ΌΤΑΝ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΒΟΥΛΑ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Πέντε μπάτσοι κρίθηκαν ένοχοι για κακουργηματικά βασανιστήρια στην υπόθεση του Βασίλη Μάγγου. Μια δικαστική απόφαση με τεράστια σημασία, που δεν σβήνει τον πόνο μιας οικογένειας, αλλά σπάει τη σιωπή και φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της ατιμωρησίας των ένστολων βασανιστών.

Έξι χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσει η υπόθεση του Βασίλη Μάγγου σε μια δικαστική απόφαση που αναγνωρίζει τη βαρύτητα της κακοποίησης που υπέστη από “ένστολα όργανα της τάξης”

Πέντε μπάτσοι, λοιπόν, κρίθηκαν ένοχοι για βασανιστήρια σε βαθμό κακουργήματος. Και αυτή η εξέλιξη έχει τεράστια σημασία. Όχι γιατί μπορεί να απαλύνει τον πόνο ενός πατέρα που έθαψε το παιδί του, όπως λέει και ο ίδιος, στο παρακάτω συγκλονιστικό βίντεο που πήραμε από το omniatv. Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να επιστρέψει έναν άνθρωπο στους δικούς του, ούτε να αποκαταστήσει όσα χάθηκαν.

Έχει σημασία, όμως, γιατί ύστερα από έξι χρόνια η αστυνομική βία απέκτησε και δικαστικά το όνομά της: βασανιστήρια.

Δεν ήταν, λοιπόν, μια «υπερβολή» κατά την άσκηση των αστυνομικών καθηκόντων. Δεν ήταν μια ασήμαντη υπηρεσιακή εκτροπή. Δεν ήταν μια ιστορία που μπορούσε να θαφτεί κάτω από τη γνωστή επιχειρηματολογία περί «μεμονωμένων περιστατικών».

Ήταν μια υπόθεση για την οποία πέντε αστυνομικοί κρίθηκαν ένοχοι για κακουργηματικές πράξεις. Μια δικαίωση που δεν σβήνει την απώλεια, αλλά σπάει τη σιωπή. Μια δικαίωση που κατακτήθηκε με επιμονή, με τον αγώνα της οικογένειας, με τη συμπαράσταση ανθρώπων και συλλογικοτήτων που αρνήθηκαν να αφήσουν την υπόθεση να ξεχαστεί.

Και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα σε μια χώρα,

ΝΑ, ΠΟΙΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΔΕΞΙΩΣΗ…

mtyplanet
Η #τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα παρέθεσε #δεξίωση, στις 29 Οκτωβρίου 2026, με αφορμή την 103η επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, του Μουσταφά Κεμάλ. Παρόντες: Αλ.#Παπαδοπούλου, Δ.#Αβραμόπουλος και Γρ.#Δημητριάδης   Ο Δημητριάδης ως τι??

ΑΚΡΙΒΕΙΑ: ΛΑΘΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ…

Του Θανάση Κ.

Την ώρα που η ακρίβεια είναι – σε Ελλάδα και υπόλοιπη Ευρώπη – το πιο σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί τις κοινωνίες, πρέπει να πούμε κάποιες αλήθειες που αποφεύγει να αναδείξει (ή και αποκρύβει) η Κυβέρνηση:

— Πρώτον, η επίμονη ακρίβεια που έχει εγκατασταθεί στην Ευρώπη και επανέρχεται με αλλεπάλληλα κύματα, είναι πια κυρίως ενεργειακή.

Από την ενέργεια διαχέεται παντού αλλού: στο κόστος παραγωγής, στο κόστος μεταφοράς εμπορευμάτων, στο κόστος θέρμανσης και μετακίνησης, στο κόστος διαβίωσης γενικότερα.

Επομένως η μείωση των τιμών ενέργειας, θα μείωνε την ακρίβεια πολλαπλά.

— Δεύτερον,

ΡΟΥΚΕΤΑ ΚΟΒΕΣΙ: ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΙΩΘΗΚΕ Η «ΠΙΟ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑΣ...

Στην Ελλάδα σημειώθηκε, σύμφωνα με τη Λάουρα Κοβέσι, η «πιο ξεκάθαρη προσπάθεια εκφοβισμού» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, με την απερχόμενη Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέα να συνδέει ευθέως την υπόθεση με το ζήτημα της ανανέωσης της θητείας των Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων.
Η Κοβέσι, η οποία ολοκληρώνει την επταετή θητεία της, προειδοποιεί παράλληλα ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) κινδυνεύει να «δολοφονηθεί αργά επειδή κάνει τη δουλειά της», καταγγέλλοντας υποχρηματοδότηση, καθυστερήσεις και προσπάθειες υπονόμευσης της ανεξαρτησίας και της αξιοπιστίας της.
Σε ευρεία συνέντευξή της στο  POLITICO, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω βιντεοκλήσης από το γραφείο της στο Λουξεμβούργο, η Κοβέσι μίλησε εκτενώς για την Ελλάδα, την υπόθεση των αγροτικών επιδοτήσεων και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις  πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην EPPO, αλλά και το ευρύτερο μέλλον του ευρωπαϊκού εισαγγελικού θεσμού.
Η Κοβέσι χαρακτήρισε την επταετή θητεία της ως την πιο δύσκολη επαγγελματική εμπειρία της, επισημαίνοντας ότι μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετώπισε ήταν οι επιθέσεις και οι προσπάθειες υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της EPPO.
«Η πιο ξεκάθαρη προσπάθεια εκφοβισμού της EPPO συνέβη στην Ελλάδα», είπε χαρακτηριστικά,

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ΚΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ!

Όταν ακόμα και η «Καθημερινή» σαρκάζει την κυβερνητική καμπάνια με τα χαμογελαστά πρόσωπα που διαφημίζουν πόσο τους άλλαξε τη ζωή ένα επίδομα, καταλαβαίνεις πόσο έχουν ξεφύγει στο Μαξίμου!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να παρουσιάσει τα επιδόματα ως κοινωνικό θρίαμβο. Μόνο που η πραγματικότητα δεν χωράει στις διαφημιστικές αφίσες: ακρίβεια, μισθοί που τελειώνουν πριν από τον μήνα, πανάκριβα νοίκια και εργαζόμενοι που δυσκολεύονται να επιβιώσουν.

Δεν είναι κοινωνική πολιτική να μοιράζεις ψίχουλα και να απαιτείς ευγνωμοσύνη. Ούτε αποτελεί κυβερνητικό κατόρθωμα να επιστρέφεις ένα μικρό μέρος από όσα στερείς καθημερινά από τον κόσμο.

Και το καλύτερο; Η κυβερνητική προπαγάνδα έγινε τόσο γελοία, που αναγκάζει ακόμα και έντυπα φιλικά προς την κυβέρνηση να την αντιμετωπίζουν με ειρωνεία.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αφίσες δεν πείθουν. Είναι ότι η κοινωνία δεν ζει μέσα στις αφίσες!

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΞΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ-Είστε η σαπίλα όλου του ντουνιά

Θεσσαλονίκη: Όταν οι αντιφασίστες σπάνε τον αστυνομικό φραγμό, η απάντηση είναι η ωμή καταστολή.

Η εικόνα ενός ανθρώπου καθηλωμένου στην άσφαλτο, περικυκλωμένου από πάνοπλους αστυνομικούς, δεν είναι απλώς μια ακόμη σκηνή έντασης στον δρόμο. Είναι το στιγμιότυπο μιας πολιτικής σύγκρουσης που εκτυλίχθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν αντιφασιστική συγκέντρωση έσπασε τον αστυνομικό φραγμό που είχε στηθεί ενόψει της εκδήλωσης του καταδικασμένου ναζί Ηλία Κασιδιάρη σε ξενοδοχείο της πόλης.

Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται η βαθιά υποκρισία της κρατικής εξουσίας.

Από τη μία, άνθρωποι του αντιφασιστικού κινήματος, εργαζόμενοι και συλλογικότητες βγαίνουν στον δρόμο για να εμποδίσουν την πολιτική επανεμφάνιση ενός προσώπου που έχει καταδικαστεί για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Από την άλλη, απέναντί τους παρατάσσονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, με φραγμούς και επιχειρήσεις επιβολής της τάξης.

Το ερώτημα είναι απλό: ποιον τελικά προστατεύει αυτή η «τάξη» και ποιον αντιμετωπίζει ως εχθρό;

Όταν η αντιφασιστική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με αστυνομικούς φραγμούς και βία, ενώ μια φασιστική εκδήλωση επιχειρεί να πραγματοποιηθεί, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι τουλάχιστον προκλητική. Δεν αρκεί, βέβαια, η ύπαρξη αστυνομικών μέτρων για να αποδειχθεί ότι το κράτος υποστηρίζει πολιτικά τους φασίστες. Αλλά η καταστολή των αντιφασιστών γεννά εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες και την πρακτική της κρατικής εξουσίας.

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Η αστυνομία δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που λειτουργεί έξω από τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Είναι κρατικός μηχανισμός με συγκεκριμένη αποστολή και συγκεκριμένες εξουσίες. Το πώς τις ασκεί, απέναντι σε ποιους στρέφεται και ποια δικαιώματα προστατεύει αποτελούν ζητήματα βαθιά πολιτικά.

Η αντιφασιστική κινητοποίηση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το ιστορικό της βάρος. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που γνώρισε τη ναζιστική κατοχή και τον αφανισμό σχεδόν ολόκληρης της εβραϊκής της κοινότητας. Η αντίσταση στον φασισμό δεν είναι μια αφηρημένη διακήρυξη ούτε μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά το παρελθόν. Είναι καθημερινή πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα.

Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με σιωπή,

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ - ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ

 

ΤΟ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ «ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ», ΤΑ 95,5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΑΠΙΛΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

Η πρόσφατη αποκάλυψη της γιγαντιαίας οικονομικής απάτης γύρω από τον ιδιοκτήτη της γνωστής αλυσίδας φούρνων «Το Χωριάτικο», Άγγελο Γιαννακόπουλο, δεν αποτελεί απλώς άλλη μία δικαστική είδηση στο αστυνομικό δελτίο. Είναι η ακτινογραφία του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εγχώρια αστική τάξη: με μαφιόζικες μεθόδους, εικονικές εταιρείες-φαντάσματα, άγρια εκμετάλλευση εργαζομένων, λεηλασία του δημόσιου πλούτου και, φυσικά, με το αζημίωτο «κλείσιμο του ματιού» από τους κρατικούς μηχανισμούς.

Τα στοιχεία της δικογραφίας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας προκαλούν ίλιγγο, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το μέγεθος της σαπίλας ενός συστήματος που καταδιώκει τον μεροκαματιάρη για λίγα ευρώ χρέους, την ώρα που επιτρέπει σε μεγαλοσχήμονες «επιχειρηματίες» να στήνουν χορό εκατομμυρίων.

Το «Modus Operandi» της Ρεμούλας: 520 Λογαριασμοί και 300 Αχυράνθρωποι

Η έρευνα, η οποία ξεκίνησε από το 2020 και κρατήθηκε στο σκοτάδι για έξι ολόκληρα χρόνια, – και στο διάστημα αυτό παραφούσκωναν τα θησαυροφυλάκια των μαφιόζων εμπλεκομένων- έφερε στο φως έναν απίστευτο λαβύρινθο. Το κύκλωμα είχε στήσει ένα δίκτυο από τουλάχιστον 340 εικονικές εταιρείες (κυρίως μορφής ΙΚΕ) και διαχειριζόταν 520 μοναδικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Για να χάνονται τα ίχνη του μαύρου χρήματος, χρησιμοποιήθηκαν 300 φυσικά και νομικά πρόσωπα ως αχυράνθρωποι. Ανάμεσά τους, άνθρωποι του περιθωρίου, οικονομικά εξαθλιωμένοι, τοξικοεξαρτημένοι, αλλοδαποί που έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τη χώρα, μέχρι και… αποβιώσαντες! Αυτές οι εταιρείες-κελύφη συσσώρευαν χρέη εκατομμυρίων σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία (κλέβοντας τον ιδρώτα των εργαζομένων) και στη συνέχεια έκλειναν εν μια νυκτί, για να ανοίξουν αμέσως μετά με άλλο όνομα και νέο «μπροστινό».

Η συνολική ζημία για το Ελληνικό Δημόσιο φτάνει τα 95,5 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που ο λαός ματώνει από την ακρίβεια και την υπερφορολόγηση, το κεφάλαιο «ξεφούρνιζε» ανενόχλητο εκατομμύρια,

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ «PASS» ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΟΜΑΤΙΚΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΗΣ ΝΔ

Όσοι κινούνται καθημερινά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα, έρχονται αντιμέτωποι με ένα ακόμη επικοινωνιακό σόου της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Οι συρμοί του Μετρό έχουν «πλημμυρίσει» από αφίσες με λαμπερά, χαμογελαστά πρόσωπα που μας ενημερώνουν για το πώς «ανακουφίστηκαν οικονομικά» χάρη στα κυβερνητικά επιδόματα γέννησης, στέγασης και τα κάθε λογής «pass».

Πρόκειται για το άκρον άωτον της πολιτικής υποκρισίας. Η ίδια παράταξη που έχτισε το αφήγημά της πάνω στην πολεμική ενάντια στην «επιδοματική πολιτική» και τον «κρατισμό», η ίδια νεοφιλελεύθερη ελίτ που θεωρεί τα κοινωνικά δικαιώματα «κόστος» και «βαρίδι» για την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, τώρα μετατρέπεται σε πλασιέ της κρατικής ελεημοσύνης.

Η σκοπιμότητα αυτής της καμπάνιας είναι προφανής:

• Η κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας: Σε μια περίοδο που η ακρίβεια στα τρόφιμα, την ενέργεια και τα ενοίκια τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, η κυβέρνηση επιχειρεί να εξαγοράσει την κοινωνική συναίνεση με ψίχουλα, παρουσιάζοντας τα αυτονόητα δικαιώματα ως «δώρα» της κρατικής πρόνοιας.

• Η ανακύκλωση της φτώχειας: Αντί για πραγματική στήριξη των νέων ζευγαριών με δωρεάν δημόσιους παιδικούς σταθμούς, αξιοπρεπείς μισθούς με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς των τραπεζών, το σύστημα προσφέρει εφάπαξ επιδόματα-κομπόδεμα που εξανεμίζονται στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα.

• Η ιδεολογική διαχείριση της εξαθλίωσης: Τα QR codes και οι «προσωπικές ιστορίες» των δικαιούχων επιστρατεύονται για να εμπεδώσουν τη λογική της ατομικής λύσης και της υποταγής. Ο πολίτης υποβιβάζεται από υποκείμενο δικαιωμάτων σε παθητικό καταναλωτή μιας κρατικής «φιλανθρωπίας».

Ταυτόχρονα, οι διαφημιστικές αφίσες και οι προσωπικές ιστορίες των δικαιούχων καλλιεργούν την αντίληψη ότι τα κοινωνικά δικαιώματα είναι κυβερνητικά δώρα και όχι αυτονόητες υποχρεώσεις της πολιτείας. Λες και τα δημόσια ταμεία χρηματοδοτούνται από τις τσέπες των κυβερνώντων και όχι από τη φορολογία, στην οποία οι έμμεσοι φόροι, όπως ο ΦΠΑ και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, επιβαρύνουν δυσανάλογα τα λαϊκά στρώματα.

Ας μην παρεξηγούμαστε: τα επιδόματα είναι αναγκαία για όσους τα έχουν ανάγκη. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαθιστούν μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική ούτε να μετατρέπονται σε εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν ανάγκη από τη φτηνή κυβερνητική προπαγάνδα στους τοίχους του Μετρό. Απέναντι στον εμπαιγμό της επιδοματικής πολιτικής που συντηρεί τη φτώχεια για να διασφαλίζει τα κέρδη των λίγων, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και τη συλλογική διεκδίκηση για μόνιμη σταθερή εργασία,