ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗ… ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ

Του Μανώλη Κοττάκη

Kορυφαίος παράγοντας του δημόσιου βίου διατύπωνε την προηγούμενη εβδομάδα την εκτίμηση ότι «η κυβέρνηση στην κατάσταση που είναι σήμερα δεν αντέχει άλλη υπόθεση Λαζαρίδη». Το «βαθύ λαρύγγι» του Μαξίμου, που είχε «φακελωμένο» τον βουλευτή και άφησε να διαρρεύσει την υπόθεση του πτυχίου του προς τα έξω, κόστισε στη Ν.Δ. τότε την απώλεια ποσοστού 2% στις μετρήσεις.

Το δυστύχημα για τη φιλελεύθερη παράταξη είναι ότι το τοπίο επιδεινώνεται με την υπόθεση Αβραμόπουλου, όχι με βάση την ουσία της (η διαλεύκανση είναι αρμοδιότητα των Αρχών) αλλά με την τυπολογία της. Η υπόθεση Αβραμόπουλου δεν κινήθηκε από την «κακιά» Ευρωπαία εισαγγελέα Κοβέσι, αλλά από τις βελγικές Αρχές, είτε έχουν αυτές δίκιο στον ισχυρισμό ότι ο πρώην επίτροπος παραβίασε με το ταξίδι στη Ντόχα για τις βίζες τους όρους της αδείας που του παρείχε για «λόμπινγκ» η Κομισιόν είτε όχι.

Και τούτο διότι άρχισε να δημιουργείται, αν όχι να σχηματοποιείται, στη συνείδηση της κοινής γνώμης ένα δίπολο: Ο πρώτος πόλος είναι ο ευρωπαϊκός. Ο μέσος Έλληνας συνειδητοποιεί σε αδρές γραμμές πως όποια απόπειρα κάθαρσης του δημόσιου βίου γίνεται επί των ημερών της παρούσης κυβερνήσεως αυτή εκκινεί από τις Βρυξέλλες και όχι από την Αθήνα. Από το εξωτερικό και όχι από το εσωτερικό. Από την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη και όχι από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Η Ελληνική Δικαιοσύνη σε επίπεδο κορυφής συνήθως αρχειοθετεί. Οι πρωτοδίκες ανθίστανται μόνο, συν μερικοί γενναίοι αρεοπαγίτες και σύμβουλοι Επικρατείας.

Τα ποσοστά εμπιστοσύνης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην πατρίδα μας, παρά τον πετροπόλεμο που δέχεται από περιθωριακές και άλλες γραφικές φωνές, είναι αστρονομικά, άνω του 80%. Και, αντί να απομειώνονται, αυξάνονται, σε σημείο που οι θεσμοί και το κράτος δικαίου να ανάγονται πλέον από μια ισχυρή μερίδα του κράτους δικαίου σε κριτήριο ψήφου παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς ότι αυτά δεν απασχολούν κανέναν.

Αυτό φαίνεται ότι άρχισε να το καταλαβαίνει και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος, αναθεωρώντας την παλιά τακτική του -η στήλη γνωρίζει ότι παρουσίασε στην Κοβέσι νομοθετική ρύθμιση για την αλλαγή του τρόπου επιλογής των Ευρωπαίων εισαγγελέων στα μέτρα της κυβέρνησης-, τώρα δηλώνει (στους Νίκο Χατζηνικολάου και Αντώνη Δελατόλα) ότι «το θέμα αυτό δεν αφορά την ελληνική κυβέρνηση»! Και τούτο διότι διαβλέπει καθαρά πλέον τον κίνδυνο παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Καλώς τον.

Ο έτερος πόλος που σχηματοποιείται στη συνείδηση των πολιτών ύστερα από πλήθος περιστατικών που παύουν να είναι πια συμπτώσεις (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, πολεοδομίες – απόρριψη εξεταστικών και προανακριτικών) είναι ο πόλος της συγκάλυψης και της ωμής παραβίασης του κράτους δικαίου.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, που παρακολουθήσαμε στον Σκάι χθες, ήταν αγνώριστος. Πέραν του ότι λέξεις και φράσεις του τύπου «μπούρδες» και «δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά» είναι εντελώς ξένες προς το δημόσιο ύφος που καλλιεργεί εδώ και 40 χρόνια στα κοινά, όσα αποκάλυψε δείχνουν πώς λειτουργεί το κράτος στην πατρίδα μας.

Αποκάλυψε ο κ. Αβραμόπουλος ότι για το ένταλμα σύλληψής του (καταχωρίστηκε στη βάση δεδομένων SIRENE του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ενημερώθηκε ο εισαγγελέας εκδόσεων και συνακόλουθα θα ενημερωθεί η Βουλή) εκείνος ενημερώθηκε από το… γραφείο του πρωθυπουργού! Αυτά στις δημοκρατίες δεν γίνονται. Η Βουλή έπρεπε να ενημερώσει τον κ. Αβραμόπουλο όταν ο εισαγγελέας θα της διαβίβαζε τον φάκελο για την άρση της ασυλίας.

Το τι κάνει η Δικαιοσύνη απαγορεύεται να το γνωρίζει το γραφείο του πρωθυπουργού και, αν το γνωρίζει, δεν πρέπει να κάνει χρήση αυτού. Γιατί, σε περίπτωση που στη θέση Αβραμόπουλου ήταν κάποιος άλλος και το «έσκαγε» στο εξωτερικό στο άκουσμα της πληροφορίας ότι εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του (όπως κάποτε ο Χριστοφοράκος ενημερωθείς από κάποια), το όποιο Μαξίμου δεν θα είχε πού να κρυφτεί.

Πέραν αυτού εγείρεται το ζήτημα της δωσιδικίας, το πού θα δώσει τις τυχόν εξηγήσεις ο πρώην επίτροπος: Στις βελγικές Αρχές, που εξέδωσαν το ένταλμα, επειδή φέρεται ότι παραβίασε τους όρους αδειοδότησής του από την Κομισιόν, ή στην Ελληνική Δικαιοσύνη,

διότι τα χρήματα που εισέπραξε δηλώθηκαν και φορολογήθηκαν στην Ελλάδα.

Προφανώς είναι απόλυτο νομικό δικαίωμα του επιτρόπου να εγείρει την ένσταση και για τυχόν ακυρότητα του εντάλματος και για τη δωσιδικία. Στον δημόσιο βίο, όμως, τα θέματα είναι πρωτίστως πολιτικά. Τι συμπέρασμα αποκομίζει κάθε πολίτης από αυτήν την πρωτοβουλία, αν αναληφθεί τελικώς; Ότι ο επίτροπος δεν θέλει να εμφανιστεί στις βελγικές Αρχές και προτιμά τις γνώριμες ελληνικές. Του κάνει καλό αυτό; Κάνει καλό στη Ν.Δ.; Όσο κάνει καλό και η φράση «δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά», στο μέτρο που αναφερόταν στη Δικαιοσύνη και όχι στους δημοσιογράφους που τον ρωτούσαν.

Ωστόσο, είναι τόσο τεντωμένο το σχοινί που βαδίζει η κυβέρνηση, που και η εμφάνιση του προέδρου της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος Μάκη Βορίδη χθες στον Σκάι να βαθαίνει τη ζημιά. Ο κ. Βορίδης δεν μπορούσε να τα βάλει αυτή τη φορά με την κατά δήλωσή του «ακτιβίστρια» Κοβέσι και, κατά συνέπεια, το παραμύθι του δεν είχε δράκο. Γενικώς δεν έχει εφεξής. Κλήθηκε να σχολιάσει απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης για την κυρία Ασημακοπούλου, στην οποία χρωστά την υπουργοποίησή του στα χαρτοφυλάκια του Υγείας και του Εσωτερικών (άλλη φορά αυτά), και το ένταλμα Αβραμόπουλου.

Για τα e-mails είπε grosso modo ότι δεν είναι και τίποτε τραγικό η αποστολή ενός e-mail από έναν πολιτικό. Πράγματι. Για τους καλόπιστους και τους αφελείς, δεν είναι. Είναι, όμως, τραγικό να έχει νομοθετηθεί, πιθανόν και επί των ημερών του στην Κλαυθμώνος, ότι απαγορεύεται στο υπουργείο Εσωτερικών να κοινοποιεί τις διευθύνσεις ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όσων αποδήμων βρίσκονται εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους και παρά ταύτα αυτές να βρίσκονται στη διάθεση ενός κόμματος προς επεξεργασία και μάλιστα του κυβερνώντος.

Γι’ αυτά λέξη ο πρόεδρος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος. Αυτά είναι τα καλά του μονολόγου. Άμα είχε αντίλογο, όλο και κάποιος θα του το επισήμαινε στην απίθανη περίπτωση που δεν το ήξερε. Όσον αφορά τον σχολιασμό του επί ενός εντάλματος ευρωπαϊκής χώρας και την απαξίωσή του με τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα, τι να πούμε. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμπεριφερθούν ποτέ έτσι στο μέλλον οι βελγικές Αρχές στις ελληνικές, αν αυτές τους στείλουν προς εκτέλεση ένταλμα συλλήψεως για κάποιον που τους ενδιαφέρει! 

Κάπως έτσι, κοντεύουμε στο τέλος Ιουνίου. Κάθε μέρα και χειρότερη. Αλλά τα σενάρια για πρόωρες εκλογές, σενάρια. Η Ελλάς, όμως, χρειάζεται μεταρρύθμιση στα μυαλά της. Οι κάλπες έπονται. Αν δεν σεβόμαστε τους εαυτούς μας, πώς θα σεβόμαστε τους θεσμούς μας; Με πρώτο το Σύνταγμα.