ΕΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ (ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ) ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Έχοντας απηυδήσει από αυτά που λέγονται για το θέμα, έγραψε ένα άρθρο που βάζει τα πράγματα στη θέση του                                                                                                         Του Σάββα Καλεντερίδη

Tο τελευταίο διάστημα, ως αποτέλεσμα της τρέλας που έχει καταλάβει το τουρκικό πολιτικό σύστημα και το τουρκικό κράτος για το Αιγαίο, που βρίσκει την έκφρασή του στο δόγμα και στον αναμενόμενο νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας», και η ίδια η τουρκική κοινωνία έχει καταληφθεί από την ίδια τρέλα της διεκδίκησης του Αιγαίου.

Στο πλαίσιο αυτό της συλλογικής παραφροσύνης, μεγάλη μερίδα των διεκδικητών του Αιγαίου αρέσκεται σε αναρτήσεις της να κυκλοφορεί έναν ελληνικό χάρτη στον οποίον παρουσιάζονται τα νησιά της Ελλάδος χρωματισμένα με γαλάζιο χρώμα. Ο χάρτης είναι αυτός που δημοσιεύεται στο παρόν άρθρο. Παρουσιάζοντας αυτόν τον χάρτη, ισχυρίζονται ότι αποτελεί γεωγραφικό ανορθολογισμό το γεγονός ότι όλα αυτά τα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα, ειδικά εκείνα που βρίσκονται εγγύς των μικρασιατικών ακτών.

Ενας Τούρκος, που φαίνεται ότι απηύδησε από αυτά που γράφονται για το θέμα, έγραψε ένα άρθρο που βάζει τα πράγματα στη θέση τους, ενώ βάζει στη θέση τους, εκτός από τους Τούρκους, και τους Ελληνες πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιολογούντες που μιλούν για «τις δύο πλευρές του Αιγαίου», αγνοώντας τα νησιά, που δηλώνουν ότι «το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη», ότι «και οι Τούρκοι έχουν δικαιώματα στο Αιγαίο», που μας επιπλήττουν λέγοντας «να μην είμαστε μοναχοφάηδες», που μιλούν για «μαξιμαλιστικές θέσεις» και άλλα… μαργαριτάρια του ελληνικού νεοραγιαδιασμού.

Τι αναφέρει:

Ας δούμε λοιπόν τι λέει ο Çınar ÖZCAN απευθυνόμενος στους Τούρκους εθνικιστές, κάνοντας ταυτόχρονα μαθήματα και στους εν Ελλάδι νεοραγιάδες: «Κοιτάζοντας αυτόν τον χάρτη και εξακολουθώντας να κάνετε σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα, όπως “Μπορεί να υπάρχει ελληνικό νησί κάτω από τη μύτη μας, αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας”, υπάρχει κάτι πολύ βασικό που δεν καταλαβαίνετε: Θεωρείτε τον χάρτη απλώς γεωγραφική εγγύτητα, αλλά κάθε μπλε τελείωμα εκεί είναι το αποτέλεσμα στρατιωτικής και δημογραφικής πραγματικότητας αιώνων.

Οι ντόπιοι πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Ελληνες και σήμερα επίσημα είναι εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας. Ναι, τα νησιά είναι κάτω από την Ανατολία, αλλά το Αιγαίο, λόγω της γεωγραφικής του δομής, είναι φυσικά μια ελληνική θάλασσα και αυτή η κατάσταση τους παρέχει τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται παράξενα, ακόμα και μη αποδεκτά· επειδή δεν γνωρίζετε την Ιστορία. Αν ήταν το φυσιολογικό, δηλαδή το φυσικό αποτέλεσμα των ισορροπιών ισχύος εκείνης της εποχής, σήμερα δεν θα ανήκαν μόνο εκείνα τα νησιά στους Ελληνες, αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου!

Ενώ δεν είχατε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να πάτε στα νησιά που λέτε ότι είναι “κάτω από τη μύτη μας”, η Ελλάδα είχε στο Αιγαίο ένα σύγχρονο πολεμικό ναυτικό και στους Βαλκανικούς Πολέμους τα πήρε ένα προς ένα,

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 4 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ Κ.Ε ΤΟΥ ΕΑΜ

Του Γ. Γ.

Μια εικόνα για την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα 4 μήνες μετά την υπογραφή της  Συμφωνίας της Βάρκιζας, και το  τρομοκρατικό όργιο που επικρατούσε σε βάρος των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, μας δίνει το τηλεγράφημα που έστειλε η ΚΕ του ΕΑΜ, σαν σήμερα 26 Ιούνη 1945, προς τους ηγέτες της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Το υπογράφει ο Γραμματέας της Κ.Ε του ΕΑΜ, Δημήτρης Παρτσαλίδης, και ανάμεσα στα άλλα αναφέρει:

Το Κίνημα Εθνικής Αντίστασης βρίσκεται κάτω από ένα πρωτοφανή διωγμό που ενεργείται από ληστοσυμμορίες μοναρχικές και ένοπλες εθνοπροδοτικές οργανώσεις που είχαν οπλιστεί και χρησιμοποιηθεί από τους κατακτητές….  

Κυριαρχούν εγκληματίες πολέμου Ταγμάτων Ασφαλείας και φασιστικοί σύνδεσμοι αποτελούντες παρακυβέρνηση και  δοσίλογα εθνοπροδοτικά στοιχεία παραμένοντα στον κρατικό μηχανισμό.

Δεν περνάει μέρα χωρίς δολοφονίες δημοκρατικών πατριωτών. Βασανιστήρια, βιασμοί γυναικών, μπλόκα συλλήψεις, κατασχέσεις εφημερίδων, ανατινάξεις τυπογραφείων. 

Μέσα σε τέσσερις μέρες δολοφονημένοι πατριώτες ανέρχονται σε 500, φυλακισμένοι δημοκρατικοί σε 50.000, ληστοσυμμορίες υπαίθρου 150 και παρανόμως οπλοφορούντες 20.000.

ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΣ: ΌΤΑΝ Η «ΑΡΙΣΤΕΙΑ» ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

Κάθε φορά που η κυβέρνηση και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας μιλούν για «αριστεία», «αξιοκρατία» και «ίσες ευκαιρίες», η πραγματικότητα έρχεται να τους διαψεύσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Πίσω από τα μεγάλα λόγια κρύβεται ένα γνώριμο μοντέλο εξουσίας: οι συγγενείς, τα παιδιά, οι κουμπάροι και οι ημέτεροι βρίσκονται συχνά σε προνομιακή θέση όταν πρόκειται για διορισμούς, υψηλόβαθμες θέσεις και επαγγελματικές απογειώσεις.

Οι περιπτώσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι πολλές και αφορούν διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου πολιτικού χώρου. Διορισμοί συγγενών σε κρατικές αρχές, επαγγελματικές διαδρομές που προκαλούν εύλογα ερωτήματα, οικογενειακές σχέσεις που συμπίπτουν με θέσεις κύρους και ισχύος. Το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος συγγενής πολιτικού διαθέτει προσόντα. Το πρόβλημα γεννιέται όταν η κοινωνία δεν μπορεί να πειστεί ότι οι ευκαιρίες ήταν πραγματικά ίσες για όλους.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες στέλνουν βιογραφικά χωρίς ποτέ να λάβουν απάντηση. Πτυχιούχοι, μεταπτυχιακοί, άνθρωποι με πραγματική εμπειρία βλέπουν τις πόρτες να παραμένουν κλειστές, ενώ για ορισμένους οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα πριν καν χρειαστεί να χτυπήσουν.

Η αντίθεση είναι εξοργιστική. Από τη μία ο εργαζόμενος που παλεύει με μισθούς πείνας, η νέα που αναγκάζεται να μεταναστεύσει, ο άνεργος που περιμένει χρόνια μια ευκαιρία. Από την άλλη, ένα πολιτικό προσωπικό που μοιάζει να αντιμετωπίζει το κράτος και τα κέντρα εξουσίας σαν οικογενειακή περιουσία.

Ο νεποτισμός δεν είναι απλώς ένα ζήτημα ηθικής τάξης. Υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, ακυρώνει την έννοια της αξιοκρατίας και αναπαράγει ένα σύστημα προνομίων που ευνοεί πάντα τους ίδιους. Όσο οι πολίτες καλούνται να αποδεχθούν τη λιτότητα, την ανεργία και την ανασφάλεια ως «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», τόσο η εικόνα μιας πολιτικής ελίτ που διευκολύνει τα δικά της παιδιά γίνεται ακόμη πιο προκλητική.

Η αξιοκρατία δεν μπορεί να είναι σύνθημα μόνο για τους πολλούς και προνόμιο για τους λίγους. Δεν μπορεί να ζητείται από την κοινωνία να πιστέψει στις «ίσες ευκαιρίες», όταν οι διαδρομές προς την εξουσία και τις προνομιακές θέσεις μοιάζουν να περνούν τόσο συχνά από το ίδιο οικογενειακό τραπέζι.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από πολιτικές δυναστείες. Έχει ανάγκη από διαφάνεια, ίσους κανόνες για όλους και πραγματική λογοδοσία. Γιατί η δημοκρατία ασφυκτιά όταν το δημόσιο συμφέρον υποχωρεί μπροστά στα οικογενειακά,

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ – Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Όταν ακόμα και πολιτικοί αναλυτές που κινούνται στον χώρο της κυβερνητικής παράταξης παραδέχονται ότι η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να θεωρεί επιτυχία αν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές προσεγγίσει το πενιχρό 28,3% των ευρωεκλογών, τότε γίνεται φανερό πως κάτι έχει σπάσει οριστικά στο άλλοτε πανίσχυρο κυβερνητικό οικοδόμημα.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν ονειρεύονται πλέον θριαμβευτικές νίκες. Το μόνο που ελπίζουν είναι να σταματήσει η αιμορραγία ψηφοφόρων, να μη μετατραπεί η αποχή σε μαζική επιστροφή στις κάλπες –καθώς κάθε αύξηση της συμμετοχής φαίνεται να λειτουργεί εις βάρος της Ν.Δ.– και να αποδειχθεί τελικά μικρότερη από τις προβλέψεις η εκλογική απήχηση του υπό διαμόρφωση κόμματος του Αντώνη Σαμαρά.

Ωστόσο, οι πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις δεν προέρχονται από την αντιπολίτευση, αλλά από ανθρώπους που γνωρίζουν εκ των έσω το πολιτικό σύστημα. Ο Μανόλης Κοττάκης και ο Ανδρέας Δρυμιώτης έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι πραγματικές δημοσκοπικές επιδόσεις της Ν.Δ. να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από εκείνες που παρουσιάζονται δημοσίως. Μάλιστα, ο διευθυντής της Εστίας αποκάλυψε ότι, σύμφωνα με εμπιστευτική δημοσκοπική έκθεση που έφτασε στα χέρια κυβερνητικού αξιωματούχου, η πρόθεση ψήφου με αναγωγή εμφανίζει για πρώτη φορά από το 2016 τη Νέα Δημοκρατία κάτω από το ψυχολογικό όριο του 25%.

Αν ένα τέτοιο σενάριο επιβεβαιωθεί στην κάλπη, οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές. Η συζήτηση για τη διαδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα αποτελεί πλέον δημοσιογραφική φημολογία αλλά υπαρξιακό ζήτημα για τη Νέα Δημοκρατία. Ταυτόχρονα, μια δραστική μείωση της κοινοβουλευτικής της δύναμης θα μπορούσε να δημιουργήσει νέους πολιτικούς συσχετισμούς, δίνοντας στην αντιπολίτευση τη δυνατότητα να διεκδικήσει τη διερεύνηση κορυφαίων υποθέσεων της κυβερνητικής περιόδου, με πρώτη το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Το κλίμα πανικού που επικρατεί ήδη στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης αποτυπώνεται χαρακτηριστικά ακόμη και στα παραπολιτικά σχόλια του φιλοκυβερνητικού Τύπου. Το σημερινό σημείωμα της Καθημερινής, σύμφωνα με το οποίο συνεργάτες βουλευτών τηλεφωνούν σε ψηφοφόρους για να τους… διαβεβαιώσουν ότι οι βουλευτές τους δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τη Νέα Δημοκρατία για το κόμμα Σαμαρά, είναι ενδεικτικό της ατμόσφαιρας.

Όταν ένα κόμμα αισθάνεται την ανάγκη να καθησυχάζει τους ψηφοφόρους του ότι οι βουλευτές του δεν αυτομολούν, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και κυρίως αποκαλύπτει ότι ο φόβος της διάσπασης δεν αποτελεί πλέον σενάριο, αλλά καθημερινή αγωνία.

Την ίδια στιγμή, το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα προαναγγέλλοντας ένα γενναίο πακέτο παροχών στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Όμως τα προεκλογικά «δώρα» δύσκολα μπορούν να σβήσουν την πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι και συνταξιούχοι.

Η ακρίβεια εξακολουθεί να στραγγαλίζει τα λαϊκά νοικοκυριά. Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα παραμένει αισθητά υψηλότερος από τον μέσο όρο της ευρωζώνης, τα τρόφιμα είναι ακριβότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το ενεργειακό κόστος συμπιέζει την παραγωγή, εκτινάσσει τις τιμές και διαβρώνει συνεχώς το εισόδημα των εργαζομένων.

Αυτές είναι οι πραγματικές κάλπες που στήνονται καθημερινά: στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος,

ΤΕΜΕΝΑΔΕΣ MΑΞΙΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ… ΥΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

Η αγωνιώδης προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να περιορίσει τις εσωκομματικές αναταράξεις και τις φυγόκεντρες δυνάμεις στη «γαλάζια» βάση αποτυπώνεται πλέον με τον πιο πανικόβλητο τρόπο.

Έχοντας αποδεχτεί ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν ταυτόχρονα τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά ως ένα ενιαίο εσωκομματικό μέτωπο, επιχειρούν να τους διαχωρίσουν.

Να κρατήσουν τον πρώτο όσο το δυνατόν πιο κοντά στη Νέα Δημοκρατία, αποτρέποντας το ενδεχόμενο μιας ανοιχτής ρήξης, και ταυτόχρονα να εμφανίσουν τον δεύτερο ως τη μοναδική εστία εσωκομματικής αμφισβήτησης.

Πρόκειται για μια στρατηγική ήττας που προδίδει την έντονη ανησυχία του κυβερνητικού επιτελείου απέναντι στις κοινές εμφανίσεις και τις ολοένα πιο ηχηρές παρεμβάσεις των δύο πρώην πρωθυπουργών, οι οποίοι εξακολουθούν να κινούνται σε παράλληλη τροχιά ασκώντας τακτική και σφοδρή κριτική κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δημόσιες τοποθετήσεις

Οι χθεσινές δημόσιες τοποθετήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη και του γραμματέα της Ν.Δ. Κώστα Κυρανάκη αποκαλύπτουν πλήρως αυτή την απέλπιδα στρατηγική.

Κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, απαντώντας στο ερώτημα εάν ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλία επαναπροσέγγισης με τον Κώστα Καραμανλή, απάντησε ότι «δεν είναι θέμα πρωτοβουλίας», υποστηρίζοντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «με όλες του τις απαντήσεις, την πολιτική του και τη στάση του έχει δείξει τον σεβασμό και την αναγνώριση στον πρωθυπουργό επί των ημερών του οποίου εξελέγη και ο ίδιος βουλευτής».

«Ο Κώστας Καραμανλής είναι μία από τις πιο εμβληματικές μορφές αυτής της παράταξης, ένας πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός που σεβόμαστε όλοι και τον θέλουμε στην πρώτη γραμμή» επισήμανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, καθιστώντας σαφές το σχέδιο απελπισίας του Μεγάρου Μαξίμου.

Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε σε συνέντευξή του και ο Κώστας Κυρανάκης, ο οποίος έσπευσε να διαχωρίσει πλήρως τον Κώστα Καραμανλή από τον Αντώνη Σαμαρά.

«Είναι στη Νέα Δημοκρατία. Είναι ένας πρωθυπουργός ο οποίος έχει τιμήσει την παράταξη, έχει υπηρετήσει τη χώρα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, τον αγαπάμε, τον σεβόμαστε, τον στηρίζουμε. Είναι από τους ανθρώπους που έχουν φτιάξει το DNA της παράταξης» ανέφερε χαρακτηριστικά για τον κ. Καραμανλή, για να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, εκφράζοντας μέχρι και την αυθαίρετη εκτίμηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα στηρίξει και την προεκλογική προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας.

Αντίθετα, όταν η συζήτηση στράφηκε στον Αντώνη Σαμαρά, οι αναφορές περί σεβασμού και ιστορικής προσφοράς αντικαταστάθηκαν από προειδοποιήσεις και συναισθηματικές πιέσεις.

Ο γραμματέας της Ν.Δ. υποστήριξε ότι, εάν ο πρώην πρωθυπουργός προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος, «θα στενοχωρήσει πολύ όλους μας και τον απλό νεοδημοκράτη που έμεινε στη Νέα Δημοκρατία όταν πρωθυπουργός ήταν ο Αντώνης Σαμαράς και τον στήριξε στα πολύ δύσκολα».

Το κυβερνητικό σχέδιο, ωστόσο, προσκρούει στην ίδια την πραγματικότητα. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί συνεχίζουν να εμφανίζονται ως ένα κοινό πολιτικό μέτωπο,

ΈΦΥΓΕ Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ

Πέθανε σήμερα Παρασκευη 26 Ιουνίου

2026, ο Νίκος Παππάς, ευρύτερα γνωστός

με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο

«Κακούργος» ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης

που αποτελεί μία από τις πιο αυθεντικές,

ιδιότυπες και εμβληματικές μορφές

του σύγχρονου ρεμπέτικου τραγουδιου.

Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1945 στο Δίστομο Βοιωτίας,17 μήνες μετά την Σφαγή του χωριού του από τους Γερμανούς Ναζί . Υπήρξε ένας εξαιρετικός μπουζουξής και ερμηνευτής, γνωστός για τον ατίθασο αλλά αγαθό χαρακτήρα του, καθώς και για την τεράστια συμβολή του στη διάσωση και διάδοση σπάνιων, ανέκδοτων ρεμπέτικων κομματιών.

Τα Πρώτα Χρόνια και η Μουσική Κληρονομιά

Η Προέλευση του Παρατσουκλιού: Το προσωνύμιο «Κακούργος» δεν είχε καμία σχέση με την προσωπικότητά του. Το κληρονόμησε ως οικογενειακό παρατσούκλι από τον προπάππου του.

Η Ταβέρνα «Η Καστανιά» στο Δίστομο: Ο πατέρας του ήταν ταβερνιάρης, κιθαρίστας και τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών. Στο οικογενειακό τους κατάστημα φιλοξενήθηκαν ιστορικές φυσιογνωμίες του ρεμπέτικου, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης και η Ρόζα Εσκενάζη. Παρόμοια ακούσματα είχε και στο άλλο στέκι στο Δίστομο, τον "Βράχο", στενού συγγενή του.

Το Ξεκίνημα: Μεγαλώνοντας μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Νίκος κληρονόμησε το πηγαίο μουσικό ταλέντο του πατέρα του. Ανέλαβε την ταβέρνα και τη μετέτρεψε σε ένα ζωντανό μουσικό εργαστήρι.

Η Καλλιτεχνική Πορεία και η Προσφορά του

Το Στέκι του Διστόμου: Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η ταβέρνα του έγινε σημείο αναφοράς. Ο ίδιος, παίζοντας μπουζούκι και τραγουδώντας, παρουσίαζε άγνωστα και «θαμμένα» ρεμπέτικα τραγούδια.

Ο Κακούργος με την ευαισθησία του, τον μοναδικό του τρόπο και το τεράστιό του ρεπερτόριο, ανέδειξε και έκανε γνωστά πολλά υπέροχα τραγούδια, όπως το: "Πρωτοβρόχι" του Στρατου Καμενιδη, σε στίχους του Χ. Βασιλειαδης "Τσάντας", το "Ξεφάντωμα" του Τσιτσάνη, "Έκαψα την καλύβα μου" του Μπάμπη Μπακάλη, "Ψαράς θα γίνω στη στεριά" του Καλδάρα, το "Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα" του Γιώργου Μητσάκη και πάρα πολλά άλλα σπάνια, ξεχασμένα, ανέκδοτα τραγούδια, μέχρι και Κωνσταντινοπολίτικης προέλευσης.

Στο μαγαζί του, μαζί του εμφανίστηκαν κατά καιρούς πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες - φίλοι του, όπως ο Θύμιος Στουραΐτης, ο Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Μπάμπης Γκολές, Λέλα Παπαδοπούλου, ο Άλκης Μαύρος, ο Γρηγόρης Βασίλας, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, ο Δημήτρης Λίβανος, ο Γιώργος Τζώρτζης, ο Νικος Σαράντης "Αρμάνης", η Φωτουλα, η Λίλυ Ριτσώνη, η Ράνια Γκικοπούλου, το συγκρότημα μπουζουκιών "Δρόμος" κ.α. Τραγουδιστές και μουσικοί της λαϊκής και δημοτικής μουσικής!. Το μαγαζί αυτό συνέβαλε σημαντικά στην δημιουργία ρεμπέτικης μουσικής παράδοσης στο νομό Βοιωτίας και γενικότερα. Το Δίστομο στο Ρεμπέτικο τραγούδι έχει μεγάλη παράδοση, κι αυτό λόγω του Νίκου του Παππά (Κακούργου)

Δισκογραφία, Ηχογραφήσεις & Συνεργασίες

Ο «Κακούργος» διέθετε τεράστια τεχνική και απίθανο μουσικό ένστικτο. Αν και ο ατίθασος χαρακτήρας του τον κρατούσε μακριά από τα μεγάλα φώτα της δημοσιότητας, άφησε έντονο το στίγμα του σε ιστορικές δουλειές:

«Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» (1978): Έκανε το ντεμπούτο του στη δισκογραφία σε μια εμβληματική παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου (εταιρεία Lyra). Στον δίσκο αυτό των Νίκου Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη (όπου αναδείχθηκε ο Νίκος Παπάζογλου), ο «Κακούργος» έπαιξε μπουζούκι και μπαγλαμά.

«Τα Δήθεν» (1979): Συμμετείχε ως μουσικός και στον επόμενο ιστορικό δίσκο των Ξυδάκη - Ρασούλη, προσφέροντας τον αυθεντικό, παραδοσιακό του ήχο.

CD «Συγγενείς και Φίλοι»: Συμμετείχε στην ανασυγκρότηση της Ρεμπέτικης Κομπανίας για την ηχογράφηση 20 ρεμπέτικων τραγουδιών, σε μια έκδοση όπου συμμετείχαν επίσης ο Διονύσης Σαββόπουλος και η Δόμνα Σαμίου.

Ζωντανές Ηχογραφήσεις & Σεγόντα: Ήταν διάσημος για την τρομερή του ικανότητα στα σεγόντα (δεύτερες φωνές). Στο διαδίκτυο και σε συλλεκτικά αρχεία διασώζονται σπάνιες ζωντανές ηχογραφήσεις από το μαγαζί του, «Η Καστανιά» στο Δίστομο, όπως η εκτέλεση του τραγουδιού «Πρωτοβρόχι» (σύνθεση Στράτου Καμενίδη). Δεκάδες εκτελέσεις υπάρχουν στο Γιου τιουμπ με δεκάδες, εκατοντάδες χιλιαδες views !

Facebook·Μπουζούκι Και Μπουζουξήδες +1

Μουσικές Παρέες & Κουρδίσματα (Καραντουζένια)

Ο Νίκος Παππάς λειτούργησε ως «γέφυρα» ανάμεσα στους παλιούς ρεμπέτες και τους νεότερους σπουδαστές της λαϊκής μουσικής.

Δημήτρης Λίβανος: Ο σπουδαίος σολίστ του μπουζουκιού υπήρξε ένας από τους στενότερους συνεργάτες και φίλους του. Μαζί έπαιξαν αμέτρητες νύχτες τόσο στην «Καστανιά» στο Δίστομο όσο και στην Αθηνα.

Τα Κουρδίσματα (Καραντουζένια)

Ως αυθεντικός, αυτοδίδακτος παίχτης της παλιάς σχολής,

«ΤΟ ΛΕΕΙ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΟ»

Γράφει ο mitsos175

Ιεραρχία στη μαφία και τον καπιταλισμό. Όταν μιλάει ο Νονός, ή το αφεντικό, οι υπόλοιποι βγάζουν το σκασμό. Ακούνε κι υπακούνε. Τσακίζονται να εκτελέσουν τις διαταγές.

Τραμπ: Πριν γίνει Πρόεδρος οι νεοδημοκράτες έγλειφαν το παχύ έντερο του Μπάϊντεν, τόσο πολύ που έμοιαζε να του κάνουν κολονοσκόπηση! Μετά άργησαν λίγο, αλλά τώρα κάνουν καταπληκτικά «καπνοσύριγγα» στον «Τραμπάκουλα».

Στο μεταξύ οι ΑΡΔ μας «τα είχαν κάνει τσουρέκια» με το πόσο «απομονωμένη» είναι η Τουρκία, πόσο μας «αγαπούν» στις ΗΠΑ και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Μας αγαπούν σίγουρα, αποδεικνύεται άλλωστε από το μας «πηδάνε». Σύντομα τέλειωσαν τα παραμύθια εκτός από ένα: Τα «αόρατα παλτά».

Οι Τούρκοι είχαν συμμετοχή στο πρόγραμμα παραγωγής των F-35. Ο μύθος λέει πως «τα άφησαν για τα μάτια των Ρώσικων S-400». Όπως όλοι οι μύθοι λέει κι αλήθεια, λέει και ψέματα. Γράψαμε πολλά άρθρα, θα γράψουμε και στο μέλλον, γιατί τα πανάκριβα και με πολλά προβλήματα δήθεν αόρατα αεροσκάφη είναι ξεπερασμένα από τα drones, που κάνουν παρόμοια αν όχι μεγαλύτερη καταστροφή, με πολύ λιγότερο κόστος, όπως έδειξε ο πόλεμος στην Ουκρανία, το Ιράν και αλλού.

Σκοπός μας είναι να θυμίσουμε στους ΑΡΔ, πως δεν άλλαξε η γνώμη των Αμερικάνων για την Τουρκία, πως ο Μητσοτάκης δεν άλλαξε τίποτα, απλά έκανε μεγαλύτερους τεμενάδες, και πως, όλα όσα μας λένε από τους τηλεοπτικούς οχετούς, είναι βλακείες.
Τραμπ λοιπόν για γείτονα και σύμμαχο.

«Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πόσο σημαντική είναι η Τουρκία από στρατιωτικής άποψης».

«Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Κάποιοι δεν τη θεωρούν έτσι, αλλά είναι. Είναι ένα ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ και πιθανότατα θα κάνω κάτι που θα τους κάνει πολύ χαρούμενους».

Εδώ πρέπει να προσέξουμε, γιατί κάτι που θα κάνει πραγματικά χαρούμενους τους Τούρκους μπορεί να μην είναι αεροπλάνο, που θέλει να τους πουλήσει ο «πλασιέ των πολυεθνικών», αλλά κάποιο νησί…

«3.000 τουρκικές εταιρείες συμμετέχουν σε αμυντικά και βιομηχανικά προγράμματα του ΝΑΤΟ».

«Η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει την πώληση δεκάδων κινητήρων αμερικανικής κατασκευής προς την Τουρκία, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, παρά τις επιφυλάξεις που εξακολουθούν να εκφράζονται στο Κογκρέσο».

Η πώληση των κινητήρων είναι σημαντικότερη από τα F-35, γιατί προορίζονται για το μελλοντικό μαχητικό που κατασκευάζει η Τουρκία.
Ευτυχώς ξέρουμε πως Τούρκοι και Έλληνες πολιτικοί αγοράζουν όπλα κυρίως για τις μίζες τους και πως,

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗ… ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ

Του Μανώλη Κοττάκη

Kορυφαίος παράγοντας του δημόσιου βίου διατύπωνε την προηγούμενη εβδομάδα την εκτίμηση ότι «η κυβέρνηση στην κατάσταση που είναι σήμερα δεν αντέχει άλλη υπόθεση Λαζαρίδη». Το «βαθύ λαρύγγι» του Μαξίμου, που είχε «φακελωμένο» τον βουλευτή και άφησε να διαρρεύσει την υπόθεση του πτυχίου του προς τα έξω, κόστισε στη Ν.Δ. τότε την απώλεια ποσοστού 2% στις μετρήσεις.

Το δυστύχημα για τη φιλελεύθερη παράταξη είναι ότι το τοπίο επιδεινώνεται με την υπόθεση Αβραμόπουλου, όχι με βάση την ουσία της (η διαλεύκανση είναι αρμοδιότητα των Αρχών) αλλά με την τυπολογία της. Η υπόθεση Αβραμόπουλου δεν κινήθηκε από την «κακιά» Ευρωπαία εισαγγελέα Κοβέσι, αλλά από τις βελγικές Αρχές, είτε έχουν αυτές δίκιο στον ισχυρισμό ότι ο πρώην επίτροπος παραβίασε με το ταξίδι στη Ντόχα για τις βίζες τους όρους της αδείας που του παρείχε για «λόμπινγκ» η Κομισιόν είτε όχι.

Και τούτο διότι άρχισε να δημιουργείται, αν όχι να σχηματοποιείται, στη συνείδηση της κοινής γνώμης ένα δίπολο: Ο πρώτος πόλος είναι ο ευρωπαϊκός. Ο μέσος Έλληνας συνειδητοποιεί σε αδρές γραμμές πως όποια απόπειρα κάθαρσης του δημόσιου βίου γίνεται επί των ημερών της παρούσης κυβερνήσεως αυτή εκκινεί από τις Βρυξέλλες και όχι από την Αθήνα. Από το εξωτερικό και όχι από το εσωτερικό. Από την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη και όχι από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Η Ελληνική Δικαιοσύνη σε επίπεδο κορυφής συνήθως αρχειοθετεί. Οι πρωτοδίκες ανθίστανται μόνο, συν μερικοί γενναίοι αρεοπαγίτες και σύμβουλοι Επικρατείας.

Τα ποσοστά εμπιστοσύνης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην πατρίδα μας, παρά τον πετροπόλεμο που δέχεται από περιθωριακές και άλλες γραφικές φωνές, είναι αστρονομικά, άνω του 80%. Και, αντί να απομειώνονται, αυξάνονται, σε σημείο που οι θεσμοί και το κράτος δικαίου να ανάγονται πλέον από μια ισχυρή μερίδα του κράτους δικαίου σε κριτήριο ψήφου παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς ότι αυτά δεν απασχολούν κανέναν.

Αυτό φαίνεται ότι άρχισε να το καταλαβαίνει και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος, αναθεωρώντας την παλιά τακτική του -η στήλη γνωρίζει ότι παρουσίασε στην Κοβέσι νομοθετική ρύθμιση για την αλλαγή του τρόπου επιλογής των Ευρωπαίων εισαγγελέων στα μέτρα της κυβέρνησης-, τώρα δηλώνει (στους Νίκο Χατζηνικολάου και Αντώνη Δελατόλα) ότι «το θέμα αυτό δεν αφορά την ελληνική κυβέρνηση»! Και τούτο διότι διαβλέπει καθαρά πλέον τον κίνδυνο παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Καλώς τον.

Ο έτερος πόλος που σχηματοποιείται στη συνείδηση των πολιτών ύστερα από πλήθος περιστατικών που παύουν να είναι πια συμπτώσεις (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, πολεοδομίες – απόρριψη εξεταστικών και προανακριτικών) είναι ο πόλος της συγκάλυψης και της ωμής παραβίασης του κράτους δικαίου.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, που παρακολουθήσαμε στον Σκάι χθες, ήταν αγνώριστος. Πέραν του ότι λέξεις και φράσεις του τύπου «μπούρδες» και «δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά» είναι εντελώς ξένες προς το δημόσιο ύφος που καλλιεργεί εδώ και 40 χρόνια στα κοινά, όσα αποκάλυψε δείχνουν πώς λειτουργεί το κράτος στην πατρίδα μας.

Αποκάλυψε ο κ. Αβραμόπουλος ότι για το ένταλμα σύλληψής του (καταχωρίστηκε στη βάση δεδομένων SIRENE του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ενημερώθηκε ο εισαγγελέας εκδόσεων και συνακόλουθα θα ενημερωθεί η Βουλή) εκείνος ενημερώθηκε από το… γραφείο του πρωθυπουργού! Αυτά στις δημοκρατίες δεν γίνονται. Η Βουλή έπρεπε να ενημερώσει τον κ. Αβραμόπουλο όταν ο εισαγγελέας θα της διαβίβαζε τον φάκελο για την άρση της ασυλίας.

Το τι κάνει η Δικαιοσύνη απαγορεύεται να το γνωρίζει το γραφείο του πρωθυπουργού και, αν το γνωρίζει, δεν πρέπει να κάνει χρήση αυτού. Γιατί, σε περίπτωση που στη θέση Αβραμόπουλου ήταν κάποιος άλλος και το «έσκαγε» στο εξωτερικό στο άκουσμα της πληροφορίας ότι εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του (όπως κάποτε ο Χριστοφοράκος ενημερωθείς από κάποια), το όποιο Μαξίμου δεν θα είχε πού να κρυφτεί.

Πέραν αυτού εγείρεται το ζήτημα της δωσιδικίας, το πού θα δώσει τις τυχόν εξηγήσεις ο πρώην επίτροπος: Στις βελγικές Αρχές, που εξέδωσαν το ένταλμα, επειδή φέρεται ότι παραβίασε τους όρους αδειοδότησής του από την Κομισιόν, ή στην Ελληνική Δικαιοσύνη,