Το ελληνικό πείσμα, η τιμή στον αδικοχαμένο Τζορτζ Μπάλντοκ, η δίψα για εθνική ανάταση - Όλα γραμμένα στο «DNA» ενός περήφανου λαού
Του Ελευθέριου Ανδρώνη
Το είδαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες με τα μετάλλια του Τεντόγλου, του Καραλή, του Πετρούνια και των άλλων παιδιών. Το βλέπουμε και τώρα με την «επίσημη αγαπημένη» που μετά από πολλά χρόνια θύμισε Εθνική από τις χρυσές εποχές που οδήγησαν στο έπος του Euro 2004. Ο τραγικός θάνατος του Τζορτζ Μπάλντοκ, χαλύβδωσε την ψυχή της ομάδας και είδαμε σκηνές που συγκίνησαν το πανελλήνιο. Η ελληνική καρδιά νίκησε τα τεράστια μπάτζετ.
Μέσα στη δυσωδία στα πράγματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, η όλη εικόνα της εθνικής ήταν μια όαση. Πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι που αξίζει τον δικό του μερίδιο θαυμασμού, έβλεπες ποδοσφαιριστές που ρίχτηκαν πρόθυμα στη «φωτιά» για να τιμήσουν τη μνήμη του συμπαίκτη τους.
Έβλεπες πείσμα ελληνικό. Έβλεπες ομοψυχία. Έβλεπες ελληνικό φιλότιμο από παιδιά που έκλαιγαν για τον συναθλητή τους. Επαγγελματίες είναι, και κάλλιστα θα μπορούσαν να μείνουν στους τύπους. Κανένας δεν θα τους έλεγε τίποτα αν έχαναν από την υπερομάδα της Αγγλίας. Θα σήκωναν τη φανέλα του Μπάλντοκ σε κάποια επόμενη νίκη με ευκολότερη ομάδα. Δεν το έκαναν όμως. Κατάπιναν σίδερα για να αποδείξουν ότι η εθνική είναι εδώ και η μνήμη του Μπάλντοκ είναι εδώ. Τώρα πενθούμε – τώρα τιμούμε. Με αυτόν τον τρόπο που ξέρουμε και μπορούμε.
Ο θρίαμβος αυτής της ιστορικής νίκης, δεν επισκίασε τον αδόκητο θάνατο του Μπάλντοκ. Ούτε ο θάνατος του Μπάλντοκ δεν επισκίασε τη νίκη. Τα δύο αντίθετα γεγονότα ενώθηκαν σε μια γλυκόπικρη στροφή της ζωής. Εντάξει, μιλάμε για ποδόσφαιρο, αλλά κι εδώ εκφράζεται η αρχαία συνήθεια του λαού μας να ξορκίζει τη σκιά του θανάτου με ένα «γιουρούσι».
Κάτι άλλο που φάνηκε και πάλι,


.jpg)
.jpg)




.jpg)












