ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΜΕΛΛΟΥ: ΙΚΕΤΗΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ – ΠΩΣ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ

Η απόλυτη συνθηκολόγηση στην Πολιτική Γραμματεία, ο εξευτελισμός του κόμματος και η άνευ όρων ρίψη της λευκής πετσέτας στη νέα πρωτοβουλία – Η μνημειώδης ταπείνωση και το ξεπούλημα της Κουμουνδούρου

Το σκηνικό που στήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες της κρίσιμης Πολιτικής Γραμματείας δεν θύμιζε σε τίποτα τις διεργασίες ενός υπερήφανου κόμματος εξουσίας, αλλά έμοιαζε περισσότερο με μια θλιβερή τελετή οριστικής, ταπεινωτικής παράδοσης. Ο Σωκράτης Φάμελλος πρωταγωνίστησε σε έναν ιστορικό, άνευ προηγουμένου αυτοδιασυρμό, αποδεικνύοντας με τον πιο ωμό τρόπο ότι τα σημερινά ηγετικά στελέχη λειτουργούν ως απλά πολιτικά ανθρωπάκια, ανίκανα να σηκώσουν το ιστορικό βάρος της παράταξής τους. Αντί να υψώσει ανάστημα, να περιφρουρήσει την αυτοτέλεια του φορέα του και να ηγηθεί μιας ισχυρής αξιωματικής αντιπολίτευσης, επέλεξε συνειδητά τον ρόλο του ικέτη. Προσπαθώντας να χρυσώσει το χάπι της απόλυτης υποταγής με το περιτύλιγμα της δήθεν αριστερής ευθύνης, δήλωσε ανερυθρίαστα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει ήδη κάνει υπερβάσεις και θα κάνουμε όσες ακόμα απαιτούνται για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Βάζουμε τις ανάγκες της κοινωνίας πάνω από το κομματικό συμφέρον. Και σήμερα είναι ώρα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και στην ιστορία της Αριστεράς». Πίσω από τα παχιά λόγια, ωστόσο, κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθεια ενός πολιτικού νάνου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση στο νέο σκηνικό που στήνεται ερήμην του.

Ο απόλυτος ραγιαδισμός απέναντι στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα

Ο κατήφορος της αξιοπρέπειας χτύπησε κυριολεκτικά πάτο όταν η συζήτηση στράφηκε στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Σε μια επίδειξη αδιανόητου πολιτικού ραγιαδισμού, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ουσιαστικά γονατιστός μπροστά στον Αλέξη Τσίπρα, εκλιπαρώντας για τον ρόλο του κομπάρσου στο νέο εγχείρημα. Χωρίς ίχνος μαχητικότητας, ο Φάμελλος ξεκαθάρισε πως πετάει τα όπλα, ακυρώνοντας κάθε πιθανότητα αυτόνομης διεκδίκησης της εξουσίας. Η δημόσια δήλωση υποταγής αποτελεί μνημείο συνθηκολόγησης, καθώς παραδέχτηκε ανοιχτά: «στην προσπάθεια να φύγει αυτή η διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση και να έχουμε προοδευτική κυβέρνηση, δεν περισσεύει κανείς. Θα ήταν στρατηγικό λάθος η αντιπαράθεση με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Στεκόμαστε δίπλα σε αυτή την πρωτοβουλία, τη στηρίζουμε, δεν την βλέπουμε ανταγωνιστικά, αλλά συντροφικά.». Με αυτή την κυνική ομολογία παραδοχής της ήττας, η σημερινή ηγεσία υποβιβάζει το κόμμα σε ένα θλιβερό, άβουλο παράρτημα εξυπηρέτησης αλλότριων σχεδιασμών.

Η ρευστοποίηση του χώρου και οι σπασμωδικές κραυγές

Μέσα σε αυτό το καθεστώς της απόλυτης παράδοσης, οι αναφορές στην «ιστορική πολιτική συνέχεια των ιδεών και της παρακαταθήκης» φαντάζουν ως κακόγουστο αστείο. Ενώ ο Φάμελλος τρέμει στην ιδέα της πολιτικής του εξαφάνισης και ρευστοποιεί ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ στον βωμό μιας αόριστης ευρύτερης συμπαράταξης, στο παρασκήνιο οι εσωτερικές φωνές αντιδρούν απέναντι στην επερχόμενη εξαύλωση. Οι αιχμηρές παρεμβάσεις στελεχών, όπως αυτή του Παύλου Πολάκη που προειδοποίησε δημόσια ότι τα ιστορικά κόμματα δεν κλείνουν με αυθαίρετες,

ατομικές επιλογές, δείχνουν το μέγεθος του εσωτερικού ρήγματος. Ωστόσο, η καθοδηγητική ομάδα κλείνει τα αυτιά της, έχοντας αποφασίσει να λειτουργήσει ως πειθήνιο όργανο του πρώην αρχηγού. Το κάλεσμα για «ισχυρή δράση» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας καταλήγει σε μια άδεια ρητορεία, αφού οι ίδιοι οι υπερασπιστές της έχουν ήδη υπογράψει και αποδεχτεί το οριστικό τέλος της αυτονομίας τους.