Θυμάμαι, όταν ακόμα ήμουν φοιτητής, να διαβάζω δοκίμια πολιτικής επιστήμης μέσα από τα οποία αναλύετο ότι ένα από τα κυρίαρχα συστατικά της σύγχρονης δημοκρατίας είναι η ευαισθησία που επιδεικνύει προς τις μειοψηφίες. Πάντοτε δε, αυτό συνοδευόταν με την απαραίτητη προειδοποίηση ότι δεν πρέπει να αφήσουμε να κυριαρχήσει η τυραννία της πλειοψηφίας. Το πρόβλημα που σιγά σιγά όμως διαπιστώνεται στις δημοκρατίες της Δύσης είναι ότι αντί να υφίσταται τυραννία της πλειοψηφίας αντ’αυτού να έχουμε τυραννία των μειοψηφιών.
Οι δικαιωματιστές τις τελευταίες εβδομάδες έκαναν επίδειξη ισχύος. Μία με το συνέδριο γονιμότητας όπου καταργήθηκε εξαιτίας της δράσης τους. Και μία με την υπόθεση των Γλυκών Νερών όπου εισήχθη στην δημόσια συζήτηση ο νεολογισμός «γυναικοκτονία». Όχι ανθρωποκτονία. Όχι συζυγοκτονία. «Γυναικοκτονία». Ο έλεγχος της γλώσσας, η δύναμη να ονοματίζεις εσύ τα πράγματα είναι η πηγή της πραγματικής ισχύος. Όποιος ελέγχει τον δημόσιο λόγο ελέγχει και τις κοινωνικές αντιλήψεις. Πολιτικές ελίτ, celebrities, τηλεπερσόνες, ΜΚΟ, οικονομικές ελίτ και οργανωμένα τρολ του διαδικτύου αν δεν βρίσκονται σε συντονισμένη δράση έχουν πλέον εξ αντανακλάσεως την δυνατότητα να ευθυγραμμίζονται αυτόματα ούτως ώστε να περνούν την ατζέντα τους. Φυσικά η Δεξιά όχι απλά έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια,

































