Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ, ΤΟ «25%» ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Όταν ο Ανδρέας Δρυμιώτης εξέφραζε την ανησυχία ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών θα μπορούσε να διαμορφώσει τέτοιους πολιτικούς συσχετισμούς ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου, δεν εξέφραζε απλώς μια προσωπική πολιτική εκτίμηση. Ο συγκεκριμένος φόβος φαίνεται να υπάρχει και στους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου.

Και το ερώτημα που αρχίζει να τους απασχολεί δεν είναι μόνο αν η κυβέρνηση θα καταφέρει να διατηρήσει την πρωτιά. Είναι αν θα μπορέσει να συγκρατήσει τη δεξιά και κεντροδεξιά διαρροή που απειλεί να μετατρέψει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε πολιτικό εφιάλτη.

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να ανακόψει το κύμα δυσαρέσκειας με ένα πακέτο παροχών της τάξης των 2 δισ. ευρώ που αναμένεται να παρουσιαστεί στη ΔΕΘ, μπορεί να επενδύει επικοινωνιακά σε εξοπλιστικά προγράμματα και στην περίφημη «αντιαεροπορική ασπίδα» με το Ισραήλ -η αποτελεσματικότητα της οποίας ασφαλώς και επιδέχεται πολιτική και τεχνική συζήτηση— και μπορεί να επιστρατεύει πολιτικές εφεδρείες από τον χώρο του παλιού ΛΑΟΣ.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται τόσο εύκολα με παροχές, εξοπλισμούς και επικοινωνιακές επιχειρήσεις.

Το στοίχημα του Σαμαρά

Σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, το περίπου 15% ως δυνητική εκλογική δεξαμενή που του απέδωσε η τελευταία μέτρηση της MRB αποτελεί μεν μια ενθαρρυντική αφετηρία, αλλά δεν αποτυπώνει —κατά την άποψή τους— τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτυχθεί μετά την επίσημη ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.

Ένα κόμμα Αντώνη Σαμαρά,

Η «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» ΤΩΝ… ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΩΝ!

Του Θανάση Κ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μελετάει την τωρινή εποχή, πιθανότατα θα μένει έκπληκτος από πόσο παιδαριώδης είναι ο τρόπος που συζητάμε για την Εξωτερική Πολιτική.

Κι ίσως όχι μόνο γι’ αυτήν…

Πράγματι, σήμερα μιλάμε για Εξωτερική Πολιτική, λες και το μόνο ζήτημα είναι αν πρέπει να κάνουμε… διάλογο με την Τουρκία!

Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – κι από τις ελάχιστες στην καταγεγραμμένη ιστορία – που το κύριο ερώτημα που συζητάει σοβαρά είναι αν πρέπει να κάνει… “διάλογο” με τον εχθρό της!

(Υπάρχει ίσως και το ιστορικό προηγούμενο του “Μονάχου” το 1938)…

Κι είμαστε σίγουρα η ΜΟΝΗ χώρα στην Ιστορία, που συζητάει στα σοβαρά, αν πρέπει να διακηρύσσουμε τη… “φιλία” μας προς την χώρα που μας απειλεί ανοικτά και επιβάλλει συνεχώς νέα “τετελεσμένα” σε βάρος μας!

Ο ιστορικός του μέλλοντος μπροστά σε αυτά τα παράδοξα θα αναζητάει τα βαθύτερα αίτια της ΠΑΡΑΚΜΗΣ!

Διότι δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για βαθιά παρακμή.

Τα αίτια θα τον απασχολούν…

* Για να θυμίσω πού βρισκόμαστε: Είμαστε η χώρα όπου η Τουρκία απέναντί μας ανακοινώνει σοβαρά ότι προετοιμάζεται για Πόλεμο μαζί μας κι εμείς αναρωτιόμαστε, αν είναι σωστό να μιλάμε για #Αποτροπή έναντι της Τουρκίας!

Εκείνοι συζητάνε για #Πόλεμο κι εμείς αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστό που διακηρύξαμε τη “φιλία” μας μαζί τους…
Τόσο χάλια! Τόσο μακριά νυχτωμένοι!

* Πρώτα-πρώτα ΤΙ ΕΙΝΑΙ Εξωτερική Πολιτική.

Αρχίζοντας από τα γενικότερα προς τα ειδικότερα:   ,

ΤΟΥΣ “ΚΑΙΕΙ” ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

Πηγή: Zac Kesses – f/b

Η σημερινή κίνηση της κατάθεσης μήνυσης από στέλεχος της ΕΥΠ αναδεικνύει και την περίπτωση του Τάσου Παπαγεωργίου, η οποία είναι ομοίως κομβική, καθώς ο ίδιος την περίοδο της παγίδευσης του ήταν διευθυντής ασφαλείας της ΕΥΠ και είχε στην αρμοδιότητα του όλα τα ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας της υπηρεσίας. Στις αρμοδιότητες του ήταν μεταξύ άλλων η προστασία του προσωπικού της ΕΥΠ, η προστασία των διαβαθμισμένων πληροφοριών, η διερεύνηση περιστατικών παραβίασης ασφαλείας, η αξιολόγηση κινδύνων κατασκοπείας και διείσδυσης και ο έλεγχος της αξιοπιστίας προσώπων με πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες.

📍 Ο ίδιος παγιδεύτηκε με Predator με αλλεπάλληλα μηνύματα τις ίδιες περίπου ημέρες που παγιδεύτηκαν παράλληλα οι Υπουργοί Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Γεωργιάδης και Οικονόμου.

📍 Η περίπτωση του αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την ευθύνη της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για την αδικαιολόγητα επιφανειακή έρευνα, καθώς μέχρι και σήμερα το συγκεκριμένο θύμα δεν έχει κληθεί να καταθέσει ποτέ ούτε έχει εξεταστεί από οποιαδήποτε υπηρεσία μολονότι κατείχε τόσο κομβική θέση.

📍 Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι δεν διενεργήθηκε καμία έρευνα για τη φύση, την έκταση και τη διαβάθμιση των δεδομένων που αποσπάστηκαν από τη συσκευή του. Δεν διερευνήθηκε ποια προσωπικά και υπηρεσιακά δεδομένα ήταν προσβάσιμα,

ΌΤΑΝ ΤΑ ΧΡΕΩΜΕΝΑ ΜΜΕ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία» δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Με τον κραυγαλέο τίτλο «ΚΑΤΑΝΤΙΑ! Έβαλε τους “γενίτσαρους” να χτυπήσουν τον Σαμαρά», ο εκδοτικός όμιλος του Ιωάννη Φιλιππάκη επισημοποιεί με τον πλέον επιθετικό τρόπο την πλήρη πολιτική του συμπαράταξη με τον Αντώνη Σαμαρά, ενόψει των επερχόμενων εκλογικών διεργασιών.

Για όσους παρακολουθούν το πολιτικό παρασκήνιο, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι η φυσική κατάληξη μιας στρατηγικής που μετατρέπει τα παραδοσιακά έντυπα της «λαϊκής δεξιάς» σε επίσημο επικοινωνιακό προπύργιο της εσωκομματικής —και πλέον εξωκομματικής— σύγκρουσης με το Μέγαρο Μαξίμου.

Πίσω όμως από τα βαρύγδουπα πρωτοσέλιδα και την πολιτική οξύτητα, κρύβεται ένα βαθύ, δομικό παράδοξο του ελληνικού καπιταλισμού και του εγχώριου μιντιακού συστήματος: Πώς γίνεται επιχειρηματικοί όμιλοι που βρίσκονται στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να επεκτείνονται και να παρεμβαίνουν ρυθμιστικά στην πολιτική ζωή του τόπου;

Τα επίσημα στοιχεία της ΑΑΔΕ, που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, είναι αποκαλυπτικά για την οικονομική πραγματικότητα του ομίλου Φιλιππάκη. Συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 6,4 εκατομμυρίων ευρώ βαραίνουν τις πλάτες των δύο κεντρικών εταιρειών του: «Δημοκρατικός Τύπος Α.Ε.» (εκδότρια της Δημοκρατίας): Εμφανίζεται με χρέη ύψους 4,4 εκατ. ευρώ. «ΕΣΤΙΑ Επενδυτική Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.»: Ακολουθεί με οφειλές ύψους 2,01 εκατ. ευρώ.

Σε οποιοδήποτε υγιές οικονομικό περιβάλλον, ένας οργανισμός με τέτοια βάρη θα αντιμετώπιζε άμεσο λουκέτο. Στο ελληνικό «Μιντιακό Ελντοράντο», όμως,