ΤΣΙΠΡΑΣ, ΑΠΟ «ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ» ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ… ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΟ ΖΩΟΔΟΤΗ ΤΗΣ ΝΔ

Γιώργος Καρβουνιάρης Πηγη www.topontiki.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται μια δεύτερη πολιτική νιότη. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να παραποιεί την ιστορία και να μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε βολικό μπαμπούλα, προκειμένου η Νέα Δημοκρατία να παίρνει ανάσα κάθε φορά που στριμώχνεται.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ όταν ο κ. Τσίπρας ήταν ένας πολιτικά άφωνος βουλευτής των πίσω εδράνων. Ήταν εδώ όταν συγκρούστηκε με τη Δεξιά, όταν πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα για να μείνει η χώρα όρθια μέσα στην Ευρώπη, όταν έχτιζε το ΕΣΥ, την ΑΣΕΠ, τη Διαύγεια και δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Και είναι εδώ σήμερα, η μόνη πολιτική δύναμη που καταφέρνει συστηματικά να φέρνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμέτωπη με τις ευθύνες της σε διαφάνεια, θεσμούς και κοινωνικό κράτος.

Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση ότι κάθε φορά που η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στα σχοινιά, ο κ. Τσίπρας στρέφει τα πυρά του στο ΠΑΣΟΚ αντί στην κυβέρνηση. Το έκανε χθες, το κάνει και σήμερα, λίγο μετά μετά το πολυδιαφημισμένο rebranding της προσωπικής του πολιτικής επιχείρησης με νέο ΙΧ κόμμα. Αντί να ασκήσει πραγματική αντιπολίτευση, προτιμά να χτυπάει τον μόνο αντίπαλο που τον τρομάζει πραγματικά.

Ξαναθυμήθηκε λοιπόν τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια γνωστά, καταγεγραμμένα, ελεγμένα και ρυθμισμένα δάνεια, για τα οποία δεν πάρθηκε ούτε ένα ευρώ νέου δανεισμού επί σημερινής ηγεσίας και τα οποία αποπληρώνονται κανονικά, βάσει συγκεκριμένων συμφωνιών με τις τράπεζες.

Εκεί όμως που η φωνή του κ. Τσίπρα χάνεται μυστηριωδώς είναι όταν η κουβέντα φτάνει στα δικά του οικονομικά. Ποιοι πλήρωσαν τις πανάκριβες προεκλογικές του καμπάνιες; Ποιοι χρηματοδότησαν τις επικοινωνιακές στρατιές και τις πολυδάπανες εκστρατείες προβολής των τελευταίων ετών; Ποιοι είναι οι χορηγοί που παραμένουν βολικά στο σκοτάδι; Σε αυτά, σιωπή ασυρμάτου.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και τον αφορά προσωπικά: το ΠΑΣΟΚ χρωστά στις τράπεζες και το αποδεικνύει κάθε δόση που πληρώνει. Ο κ. Τσίπρας σε ποιους χρωστά και γιατί επιμένει να μην το λέει;

Ακόμη πιο αποκαλυπτικός είναι ο χρόνος που διάλεξε για την επίθεση. Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ παλεύει το νερό να μείνει δημόσιο αγαθό, συγκρουόμενο ανοιχτά με κυβερνητικές επιλογές και ισχυρά συμφέροντα, την ώρα που ξαναφέρνει στο προσκήνιο μεγάλα θεσμικά και κοινωνικά ζητήματα, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μασάει ξανά παλιά αφηγήματα για δάνεια κομμάτων. Σύμπτωση; Δύσκολο να πειστεί κανείς.

Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα μετρήσιμο. Η κυβέρνηση βγαίνει από τη γωνία,

ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ Η… ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΉ ΑΞΙΟΠΙΣΤΊΑ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Υπάρχουν στιγμές που ένας πρωθυπουργός δεν κρίνεται από τις δηλώσεις του ή από το πόσο συγκινημένος εμφανίζεται μπροστά στις κάμερες για μια καταστροφή. Κρίνεται από το αν έχει το πολιτικό θάρρος να αναλάβει την ευθύνη όταν αποτυγχάνει το ίδιο το κράτος που ο ίδιος σχεδίασε και διοικεί.

Στο υπουργικό συμβούλιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε βαθιά προβληματισμένος για τη νέα πύρινη τραγωδία. Μίλησε για την κλιματική κρίση, επικαλέστηκε παραδείγματα από το εξωτερικό, επιχείρησε να πείσει ότι ανάλογες καταστροφές συμβαίνουν παντού. Μόνο που μέσα σε όλα αυτά έλειπε η σημαντικότερη λέξη: ευθύνη.

Ακόμα μία φορά προσπάθησε να μετατρέψει μια συγκεκριμένη πολιτική αποτυχία σε ένα γενικό φυσικό φαινόμενο. Όμως, οι υψηλές θερμοκρασίες δεν εξηγούν από μόνες τους την έκταση της καταστροφής. Η όποια κλιματική κρίση δεν καταργεί την υποχρέωση ενός κράτους να προετοιμάζεται, ούτε απαλλάσσει την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη να διαθέτει τα μέσα, το προσωπικό και τον σχεδιασμό που απαιτούνται για να περιοριστούν οι συνέπειες μιας μεγάλης πυρκαγιάς.

Επτά χρόνια μετά τις εξαγγελίες για το περίφημο «επιτελικό κράτος», ο απολογισμός είναι βαρύς. Το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ», που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη ασπίδα της Πολιτικής Προστασίας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό σχέδιο επί χάρτου. Η Πυροσβεστική εξακολουθεί να λειτουργεί με χιλιάδες οργανικά κενά. Η χώρα συνεχίζει να καταφεύγει σε πανάκριβες ενοικιάσεις εναέριων μέσων αντί να αποκτήσει επαρκή ιδιόκτητο στόλο. Και ο αρμόδιος υπουργός,

Η ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΟΦΑΝΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ Η ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΣΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΕΒΗ ΤΙΠΟΤΕ...

Γεράσιμος Κρούσος
ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ. ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ...
Ένας  άνθρωπος στον οποίο έχουν αναθέσει τα επικοινωνιακά ενός κόμματος βλέπει δελτία τύπου που δεν έχουν περάσει από τα χέρια του.
Κάποια από αυτά -έστω κι ένα- είναι για γέλια και για κλάματα. Τα άλλα, βλέπει να εκδίδονται επί 15θήμερο, χωρίς κανείς να τον έχει ενημερώσει για το οτιδήποτε. 
 Άνθρωπος μετρημένος και αξιοπρεπής, το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνει ήταν αυτό που έκανε ο Θανάσης:
Δημοσιοποίησε αυτό που συνέβαινε κι ανακοίνωσε αναχώρηση για διακοπές. 
ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Ούτε καταγγελτικός λόγος, ούτε αποχωρήσεις, ούτε απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί στο πρόσωπο της καπετάνισσας, όπως συνηθίζεται τελευταία.  
Έδωσε τη δυνατότητα στους σοβαρούς της υπόθεσης να λένε «παραμένει μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και θα αξιοποιηθεί σε άλλη θέση». 
Δεν γίνονται, βέβαια, έτσι τα πράγματα στα κόμματα που ιδρύονται με κεντρικό άξονα το ήθος, αλλά οι καθώς πρέπει  άνθρωποι δεν ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Δίνουν χρόνο στον εαυτό τους, αλλά και σε άλλους, για να καταλάβουν τι συμβαίνει. 
Βεβαίως,

TΩΡΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Ο,ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ...

Tasos Kourkoutas
Το 21 καίγονται τα Βίλια και ο Πατέρας. (100.000 στρ.) Το 23 η φωτιά σαρώνει Δερβενοχώρια, περνάει από Μάνδρα και φτάνει Νέα Πέραμο. (120.000 στρ.) Την ίδια χρονιά καίγονται και τα Γεράνεια (75.000 στρ). Και στις 3 φωτιές, οι δορυφόροι δείχνουν ότι οι καπνοί έχουν φτάσει στην Αφρική. Για άλλη μία φορά όμως η Δυτική Αττική γίνεται ορατή στη γειτονική ήπειρο.
Όμως τώρα καίγεται ότι απέμεινε. Ότι πιο όμορφο στην Δυτική Αττική. Υπάρχει μεγάλος θυμός και προφανώς τεράστιες ευθύνες για αυτό που έχει συμβεί και συνεχίζει να συμβαίνει στον τόπο αυτό...
Προς το παρόν η σκέψη μας σε όσους πλήττονται άμεσα και όσους αγωνίζονται με το τέρας.

«ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΣ»; ΌΧΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Κάθε καλοκαίρι το ίδιο έργο. Οι επιστήμονες προειδοποιούν μήνες πριν για έναν ακόμη δύσκολο αντιπυρικό κύκλο. Οι μετεωρολόγοι μιλούν για υψηλές θερμοκρασίες, ξηρασία και ισχυρούς ανέμους. Οι δασολόγοι επισημαίνουν τα χρόνια προβλήματα στην πρόληψη και τη δασοπροστασία. Και όταν τελικά οι φωτιές ξεσπούν, η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι ανακαλύπτουν… τον «αιφνιδιασμό».

Ακόμη και το Κυριακάτικο Βήμα, με πρωτοσέλιδο τίτλο «Γιατί χάνεται η μάχη με τις φλόγες», κάνει λόγο για αιφνιδιασμό στην Πολιτική Προστασία. Όμως ποιος ακριβώς αιφνιδιάστηκε; Οι άνεμοι; Οι υψηλές θερμοκρασίες; Η δύσκολη μορφολογία του εδάφους; Αυτά δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Είναι οι παράγοντες που οι ίδιοι οι επιστήμονες επαναλαμβάνουν εδώ και χρόνια ότι πρέπει να αποτελούν τη βάση κάθε σοβαρού σχεδιασμού.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο ενοχλητική.

Δεν χάθηκε η μάχη επειδή φύσηξε. Χάθηκε γιατί η πρόληψη αντιμετωπίζεται ως κόστος. Γιατί η δασοπροστασία υποχρηματοδοτείται. Γιατί τα δάση μένουν ακαθάριστα, οι υπηρεσίες αποδυναμώνονται και η αντιπυρική θωράκιση περιορίζεται σε επικοινωνιακές εξαγγελίες.

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: από τη μία, οι ανάγκες μιας χώρας που καίγεται – πυροσβεστικά οχήματα, ασθενοφόρα, μέσα πολιτικής προστασίας. Από την άλλη, οι κυβερνητικές προτεραιότητες των τελευταίων ετών: περιπολικά, οχήματα καταστολής και εξοπλισμός που ενισχύει κυρίως τον αστυνομικό μηχανισμό.

Δεν πρόκειται να ισχυριστεί κανείς ότι δεν χρειάζεται η αστυνομία ή ότι οι πυρκαγιές σβήνουν μόνο με περισσότερα οχήματα. Όμως οι πολιτικές προτεραιότητες αποτυπώνονται στους προϋπολογισμούς. Και αυτοί δείχνουν τι θεωρεί μια κυβέρνηση πραγματική απειλή.

Όταν επενδύεις περισσότερο στην καταστολή παρά στην πρόληψη, όταν θεωρείς τη δασοπροστασία δευτερεύουσα δαπάνη και τις πυρκαγιές ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο, τότε δεν μπορείς να επικαλείσαι «αιφνιδιασμό».

Ο αιφνιδιασμός είναι μια βολική λέξη. Απαλλάσσει από ευθύνες. Μετατρέπει την πολιτική επιλογή σε φυσική καταστροφή.

Η αλήθεια, όμως,

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ....ΚΑΛΗΜΕΡΑ !

 

ΤΟ «ΠΑΝΑΘΛΙΟ» ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΟΙ… «ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ»!

Του Θανάση Κ.

Μόλις προβλήθηκε στις αίθουσες η νέα «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν και μέσα σε λίγες ημέρες ακούσαμε το γνώριμο επιχείρημα:

«Έσπασε τα ταμεία. Άρα έκλεισε τα στόματα των επικριτών».

Αλήθεια;

Από πότε η εμπορική επιτυχία αποτελεί απόδειξη καλλιτεχνικής αξίας;

Αν ήταν έτσι, θα μπορούσαμε κάθε Δευτέρα να καταργούμε τις κριτικές και να ανακηρύσσουμε τα “αριστουργήματα” με βάση τις εισπράξεις του Σαββατοκύριακου.

Η εμπορική επιτυχία αποδεικνύει κάτι σημαντικό: ότι το κοινό ενδιαφέρθηκε. Και αυτό είναι απολύτως λογικό.

Το αν άρεσε ή δεν άρεσε στο κοινό θα φανεί πολύ αργότερα…

Πάντως, όταν ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας αποφασίζει να μεταφέρει στον κινηματογράφο το μεγαλύτερο έπος της παγκόσμιας λογοτεχνίας, εκατομμύρια άνθρωποι θα θελήσουν να το δουν.

Όμως, άλλο η τεχνική.

Και άλλο η Τέχνη.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι αναμφισβήτητα ένας κορυφαίος τεχνίτης.

Η σκηνοθετική του δεξιοτεχνία, η χρήση της εικόνας, η παραγωγή, η κινηματογραφική αφήγηση είναι στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει.

Και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει στον Nόλαν…

Όμως όταν μιλάμε για την «Οδύσσεια», μιλάμε για ένα έργο που επέζησε τρεις χιλιάδες χρόνια – και έγινε παγκόσμιο σύμβολο – όχι επειδή είχε τέρατα, μάχες και περιπέτειες.

Επέζησε επειδή μίλησε για τον “ανήσυχο” και πολυσύνθετο Άνθρωπο.

Για την Απώλεια.

Για τη Λαχτάρα της Επιστροφής,

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ (ΚΑΙ ΚΟΛΟΝΑΣ)…

Του Strange Attractor

Αν κάποιος πίστευε ότι υπάρχουν ακόμη κόκκινες γραμμές, ηθικά όρια δηλαδή, μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει την εποχή μας, και ειδικά τη χώρα μας από το 2019 και μετά…

Όπως επί μπαμπά Μητσοτάκη, που πουλούσε βραχονησίδες, εργοστάσια, δρόμους κλπ, έτσι και σήμερα επί του υιού του όλα έχουν μια τιμή. Αύριο θα έχουν και τιμοκατάλογο.

Το νερό, η ιστορία, τα μνημεία, η συλλογική μνήμη. Όλα μπορούν να μπουν σε ένα επιχειρηματικό πλάνο, αρκεί να βαφτιστούν «επένδυση», και να συνοδεύονται από μια καλοστημένη παρουσίαση τύπου power point με αγγλικούς όρους, χαμογελαστά κυβερνητικά στελέχη, και με επίκεντρο την (δήθεν) ανάπτυξη.

Η νέα μόδα λέγεται «αξιοποίηση». Μια λέξη-πλυντήριο…

Μέσα σε αυτό  εξαφανίζονται οι έννοιες του δημόσιου συμφέροντος, της κοινωνικής ευθύνης, και της όποιας προστασίας των κοινών αγαθών. Βάζεις μέσα μια ιδιωτικοποίηση, ή μια παραχώρηση σε ιδιώτες (επιδοτώντας τους κιόλας) για 99 χρόνια, πατάς το κουμπί,

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Αυτός ο εποχικός πυροσβέστης δερνόταν από τα ΜΑΤ τον Οκτώβριο του 24 στην Κηφισίας.

Είναι οι άνθρωποι που τους βγάζουμε κάθε άνοιξη σαν τα καλοκαιρινά απ' τις ντουλάπες να μας προστατεύουν και μετά τους βάζουμε πάλι στη ναφθαλίνη.

Ζητούσαν μονιμοποίηση. Ο τότε υπουργός Κικίλιας τους χαρακτήριζε "οργανωμένους προβοκάτορες".

Ο άνθρωπος αυτός ο πεσμένος στην άσφαλτο μπορεί να είναι ακόμα εποχικός συμβασιούχος πυροσβέστης.

Τούτη τη στιγμή σχεδόν όλη η χώρα έχει λαμπαδιάσει και περιμένει αυτόν τον άνθρωπο να έρθει να παλέψει με τη φωτιά.

Το φθινόπωρο μπορεί να τον δείρουμε πάλι.