Του Μανώλη Κοττάκη
Ο τρόπος που εξελίσσεται η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων, παλαιών ή νέων, τις τελευταίες εβδομάδες στην πατρίδα μας θέτει αυτοδικαίως ένα εύλογο ερώτημα: Πώς θα πάμε στις εκλογές; Θα τις προσεγγίσουμε ως μία άσκηση παρελθόντος ή ως μία άσκηση μέλλοντος;
Τα πρώτα σημάδια είναι απογοητευτικά. Μητσοτάκης και Τσίπρας μας λένε με τον τρόπο τους ο καθένας ότι νιώθουν πιο βολικά στο παρελθόν παρά στο μέλλον.
Ο κύριος Τσίπρας βολεύεται στο 1945 του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και στα κόκκινα γράμματα που μοιάζουν με το αστέρι της 17 Νοέμβρη χωρίς απαραιτήτως να είναι. Το όνομα του κόμματός του είναι προέκταση του συνθήματος «Ή Εμείς ή αυτοί» του 2015 και πάει πιο μακριά και από αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε σημείο που να σκεφτόμαστε μήπως είναι ιδέα της συζύγου του Μπέττυς. Αποκλείουμε κάθε πιθανότητα να ακούσουμε το ακροατήριο του πρώην πρωθυπουργού να φωνάζει σε προεκλογική συγκέντρωση το σύνθημα «Ε(Λ)ΛΑΣ, Ε(Λ)ΛΑΣ) γιατί η Αριστερά τα θεωρεί εθνικιστικά κάτι τέτοια. ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μπορεί.
Είναι φανερό ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει την περιχαράκωση, αισθάνεται ασφαλής εντός της, οι ανοιχτοί ωκεανοί τον φοβίζουν. Ζει μέσα σε «χρονοκάψουλα», δεν δείχνει να έχει επαφή καν με τη νέα γενιά της πατρίδας μας, που θεωρεί τα Τέμπη το δικό της Πολυτεχνείο και μετά πάσης βεβαιότητας δεν έχει ίχνος επαφής με τη μεσαία τάξη. Το περίφημο rebranding του περιορίστηκε στον αριστερό υπαρκτό.
Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός, τα στελέχη του οποίου δεν κρύβουν τη δημόσια αλαζονεία τους για την αποτυχημένη εκκίνηση Τσίπρα στον χώρο του Κέντρου, νιώθει άνετα μέσα στο 2015. Στα γεγονότα του 2015. Ζει στο δικό του παρελθόν και αυτός. Το 2015 είναι το όπλο του διά πάσαν νόσον και διά πάσαν κ.λπ., κ.λ.π., κ.λ.π. Πάει να κρύψει την αποτυχία του μέσα σε μια άλλη μεγαλύτερη αποτυχία.
Ο φόβος είναι μέθοδος διακυβέρνησης για τον κύριο Μητσοτάκη αλλά και στρατηγική για τις εκλογές. Πιστεύει ότι το σκιάχτρο του κυρίου Τσίπρα, η φιγούρα του κυρίου Κατρούγκαλου (τον οποίο αυτός «διόρισε» στην Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΟΗΕ αμέσως μετά τις εκλογές του 2023, τη συναίνεσή του έδωσε για την ακρίβεια) και η επιστράτευση του ιερατείου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κατά Τσίπρα θα αυξήσουν τη συσπείρωση των πτοημένων και απογοητευμένων ψηφορόρων της Ν.Δ.
Χωρίς να σκέφτεται το ενδεχόμενο ότι μπορεί οι δεύτερες εκλογές να μετατραπούν σε δημοψήφισμα με το ερώτημα «να μείνει ή να φύγει ο κ. Μητσοτάκης», δίλημμα στο οποίο ελάχιστα θα παίξουν σημασία τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Χωρίς επίσης να σκέφτεται ότι είναι λάθος να σημαδεύεις την τράπουλα και να διαλέγεις αντίπαλο.
Παρεμπιπτόντως έχει μια αξία να υπογραμμίσουμε ότι ως σημαία της Ν.Δ. κατά του Τσίπρα αξιοποιείται (χωρίς να είναι στις προθέσεις του, υποθέτουμε) ο Νίκος Καρανίκας, τον οποίο «αγράμματο» τον ανέβαζε, αγράμματο τον κατέβαζε το 2015 το επιτελείο Μητσοτάκη. Χρησιμοποιείται και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, τον οποίο δραχμιστή τον ανέβαζε, δραχμιστή τον κατέβαζε η Ν.Δ. το 2015. Τώρα αμφότεροι είναι αξιόπιστοι, και ο «αγράμματος» και ο «δραχμιστής».
Να υπογραμμίσουμε ότι κλαυθμηρίζουν για τα (διαπιστωμένα) δεινά που επέφερε ο Τσίπρας στην οικονομία το 2015 οι μανδαρίνοι της Ενώσεως που έβαλαν πλάτη για να φύγει ο Αντώνης Σαμαράς από τη μέση επειδή δεν τους έκανε τα χατίρια (υποθήκευση δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια στο Υπερταμείο).
Καλή λοιπόν είναι η ιστορία, διδακτική και για το 1945 και για το 2015, αλλά όχι ως φυλακή. Οι κύριοι Μητσοτάκης και Τσίπρας πρέπει να βρουν λέξεις από το μέλλον για να πείσουν ότι έχουμε κανονικές εκλογές. Και το μέλλον είναι τέσσερα πράγματα:
– Η απειλή που γνωρίζει η Ελλάδα, η μόνη χώρα της Ε.Ε. που την υφίσταται, στα ανατολικά της σύνορα. Απειλή η οποία χρηματοδοτείται από τους εταίρους της: Γερμανούς, Ισπανούς, Ιταλούς. Άγγλους κ.ά. Η λογική του προβλέψιμου συμμάχου και των ήρεμων νερών τελείωσε. Καμιά απάντηση για το πώς τοποθετείται στο μέλλον στον νέο αβέβαιο,
