ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΛΑΚΤΙΣΜΑ

Μας δουλεύουν οι Αλβανοί για την ΑΟΖ, οι Βούλγαροι με τα κειμήλια, οι Τούρκοι με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι Αιγύπτιοι με το Σινά

Του Μανώλη Κοττάκη

Η Λιβύη και η Αίγυπτος ήταν παραδοσιακά δύο χώρες με τις οποίες οι σχέσεις μας ήταν στο παρελθόν τόσο στέρεες και είχαν τέτοιο βάθος, ώστε οι αξιωματικοί τους στο πολεμικό ναυτικό και στον στρατό ξηράς εκπαιδεύονταν στην ημετέρα Σχολή Ευελπίδων.

Αυτό που έγινε προχθές λοιπόν με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης και αυτό που επίκειται με την απώλεια της κυριότητας 15 αιώνων στο Σινά αύριο μεθαύριο ξεπερνούν κατά πολύ την ουσία των θεμάτων -είναι αναμφισβήτητα μεγάλες εθνικές ήττες-, πρόκειται για διακύβευμα κατά πολύ μεγαλύτερο: Για το πόσο υπολογίζουν οι παλιοί φίλοι το μπόι μας. Για το πώς αξιολογούν οι σύμμαχοι το «κύρος» μας. Η απάντηση είναι λυπηρή: Καθόλου πλέον. Μας κοροϊδεύουν ανοικτά. Μας περιπαίζουν. Κάνουν πλάκα.

Ο υπουργός Εξωτερικών υπερηφανευόταν μέχρι προσφάτως ότι οι Λίβυοι αναγνωρίζουν την ελληνική μέση γραμμή με τα οικόπεδα των γεωτρήσεων που ανακοίνωσαν, ενώ ήταν υπερήφανος που είχαν αρχίσει οι… συνομιλίες μαζί τους σε επίπεδο υφυπουργών για την οριοθέτηση ΑΟΖ και θαλάσσιων ζωνών. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι Λίβυοι προσέγγιζαν τις συνομιλίες με την ελληνική αντιπροσωπία υπό την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου με φιλοπαίγμονα διάθεση ως χρόνο αναψυχής.

Κέρδιζαν χρόνο,

ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ ΣΤΟ ΨΙΛΟ ΚΑΙ ΟΙ… ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ

Τριάντα χρόνια στο διπλωματικό ρεπορτάζ, τέτοιο ξεφτιλίκι, όσο κι αν το ψάχνω, δεν μπορώ να θυμηθώ…

Λοιπόν, κρατηθείτε: Οχι μία, όχι δύο, αλλά… είκοσι τέσσερις ολόκληρες, δημόσια τεκμηριωμένες, συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών και πρωθυπουργού καταγράφονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και της οικογένειας Χαφτάρ, δηλαδή του «πολέμαρχου» με τη φανταχτερή στολή και τα παράσημα, αλλά και των δύο γιων του με τα γαμπριάτικα κοστούμια και τις σινιέ γραβάτες που υποδύονται τους επικεφαλής των νόμιμων Αρχών της Ανατολικής Λιβύης.

Αυτές οι συναντήσεις είναι οι καταγεγραμμένες και πιθανόν οι πιο ουσιαστικές. Γιατί υπάρχουν κι άλλες που δεν αξίζει να αναφέρουμε, όπως η ηρωική μετάβαση του υφυπουργού «θεμάτων οικονομικής διπλωματίας» Χάρη Θεοχάρη τον περασμένο Ιανουάριο στη Βεγγάζη, ως επικεφαλής ομάδας… επενδυτών, η κωμικοτραγική περιπέτεια του ταλαίπωρου Θάνου Πλεύρη και των άλλων Ευρωπαίων που εκδιώχθηκαν με τις κλοτσιές από το αεροδρόμιο προτού καν πατήσουν στο έδαφος, επειδή ο… στρατάρχης ήταν λίγο άκεφος, τις συνομιλίες του Ελληνα γενικού πρόξενου με αξιωματικούς των τοπικών Αρχών που βαριόντουσαν και έβλεπαν ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και φυσικά τα θρυλικά τραπεζώματα στα Βλάχικα της Βάρης με συμμετοχή στελεχών… ευαίσθητης υπηρεσίας, τάχα μου, «για να ελέγξουμε το Μεταναστευτικό».

Αν σε όλες αυτές τις επαφές προσθέσουμε και εκείνες που έγιναν με τις Αρχές της «νόμιμης» κυβέρνησης της Τρίπολης, εκείνης δηλαδή που μας πρωτοξεφούρνισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, και του σημερινού πρωθυπουργού Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά,

ΔΥΟ ΛΑΟΠΛΑΝΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ…

Του Strange Attractor

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της μπανανίας μας (που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι επιδοτούνται αδρά γι’ αυτές)  έχει προσφέρει πολλές αφορμές για προβληματισμό, αλλά δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις προσδοκίες σε εξουσία, και το τίποτα να γίνει κυρίαρχο.

Ο Αλέξης, το γελαστό παιδί, που εμφανίστηκε ως ο ανατρεπτικός εκφραστής της Αριστεράς, ο ημιμαθής Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ανέμελος γόνος, που επένδυσε (με μπόλικα χρήματα των φορολογουμένων) στην εικόνα του (δήθεν) τεχνοκράτη εγγυητή της (δήθεν) σταθερότητας.

Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικά συνθήματα, αλλά ένα κοινό ερώτημα… πόσο απέχει τελικά η πολιτική βιτρίνα από την κυβερνητική πραγματικότητα;

Ή αλλιώς, πόσο χαχόλοι είμαστε όλοι εμείς οι ψηφοφόροι της Γρεκίας;

Ο πρώτος πούλησε την ελπίδα.

Ο δεύτερος πουλάει τη σταθερότητα…

Και στις δύο περιπτώσεις, ο μελανιασμένος πολίτης καλείται να αναρωτηθεί τι ακριβώς αγόρασε. Τι έγινε ρε παιδιά; Αναρωτιέται…

Ο Αλέξης  ανέβηκε στην εξουσία ως εκπρόσωπος μιας (αγανακτισμένης) καλομαθημένης γενιάς, που γαλουχήθηκε στο «λεφτά υπάρχουν», και η οποία δεν μπορούσε να αντιληφτεί το τι έγινε και ξαφνικά η χώρα κινδύνευε με την απόλυτη χρεοκοπία.

Υποσχόταν λοιπόν να σκίσει τα μνημόνια, να τσακίσει τους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», να στείλει αδιάβαστη τη «μαντάμ Μέρκελ», να ανατρέψει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, και να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια μιας κοινωνίας εξαντλημένης από τη λιτότητα.

Με πολιτικό κεφάλαιο την αγανάκτηση,

ΌΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ ΔΑΠ «ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ» ΤΟΝ ΆΔΩΝΙ!

Φαίνεται πως ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έχει πλέον να αντιμετωπίσει μόνο τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και ανθρώπους που προέρχονται από τα ίδια τα σπλάχνα της δεξιάς παράταξης και δεν δείχνουν καμία διάθεση να καταπιούν αμάσητη την κυβερνητική προπαγάνδα.

Απολαυστικό πολιτικό «χαστούκι» δέχτηκε ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από τον Αθανάσιο Μπέλτσο, ένα παλιό στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ, με μακρά διαδρομή στις οργανώσεις της γαλάζιας νεολαίας. Ο Μπέλτσος, που έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙ, Γραμματέας Οργανωτικού και Γραμματέας Αθηνών της παράταξης, καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ, δεν μάσησε τα λόγια του όταν αποφάσισε να σχολιάσει τον Άδωνι.

Και το έκανε με τρόπο που δύσκολα περνά απαρατήρητος. Δεν πρόκειται για κάποιον που μπορεί να κατηγορηθεί ότι βρίσκεται παραδοσιακά απέναντι από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά για έναν άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι τους μηχανισμούς, τις νοοτροπίες και τις διαδρομές της δεξιάς παράταξης.

Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται μόνο στους χαρακτηρισμούς που επιφύλαξε στον υπουργό. Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι η αποδόμηση του Άδωνι έρχεται από έναν άνθρωπο με τέτοιο κομματικό παρελθόν. Όταν ακόμη και παλιά στελέχη της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ αισθάνονται την ανάγκη να πάρουν αποστάσεις από τη ρητορική και τη συμπεριφορά ενός από τα πιο προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης, τότε το πρόβλημα δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς σε μια αντιπολιτευτική εμμονή.

Ο Άδωνις έχει καταφέρει να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε μόνιμη τηλεοπτική παράσταση, με κραυγές, ειρωνείες, προσωπικές επιθέσεις και την ακλόνητη πεποίθηση ότι μπορεί να εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων. Μόνο που αυτή η επικοινωνιακή συνταγή δεν πείθει τους πάντες — ούτε καν μέσα στον χώρο από τον οποίο ο ίδιος αντλεί την πολιτική του δύναμη.

Και κάπως έτσι, ο υπουργός που συνηθίζει να μοιράζει μαθήματα πολιτικής και ηθικής βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να δέχεται τα ανάλογα σχόλια από ανθρώπους που κάποτε βρίσκονταν στην ίδια παράταξη.

Όταν σε «στολίζουν» οι πολιτικοί σου αντίπαλοι, μπορείς να το βαφτίσεις κομματική αντιπαράθεση. Όταν όμως σε περιποιούνται οι παλιοί σύντροφοι της δικής σου παράταξης, το πράγμα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Και κάτι άσχετο μ’ αυτό που σχολιάζουμε αλλά έχει το ενδιαφέρον του. Πρόκειται για μια συζήτηση που άνοιξε μετά μια μυστική συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη στην οποία συμμετείχε και ο Α. Γεωργιάδης.

ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Η ΑΣΤΑΘΕΙΑ;» – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Αν κάποιος ήθελε μια πρώτη γεύση από την προεκλογική τακτική που ετοιμάζει η Νέα Δημοκρατία, η συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη στον ΣΚΑΪ ήταν αποκαλυπτική. Το βασικό μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ή ψηφίζετε Μητσοτάκη ή σας περιμένει η αστάθεια! Ένα γνώριμο εκβιαστικό δίλημμα, με το οποίο η κυβερνητική παράταξη επιχειρεί να μετατρέψει τον φόβο σε εκλογικό επιχείρημα και να εμφανίσει την παραμονή της στην εξουσία ως τη μοναδική ασφαλή επιλογή για τη χώρα.

Η κυρία Μπακογιάννη εκτίμησε, μάλιστα, ότι η αυτοδυναμία της Ν.Δ. «δεν απέχει πολύ», ποντάροντας στην υποτιθέμενη διάθεση των πολιτών να μη διακινδυνεύσουν τα «κεκτημένα» τους μέσα σε μια μεγάλη διεθνή κρίση. Μόνο που εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που η κυβερνητική επιχειρηματολογία προσπαθεί να προσπεράσει: ποια ακριβώς κεκτημένα έχουν να υπερασπιστούν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και τα λαϊκά νοικοκυριά;

Τις συνεχείς ανατιμήσεις στα τρόφιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης; Τα ενοίκια που έχουν γίνει απλησίαστα; Τους μισθούς που εξαντλούνται πολύ πριν τελειώσει ο μήνας; Την εργασιακή ανασφάλεια και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών; Για εκατομμύρια ανθρώπους, η καθημερινότητα δεν μοιάζει με διαφύλαξη κεκτημένων, αλλά με έναν διαρκή αγώνα για να βγει ο μήνας.

Η Ντόρα Μπακογιάννη αναγνώρισε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ακρίβειας, έσπευσε όμως να το εντάξει στο πλαίσιο των διεθνών εξελίξεων. Η διεθνής κρίση, βέβαια, είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα. Δεν αποτελεί, όμως, μαγικό άλλοθι που εξαφανίζει τις κυβερνητικές ευθύνες για τη φορολογική πολιτική, την ενεργειακή αγορά, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και τις επιλογές που καθορίζουν το ποιος πληρώνει το κόστος μιας κρίσης και ποιος προστατεύει τα κέρδη του.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει διεθνής αναταραχή. Είναι ποιος καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό. Και η μέχρι τώρα κυβερνητική πολιτική έχει δώσει επανειλημμένα την απάντησή της: τα λαϊκά στρώματα καλούνται να προσαρμοστούν, να περιορίσουν τις ανάγκες τους και να συμβιβαστούν με την ακρίβεια, ενώ η επίκληση της σταθερότητας επιστρατεύεται κάθε φορά που η κοινωνική δυσαρέσκεια απειλεί να μετατραπεί σε πολιτικό κόστος.

Το «Μητσοτάκης ή αστάθεια;» δεν είναι, λοιπόν, κάποιο καινούργιο πολιτικό εύρημα. Είναι η παλιά συνταγή του εκβιασμού με διαφορετικό περιτύλιγμα. Όταν μια κυβέρνηση δυσκολεύεται να πείσει με το έργο της,

ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ: «Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΡΕΤΑΛΙΑ»

Η πρόβλεψη για το ποσοστό Τσίπρα και η αναφορά στονΜητσοτάκη  

Την άποψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε ένα «ιδιωτικό κόμμα», συγκεντρώνοντας «όλα τα πολιτικά ρετάλια», εξέφρασε ο Νίκος Καρανίκας, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης Status FM 107.7.

«Ο Τσίπρας έχει κάνει τον εαυτό του προϊόν, πουλάει τον εαυτό του δεξιά και αριστερά κι ό,τι πιάσει», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, έθεσε το ερώτημα: «Δηλαδή είναι αξιόπιστος αυτός με το μόρφωμά του, που είναι ιδιωτικής χρήσης, και είναι αναξιόπιστο το ΠΑΣΟΚ;»

Αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ, ο κ. Καρανίκας σημείωσε ότι το κόμμα θα συνεχίσει να υπάρχει είτε με τον Νίκο Ανδρουλάκη είτε χωρίς αυτόν, καθώς, όπως είπε, πρόκειται για έναν ιστορικό πολιτικό σχηματισμό με κοινωνικές ρίζες.

«Είναι ένα ιστορικό κόμμα. Έχει κοινωνικές διεργασίες. Λειτούργησε και υπήρξε. Έχει κοινωνικό ιστό δίπλα του. Διαφωνώ μαζί του αλλά έχει», δήλωσε.

Η πρόβλεψη για το ποσοστό Τσίπρα και η αναφορά στον Μητσοτάκη

Ο Νίκος Καρανίκας εκτίμησε ακόμη ότι το 8% θα αποτελούσε μεγάλη επιτυχία για τον Αλέξη Τσίπρα στις επόμενες εκλογές.

«Μέχρι τις εκλογές, το 8% θα είναι μεγάλη επιτυχία για τον Τσίπρα. Σκόραρε ο Μητσοτάκης, και τώρα (ο Τσίπρας) θα πρέπει να εκτεθεί ένα επτάμηνο λέγοντας αρλούμπες», ανέφερε.

Κλείνοντας, σχολίασε την αντιπολίτευση που ασκεί η ΕΛ.ΑΣ., υποστηρίζοντας ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως η λιγότερο κακή επιλογή.

«Έχει βασική ευθύνη ο Τσίπρας που ο Μητσοτάκης φέγγει ως το Έβερεστ!», κατέληξε.

«ΠΥΛΩΝΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ» Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ – ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ!

«Σε μία εποχή που πολλές ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα κοινωνικής αναταραχής, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα πυλώνας σταθερότητας».

Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, σήμερα στο Λαύριο,  θα μπορούσε να προκαλέσει γέλιο, αν δεν αποτελούσε τόσο χαρακτηριστικό δείγμα της κυβερνητικής αντίληψης για την πραγματικότητα. Την ώρα που η κοινωνική οργή ξεχειλίζει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ο πρωθυπουργός παρουσιάζει την Ελλάδα ως νησίδα σταθερότητας. Μόνο που το ερώτημα είναι: σταθερότητα για ποιον και με ποιο τίμημα;

Γιατί η κοινωνική ηρεμία που επικαλείται η κυβέρνηση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη κοινωνική ευημερία. Μπορεί να συνυπάρχει με την οικονομική ασφυξία των λαϊκών νοικοκυριών, την ανασφάλεια των εργαζομένων, την απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών και την οργή για σκάνδαλα που διαβρώνουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Κι αν οι δρόμοι δεν βρίσκονται καθημερινά σε αναβρασμό, αυτό δεν σημαίνει πως εξαφανίστηκαν οι αιτίες της δυσαρέσκειας. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε συναίνεση, όπως και η απουσία μιας μεγάλης κοινωνικής έκρηξης δεν αποτελεί πιστοποιητικό επιτυχίας μιας κυβέρνησης.

Η Ελλάδα γνώρισε τεράστιες κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να απαιτούν δικαιοσύνη και να αμφισβητούν την κυβερνητική διαχείριση. Το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις δεν διατηρούν διαρκώς την ίδια ένταση δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν τα ερωτήματα, οι ευθύνες και η κοινωνική δυσπιστία που τις πυροδότησαν.

Την ίδια στιγμή, οι αποκαλύψεις για τις υποκλοπές, οι υποθέσεις διαφθοράς και η διαρκής αντιπαράθεση γύρω από τη λειτουργία των κρατικών θεσμών έχουν διαμορφώσει ένα πολιτικό περιβάλλον που δύσκολα συμβιβάζεται με την εικόνα μιας χώρας θεσμικής κανονικότητας.

Αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να επιλέγει τη δική του οπτική γωνία. Όταν η κυβέρνηση μετρά την «επιτυχία» με δείκτες που δεν αποτυπώνουν την κοινωνική πραγματικότητα,

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΑΝΤΩΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΙ ΔΕΞΙΟΙ.

Γράφει ο mitsos175

Κοράκια! Αυτή είναι η ονομασία όσων παίρνουν την περιουσία εκείνων που δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Κάθε κυβέρνηση κάνει πλάτες στα κοράκια.
Αλλαγές στις διαδικασίες ρύθμισης των «κόκκινων» δανείων φέρνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, το οποίο προβλέπει ταχύτερους πλειστηριασμούς σε περίπτωση αθέτησης συμφωνιών.

«Κεντρική αλλαγή αποτελεί η πρόβλεψη ότι οι συμβάσεις διμερούς ρύθμισης οφειλών θα αποκτούν ισχύ εκτελεστού τίτλου. Αυτό σημαίνει ότι, εφόσον ο δανειολήπτης δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις του, οι πιστωτές θα μπορούν να προχωρούν σε διαδικασίες κατάσχεσης και πλειστηριασμού χωρίς προηγούμενη έκδοση διαταγής πληρωμής.
Η ρύθμιση περιλαμβάνεται στο άρθρο 231 του νομοσχεδίου και επεκτείνει στις διμερείς συμφωνίες αντίστοιχες προβλέψεις που ισχύουν ήδη στον Εξωδικαστικό Μηχανισμό.
Νομικοί εκφράζουν προβληματισμό για τον περιορισμό των δυνατοτήτων δικαστικής άμυνας των οφειλετών, καθώς η παράκαμψη της διαταγής πληρωμής στερεί τη δυνατότητα άσκησης ανακοπής κατά του συγκεκριμένου τίτλου».

Οπότε θα έχουμε πιο γρήγορα επομένως και περισσότερους πλειστηριασμούς. Λένε ως δήθεν προστατεύεται η πρώτη κατοικία. Τρίχες! Η πρώτη κατοικία δε βγαίνει στον πλειστηριασμό εφόσον υπάρχουν άλλα ακίνητα να βγουν. Αν όμως δεν υπάρχουν ή δε φτάσουν τότε το σπίτι το παίρνουν οι κόρακες, που ως γνωστόν είναι κατάμαυροι και όχι κόκκινοι.

Όλα τα υπόλοιπα είναι για να γλυκάνουν το πικρό ποτήρι που κερνάνε τους χρεοκοπημένους.

Στο εννεάμηνο του 2026, περίπου 6.300 ακίνητα άλλαξαν χέρια συνολικά στην Ελλάδα. Από το σύνολο αυτό, οι 3.317 αφορούσαν κατοικίες.
Γιατί δεν υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις; Γιατί έχουν πείσει τους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους πως φταίνε οι ίδιοι κι όχι οι πολιτικές που ευνοούν τις τράπεζες.

Η περιουσία είναι ιερή μόνο αν σπάσει κάποιο τζάμι στις διαδηλώσεις, όταν τα παίρνουν οι τοκογλύφοι,

ΤΣΙΠΡΑΣ: ΘΡΑΣΟΣ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΣ ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ

               Ο ορισμός του πολιτικού απατεώνα.

Έχουμε γράψει σε σωρεία κειμένων ότι ο Τσίπρας θα καταγραφεί στην ιστορία σαν ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας και πειθήνιο όργανο των μαφιόζων του διεθνούς ολοκληρωτισμού (4ο Ράιχ).

Τσίπρας και Μητσοτάκης και η όμοια πολιτική τουςφιλοσοφία και νοοτροπία. Αυτοί οι πολιτικοί “φελλοί”, οι οποίοι συνεχίζουν επιπλέουν εξαιτίας μας.

Και συνεχίζουν να υπάρχουν χάρη στην παρουσία ο ένας του άλλου. Αν δεν υπήρχε ο ενας από τους δυο θα είχε εξαφανιστεί και ο άλλος.

Έδωσε πάλι μεγάλη χαρά και ελπίδα ο Τσίπρας στον απελπισμένο και περικυκλωμένο από παντού Μητσοτάκη.

Πριν ακόμη ανακοινώσει το κόμμα  χρίστηκε  από τον Μητσοτάκη ως ο βασικός αντίπαλος (τα συστηµικά Μέσα τον εµφανίζουν δεύτερο στις προσεχείς εκλογές) γιατί αυτό ακριβώς τον βολεύει. Με τον Τσίπρα δεύτερο στις ψευτοδημοσκοπήσεις μπορεί να συσπειρώσει το κοινό της η Ν∆ κουνώντας τον ως απειλή από το παρελθόν.

Μολις ειδαν ότι η χώρα έχει τη µοναδική ευκαιρία να απαλλαγεί από το καθεστώς Μητσοτάκη και οι δηµοκρατικές δυνάµεις, τα κόµµατα της προόδου, δεν απαρνούνται τον ρόλο τους, αντιθέτως επιλέγουν την ουσιαστική ενότητα, αυτή δηλαδή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κοινωνίας, ώστε να απαλλάξουν τη χώρα από τη χειρότερη κυβέρνηση της µεταπολίτευσης και την καταστροφική της λειτουργία, έριξαν στη μάχη (όπως τότε) τον Νενέκο γιατί χρειάζονται ακόμη τον Μητσοτάκη στην εξουσία έχουν πολλά θέματα ακόμη κυρίως ΕΘΝΙΚΑ

Τον άνθρωπο που έχει προσδώσει στο  ψεύδος, στην πολιτική απάτη και στη διαστροφή της πραγματικότητας, μορφές παράνοιας.

Τον άνθρωπο που στέρησε από τον πολίτη αυτής της χώρας και το τελευταίο πράγμα που του είχε μείνει, την ελπίδα, με αυτό το αχαλίνωτο εμπόριο των παραμυθιών και των ψεύτικων υποσχέσεων (εμπόριο ψεύδους) διότι διαπρέπει σε αυτό και αποτελεί τον κερδοσκόπο των λαϊκών αγώνων.

Πόσο μαλάκες να γίνουμε ακόμη ρε Τσίπρα; Πόσο σανό να φάμε; Ακόμη και γαϊδούρια να ήμασταν θα είχαμε χορτάσει. Το ψεύδος σου και των ανδρεικέλων σου έχει απογειωθεί και έχει πάρει τις μορφές της θριαμβολογικής αυθάδειας… 
Τα παραμύθια, βεβαίως, γρήγορα τα σκορπίζει η σκληρή πραγματικότητα και τιμωρεί όλους αυτούς τους πολιτικούς απατεωνίσκους που πίστεψαν, μέσα στη μικροαστική τους έπαρση, ότι μπορούν να ξεγελάσουν την ιστορία… 
Θα πάρεις μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους απολιτίκ αυτής της χώρας, ΟΥΤΕ ένας αριστερός που σέβεται τον εαυτό του και έχει ανοίξει έστω και τρεις σελίδες βιβλίου δεν θα σε ψηφίσει.

Πρέπει το ΤΕΛΟΣ του μεγάλου παραμυθατζή Τσίπρα (μεγάλος παραμυθατζής σε απελπιστικά καχεκτικό πολιτικό μέγεθος), να είναι πολύ ηχηρό… διαφορετικά θα ανοίξει ξανά το τρελοκομείο και θα μπορεί να λέει ο καθένας μπορώ και εγώ να γίνω πρωθυπουργός.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Τσιπράκο...στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί

ΕΔΩ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ  ΕΥΡΩΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ 35.000 ΕΥΡΩ TO MHNA ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ .

Με τον δεξιό εθνικολαϊκιστή Πάνο Καμμένο με τη δεξιά, τη λαϊκή ή την «ψεκασμένη» … ή την ακροδεξιά (διαλέξτε και πάρετε)

 Δημήτρης Παπαγγελόπουλος Κατερίνα Παπακώστα από το «καραμανλικό μπλοκ». 

Από την άλλη οι Ελενα Κουντουρά, Τέρενς Κουίκ και Βασίλης Κόκκαλης  τα… απομεινάρια των καραδεξιών Ανεξαρτήτων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου.

Και τα υπόλοιπα μπουμπούκια της δεξιάς που στηρίχτηκε για 5 χρόνια ο Τσιπρας. 

Θανάσης Παπαχριστόπουλος  Δημήτρης Καμμένος Κώστας Κατσίκης Νίκος Νικολόπουλος Γιώργος Λαζαρίδης Μαρία Κόλλια  

Μασκαραλίκια και καραγκιοζιλίκια

Κυβέρνησε με τους αποστάτες και τα κουρέλια που «δανείστηκε» έναντι αμοιβής (θεοχαρόπουλους, Δανέληδες  κλπ)

Υ.Γ. Ο Τσίπρας έχει χάσει τρείς εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις ως αρχηγός κόμματος: τις ευρωεκλογές/αυτοδιοικητικές του 2019, τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023 (Μάιος και Ιούνιος). Παρακάτω η αναλυτική εικόνα.

1. Ευρωεκλογές & Αυτοδιοικητικές – 26 Μαΐου 2019

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη βαριά ήττα, γεγονός που οδήγησε στην προκήρυξη εθνικών εκλογών.

2. Εθνικές Εκλογές – 7 Ιουλίου 2019

Η Νέα Δημοκρατία επικράτησε με σημαντική διαφορά.

3. Εθνικές Εκλογές – 21 Μαΐου 2023

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη συντριπτική ήττα, με τη ΝΔ να επικρατεί σε όλη τη χώρα πλην Ροδόπης.

4. Εθνικές Εκλογές – 25 Ιουνίου 2023

Σήμερα λοιπόν που κυβερνάει τη χώρα το ΚΑΤΑΚΑΘΙ των πολιτικών, οικονομικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων. Η εξουσία είναι στα χέρια ακριβώς αυτών των δυνάμεων που έφεραν την Ελλάδα εδώ και που αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή, σε κάθε γκρέμισμα, σε κάθε ξεχέρσωμα, σε κάθε πείραγμα των κεκτημένων της πιο μαύρης ελίτ υπαλλήλων, τραπεζιτών ,εργοδοτών, συνδικάτων και κομμάτων,  έρχεται ο Τσίπρας (κατόπιν εντολών όπως τότε) σαν ο μεγάλος χορηγός του Μητσοτάκη να διασπάσει τις δυνάμεις που απειλούν να ρίξουν την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση.

Με παλιά υλικά, καιροσκόπους, πολιτικά ρετάλια, φθαρμένες «πολιτικές περσόνες» απο την Γ' εθνική της Κεντροαριστεράς και πρόθυμους «γυρολόγους, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και διεργασίες, αλλά μόνο τους εαυτούς τους, άντε και ορισμένους φίλους τους, «χτίζει» ο Τσίπραςτις «γέφυρες» για την κατάληψη της Κεντροαριστεράς.

Μόλις κυβέρνησε, σε 4 χρόνια ανέστησε την ΝΔ και τώρα θέλει να την ξαναναστήσει. Oταν έγινε αντιπολίτευση, έκανε την ΝΔ ηγεμόνισσα !

Ο ορισμός του πολιτικού απατεώνα.

Επιτέλους, ας δοθεί ένα τέλος στην Πολιτική Αλητεία και τον Κοινωνικό Υπόνομο της Τσιπρέικης Λουμπεναρίας!

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

 

ΕΛΛΑΔΑ: Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ – ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Κάποιοι εξουσιαστές, εμφανίζονται να βιώνουν σε μια εικονική πραγματικότητα, όπως ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Πιστεύουν ότι με νόμους, διατάγματα και διακηρύξεις να μπορέσουν να φέρουν τις εξελίξεις σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.

Ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, λοιπόν, εμφανίστηκε στην ΕΡΤ για να μας πει ότι «Αυτή την κοινωνική ηρεμία και την κοινωνική ειρήνη την έχουμε κατακτήσει ως Ελλάδα και δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε την πατρίδα μας να γίνει όπως οι δρόμοι των Παρισίων».

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε για να θυμηθούμε το θεατρικό έργο του Λουίτζι Πιραντέλο.

Το αστικό πολιτικό προσωπικό μπορεί να πανηγυρίζει για την κυβερνητική σταθερότητα και την υποτιθέμενη οικονομική ανάπτυξη, όμως οι εικόνες κοινωνικών αναταραχών από τη Γαλλία, την Αλβανία, το Βέλγιο και την Ιταλία έρχονται να υπενθυμίσουν ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι δεδομένη. Και η Ελλάδα κάθε άλλο παρά αποτελεί εξαίρεση από τους νόμους που γεννούν τις κοινωνικές εξεγέρσεις.

Πίσω από την εικόνα της «ευρωπαϊκής όασης σταθερότητας» που φιλοτεχνούν η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: ακρίβεια που εξανεμίζει τα λαϊκά εισοδήματα, στεγαστική κρίση που μετατρέπει την κατοικία σε πολυτέλεια, εργασιακή ανασφάλεια, υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών και μια νεολαία που βλέπει το μέλλον της να ασφυκτιά ανάμεσα στους χαμηλούς μισθούς και την επισφάλεια.

Οντως αυτή την στιγμή υπάρχει μια φαινομενική κοινωνική ειρήνη στον ελληνικό καπιταλισμό. Μια κανονικότητα όμως που δεν στηρίζεται στην κοινωνική συναίνεση, αλλά στην προσπάθεια να πειστεί η εργατική τάξη ότι η διαρκής υποβάθμιση της ζωής της αποτελεί μονόδρομο.

Μόνο που η κοινωνική οργή δεν εξαφανίζεται επειδή δεν βρίσκει καθημερινά διέξοδο στους δρόμους. Συσσωρεύεται και αναζητά τρόπους να εκφραστεί.

Οι εξελίξεις σε άλλες χώρες δείχνουν ότι, όταν η οικονομική ασφυξία συναντά την αλαζονεία της εξουσίας και την κρατική καταστολή, η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε μαζική κοινωνική έκρηξη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εξελίξεις θα επαναληφθούν με τον ίδιο τρόπο στην Ελλάδα. Σημαίνει, όμως, ότι όποιος θεωρεί τη σημερινή απουσία γενικευμένων συγκρούσεων απόδειξη κοινωνικής συναίνεσης, διαβάζει επιφανειακά την πραγματικότητα,

ΌΤΑΝ Η ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΓΕΛΟΙΟ

Ο άνθρωπος δεν παίζεται! Ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη και επαγγελματίας της τηλεοπτικής φασαρίας, αποφάσισε να κάνει γεωπολιτική ανάλυση με βίντεο από το… αρχείο! Παρουσίασε εικόνες από φιλοπαλαιστινιακή διαδήλωση στο Παρίσι, στις 22 Οκτώβρη 2023, σαν να ήταν από τις τωρινές κινητοποιήσεις στη Γαλλία, για να μας εξηγήσει ότι δεν υπήρχε ούτε μία γαλλική σημαία και ότι η Παλαιστίνη αποτελεί το «πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της Ευρώπης».

Μόνο που λογάριαζε χωρίς τη δημοσιογράφο Μαρία Δεναξά, η οποία του υπέδειξε δημοσίως ότι το βίντεο ήταν τριών ετών. Κι έτσι, το μεγαλόπνοο γεωπολιτικό συμπέρασμα του υπουργού κατέρρευσε με ένα απλό κλικ στην ημερομηνία!

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια γκάφα. Μιλάμε για την παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της προπαγάνδας: παίρνουμε μια εικόνα, της αλλάζουμε ημερομηνία στο μυαλό μας, της φορτώνουμε το συμπέρασμα που μας βολεύει και την πλασάρουμε στο κοινό με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Κι αν μας πιάσουν με τη γίδα στην πλάτη, κάνουμε πως δεν καταλάβαμε!

Το πρόβλημα του Άδωνι είναι ότι αντιμετωπίζει το διαδίκτυο σαν τηλεοπτικό πάνελ: εκεί μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, αλλά στο ίντερνετ οι ημερομηνίες δεν τρομοκρατούνται, δεν φιμώνονται και δεν παίρνουν εντολές από υπουργούς.

Τελικά, η μόνη σημαία που υψώθηκε πανηγυρικά στην προκειμένη περίπτωση ήταν η σημαία της προχειρότητας. Και το μόνο σταυροδρόμι,