ΣΥΡΙΖΑ: Η ΑΝΤΙΧΟΥΝΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ

Μας ενημερώνει η ειδησεογραφία ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν θα παραστεί στη δεξίωση της 24ης Ιουλίου στο Προεδρικό Μέγαρο, για την επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας.

Η αιτιολογία; Ότι στη δεξίωση συμμετέχουν πρόσωπα που εκφράζουν ακροδεξιές ή αναθεωρητικές αντιλήψεις για τη δικτατορία.

Και αναρωτιόμαστε:

Τώρα το ανακαλύψατε;

Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει δημοσκοπικά και δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης; Τώρα που οι ψηφοφόροι του τον εγκαταλείπουν προς κάθε κατεύθυνση και η ηγεσία αναζητά εναγωνίως ένα αριστερό άλλοθι;

Ειλικρινά, ποιον νομίζετε ότι πείθετε;

Όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν σας ενοχλούσαν οι επίσημες δεξιώσεις του Προεδρικού. Δεν σας ενοχλούσε η συνύπαρξη με κυβερνήσεις που εφάρμοζαν αντιλαϊκές πολιτικές. Δεν σας ενοχλούσαν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που επέβαλαν μνημόνια, λιτότητα και κοινωνική ερημοποίηση. Δεν σας ενοχλούσαν οι εικόνες συναίνεσης και «εθνικής ομοψυχίας» με όσους υπηρετούν την ίδια πολιτική που διέλυσε εργασιακά δικαιώματα και δημόσια αγαθά.

Ούτε, φυσικά, σας ενοχλούσε όταν ως κυβέρνηση στέλνατε τα ΜΑΤ απέναντι σε εργαζόμενους, συνταξιούχους και διαδηλωτές.

Και τώρα, ξαφνικά, θυμηθήκατε την αντιδικτατορική μνήμη.

Η μνήμη, όμως, δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο. Δεν ενεργοποιείται μόνο όταν πέφτουν τα ποσοστά και το κόμμα κινδυνεύει να βρεθεί στο πολιτικό περιθώριο. Δεν είναι σημαία ευκαιρίας για να περισωθούν τα απομεινάρια μιας πολιτικής αξιοπιστίας που έχει προ πολλού τρωθεί.

Η παρακαταθήκη των αγωνιστών της Αντίστασης, των εξόριστων, των φυλακισμένων και των βασανισμένων της χούντας απαιτεί συνέπεια. Απαιτεί στάση ζωής και πολιτική πρακτική. Δεν προσφέρεται για περιστασιακές κινήσεις υψηλού συμβολισμού όταν αυτές εξυπηρετούν κομματικές ανάγκες.

Όσοι πραγματικά τιμούν τον αντιδικτατορικό αγώνα δεν το αποδεικνύουν με την παρουσία ή την απουσία τους από μια δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο.

Το αποδεικνύουν καθημερινά,

στους κοινωνικούς αγώνες, απέναντι στον αυταρχισμό, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη φτώχεια, στην καταστολή και σε κάθε εξουσία που επιχειρεί να περιορίσει τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε σωσίβιο για κόμματα που βυθίζονται.

Είναι ευθύνη. Και αυτή δεν υπηρετείται με επικοινωνιακές κινήσεις της τελευταίας στιγμής.