ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΧΑΦΙΕΔΕΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΑΝ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΣΤΗΝ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η αναφορά που κάναμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας –για τον θάνατο του δημοσιογράφου Γιώργου Βότση και τον διάλογο που είχε ανοίξει με την Ε.Ο. 17 Νοέμβρη– προκάλεσε το ενδιαφέρον αναγνωστών μας. Όπως μας έγραψαν, προσπάθησαν να βρουν περισσότερα στοιχεία στο διαδίκτυο, αλλά μόνο αποσπασματικά εντοπίζουν.

Εμείς, λοιπόν, επειδή δεν χαλάμε χατίρια σε αναγνώστες και αναγνώστριες, θα παραθέσουμε ολόκληρο τον διάλογο που διεξήχθη τότε μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων «Ελευθεροτυπία» και «Έθνος» και όχι μόνο. Θα αναφερθούμε και σε κάποιες ιστορίες με πρωταγωνιστές εργαζόμενους τότε στην Ελευθεροτυπία οι οποίες δεν είναι τόσο γνωστές.

Πριν από αυτό, όμως, χρειάζεται μια σύντομη υπενθύμιση του πλαισίου.

Μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη την 1η Μάρτη 1988 από τη 17 Νοέμβρη, ο Γιώργος Βότσης δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή «Άκου με, ένοπλε σύντροφε». Στο κείμενο ασκούσε κριτική, από αριστερή υποτίθεται σκοπιά, στη λογική της μειοψηφικής ένοπλης βίας και στις «εκτελέσεις» στο όνομα του λαού.

Η απάντηση της 17Ν ήρθε στις 12 Μάρτη, με προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Έθνος» με τίτλο «Άξιος ο μισθός σου, άοπλε σύντροφε!». (Αυτόν τον “διάλογο θα τον δημοσιεύσουμε σε άλλες αναρτήσεις).

Από εκεί ξεκίνησε μια δημόσια αντιπαράθεση της οργάνωσης με την εφημερίδα, η οποία θα κορυφωνόταν αρκετά χρόνια αργότερα, στα τέλη Μάρτη του 1995.

Μια περίοδο, το κλίμα που υπέθαλπε η κυβέρνηση γύρω από τη 17 Νοέμβρη, είχε φτάσει στα όρια της υστερίας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90 η Ελλάδα ζούσε μέσα σε μια διαρκή «κινητοποίηση» για τον εντοπισμό των μελών της οργάνωσης. Εκτός των άλλων, τεράστια ποσά από απόρρητα κονδύλια και ξένες πηγές διοχετεύονταν σε υποτιθέμενους πληροφοριοδότες.

Ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς, με την Αντιτρομοκρατική στο πλευρό του, «έβλεπε» πιθανούς εγκεφάλους της οργάνωσης σχεδόν παντού: σε καλλιτέχνες, στιχουργούς, μουσικούς, παλιούς αντιστασιακούς στην Απριλιανή δικτατορία. Μέχρι και “κωδικοποιημένα’ μηνύματα σε στίχους τραγουδιών είχαν ανακαλύψει για να στοχοποιούν άτομα!

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τραγουδιού «Ελένη» (στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος, μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου). Οι στίχοι του ερμηνεύτηκαν από κάποιον μυθομανή ως… κώδικας επικοινωνίας της 17 Νοέμβρη και αυτός που τους έγραψε θεωρήθηκε αρχηγός της 17Ν. Ας δούμε την περίπτωση αυτή έχει αφήσει ιστορία.

Ο Γιώργος Κρεμμυδάς, πολιτικός/δικαστικός συντάκτης της “Ελευθεροτυπίας” δεν ήταν κάποιος τυχαίος δημοσιογράφος. Επικαλούταν την ενεργή συμμετοχή του στον αντιδικτατορικό αγώνα, την θητεία του στην εφημερίδα «Αυγή», την συγγραφή του βιβλίου «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία». Θεωρούταν δηλαδή ένας αριστερός δημοσιολόγος έχοντας εργαστεί σε μεγάλα μέσα όπως «ΤΑ ΝΕΑ», την «Πρώτη» και την Ελληνική Ραδιοφωνία. Παράλληλα παρακολουθούσε δίκες της μεταπολίτευσης, ενώ κάλυπτε τις έρευνες για την τρομοκρατία,

Μ’ αυτά τα δεδομένα δηλαδή θα έλεγε κανείς ότι ήταν ένα αξιόλογο άτομο. Είχε όμως και ένα μεγάλο πάθος. Τον τζόγο. Οπως, λοιπόν φημολογούνταν κάποια στιγμή βρέθηκε σε πολύ δεινή οικονομική θέση. Αυτό τον έκανε να εποφθαλμιά την επικήρυξη της 17 Νοέμβρη που τότε έφτανε το ένα δισεκατομμύριο δραχμές. Μαζί με άλλον έναν αστυνομικά συντάκτη τον Βαγγέλη Κουτουζή ξεκίνησαν μια “έρευνα” για να ανακαλύψουν τον αρχηγό της 17 Νοέμβρη. Εκεί που είχαν αποτύχει οι μεγαλύτερες ξένες μυστικές υπηρεσίες αυτοί θεώρησαν ότι θα το κατόρθωναν.

Και τελικά θεώρησαν ότι τον βρήκαν. Ενθουσιασμένοι, λοιπόν, επισκέφτηκαν εισαγγελέα Τσεβά. Αλλωστε Κρεμμυδάς και Τσεβάς δεν ήταν άγνωστοι. Ο δημοσιογράφος είχε συμπεριλάβει τον εισαγγελέα στο βιβλίο που είχε γράψει με αναφορά στο πόρισμα του για την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 73.

Υπήρχε χημεία αναμεταξύ τους δηλαδή, γι’ αυτό και ο Τσεβάς που φιλοδοξούσε να γίνει ο νέος Σαρτζετάκης και να ανακαλύψει τα μέλη της Ε.Ο 17 Νοέμβρη, ενθουσιάστηκε από την πρώτη στιγμή με την μυθοπλασία τους. Και τι επικαλούταν αυτή; Στο ότι αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο γνωστός στιχουργός, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας Μπάμπης Τσικληρόπουλος. Με ποιο σκεπτικό; Οτι τα ποιήματά και οι στοίχοι των τραγουδιών του έχουν κωδικοποιημένα μηνύματα της 17 Νοέμβρη και εμφάνιζε σαν παράδειγμα το γνωστό τραγούδι που έχει εκτελέσει η Χάρις Αλεξίου “Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη”.

Αντιγράφουμε από κείμενο του Αντρέα Ρουμελιώτη:

Ο Μπάμπης έγραψε κάτι πιο κουλτουριάρικο ένα βράδυ μετά από καμιά δεκαριά διπλά (ουΐσκι) στο “ΝΤΑ ΝΤΑ” στα Εξάρχεια – την ώρα που απήγγειλε ο Καρούζος – “και συ Ελένη/και κάθε Ελένη/της επαρχείας – της Αθήνας κοιμωμένη/η ζωή σου να το ξέρεις/είναι επικηρυγμένη/να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο/κι άλλο εκείνη να πεθαίνει”.

Κάποιος συνάδελφός μου, δημοσιογράφος στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” – που ΄χε χάσει πολλά λεφτά στα χαρτιά (;) και πίστεψε πως θα πιάσει την καλή και θα πάρει, για να ρεφάρει, τα λεφτά της επικήρυξης – πήγε στον εκδότη μας τον Κίτσο τον Τεγόπουλο στην Φωκιλίδου.

“Έχω αποδείξεις για το ποιοι είναι οι εγκέφαλοι της “Ε.Ο. 17 Νοέμβρη” του είπε, θέλω να κάνω την αποκάλυψη στην εφημερίδα.

Τον διαολόστειλε ο Κίτσος – ο πιο ευφυής άνθρωπος που είχα την τύχη να γνωρίσω – “μη μου πεις τίποτα,

γιατί θα τους ειδοποιήσω να φύγουν.”

Δια της δηλητηριάσεως

Πήγε στον εισαγγελέα τον Τσεβά, που ‘θελε να γίνει νέος Σαρτζετάκης και τον έπεισε.

Μετά τον Γιώργο τον Βότση, ο Τσεβάς ανέκρινε τον Μανώλη (τον Ρασούλη).

Ο Ρασούλης ομολόγησε: “Είμαι και παραείμαι”!

“Και που είναι το 45άρι που δολοφονείς; Πώς τους σκοτώνεις;”

“Δια της δηλητηριάσεως”, ομολόγησε ο Μανώλης…

Τώρα το γλυκό είχε δέσει.

Ο Τσεβάς ασπάστηκε τις αποκαλύψεις του “συναδέλφου” μου.

Όταν η Χαρούλα η Αλεξίου τραγουδούσε το συνθηματικό τραγούδι του Μπάμπη “Ελένη”, χτυπούσε η 17Ν…

“Εδώ τρομοκράτης Βου”

Ο Σκούρτης και ο Τσικληρόπουλος έγιναν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες.

Έβλεπες τις περίεργες φάτσες τους με τα μούσια και το βλέμμα που σκοτώνει κρεμασμένες στα περίπτερα και ήσουνα περισσότερο από σίγουρος ότι “αυτοί είναι”.

Συνταγμα 1/3/1999. Από την συναυλία συμπαράστασης στον Κουρδικό λαό. Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος. Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Η αντιτρομοκρατική μπουκάρισε στο καμαρίνι της Αλεξίου λίγο πριν βγει στην πίστα.

Περικύκλωσε και το σπίτι του Μπάμπη στο Πήλιο, όπου είχε αποσυρθεί για να γράψει και ζούσε μια μια πανέμορφη τσιγγάνα.

Τον πήρα τηλ.: “Εδώ τρομοκράτης Βου” έλεγε ο τηλεφωνητής, κατά το πράκτορας Θου-Βου, του Βέγγου.

Κωμικοτραγικές στιγμές που κανείς συγγραφέας κωμωδίας δεν θα μπορούσε να σκαρφιστεί.

Η υπόθεση πήρε διαστάσεις. Δημοσιεύματα, διαρροές και πιέσεις δημιούργησαν θόρυβο. Τελικά η «Ελευθεροτυπία» απομάκρυνε τον συγκεκριμένο συντάκτη για να περιορίσει τις συνέπειες.

Το επεισόδιο ξεπεράστηκε σχετικά γρήγορα. Η πραγματική κρίση ήρθε λίγα χρόνια αργότερα.

Στην προκήρυξη της 31ης Μάρτη 1995 –μετά την επίθεση με ρουκέτες στο Mega Channel στις 15 του ίδιου μήνα– η 17 Νοέμβρη έκανε μια βαριά καταγγελία. Υποστήριξε ότι στην «Ελευθεροτυπία» είχαν αποκαλυφθεί τρεις δημοσιογράφοι ως πράκτορες της Ασφάλειας και ότι είχαν υποχρεωθεί να αποχωρήσουν.

Η οργάνωση δεν ανέφερε ονόματα. Η αναφορά, όμως, προκάλεσε έντονη συζήτηση στον δημοσιογραφικό και πολιτικό χώρο.

Θυμάμαι ότι τότε πολλοί προσπαθούσαμε να μαντέψουμε ποιοι ήταν. Είχαμε φτιάξει ακόμη και έναν κατάλογο με όλους τους πολιτικούς συντάκτες της εφημερίδας, προσπαθώντας να εντοπίσουμε ποιοι είχαν αποχωρήσει την περίοδο εκείνη.

Πολύ αργότερα, όταν συναντήθηκα με τον Δημήτρη Κουφοντίνα, σε μία από τις άδειες που είχε

λάβει, του ανέφερα τα ονόματα που είχαμε υποθέσει. Τα επιβεβαίωσε και πρόσθεσε ότι, κατά την άποψή του, αρκετοί δημοσιογράφοι είχαν επωφεληθεί από τα απόρρητα κονδύλια που διατέθηκαν εκείνα τα χρόνια για την αντιμετώπιση της 17 Νοέμβρη.

Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα. Η περίπτωση του άθλιου χαφιέ συντάκτη της εφημερίδας που κάρφωσε το στιχουργό Μπάμπη Τσικληρόπουλο έχει γίνει γνωστή. Ποιοι είναι όμως οι άλλοι δυο συντάκτες της Ελευθεροτυπίας που σύμφωνα με προκήρυξη της 17 Νοέμβρη αποκαλύφθηκε ότι ήταν πράκτορες τς ασφάλειας και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν;

Η «Ελευθεροτυπία» είναι η μόνη εφημερίδα όπου στα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε με ντοκουμέντα ότι τρεις δημοσιογράφοι — εκ των οποίων οι δύο από τους σημαντικότερους συντάκτες της (να μην αναφέρουμε ονόματα, έτσι;)— ήταν πράκτορες της ασφάλειας και υποχρεώθηκαν ν’ αποχωρήσουν; Συντάκτες που δεν έχαναν ευκαιρία να κατακεραυνώνουν τη 17Ν με βαρύγδουπα άρθρα και αναλύσεις, και πάντα από σκοπιά αριστερή μέχρι ακροαριστερή όπως κάθε σοβαρός πράκτορας, ανέφερε η προκήρυξη της 17Ν

Αυτά τα ονόματα των ασφαλιτών, που εμφανιζόταν ως “σημαντικότεροι συντάκτες” της Ελευθεροτυπίας δεν πρέπει να αποκαλυφθούν; Προφανώς όμως για να το κάνει κανείς χρειάζεται στοιχεία και όχι απλές φήμες που συνδυάζονται με το γεγονός της απομάκρυνσης από την εφημερίδα. Αλλωστε και οι δυο έχουν πεθάνει και μόνο ίσως ιστορικό ενδιαφέρον έχουν οι περιπτώσεις τους.

Πέρα απ’ αυτό πάντως, σίγουρο είναι ότι αν μάθουμε πάντως κάποια στιγμή ποιοι δημοσιογράφοι είναι σε payroll κομμάτων και βιομηχάνων υποθέτω ότι θα εντυπωσιαστούμε.

Για αρχειακούς λόγους παραθέτουμε την προκήρυξη που αναφέραμε, ενώ στην συνέχεια θα παραθέσουμε τον διάλογο που υπήρξε μεταξύ Γ. Βότση και Ελευθεροτυπίας.

Απάντηση στην
Ελευθεροτυπία για Mega
Αθήνα 31-3-95
Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

Ο διευθυντής της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» Σ. Φυντανίδης – μιλώντας προφανώς και για λογαριασμό της ιδιοκτησίας της – νόμισε ότι μπορεί να περάσει τις βαριές κατηγορίες που τους απευθύναμε και τις ουσιαστικές διαστάσεις τους με διάφορες φαιδρότητες.

Με δηλώσεις αντιφατικές και συγκεχυμένες που δύσκολα κρύβουν την αλήθεια. Απ’ τη μια ο κύριος αυτός δήλωσε: «Εκείνο το βράδυ δεν υπήρξε τηλεφώνημα» κι απ’ την άλλη: «Όλοι οι τηλεφωνητές μας είναι εκπαιδευμένοι τόσο πολύ καλά ώστε το πρώτο που κάνουν είναι να ειδοποιούν την Άμεση Δράση. Και συνήθως εμείς το μαθαίνουμε μετά».

Τον ρωτάμε: Τι νόημα έχει αυτή η δήλωση, αφού δεν τηλεφωνήσαμε; Ποιον ενδιαφέρουν τα περί τηλεφωνητών αφού τηλεφώνημα δεν έγινε όπως ισχυρίζεται; Τι σημαίνει «εκπαιδευμένος τηλεφωνητής»; «Εκπαιδευμένος» από ποιον και σε τι πράγμα; Μήπως για να πατάει το κουμπί του μαγνητοφώνου, μόλις ακούσει το όνομα μας, να μας καθυστερεί εσκεμμένα προσποιούμενος ότι δεν ακούει κι υποχρεώνοντας μας να επαναλαμβάνουμε τρεις φορές την ίδια φράση για να δώσουν τα χρονικά περιθώρια στους αμερικάνους πράκτορες του αντιτρομοκρατικού τμήματος να εντοπίσουν το σημείο από όπου τηλεφωνάμε;

Μήπως ο τηλεφωνητής, μόλις ακούει 17Ν δεν τηλεφωνάει στην Άμεση Δράση αλλά στους αρχηγούς τους αντιτρομοκρατικού τμήματος αμερικάνους πράκτορες των CIA- FBI;

Μήπως τέλος μπορεί να μας δώσει κάποια εξήγηση για την περίπτωση της βόμβας του ΕΛΑ στην ΑΣΟΕΕ την οποία ατυχώς επικαλείται ενώ συλλαμβάνεται κι εδώ επ’ αυτοφόρω να ψεύδεται; Τα ίδια τα κανάλια τον διαψεύδουν. Έδειξαν σε ζωντανό ρεπορτάζ ότι το κτίριο δεν είχε εκκενωθεί. Το κτίριο ήταν άδειο ενώ ο μοναδικός άνθρωπος που ήταν μέσα ο φύλακας, δεν είχε ειδοποιηθεί ενώ μπορούσαν να το κάνουν με ένα απλό τηλεφώνημα. Όλα τα κανάλια τον έδειξαν να βγαίνει αλαφιασμένος απ’ το κτίριο αμέσως μετά την έκρηξη της βόμβας.

Η πάρα πάνω δήλωση περί «τηλεφωνητών» του Φυντανίδη έχει κάποιο νόημα σε μια και μόνη περίπτωση. Στην περίπτωση που είχαμε τηλεφωνήσει. Και προσπαθεί να υποβάλει στον αναγνώστη την ιδέα, τελείως έμμεσα και χωρίς να το λέει καθαρά: «ε, μπορεί νάγινε και κάποιο τηλεφώνημα αλλά την ευθύνη την έχουν άλλοι, ο τηλεφωνητής και το αντιτρομοκρατικό τμήμα της Ασφάλειας».

Όπως και νάγινε ο διευθυντής της «Ελευθεροτυπίας» Φυντανιδης λειτούργησε σαν διακοσμητικό στοιχείο. Όχι σαν διευθυντής μιας ανεξάρτητης επιχείρησης πούναι υπεύθυνος για τις πράξεις των υφισταμένων του και στον οποίο πρέπει ν’ αναφέρονται αλλά σαν υπάλληλος κάποιου άλλου οργανισμού. Επιτρέποντας σ’ έναν απλό «υπάλληλο» του να κάνει αναφορές σε άλλο κέντρο εξουσίας για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όσο της 17Ν, όπου ήξερε ότι μπορεί να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.

Κι αυτό το άλλο κέντρο εξουσίας λειτούργησε στην προκειμένη περίπτωση σαν το πραγματικό αφεντικό το οποίο καλύπτει ο Φυντανίδης. Αυτή είναι η ουσία του ζητήματος που κανένα καλαμπουράκι δεν μπορεί να συσκοτίσει.

Ποιο είναι αυτό το αφεντικό που κρύβει ο διευθυντής Φυντανίδης; Ποιος είναι σήμερα το πραγματικό αφεντικό της «Ελευθεροτυπίας»;

Σε ποιον ανήκει η εφοπλιστική εταιρεία του Παναμά απ’ την οποία προέρχονται τα 1,3 δισεκατομμύρια
εισερχόμενα στον ισολογισμό της «Ελευθεροτυπίας» του 92;

Έναντι ποιων ανταλλαγμάτων η Τράπεζα Χίος Μπανκ του Βαρδινογιάννη την δανειοδότησε με 400 εκατομμύρια το 92;

Ποια είναι η εταιρεία του Παναμά που σύμφωνα με καταγγελίες ραδιοφωνικού σταθμού κάλυψε με 2,2 δισεκατομμύρια τον ισολογισμό του 93.

Γιατί η «Ελευθεροτυπία» είναι η μόνη εφημερίδα όπου στα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε με ντοκουμέντα ότι τρεις δημοσιογράφοι – εκ των οποίων οι δύο από τους σημαντικότερους συντάκτες της (να μην αναφέρουμε ονόματα, έτσι;)- ήταν πράκτορες της ασφάλειας και υποχρεώθηκαν ν’ αποχωρήσουν; Συντάκτες που δεν έχαναν ευκαιρία να κατακεραυνώνουν τη 17Ν με βαρύγδουπα άρθρα και αναλύσεις, και πάντα από σκοπιά αριστερή μέχρι ακροαριστερή όπως κάθε σοβαρός πράκτορας.

Πως εξηγείται αυτή η μανία των μπάτσων να την ελέγχουν;

Αντιλαμβανόμαστε τον εκνευρισμό του Φυντανίδη, τα μένεα που πνέει ενάντια στη 17Ν. Διάολε, δεν είναι λίγο πράγμα, το προσωπείο πούχεις φιλοτεχνήσει με τόση επιμέλεια κι υπομονή επί δεκαετίες να καταρέει με πάταγο κι αυθωρεί εξαιτίας ενός ολιγόλεπτου φάλτσου, κι απ’ αυτά τα παλιόπαιδα της 17Ν.

Αφού εκείνο το μοιραίο βράδυ και σε κείνο το μοιραίο τέταρτο ο διευθυντής της «Ελευθεροτυπίας» έκανε την επιλογή του, μετά δεν είχε κανένα άλλο περιθώριο. Η μόνη του διέξοδος ήταν αυτή του ψεύδους. Απ’ όλες τις ατιμίες που έγιναν εκείνο το βράδυ ήταν η μικρότερη κι αυτή με το μικρότερο κόστος. Κι ο καθένας αντιλαμβάνεται τα τεράστια συμφέροντα που ξαφνικά παίζονταν μ’ αυτήν την
υπόθεση.

Αν ο Φυντανίδης ομολογούσε εκ των υστέρων την αλήθεια, αν ομολογούσε ότι πράγματι εκείνο το βράδυ είχαμε προειδοποιήσει τηλεφωνικά κι ότι το απόκρυψαν αυτό ισοδυναμούσε με κατέβασμα των ρολών, με λουκέτο στην «Ελευθεροτυπία».

Αναγνωρίζουμε βέβαια ότι θάμασταν ανακόλουθοι κι υποκριτές αν περιμέναμε απ’ τα ΜΜΕ να πούνε την αλήθεια τη στιγμή που τα κατηγορούμε ότι παραπλανούν καθημερινά το λαό κι ότι παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα της πραγματικότητας.

Δεν περιμέναμε όμως ότι θα επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα και τόσο πανηγυρικά μ’ αυτήν την κυνική κι εγκληματική συμπαιγνία αμερικάνων πρακτόρων της CIA-FBI, της πραγματικής ιδιοκτησίας της «Ελευθεροτυπίας» και της διεύθυνσης της.

Αυτήν την πλεκτάνη ενάντια όχι μόνο στη 17Ν αλλά και στους εργαζόμενους στο MEGA και ευρύτερα στον ελληνικό λαό είχαμε υποχρέωση να καταγγείλουμε.
Γι’ αυτό συντάξαμε και στείλαμε την ανακοινωση-καταγγελία κι όχι για τους λόγους που επικαλείται υποκριτικά η «Ελευθεροτυπία». Αν μας ενοχλούσαν τόσο αυτά που έλεγαν εναντίον μας τα ΜΜΕ θα στέλναμε ανακοίνωση αμέσως, τις επόμενες δύο- τρεις μέρες και δεν θα καθυστερούσαμε.

Η καθυστέρηση μας αποδεικνύει το αντίθετο απ’ αυτό που λένε. Ότι δεν μας πολυαπασχολούσαν τα όσα λέγανε. Πέρα απ’ το γεγονός ότι γενικά τα ΜΜΕ είναι σήμερα τελείως αναξιόπιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μόνο ο κόσμος που μας ενδιαφέρει αλλά κι η συντριπτική πλειοψηφία
του δεν τους πίστευε.

Όσα μας καταμαρτυρούσαν ήταν τόσο μονόπλευρα κι εξωφρενικά που λειτούργησαν εναντίον τους, βάζοντας σε σκέψεις ακόμη και τους δικούς τους. Τους διέψευδαν όχι μόνο η σχεδόν εικοσάχρονη δραστηριότητα μας αλλά και το γεγονός ότι ο καθένας καταλάβαινε πολύ καλά ότι αν πράγματι θέλαμε να υπάρξει έστω και ένα μόνο θύμα απ’ όσους βρίσκονταν εκείνο το βράδυ μέσα στις εγκαταστάσεις του MEGA αυτό θάταν πολύ εύκολο κι απλό για μας και θα τόχαμε κάνει.

Όπως θάταν πολύ εύκολο να χτυπήσουμε έναν απ’ τους ιδιοκτήτες του, το γνωστό άνθρωπο των τεχνών, που κυκλοφορεί σχεδόν καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας ντυμένος με τη στολή, σήμα
κατατεθέν του χώρου, γραβάτα με μπλου τζην, χωρίς καμιά ουσιαστική προστασία.

Μήπως τέλος ο κύριος διευθυντής μπορεί να μας εξηγήσει γιατί αποδέχεται να γίνεται ανοιχτά καταγέλαστος μπροστά σε όλους τους αναγνώστες της εφημερίδας του όταν κατηγορεί με σφοδρότητα κι απειλεί το «Έθνος» -επανέρχεται μάλιστα στις κατηγορίες του την επομένη- γιατί δημοσίευσε την ανακοίνωση μας, ενώ αυτός χρονιά τώρα έκανε ακριβώς το ίδιο με τις προκηρύξεις μας. Και κάνει ακριβώς το ίδιο, ακόμη και σήμερα σε σχέση με το Γιουσουφάκι. Ενώ λογοκρίνει ολόκληρες παραγράφους της ανακοίνωσης δημοσιεύει αυτούσια το απόσπασμα που αναφέρεται
σ’ αυτόν, κατονομάζοντας τον μάλιστα.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα φάση, όπου προωθείται ο νέος στόχος των αμερικάνων πρακτόρων αρχηγών του αντιτρομοκρατικού τμήματος της Ασφάλειας.
Να φιμωθεί η 17Ν, ν’ αποκλειστεί η φωνή της από τα ΜΜΕ. Κι όταν λόγω των περιστάσεων υποχρεώνονται να τη βγάλουν, να μην είναι η γνήσια αλλά η παραποιημένη απ’ αυτούς φωνή. Προς αυτό το στόχο έχουν «πειστεί» να εργαστούν και ορισμένοι οι οποίοι παλιότερα είχαν άλλη άποψη.
Κι όπως κάθε καινούργιο, κάθε νέα δραστηριότητα, έτσι κι αυτή είναι στα πρώτα της βήματα, διστακτική, αντιφατική, με πισωγυρίσματα.

Σύμφωνα μ’ αυτό το δόγμα τα ΜΜΕ θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη 17Ν με τρόπο ομοιόμορφο, μονολιθικό. Τα σχόλια όλων των εφημερίδων, όπως το δείχνουν τα σημερινά πρώτα παραδείγματα, θα πρέπει νάναι πανομοιότυπα, γραμμένα ακόμη και με τις ίδιες λέξεις. Νάναι αυτά πούχουν υποδείξει οι πρακτοράδες των CIA-FBI σπεσιαλίστες στον «ψυχρό πόλεμο ενάντια στα επαναστατικά κινήματα». Και για νάχουν οι εντολές τους κάποιο επιστημονικό κύρος, να μην φαίνονται ότι προέρχονται από αμερικανούς πράκτορες κατασκεύασαν και το «επιστημονικό» όργανο που παίζει το ρόλο του «φύλλου συκής» που τους καλύπτει και προσυπογράφει τις υποδείξεις τους.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται πολύ καλά τι συνέβη. Όπως είπαμε πιο πάνω θάμασταν ανακόλουθοι αν περιμέναμε απ’ τα ΜΜΕ να πούνε την αλήθεια. Όλα όμως έχουν ένα όριο. Ορισμένοι κύριοι που παίζουν τους διευθυντές και τους μεγαλοδημοσιογράφους -κι εδώ αναφερόμαστε μόνο στον Φυντανίδη- πρέπει να κατανοήσουν’ καλά ότι η 17Ν δεν είναι ούτε Γιουσουφάκι ούτε κανένας μασκαράς σαν τους κύριους του συναφιού τους. Πριν την πιάσουν στο στόμα τους θα πρέπει να ζυγίζουν προσεχτικά το τι θα πουν.

Ο καθένας είναι υπεύθυνος γι’ αυτά που λέει, για το πώς το λέει, γι’ αυτά που πράττει, για το πώς το πράττει και συνεπώς το μόνο που μπορεί να αιτιάται είναι τον ίδιο του τον εαυτό. Ιδιαίτερα ορισμένοι κύριοι που επιμένουν να μας καθυβρίζουν προκλητικά και συστηματικά ακούγοντας τους συμβούλους τους μπάτσους και νομίζοντας ότι τα γελοία μέτρα προστασίας τους τους προφυλάσσουν από τη 17Ν.

Οι κύριοι αυτοί δεν θα πρέπει να κάνουν το μοιραίο λάθος να νομίσουν ότι δεν τους χτυπάμε γιατί δεν
μπορούμε και να το εκλάβουν σαν δείγμα αδυναμίας μας. Νομίζουμε ότι γίναμε κατανοητοί.

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ Αθήνα 31-3-95