Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην βασανισμένη μέση ανατολή και στους λαούς της, μας θύμισε πως κάποτε υπήρχε και η Ελλάδα της περηφάνειας της αξιοπρεπειας και της αλληλεγγύης και όχι η σημερινή δουλοπρεπής Ελλάδα που συμπαρατάσσετε πρώτη και καλύτερη με τους ισχυρούς ενάντια στους αδυνάμους και σπεύδουν να προσκυνήσουν τις διαθέσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ...το ιστορικό εκείνο επεισόδιο παραμένει φάρος μνήμης και αξιοπρέπειας.
Στις πιο σκοτεινές ώρες της ιστορίας της Μέσης Ανατολής, τον Αύγουστο του 1982, εν μέσω εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο και μιας ανελέητης ισραηλινής εισβολής που αιματοκυλούσε τη Βηρυτό, η Ελλάδα έγραψε μια σπουδαία και ξεχασμένη σελίδα διεθνούς αλληλεγγύης και ανθρωπιστικής αξιοπρέπειας.
Εκείνη την περίοδο, οι Παλαιστίνιοι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) του Γιασέρ Αραφάτ είχαν εγκλωβιστεί στην πολιορκούμενη Βηρυτό. Το Ισραήλ, με την πλήρη κάλυψη των ΗΠΑ, επιδίωκε την εξόντωσή τους. Η διεθνής κοινότητα παρέμενε σιωπηλή ή υποκριτικά "ανήσυχη". Κανείς δεν τολμούσε να σηκώσει ανάστημα.
Τότε, η Ελλάδα έγινε η φωτεινή εξαίρεση.
Ο Παπανδρέου, αψηφώντας τις ασφυκτικές πιέσεις της Ουάσιγκτον, του ΝΑΤΟ και του Τελ Αβίβ, διέταξε τον απόπλου πέντε ελληνικών πλοίων από το λιμάνι του Πειραιά, με αποστολή να παραλάβουν 3.000 εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους μαχητές, 700 γυναικόπαιδα και τον ίδιο τον Γιασέρ Αραφάτ από την Τρίπολη του Λιβάνου, όπου είχαν καταφύγει μετά τη Βηρυτό.
Η επιχείρηση ήταν υψηλού κινδύνου. Τα ελληνικά πλοία, συνοδευόμενα από πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, διέσχισαν μια περιοχή σε πολεμική ζώνη, με το Ισραήλ να έχει πλήρη αεροναυτική κυριαρχία. Κι όμως, η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία. Τα πλοία φόρτωσαν τους μαχητές και τις οικογένειές τους και επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Τον Αραφάτ, φορώντας τη χαρακτηριστική καφέ στολή και το μαντίλι-κεφίγιε, τον υποδέχθηκε προσωπικά στο Φάληρο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν η πρώτη φορά που Ευρωπαίος πρωθυπουργός υποδεχόταν τόσο επίσημα τον ηγέτη του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος.
Η κίνηση αυτή είχε πολλαπλή σημασία:
Ανθρωπιστική: σώθηκαν χιλιάδες ζωές που αλλιώς θα είχαν αφανιστεί.
Πολιτική: η Ελλάδα δήλωσε παρούσα στη διεθνή σκηνή, ως μια ανεξάρτητη χώρα που δεν υπακούει τυφλά σε υπερδυνάμεις.
Συμβολική: κατέστησε την παλαιστινιακή υπόθεση υπόθεση κάθε ελεύθερου και προοδευτικού ανθρώπου.
Διπλωματική: ισχυροποίησε τη θέση της Ελλάδας στον αραβικό κόσμο.
Παρά τη σφοδρή αντίδραση ΗΠΑ και Ισραήλ, ο Παπανδρέου παρέμεινε ανυποχώρητος, δηλώνοντας πως "η Ελλάδα δε θα πάψει ποτέ να υπερασπίζεται την ελευθερία των λαών και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση".
Σήμερα, σε μια εποχή όπου οι λέξεις «ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική» έχουν σχεδόν εκλείψει από το ελληνικό λεξιλόγιο και οι ελληνικές κυβερνήσεις σπεύδουν να προσκυνήσουν τις διαθέσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, το ιστορικό εκείνο επεισόδιο παραμένει φάρος μνήμης και αξιοπρέπειας.
Η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι ζήτημα "διπλωματικών ισορροπιών", είναι ζήτημα ανθρωπιάς, ιστορικής ευθύνης και πολιτικής αξιοπρέπειας. Και ο ελληνικός λαός οφείλει να το θυμάται.
Γιατί κάποτε η Ελλάδα,
με πρωθυπουργό τον ΑνδρέαΠαπανδρέου, έδειξε στον κόσμο τι σημαίνει αληθινή διεθνιστική αλληλεγγύη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου