«ΈΣΠΑΣΕ» Ο ΜΕΣΙ: Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΠΟΥ ΛΥΓΙΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

«Έσπασε» ο Μέσι στην παραλαβή των μεταλλίων, με το MetLife να τον αποθεώνει όρθιο και τον αρχηγό να λύγισε σε κλάματα, σαν Θεός του ποδοσφαίρου που για μια στιγμή άφησε να φανεί όλη η συγκίνηση!

«Έσπασε» ο Μέσι όταν το γήπεδο τον αποθέωσε στην παραλαβή των μεταλλίων!
Λίγη ώρα μετά την ήττα της Αργεντινής από την Ισπανία στην παράταση, ο αρχηγός της «αλμπισελέστε» είχε παραμείνει ψύχραιμος, με ένα φορτισμένο αλλά ήρεμο βλέμμα που δεν θύμιζε το κενό του 2014. Έμοιαζε να αποδέχεται σιωπηλά το τέλος μιας ακόμη μεγάλης διαδρομής.

Όμως η στιγμή της παραλαβής άλλαξε τα πάντα. Το MetLife Stadium σηκώθηκε όρθιο και τον αποθέωσε με ένα χειροκρότημα που έμοιαζε να τον αγκαλιάζει ολόκληρο. Ο Μέσι λύγισε. Έβαλε κλάματα και έμεινε ακίνητος, σαν Θεός του ποδοσφαίρου που για μια στιγμή άφησε να φανεί όλο το βάρος, η πορεία, η αγάπη και η ιστορία που κουβαλάει.

Ήταν το «αντίο» του 𝚲𝚰𝚶𝚴𝚬𝚲 𝚳𝚬𝚺𝚰 στο Παγκόσμιο Κύπελλο, το τελευταίο παιχνίδι στο οποίο τον παρακολούθησε ποτέ ταυτόχρονα όλος ο πλανήτης. Δεν σκόραρε, δεν έβγαλε ασίστ, δεν ντρίμπλαρε σαν δαίμονας, οριακά μπόρεσε να πάρει την μπάλα, όντας εγκλωβισμένος στη φυλακή που έφτιαξε μόνο για χάρη του η σπουδαία Ρόχα.

Φρόντισε, όμως, να κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Υπενθύμισε τοις πάσι μετά από χρόνια πως, ναι, τελικά είναι άνθρωπος. 𝚻𝚸𝛀𝚻𝚶𝚺. Ακόμη κι αν ανάγκασε αμέτρητους «πιστούς» σε όλην την υφήλιο να περιμένουν κάτι που φαινόταν πως δεν γίνεται να έρθει. Ακόμη κι αν τους έκανε να μείνουν εκεί, ως το τελευταίο λεπτό, να μη σταματήσουν να πιστεύουν, ξέροντας πως, όσο μάταιο κι αν έδειχνε, ο μόνος τρόπος να έρθει αυτό το «κάτι» ήταν από τα δικά του πόδια.

Δεν ήταν ποτέ ομαλό αυτό το ταξίδι για τον Μέσι. Από την απογοήτευση στη δόξα και από την καθολική αποθέωση στην επιστροφή στην τρωτότητα. Ξέμεινε από ανάσες, από αστερόσκονη, από μαγικά ξόρκια. Δεν είχε να δώσει τίποτα άλλο, άδειασε, στο τέλος μόνο δάκρυα μπορούσε να αφήσει στο χορτάρι. 𝚬𝚵𝛀𝚪𝚮𝚰𝚴𝚶𝚺 από ανθρώπινη σάρκα, με ανθρώπινη ψυχή. Που πληγώθηκε, πλημμύρισε από ευτυχία και πληγώθηκε ξανά.

2014, 2022, 2026. Τρεις Τελικοί Μουντιάλ. Αρχηγός και στους τρεις, απόλυτος ηγέτης σε κάθε παιχνίδι μέχρι η Αργεντινή να φτάσει σε αυτούς. Ο 𝚳𝚶𝚴𝚶𝚺 που κατάφερε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο μόνος που κατάφερε να πείσει εκατομμύρια φιλάθλους σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου να εύχονται να πάρει τον Τελικό η χειρότερη ομάδα. Η δική του ομάδα.

Η ομάδα που θα ήταν εδώ και καιρό σπίτι της, αν εκείνος δεν αρνούταν να παραδοθεί με τον πιο ασύλληπτο τρόπο. Δεν τον νίκησε τον χρόνο. Ήταν εκεί, στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του, στις σκουριασμένες κινήσεις του, στα ανοιχτά κοντρόλ και στις λάθος πάσες. Μα όταν έπρεπε, απλώς τον προσπερνούσε κι αυτόν. Προσποίηση, αυτό το ακαταμάχητο ρίξιμο του ώμου, και 𝚴𝚻𝚸𝚰𝚳𝚷𝚲𝚨 κόντρα στην πιο ανίκητη ισχύ του σύμπαντος.

Της πήγε κόντρα, της έβαλε πολύ πολύ δύσκολα. Και στο τέλος έχασε. Όπως κάνουν οι άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που αγγίζουν την πιο θεία υπόσταση. Όπως κάνουν οι 𝚮𝚸𝛀𝚬𝚺. Σε κάθε ωραία ιστορία. Και η δική του ιστορία ήταν πανέμορφη. Θα τη διηγούμαστε για χρόνια, ευλογώντας το σύμπαν που μας τοποθέτησε στον ίδιο χωροχρόνο με αυτή, προσπαθώντας να πείσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας πως δεν υπερβάλλουμε. Πως ήταν ένας, μοναδικός και 𝚨𝚵𝚬𝚷𝚬𝚸𝚨𝚺𝚻𝚶𝚺.

Εκείνα μάλλον θα γκρινιάζουν, αδυνατώντας να πιστέψουν πως ακόμη και τα πιο βαρύγδουπα λόγια δεν δύνανται να περιγράψουν ό,τι έζησαν οι μπαμπάδες και οι παππούδες τους. Από το 2006, μέχρι το 2026 δεν υπήρχαν λόγια. 𝚳𝚶𝚴𝚶 𝚳𝚬𝚺𝚰. Μόνο δάκρυα, μπερδεμένα ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη, τη συγκίνηση, τη λύπη. Πάλι καλά που για πάντα θα υπάρχουν το 2021, το 2022, το 2024. Όχι γιατί θα άλλαζαν το ποιος ήταν, αλλά γιατί ξερίζωσαν τα βέλη από την καρδιά του.

Στο πρώτο Copa America το είπε ο Αργεντίνος σπίκερ για όλη την επίπονη αναμονή: «Se termino Leo, se termino». Τώρα το λέει όλος ο πλανήτης. Δυσκολεύεται να το πιστέψει, όπως δυσκολεύτηκε να πιστέψει όλα τα αδιανόητα που ακολούθησαν εκείνο το βράδυ στο Μαρακανά. Κι όμως το 𝚻𝚬𝚲𝚶𝚺 είναι εδώ. «Τελείωσε Λέο, τελείωσε».