ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΦΟΒΟΥ ΩΣ ΕΣΧΑΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΣΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Όταν δεν βγαίνουν τα νούμερα, επιστρατεύουν τον φόβο: Το «εκλογικό σόου» του Μητσοτάκη στο Καστελόριζο

Οι πρόσφατες κυνικές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή φιέστα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελόριζο, αποκαλύπτουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ολοένα και βαθύτερο πολιτικό αδιέξοδο και αναζητά σανίδα σωτηρίας στον εθνικισμό και την καλλιέργεια φόβου.

Όταν η ακρίβεια γονατίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, όταν τα κυβερνητικά αφηγήματα ξεφτίζουν και όταν οι δημοσκοπήσεις δεν προκαλούν πλέον χαμόγελα στο Μαξίμου, η μεθόδευση μιας τέτοιας κυβερνητικής πολιτικής ίσως θα έπρεπε να θεωρηθεί αναμενόμενη.

Στην εξίσωση προσθέστε επίσης ότι το κόμμα Σαμαρά αποκτάει συνεχώς δυναμική, όπως έγραψε χτες αρθρογράφος της Καθημερινής, ενώ τα εσωτερικά νεοδημοκρατικά προβλήματα -με τελευταίο την κόντρα Λαζαρίδη -Δένδια) διαρκώς απασχολούν την επικαιρότητα.

Σ’ αυτά τα δεδομένα φαίνεται πως επιστρατεύεται η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της Δεξιάς: «φοβηθείτε για να μας ψηφίσετε».

Και εδώ ακριβώς αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι δηλώσεις Φλωρίδη. Η σύνδεση της ενδεχόμενης «ακυβερνησίας» με τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής δεν είναι απλώς μια ατυχής δήλωση. Είναι ένας ωμός πολιτικός εκβιασμός, καθώς επιχειρεί να μετατρέψει την εκλογική επιλογή του λαού σε ζήτημα δήθεν εθνικής επιβίωσης: αν δεν είναι η Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση, καραδοκεί η Τουρκία!

Το «Καραμανλής ή τανκς», σήμερα επανέρχεται σε εκδοχή Φλωρίδη.

Η δήθεν αποστασιοποίηση του κυβερνητικού εκπροσώπου από τέτοιες δηλώσεις δεν πείθει κανέναν. Πρόκειται για το γνωστό κυβερνητικό παιχνίδι των «δύο γραμμών»: από τη μία ένας υπουργός ανεβάζει τους τόνους και καλλιεργεί τον φόβο και από την άλλη το Μαξίμου εμφανίζεται δήθεν να κρατά αποστάσεις. Όμως το μήνυμα έχει ήδη περάσει.

Και το σημερινό πρωτοσέλιδο της «Δημοκρατίας» έρχεται να συμπληρώσει το παζλ: «Εκλογικό “σόου” στο Καστελόριζο», είναι ο κύριος τίτλος.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά τον φτωχό απολογισμό της ΔΕΘ και υπό την πίεση μιας κοινωνικής δυσαρέσκειας που δεν κρύβεται πλέον εύκολα,

ο Μητσοτάκης επιχειρεί να ξαναφορέσει το κοστούμι της «εθνικής πυγμής». Να εμφανιστεί ως ο «αποφασιστικός ηγέτης» που υψώνει ανάστημα απέναντι στην Τουρκία και να συσπειρώσει την παραδοσιακή δεξιά βάση που παρουσιάζει διαρροές.

Μόνο που το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν βρίσκεται στο Καστελόριζο. Βρίσκεται στην Αθήνα, στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς, στους μισθούς που δεν φτάνουν, στην κοινωνική αγανάκτηση και στην πολιτική φθορά.

Κι όταν όλα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν πολιτικά, τότε εμφανίζεται ο μπαμπούλας της «τουρκικής απειλής», η «ακυβερνησία», η εθνική κινδυνολογία και τα επικοινωνιακά σόου.

Γιατί όταν δεν μπορείς να πείσεις τον λαό με αυτά που έκανες, προσπαθείς να τον τρομάξεις με αυτά που υποτίθεται ότι θα συμβούν αν αποδοκιμαστείς  στις εκλογές.

Αυτό όμως δεν είναι παρά πολιτική απελπισία.