Ο ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

Οι πληροφορίες και τα δημοσιεύματα για τις διεργασίες γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά, με τα ονόματα των Τζαβάρα, Λυμπερόπουλου, Πατουλίδου, Καραχάλιου, κ.α, αλλά και των εν ενεργεία βουλευτών Χρυσομάλλη και Βλάχου, ανοίγουν μια ευρύτερη συζήτηση για τις διεργασίες και τις μετακινήσεις στο δεξιό πολιτικό σκηνικό.

Αυτό που σήμερα ο αρθρογράφος της Καθημερινής, Σταύρος Παπαντωνίου, περιγράφει ως «κρυφή παγίδα πανελλαδικά», μπορεί να ιδωθεί και ως μια γνώριμη πλευρά της αστικής πολιτικής ζωής. Οταν ένα κομματικό σχήμα εμφανίζει σημάδια φθοράς, αρχίζουν οι αναζητήσεις στελεχών του για την επόμενη πολιτική στέγη. Το παράδειγμα του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, είναι χαρακτηριστικό. Οι κομματικές ταυτότητες, οι διακηρύξεις και οι μέχρι πρότινος βεβαιότητες μπαίνουν τότε σε δεύτερη μοίρα, -σ’ αυτό έχει διδακτορικό ο Αδωνις- ενώ σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η ανάγκη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Πιθανολογούμε ότι την ίδια κατάληξη θα έχει και ο “αδελφικός φίλος” του υπουργού Υγείας.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου. Αυτό το έχουν κάνει εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως αρκεί να πασπαλίσουν με λίγη “πατριωτική” φρασεολογία την προσωπική τους φιλοδοξία για να την μετατρέψουν σε πολιτικό όραμα και να ξεκινήσουν μια καινούργια σταδιοδρομία σε έναν “νέο” δεξιό σχηματισμό. Και η “ωριμότητα” του εκλογικού σώματος, συνήθως τους επιβεβαιώνει.  

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.

Πριν από λίγες μέρες, σε ανάρτησή μας με τίτλο «Πολιτικές μεταγραφές: Το πρωτάθλημα της ξεφτίλας μόλις ξεκίνησε», σημειώναμε ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό θυμίζει όλο και περισσότερο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της τελευταίας κατηγορίας: αλλάζουν φανέλες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν γραβάτες, χωρίς ιδεολογικούς δισταγμούς, χωρίς πολιτικές αρχές και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Για ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού,

η διατήρηση της βουλευτικής έδρας και των προνομίων της αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τη σταθερότητα των πολιτικών διακηρύξεων. Όταν το κομματικό καράβι στο οποίο βρίσκονται αρχίζει να μπατάρει, οι πολιτικάντηδες αναζητούν πολιτική στέγη σε άλλα κόμματα.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από μετακινήσεις, διασπάσεις, νέους σχηματισμούς και πολιτικές «μεταγραφές», ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης ή αναδιάταξης του κομματικού συστήματος.

Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος θα πάει πού, αλλά κυρίως στο τι αποκαλύπτει αυτή η κινητικότητα για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Στην διαπίστωση δηλαδή ότι για τους πολιτευτές των αστικών κομμάτων, το πολιτικό «σκάκι» δεν παίζεται πάνω σε ιδεολογίες αλλά πάνω στον στόχο της πολιτικής επιβίωσης των αστών πολιτικάντηδων.

https://vathikokkino.gr/archives/225600