωσε, για άλλη μια φορά, ότι στην Ελλάδα άλλα λέγονται από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και άλλα εφαρμόζονται από τα έδρανα της εξουσίας. Ο πολιτικός λόγος γίνεται εργαλείο συσπείρωσης και προεκλογικής εξαπάτησης και, μόλις έρθει η ώρα της διακυβέρνησης, ο ρεαλισμός βαφτίζεται υπευθυνότητα. Και αυτό οι πολίτες το καταγράφουν, έστω κι αν δεν το εκφράζουν πάντα δημόσια, αλλά με τη μνήμη που συσσωρεύει πικρία και δύσκολα διαγράφεται.

Η υπόθεση της Μακεδονίας μπορεί να έπαψε να κυριαρχεί στην καθημερινή επικαιρότητα, αν και ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Η προδοσία δεν έχει ξεχαστεί γιατί δεν ήταν ποτέ απλώς ένα διπλωματικό ζήτημα, αλλά θέμα ταυτότητας, ιστορικής μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας...

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ εργαλειοποίησαν τότε ένα εθνικό θέμα για μικροπολιτικά οφέλη και στη συνέχεια το ξεπούλησαν, δεν έχει ξεχαστεί. Γι’ αυτό, οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Πρέσπες ήταν σωστές ή λάθος. Το ερώτημα είναι και ποιος είπε την αλήθεια ή, για την ακρίβεια, ποιος τελικά κορόιδεψε ποιον...

Ο ΚΟΡΙΟΣ

«ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΛΑΒΕΙ Η ΠΓΔΜ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ» ΔΗΛΩΝΕ ΤΟ 1993 Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Ο ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΟΠΩΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΤΟ ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΕΝΑ ΚΟΠΑΔΙ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ, ΠΟΥ ΠΛΟΥΤΙΣΑΝ ΑΝΟΜΑ, ΚΛΕΒΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΑΜΕΙΟ

Η ξεκάρφωτη «ελληνική εθνική αστική τάξη» είναι αυτή που καλλιεργεί τους εθνικούς μύθους για να κλέβει με τρόπο μυθικό. Είναι αυτή που κάνει τους αξιωματικούς να πιστεύουν πως χωρίς αυτούς πατρίδα δεν υπάρχει. ‘Οχι, πάντως, γιατί την απειλούν εξωτερικοί εχθροί, αλλά διότι την απειλεί μονίμως η ανυπαρξία αληθούς εθνικής συνειδήσεως. Που να μην στηρίζεται, δηλαδή, στους μύθους….

… Οι κομπραδόροι (μεταπράτες μη παραγωγικοί, σαλτιμπάγκοι πάσης φύσεως) έχουν ανάγκη από έναν σταθερό «ιερό» πάσσαλο, γύρω απ’ τον οποίο θα μπορούσαν να γυρίζουν αιωνίως στο εθνικό αλώνι, αλέθοντας στάρι και κουτόχορτο ανάκατα, για τις ανάγκες ενός λαού που συνήθισε να τρέφεται με προγονικούς μύθους, που τους περιφέρει ανά την Εσπερία ζητώντας δάνεια για να κρατηθεί στη ζωή ένας ιστορικός τόπος, απ’ τον οποίο όντως εκπηγάζει ο σύγχρονος πολιτισμός. Πώς αλλιώς θα διατηρήσει τη συνοχή της μια αστική τάξη, που ούτε αστική είναι καλά καλά, ούτε εθνική; Τους ‘Ελληνες αστούς, πρώην τσαρουχάδες χωρίς αστικές ρίζες, πάντα τους στενεύουν τα λουστρίνια, διότι ακόμα δεν ξεσυνήθισαν τα τσαρούχια.

Οι ‘Ελληνες αστοί, πάντα και σ’ όλες τις περιπτώσεις ήταν οι πρώτοι και καλύτεροι που συνεργάστηκαν με τον κάθε κατακτητή αυτού του δύσμοιρου τόπου. Η ελληνική εθνική αστική τάξη ούτε ελληνική είναι ούτε τάξη ούτε αστική. Είναι ένα κοπάδι κοπρόσκυλα, που πλούτισαν άνομα, κλέβοντας το δημόσιο ταμείο, είτε ως εργολάβοι είτε ως μεσάζοντες ξένων εταιρειών, που εκείνες παράγουν κι αυτοί μεταπωλούν αυτό που εκείνες παράγουν, χωρίς να παράγουν ούτε ποδήλατα. Μόνο καρφίτσες, κι αυτές της μιας χρήσεως γιατί στραβώνουν με την πρώτη.

Η ξεκάρφωτη «ελληνική εθνική αστική τάξη» είναι αυτή που καλλιεργεί τους εθνικούς μύθους για να κλέβει με τρόπο μυθικό. Είναι αυτή που κάνει τους αξιωματικούς να πιστεύουν πως χωρίς αυτούς πατρίδα δεν υπάρχει. Όχι, πάντως, γιατί την απειλούν εξωτερικοί εχθροί, αλλά διότι την απειλεί μονίμως η ανυπαρξία αληθούς εθνικής συνειδήσεως. Που να μην στηρίζεται, δηλαδή, στους μύθους.

Βασίλης Ραφαηλίδης – «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974»

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ «ΔΟΥΛΕΥΕΙ»

Οι μισθοί στην Ευρώπη παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και με βάση την αγοραστική δύναμη, με το Λουξεμβούργο στην κορυφή και την Ελλάδα στην τελευταία θέση σύμφωνα με την Eurostat.    

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιες χώρες πληρώνουν τους καλύτερους μισθούς στην Ευρώπη; Ή πώς συγκρίνεται ο μισθός σας με τους άλλους μισθούς στην ΕΕ; Με το κόστος ζωής να διαφέρει σημαντικά, πώς συγκρίνεται ο μισθός σας όταν προσαρμόζεται με βάση τα πρότυπα αγοραστικής δύναμης;

Υπάρχουν διάφοροι δείκτες για τη σύγκριση μισθών και αποδοχών, αλλά ο νέος υπολογισμός της Eurostat, ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο, ξεχωρίζει ως ιδιαίτερα χρήσιμος. Υπολογίζεται από τον μέσο ετήσιο μικτό μισθό για εργασία πλήρους απασχόλησης.

Σύμφωνα με την Eurostat, το 2023 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο κυμαινόταν από 13.503 € στη Βουλγαρία έως 81.064 € στο Λουξεμβούργο, με τον μέσο όρο της ΕΕ να φτάνει τα 37.863 €.

Εννέα κράτη μέλη ανέφεραν μισθούς πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ 17 χώρες βρέθηκαν κάτω από αυτόν. Η Ολλανδία δεν περιλαμβάνεται στα δεδομένα λόγω διαφορών στη μεθοδολογία.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, ο προσαρμοσμένος μέσος μισθός ήταν πάνω από 50.000 € σε πέντε ακόμη χώρες: Δανία (67.604 €), Ιρλανδία (58.679 €), Βέλγιο (57.989 €), Αυστρία (54.508 €) και Γερμανία (50.988 €).

Η Φινλανδία, η Σουηδία και η Γαλλία κατατάσσονται επίσης πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Στην κατώτερη θέση, η Ελλάδα και η Βουλγαρία ακολουθείται από την Ουγγαρία , τη Ρουμανία (17.739 €), την Πολωνία (18.054 €) και τη Σλοβακία (19.001 €), όλες με ετήσιους μισθούς κάτω από 20.000 €.

Η Ιταλία και η Ισπανία βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, με ετήσιους μισθούς περίπου 32.500 €.

Πώς μεταβάλλονται οι ανισότητες με βάση την αγοραστική δύναμη;

Οι μέσοι μισθοί με βάση το πρότυπο αγοραστικής δύναμης (PPS) παρέχουν μια δικαιότερη σύγκριση, καθώς το κόστος ζωής, ιδιαίτερα τα έξοδα στέγασης, διαφέρει σημαντικά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Η ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) «εξαλείφει την επίδραση των διαφορών επιπέδου τιμών μεταξύ χωρών». Το PPS είναι «μια τεχνητή νομισματική μονάδα», όπου μία μονάδα PPS μπορεί θεωρητικά να αγοράσει την ίδια ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών σε κάθε χώρα.

Εξετάζοντας τον μέσο ετήσιο προσαρμοσμένο μισθό πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο σε PPS, τα κενά είναι σημαντικά μικρότερα σε σχέση με τα ονομαστικά στοιχεία. Ωστόσο, παραμένουν ουσιαστικές διαφορές στην ΕΕ. Για παράδειγμα, σε ονομαστικούς όρους, ο υψηλότερος μέσος μισθός ήταν έξι φορές μεγαλύτερος από τον χαμηλότερο, ενώ αυτή η αναλογία μειώνεται σε 2,5 φορές όταν προσαρμόζεται με βάση το PPS.

Η Ελλάδα στην τελευταία θέση στο PPS

Ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης ανά εργαζόμενο, μετρούμενος σε PPS, κυμαινόταν από 20.525 στην Ελλάδα έως 53.745 στο Λουξεμβούργο. Σε ονομαστικούς όρους, η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση από το τέλος, αλλά είχε τη χειρότερη θέση στο PPS.

Σε αυτόν τον δείκτη,

Ο ΜΑΚΗΣ, ΤΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ, Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ΚΑΙ ΤΟ… ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

«Ο Βορίδης εμφανίστηκε στον ακροδεξιό χώρο πριν από το 1980. Τέσσερα χρόνια μετά ο Βορίδης εκλέγεται πρόεδρος της νεολαίας ΕΠΕΝ (το κόμμα που ίδρυσε ο Παπαδόπουλος το 1983 από τον Κορυδαλλό)…
Σε μια θυελλώδη συνεδρίαση, στις 15 Μαρτίου 1985, ο Μ. Βορίδης διαγράφεται από το σύλλογο φοιτητών της Νομικής λόγω της ακροδεξιάς του δράσης (…).

Μερικούς μήνες μετά, ο διαγραμμένος επικεφαλής ομάδας “ΕΠΕΝιτών” πολιόρκησε τη Νομική με τσεκούρια και σιδηρολοστούς.

Το 1994 ο Μ. Βορίδης ιδρύει το “Ελληνικό Μέτωπο”, ενώ λίγο μετά εκδίδει την εφημερίδα “Ελληνικές Γραμμές”. Στο κόμμα μετέχουν η νεοφασιστική ΕΝΕΚ, αλλά και πολλά στελέχη της ΕΠΕΝ. Αγαπημένος του στόχος οι μετανάστες, κυρίως οι Αλβανοί (…).

Στις 18 Οκτωβρίου 1997, ο Λεπέν αναγνώρισε το “Ελληνικό Μέτωπο”.
Το 2005, λίγο πριν το “Ελληνικό Μέτωπο” προσχωρήσει στο ΛΑ.Ο.Σ., ο Βορίδης έκανε επίδειξη της ισχύος του φέρνοντας τον Λεπέν στην Αθήνα για να παραστεί στο γάμο του. Κουμπάρος στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του κ. Βορίδη ένας άλλος Γάλλος ακροδεξιός, ο αντιπρόεδρος του Front National, ο Καρλ Λανγκ».

Με το παραπάνω κείμενο μας συστήνει τον Μάκη Βορίδη και μας γνωστοποιεί την πολιτική του διαδρομή μια φυλλάδα «υπεράνω υποψίας» για αντιδεξιό προσανατολισμό. Μιλάμε για την «Καθημερινή», (14.10.2007).

Η σημερινή κατάληξη του Μ. Βορίδη είναι γνωστή, όπως γνωστό είναι επίσης ότι η Ν.Δ αποτελεί την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να σταδιοδρομήσουν πολιτικά μια σειρά φασιστοειδή.

Να μιλήσουμε και για «φρέσκα κουλούρια».

Ο Μάκης Βορίδης βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο τον τρόπο λειτουργίας του καθεστώτος Μητσοτάκη. Η δικογραφία για το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ φωτίζει ένα πλέγμα σχέσεων, παρεμβάσεων και εξυπηρετήσεων που παραπέμπει σε οργανωμένη λεηλασία δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η μαρτυρία του Γρηγόρη Βάρρα, προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ το 2020, ο οποίος απομακρύνθηκε από τη θέση του έπειτα από απαίτηση του τότε υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αμέσως μετά την καρατόμησή του βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου ως συνεργάτης της κυβέρνησης. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Όπως έχουμε ήδη γράψει, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί τον καθρέφτη της σήψης ενός συστήματος εξουσίας που αντιμετωπίζει το δημόσιο χρήμα σαν λάφυρο, τα ευρωπαϊκά κονδύλια σαν ιδιοκτησία του και τη λογοδοσία σαν ενοχλητικό εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο Ηράκλειο ο πρώην υπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη λαϊκή οργή, δεχόμενος επίθεση με αυγά ενώ γευμάτιζε με την οικογένεια και φίλους του. Η κοινωνική αγανάκτηση δεν γεννιέται στο κενό. Τροφοδοτείται από την αίσθηση ότι οι ισχυροί απολαμβάνουν μια μόνιμη ασυλία, όσο σοβαρές κι αν είναι οι καταγγελίες που τους βαραίνουν.

Και βέβαια, αν κάποιος αναζητά ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υποταγής στο μητσοτακικό παρακράτος, αρκεί να θυμηθεί τη στάση του ίδιου του Βορίδη στην υπόθεση των υποκλοπών.

Ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των θεσμών και πρόεδρος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος είχε ενημερωθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2023, με επίσημη συστημένη επιστολή της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, ότι υπήρξε στόχος του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Κι όμως.

Δεν ζήτησε να πληροφορηθεί το περιεχόμενο της δικογραφίας. Δεν απαίτησε να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Δεν διεκδίκησε ούτε καν το στοιχειώδες δικαίωμα ενός θύματος να γνωρίζει ποιος το παρακολουθούσε και γιατί.

Ακόμη περισσότερο, απουσίασε από τη σχετική δίκη στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, γεγονός που συνέβαλε στο να αθωωθούν οι κατηγορούμενοι για την παράνομη πρόσβαση σε σύστημα πληροφοριών.

Πρόκειται για μια στάση που δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί ως αδιαφορία. Μοιάζει περισσότερο με πολιτική επιλογή. Με μια βαθιά υπόκλιση προς το σύστημα που οικοδόμησε το σκάνδαλο των υποκλοπών και φρόντισε να μην λογοδοτήσει κανείς γι’ αυτό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημερινό παράδοξο.

Ένας πολιτικός που το όνομά του εμφανίζεται σε μια δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ένας πολιτικός που ως θύμα του Predator δεν ζήτησε ποτέ να μάθει ποιος τον παρακολουθούσε, ένας πολιτικός που προτίμησε τη σιωπή από τη διεκδίκηση της αλήθειας, εμφανίζεται τώρα ως ο κατάλληλος άνθρωπος για να προεδρεύσει της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος.

Τελικά, ίσως να είναι πράγματι ο καταλληλότερος.

Γιατί σε ένα καθεστώς που μετατρέπει την ατιμωρησία σε κανόνα και τη συγκάλυψη σε κυβερνητική μέθοδο,

“ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ”: ΕΝΑΣ ΘΕΣΜΟΣ ΠΟΥ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟΙ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΑΝ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΗΣ “ΑΓΙΑΣ” ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ.

Η επιστροφή του 82χρονου Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στη φυλακή, λίγες μόλις μέρες μετά την αποφυλάκισή του, αποτελεί μια ακόμα υπόθεση που ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κανείς για τον ίδιο και την υπόθεση της 17 Νοέμβρη, αναδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα αξιοπιστίας που αντιμετωπίζει σήμερα η αστική Δικαιοσύνη.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, οι ίδιοι δικαστικοί μηχανισμοί έκριναν ότι μπορούσε να αποφυλακιστεί υπό όρους και στη συνέχεια ότι έπρεπε να επιστρέψει στη φυλακή, μετά την αναίρεση της σχετικής απόφασης από τον Άρειο Πάγο.

Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος θεωρεί σωστή ή λανθασμένη τη μία ή την άλλη απόφαση. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πώς μπορεί ο απλός άνθρωπος να διατηρήσει εμπιστοσύνη σε έναν θεσμό που εμφανίζεται να παράγει τόσο αντιφατικές κρίσεις για την ίδια υπόθεση; Σε ένα θεσμό που χλευάζουν ακόμα και σκιτσογράφοι εμφανίζοντας τον σαν μαριονέτα της “αγίας” οικογένειας και της Αμερικανικής Πρεσβείας.

Η κρίση αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης δεν γεννήθηκε χτες. Είναι αποτέλεσμα μιας μακράς συσσώρευσης γεγονότων. Είναι οι υποκλοπές που έμειναν χωρίς ενόχους. Είναι το έγκλημα των Τεμπών που παραμένει βυθισμένο σε καθυστερήσεις και σκοτεινές πτυχές. Είναι τα σκάνδαλα διαφθοράς που σπάνια φτάνουν μέχρι το τέλος της διαδρομής. Είναι η αίσθηση ότι υπάρχει μία Δικαιοσύνη για τους ισχυρούς και μία άλλη για τους αδύναμους.

Γι’ αυτό και δεν προκαλεί έκπληξη ότι σε όλες σχεδόν τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τη “Δικαιοσύνη” βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αντιμετωπίζει πλέον τις δικαστικές αποφάσεις όχι ως απονομή δικαίου αλλά ως αποτέλεσμα πολιτικών, οικονομικών και εξουσιαστικών συσχετισμών. Κοντεύει να καταντήσει ανέκδοτο το “Ελληνική Δικαιοσύνη”.

Στην περίπτωση Γιωτόπουλου, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος 82 ετών βγαίνει από τη φυλακή και λίγες μέρες αργότερα επιστρέφει ξανά σε αυτήν, προσφέρει μια εικόνα που στα μάτια πολλών πολιτών μοιάζει περισσότερο με επίδειξη ισχύος του κράτους παρά με απονομή δικαιοσύνης.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός δικαστικού συστήματος δεν είναι να αμφισβητούνται κάποιες αποφάσεις του. Αυτό συμβαίνει παντού. Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν αμφισβητείται η ίδια η αμεροληψία και η ανεξαρτησία του.

Και σήμερα η ελληνική αστική Δικαιοσύνη βρίσκεται ακριβώς μπροστά σε αυτή την ιστορική κρίση.

Γιατί όταν η κοινωνία παύει να πιστεύει ότι οι δικαστές απονέμουν δίκαιο και αρχίζει να πιστεύει ότι απλώς επικυρώνουν τις ανάγκες της εξουσίας, τότε δεν απαξιώνεται μόνο ένας θεσμός.

Απαξιώνεται ολόκληρο το αφήγημα περί «κράτους δικαίου».

Και αυτή είναι μια εξέλιξη πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα από οποιαδήποτε δικαστική απόφαση,

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ : ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΥΒΡΙΣΤΗ ΣΟΥ - ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΣΙΠΡΑ

Αδιανόητο λόγω του παρελθόντος…φαίνεται στον γνωστό συγγραφέα οποιαδήποτε σκέψη για συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον Τσίπρα

Συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον Τσίπρα; Αδιανόητο, φαίνεται να λέει ο γνωστός συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, εξηγώντας ότι δεν μπορείς να συνεργαστείς με τον υβριστή σου. Κάτι που πιθανώς ξεχνάει ο Χάρης Δούκας.

Πόσο μάλλον που δεν έχει δείξει καμία μεταμέλεια για τα όσα βαρύτατα έχουν ειπωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, σε βάρος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Το κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη

"Εξωφρενικό μού φαίνεται ότι ανέχεται, ότι εξυφαίνουν κάποια στελέχη του, σενάρια πιθανής συνεργασίας με τη νεοπαγή Ελάς. Ποιοι λωτοφάγοι έχουν λησμονήσει τα τρολ της Κουμουνδούρου που δολοφονούσαν χαρακτήρες; Τους "γερμανοτσολιάδες", το "Παπανδρέου Πινοσέτ" που ειπώθηκε εκ χειλέων Τσίπρα; Τις αήθεις επιθέσεις στον Θεόδωρο Πάγκαλο και στον Ευάγγελο Βενιζέλο;

"Τρώει η Άννα Διαμαντοπούλου σε μια ταβέρνα στην Καισαριανή! Πάμε να τη γιαουρτώσουμε!" Το άκουσα με τα αυτιά μου, το 2011. Πήγαν, οι "αγανακτισμένοι" πολίτες. Και τη γιαούρτωσαν.

Η βαρβαρότητα, η αλητεία, ίσως και να συγχωρείται. Δεν λησμονιέται όμως. Δεν νοείται να συνομιλείς με τους υβριστές σου, που μόνο προσχηματική, αποσπασματική, λειψή μεταμέλεια έχουν δείξει.

ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΝ «ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΙΛΙΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ;

Ότι το καθεστώς Μητσοτάκη είναι ικανό για κάθε θεσμική ακροβασία προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του, είναι πλέον κοινός τόπος. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά μια πληροφορία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Δημοκρατία» και αναπαράγει με ιδιαίτερη ανησυχία ο Γιώργος Πετρόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Σύμφωνα με αυτήν, στο Μαξίμου επεξεργάζονται σχέδιο νομοθετικής παρέμβασης μέσα στον Αύγουστο που θα αφορά τον Ταλ Ντίλιαν, τον άνθρωπο που βρίσκεται στο επίκεντρο του σκανδάλου Predator.

Αν η πληροφορία επιβεβαιωθεί, δεν θα μιλάμε απλώς για μια ακόμη φωτογραφική διάταξη. Θα μιλάμε για πολιτικό και θεσμικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.

Το σενάριο που περιγράφεται είναι εξωφρενικό: να δοθεί στον Ισραηλινό επιχειρηματία η δυνατότητα να δικαστεί στη χώρα του, ενώ στην Ελλάδα ουσιαστικά να απαλλαγεί από τις συνέπειες της καταδίκης του. Μια μορφή ιδιότυπης ετεροδικίας που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές, όταν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί των βάσεων απολάμβαναν ειδικό καθεστώς προστασίας από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Αν πράγματι σχεδιάζεται κάτι τέτοιο, το μήνυμα είναι σαφές: υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών. Οι κοινοί θνητοί και οι «χρήσιμοι φίλοι» της εξουσίας.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της υποτιθέμενης μεθόδευσης. Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί τέτοια αγωνία να προστατευθεί ένας επιχειρηματίας που εδώ και μήνες αφήνει να αιωρούνται ισχυρισμοί για σχέσεις της εταιρείας του με ελληνικές κρατικές υπηρεσίες; Ήδη έχουν δημοσιοποιηθεί αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Ντίλιαν υποστηρίζει ότι υπάρχουν έγγραφα και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν συνεργασία της Intellexa με κρατικούς μηχανισμούς.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της υπόθεσης.

Διότι αν υπάρχουν πρόσωπα που γνωρίζουν πολλά για τη διαδρομή του Predator στην Ελλάδα, αυτά δεν είναι μόνο ο Ντίλιαν. Είναι και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι. Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι στα χέρια τους υπάρχουν έγγραφα, μηνύματα, συμφωνίες ή άλλα στοιχεία που θα μπορούσαν να φωτίσουν πλευρές του σκανδάλου που μέχρι σήμερα παραμένουν στο σκοτάδι.

Γι’ αυτό και η πληροφορία, ακόμη κι αν προς το παρόν δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, είναι εξαιρετικά σοβαρή. Γιατί ταιριάζει απόλυτα με μια κυβέρνηση που, αντί να επιδιώκει πλήρη διαλεύκανση του μεγαλύτερου μεταπολιτευτικού σκανδάλου παρακολουθήσεων, μοιάζει να αναζητά διαρκώς τρόπους πολιτικής διαφυγής.

Αν τελικά επιχειρήσουν να περάσουν μια τέτοια τροπολογία μέσα στον Αύγουστο, ελπίζοντας ότι η κοινωνία θα βρίσκεται στις παραλίες και η επικαιρότητα σε θερινή νάρκη, θα πρόκειται για ομολογία φόβου.

Γιατί μόνο ο φόβος εξηγεί γιατί μια κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού για να προστατεύσει έναν άνθρωπο,

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΕΛΑΣ – ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΔΕΣ

Απ’ τον ιστορικό λόγο του Αρη στην Λαμία

Ηταν σαν σήμερα. 15 Ιούνη του 1945, όταν στο φαράγγι του Φάγγου στη Μεσούντα, σφραγίζεται ο τραγικός επίλογος για τον θρυλικό πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη.

Αποκηρυγμένος από το ίδιο του το κόμμα του, το ΚΚΕ, κυνηγημένος από τους πάντες, με μόνους συμπαραστάτες μια δράκα αντάρτες, έμεινε αταλάντευτα πιστός στα όσα είχε διακηρύξει από την πρώτη στιγμή που πήρε τ’ άρματα και βγήκε στο βουνό για να διώξει τους ξένους κατακτητές: «Δε θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας, αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Γι’ αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος».

Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για τις συνθήκες του θανάτου του Βελουχιώτη, πέρα απ’ το ότι το κεφάλι του Αρη και το κεφάλι του Τζαβέλλα υποχρεώθηκε να κόψει ο αντάρτης Δράκος για να το περιφέρουν σαν λάφυρο και τελικά να το κρεμάσουν στην πλατεία Ρήγα Φεραίου των Τρικάλων οι παρακρατικοί.
Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει είναι ενός τύπου –του Αγγελου Λύκκα– που συμμετείχε στην ομάδα του ΕΔΕΣ κάτω απ’ τις διαταγές του  Βόιδαρου  (απ’ τα γνωστά «πρωτοπαλίκαρα» του Ναπολέοντα Ζέρβα) και έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο του Γ. Γ του ΕΑΜ, Νίκου Αποστόλου «Ο Άρης Βελουχιώτης όπως τον γνώρισα».

 Την αναδημοσιεύουμε:

«Ήταν καλοκαίρι 1945 και ήμασταν στη χαράδρα του Φάγκου στη Μεσούντα …
Έπεφταν σποραδικοί πυροβολισμοί και ξαφνικά ακούστηκε έκρηξη χειροβομβίδας. Τελικά τους περικυκλώσαμε και όταν φτάσαμε κοντά ακούστηκε ο Δράκος να λέει: “Μην πυροβολάτε ορέ παιδιά”, ενώ λίγο παραπέρα με το κεφάλι προς την κατηφόρα ήταν ο Άρης μέσα στα αίματα και τα έντερα έξω από την κοιλιά.

Είχε τραβήξει χειροβομβίδα ακουμπισμένη στην κοιλιά.

Αηδίασα και πήγα παραπέρα να κάνω εμετό.

Ο Βόιδαρος όλο χαρά, διέταξε το Δράκο να κόψει το κεφάλι του Άρη με το σχιά (= σουγιά) για αποδεικτικό στοιχείο. Έβγαλε ένα σχιά ο Δράκος απ’ αυτά που διπλώνουν στα δυό και πήγε να το κόψει, αλλά δεν έκοβε και ταλαιπωρήθηκε ο έρμος.

Δεν μπορούσα να βλέπω και πήγα παραπέρα, δεν αισθάνομαν καλά, ήθελα να κάνω εμετό, αλλά πρέπει νάκανε πάνω από 15 λεπτά, δυσκολεύτηκε εκεί που είναι τα νεύρα.

Το κεφάλι το πήρε ο Βόιδαρος απ’ τα μαλλιά, το σήκωσε ψηλά να το ιδούν και οι άλλοι και έσταζε αίματα ακόμα.

Το αλάτισαν μετά και τόβαλαν στον τορβά να το πάνε στη Διοίκηση του ΕΔΕΣ στο Βουργαρέλι».

***

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι το κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη και του «Τζαβέλλα» μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα. Εκεί κρεμάσθηκαν από τους οπαδούς του Ζέρβα σε φανοστάτη στην πλατεία και στήθηκε γλέντι με νταούλια και κλαρίνα. 
Αυτά ήταν τα καθάρματα του ΕΔΕΣ

Διαβάστε ακόμα: Αρης Βελουχιώτης: Σαν επαναστάτης έζησε, σαν επαναστάτης θέλησε να πεθάνει

***

https://www.youtube.com/watch?v=ya_pl-tqDOo&t=4s

Και για όσους/ες ενδιαφέρονται για την νεότερη ιστορία μας παραθέτουμε ένα κεφάλαιο από μια έκδοση του Ριζοσπάστη το 1944, που είχε τίτλο: “Εγκληματίες και προδότες”.

Ο προδοτικός ρόλος του ΕΔΕΣ

Ύστερα από τη χρεοκοπία της Βασιλομεταξικής δικτατορίας μαζί με την υποδούλωση της Χώρας έρχεται στην επιφάνεια ο παλιός δημοκρατικός κόσμος. Μια απ’ τις εκδηλώσεις του ήταν η ίδρυση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου, του ΕΔΕΣ. Ιδρύθηκε από τον υπαρχηγό του κόμματος των Φιλελευθέρων Σ. Γονατά εξουσιοδοτημένο σ’ αυτό και από τον Πλαστήρα με γράμμα του προς το Βουλπιώτη μέσω Βερολίνου.

Η δεύτερη μεγάλη φυσιογνωμία που πήρε μέρος στην καθοδήγηση του ΕΔΕΣ ήταν ο Βουλπιώτης. Οι αναμφισβήτητα στενές σχέσεις του με τους καταχτητές αποκάλυψαν από την πρώτη στιγμή την πορεία και το ρόλο που θα έπαιζε στη χώρα μας ο Εθνικοδημοκρατικός αυτός σύνδεσμος, 

Πλαισιώθηκε από μια σειρά στελέχη του παλιού δημοκρατικού κόσμου. Τον Σταματόπουλο πρώην Νομάρχη το Ροζάκη βουλευτή, το γιατρό Βαρδινογιάννη, τον  Αντωνάτο και άλλους.
Στρατιωτικοί σαν το Ζέρβα, το Διάμεση, τον Κουσίντα το Μεταξά, τον Παπαγεωργίου, τον  Παπαθανασόπουλο, τον Κομπορόζο, το Μαρκάκη και πολλοί άλλοι αποτέλεσαν  το στρατιωτικό τους επιτελείο.

Με την ίδρυσή του ο ΕΔΕΣ τραβάει ορισμένα παλαιοδημοκρατικά στελέχη στις συνοικίες και προσπαθεί να οργανώσει ομάδες. Αρχίζει να εμφανίζει επίσημα το πρόγραμμά του. Στελέχη του σαν το Σταματόπουλο, Ροζάκη και άλλοι κατεβαίνουν σ’ αυτούς τους νεοδημιούργητους ομίλους για να αναπτύξουν  το πρόγραμμά τους. Μιλάνε στις ομάδες αυτές για μια δημοκρατία με αρχηγό τον  Πλαστήρα και ιδιαίτερα τονίζουν το σοσιαλιστικό περιεχόμενο που θα πρέπει να ‘χει η δημοκρατία αυτή. Παράλληλα αφήνουν όλο και ποιο καθαρά να εννοηθεί η αντίθεση τους στο αναπτυσσόμενο Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Από τον Ηλία Σταματόπουλο τονίζονται στα μέλη του ΕΔΕΣ: «Δεν πρέπει να φοβάσθε καθόλου τους Γερμανούς και σε περίπτωση σύλληψής σας να λέτε καθαρά στους  Γερμανούς πως ανήκετε στον ΕΔΕΣ που είναι οργάνωση για να χτυπάει τους κομμουνιστές και το Βασιλιά».
Ο ίδιος έλεγε πως ο Ταβουλάρης είναι,