Η πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα. Κρίνεται από τη συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Και αν υπάρχει ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια έχει αναγάγει την αντίφαση σε πολιτική μέθοδο, αυτό είναι η Νέα Δημοκρατία.
Στην κορυφή της εικόνας δεσπόζει η κυβερνητική γραμμή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: επίκληση του «τεκμηρίου αθωότητας» για τους τέσσερις βουλευτές της που βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ξαφνικά, η κυβέρνηση θυμήθηκε ότι κάθε κατηγορούμενος έχει δικαιώματα, ότι πρέπει να περιμένουμε τη Δικαιοσύνη, ότι δεν επιτρέπονται οι πολιτικές καταδίκες πριν από τις δικαστικές αποφάσεις.
Λίγο πιο κάτω, όμως, βρίσκεται η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο βουλευτής της Ν.Δ. Στράτος Σιμόπουλος έσπευσε να πανηγυρίσει δημόσια για τις πρόσφατες συλλήψεις σχετικά με τις υποθέσεις της Marfin και της Βάγιας Νέστορα, παρουσιάζοντας τη σύλληψη ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας της Ελληνικής Αστυνομίας.
Η διαπίστωση είναι ολοφάνερη.
Όταν πρόκειται για στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, επιστρατεύεται το «τεκμήριο αθωότητας». Όταν όμως πρόκειται για υποθέσεις που η κυβέρνηση αξιοποιεί επικοινωνιακά, οι συλλήψεις μετατρέπονται αμέσως σε πολιτικό τρόπαιο και αντικείμενο πανηγυρισμών.
Αλήθεια, από πότε μια σύλληψη ισοδυναμεί με καταδίκη; Δεν ισχύει και εδώ το τεκμήριο αθωότητας; Δεν είναι τα δικαστήρια εκείνα που αποφαίνονται για την ενοχή ή την αθωότητα και όχι οι αναρτήσεις βουλευτών και οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί;
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα.
Η Νέα Δημοκρατία ζητά από την κοινωνία να σέβεται τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου όταν αυτές προστατεύουν τα δικά της στελέχη. Τις ίδιες όμως αρχές τις ξεχνά όταν εξυπηρετούνται οι επικοινωνιακές της ανάγκες ή όταν επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα «νόμου και τάξης».
Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το τεκμήριο αθωότητας είτε αποτελεί θεμελιώδη δημοκρατική αρχή είτε μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικής πολιτικής,
χρήσης. Και όταν χρησιμοποιείται α λα καρτ, παύει να υπηρετεί τη Δικαιοσύνη και υπηρετεί αποκλειστικά την κυβερνητική επικοινωνία.Η συνέπεια λόγων και έργων είναι το πρώτο τεστ αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης. Και στην προκειμένη περίπτωση, η εικόνα μιλά από μόνη της: από τη μία επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας για τους «δικούς τους», από την άλλη προεξοφλούν την ενοχή άλλων όταν αυτό εξυπηρετεί το πολιτικό τους αφήγημα.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι η επίκληση του τεκμηρίου αθωότητας. Είναι η επιλεκτική εφαρμογή του. Και αυτό δεν συνιστά υπεράσπιση του κράτους δικαίου· συνιστά πολιτική υποκρισία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου