Και κάπως έτσι, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των διαστημικών αποστολών, επιστρέψαμε… στο «ό,τι γυαλίζει είναι εικόνισμα».
Ο άνθρωπος δεν δίστασε: είδε έναν πίνακα ζωγραφικής, ένιωσε τη μεταφυσική δόνηση (ή το air condition), και είπε «εδώ είμαστε» — ένας ασπασμός δρόμος από την αισθητική στην… αγιοποίηση.
Γιατί να διαβάζεις ιστορία της τέχνης όταν μπορείς απλά να τη φιλήσεις;
Κάπου εκεί, οι ζωγράφοι του παρελθόντος αναρωτιούνται αν τελικά έκαναν καριέρα ή αν άνοιξαν κατά λάθος υποκατάστημα θαυμάτων. Και οι καθηγητές… ψάχνουν να βρουν πού πήγε στραβά το syllabus.
Αλλά εντάξει. Όταν η γνώση γίνεται διακοσμητικό και το πτυχίο σου έρχεται με… κορνίζα, τότε λογικό είναι να μπερδεύεις τον πίνακα με το προσκυνητάρι.
Τελικά, δεν είναι ότι «είδε» τον Χριστό και τους Αγγέλους.
Είναι ότι… δεν είδε τίποτα άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου