Του Strange Attractor
Χθες το απόγευμα η ανθρωπότητα ξεκίνησε και πάλι για το φεγγάρι, με τον επανδρωμένο πύραυλο Artemis II της NASA.
Το ακούσατε πουθενά; Το είδατε στις ειδήσεις;
Ίσως, ως 8η είδηση, λίγο πιο κάτω κι από εκείνη για τη δικαίωση της… Τούνη!
Ο εν λόγω πύραυλος ξεκίνησε λοιπόν για ένα ακόμη ταξίδι στον δορυφόρο μας, που απέχει κάπου 384.000 χλμ. μακριά. Σπουδαία και ιστορική προσπάθεια, αν σκεφτούμε πως από τις αρχές της δεκαετίας του ’70,οπότε και τερματίστηκαν οι αποστολές Apollo προς τη σελήνη, η μεγαλύτερη απόσταση στο διάστημα που πήγε άνθρωπος δεν ήταν ποτέ πάνω από 350 χιλιόμετρα!
Και όμως, μεταξύ 1969 και 1972, οι άνθρωποι πηγαινοέρχονταν στο φεγγάρι, και μάλιστα με την τότε τεχνολογία, όταν δηλαδή ολόκληρη η υπολογιστική ισχύς της NASA ήταν λιγότερη από αυτήν του (όχι και τόσο εξελιγμένου, ή ακριβού) κινητού μου…
Έτσι, για τους όχι και τόσο εύπιστους, και ολίγον τι υποψιασμένους, εύλογα τίθεται το ερώτημα: Πήγαμε όντως στη σελήνη πριν από 50-60 χρόνια; Χμ;
Μήπως ήταν όλα στημένα και σικέ;
Μήπως ήταν απλά μια κινηματογραφική παραγωγή;
Η δεκαετία του ’60 ήταν μια χρυσή εποχή για τον κινηματογράφο, με τα ειδικά εφέ να εξελίσσονται ταχέως, τους σκηνοθέτες να ψάχνουν το κάτι παραπάνω, και την αμερικανική κυβέρνηση να ψάχνει τρόπο, εν μέσω ψυχρού πολέμου, να νικήσει τους Σοβιετικούς, που στα του διαστήματος ήταν πρωτοπόροι.
Όλοι έχουμε δει ή θυμόμαστε τα πλάνα από το φεγγάρι, ειδικά την κάθοδο του Άρμστρονγκ από τη σκαλίτσα, με την κάμερα να είναι ήδη στημένη και να τραβάει… πώς έγινε αυτό;
Όπως είδαμε και τις εκατοντάδες, σχεδόν τέλεια τραβηγμένες, φωτογραφίες από πρωτόγονες κάμερες, στερεωμένες στο στήθος των αστροναυτών, χωρίς σκόπευτρο, με τα δάχτυλά τους μέσα σε πεπιεσμένα γάντια που επέτρεπαν ελάχιστες κινήσεις… θαύμα!
Όπως θαύμα είναι και εκείνη η περίφημη φωτογραφία του αποτυπώματος της σόλας μιας μπότας αστροναύτη, τραβηγμένη από ψηλά, και μάλλον από οριζόντια θέση, αλλιώς δεν εξηγείται. Άρα ο αστροναύτης φωτογράφος κατάφερε να… αιωρηθεί με το στήθος του σε ορθή γωνία πάνω από το αποτύπωμα για να πετύχει η φωτό. Υπεράνθρωπος…
Πάντως, όπως και να’ χει, δεν ξαναπήγαμε στο φεγγάρι από το μακρινό 1972, όταν δηλαδή στην Ελλάδα είχαμε ακόμη χούντα, ακούγαμε Κοινούση, απολαμβάναμε τον Δομάζο και τον Κούδα, και ο νέος μας Εθνάρχης (ο εθνικός μας σταθμάρχης) από τας Σέρρας, ήταν ακόμη στο νηπιαγωγείο!
Γιατί όμως; Μήπως χάθηκε το βιβλίο οδηγιών;
Και ας μην ξεχνάμε πως σε κάποια φάση (στα ‘80ς αν θυμάμαι καλά) η NASA μας ανακοίνωσε επίσημα πως τα πρωτότυπα βίντεο της προσελήνωσης είχαν χαθεί…
Ναι, ένα μοναδικό ιστορικό αρχείο ανυπολόγιστης αξίας για την ανθρωπότητα είχε χαθεί, λες και η NASA ήταν η ΥΕΝΕΔ, που και αυτή έχασε βίντεο και βίντεο, ή τα ξαναέγραφε για οικονομία, σβήνοντας και χάνοντας πολύτιμα ιστορικά αρχεία, αλλά και άλλα εξίσου σημαντικά, όπως π.χ. πλάνα του βιρτουόζου Χατζηπαναγή στα πρώτα χρόνια του, τα καλύτερα, τότε που φορούσε φανέλα με το Νο7, τα οποία έγιναν ελληνικά σίριαλ με τον Πρέκα, και αστερόσκονη…
Και εκτός από τη σημαία που κυμάτιζε στη σελήνη χωρίς να υπάρχει αέρας, ή ατμόσφαιρα,
έχουμε και το έδαφος γεμάτο πέτρες και σκόνη, ακριβώς ίδιο με εκείνο σε πολλές ερήμους εδώ στη γη. Σύμπτωση;Για να μην αναφερθούμε στις σκιές, που δεν είναι πάντα παράλληλες, αφήνοντας υπόνοιες για πολλές πηγές φωτός, ή σε περίεργα φόντα βουνών κλπ, που είναι ολόιδια αν και μιλάμε για διαφορετικές αποστολές, και διαφορετικά σημεία της σελήνης, κ.ο.κ.
Πάντως, παρά τη μεμψιμοιρία μου, επιτέλους «επιστρέφουμε» στο φεγγάρι!
Ή μήπως όχι; Εκεί εγώ… επιμένω.
Διότι για πολλούς, οι αποστολές Apollo δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη, και πανάκριβη απάτη.
Μια περίτεχνη, λαμπρά εκτελεσμένη ψευδαίσθηση.
Ένας θρίαμβος όχι της μηχανικής, αλλά της αφήγησης.
Μια στιγμή που η ανθρωπότητα αποφάσισε ότι αν δεν μπορούσε να φτάσει ακριβώς στη Σελήνη… θα μπορούσε τουλάχιστον να το κάνει να φαίνεται ότι έφτασε.
Και σε αυτό όντως τα κατάφερε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου